Gedurende het midden van de 19e eeuw voerden de missionarissen een beleid in dat zij voorheen niet hadden toegepast. De missionarissen namen zich niet genoegen met enkel scholen, drukkerijen en klinieken, maar gingen verder door verenigingen op te richten. In 1842 werd een comité ingesteld om een wetenschappelijke vereniging op te richten onder de auspiciën van de Amerikaanse missie. Het werk van het comité duurde vijf jaar, totdat het erin was geslaagd een vereniging genaamd de ‘Association of Arts and Science’ op te richten. De leden omvatten Nasif al-Yaziji en Boutros al-Bustani2, die Libanese christenen waren die werden betrokken omdat zij Arabieren waren, Eli Smith en Cornelius van Dick, die Amerikaans waren, en kolonel Churchill, die Engels was. De doelstellingen van de vereniging waren aanvankelijk vaag; het had de neiging om zowel volwassenen als jongeren op school wetenschap te onderwijzen. De vereniging moedigde zowel volwassenen als jongeren aan om de westerse cultuur te leren, waarbij zij werden georiënteerd volgens het plan van de missionarissen.

During the mid-19th Century, the missionaries adopted a policy which they had not employed before. The missionaries were not content themselves with just schools, printing shops and clinics, but went further to establish associations. In 1842, a committee was set up to establish a scientific association under the auspices of the American mission. The committee’s work lasted for five years until it had managed to establish an association called the ‘Association of Arts and Science’. Its members included Nasif al-Yaziji and Boutros al-Bustani2, who were Lebanese Christians taken on board because they were Arabs, Eli Smith and Cornelius van Dick, who were American, and Colonel Churchill, who was English. The objectives of the association at first were vague, it had the tendency to teach science to adults, as well as teaching youngsters at school. The association encouraged adults and youngsters alike to learn Western culture, orientating them according to the missionary plan.

Echter, ondanks de enorme inspanningen van de vereniging, slaagde zij er in twee jaar tijd slechts in om vijftig actieve leden te werven in heel al-Sham. Zij waren allemaal christenen, voornamelijk uit Beirut; er sloot zich geen enkele moslim of druze aan bij de vereniging. Er werden kolossale inspanningen geleverd om het werk van de vereniging uit te breiden en te activeren, maar zonder resultaat.

However, despite the huge efforts put in by the association it only managed to recruit fifty active members in the whole of al-Sham in two years. They were all Christians, mainly from Beirut, no Muslim or Druze whatsoever joined the association. Colossal efforts were made to expand and activate the work of the association but to no avail.

De vereniging stortte vijf jaar na de oorspronkelijke oprichting in, zonder dat er significante resultaten waren behaald, behalve de wens van de missionarissen om meer verenigingen op te richten. Daarom werd in 1880 een andere vereniging opgericht, die de ‘Oriental Association’ werd genoemd. Deze werd opgericht door de Jezuïeten onder het voogdijschap van de Franse Jezuïet Vader Henri Debrenier en al haar leden waren christenen. Het volgde in de voetsporen van de ‘Association of Arts and Science’, die slechts een korte tijd standhield voordat deze, net als haar voorganger, instortte. Daarna ontstonden er op verschillende plaatsen diverse verenigingen, maar ze waren allemaal gedoemd te mislukken en stortten, net als voorheen, in.

The association collapsed after five years from its initial establishment without reaping any significant results except for the desire of the missionaries to establish more associations. Therefore, another association was founded in 1880 and it was named the ‘Oriental Association’. It was founded by the Jesuits under the guardianship of the French Jesuit Father Henri Debrenier and all its members were Christians. It followed in the footsteps of the ‘Association of Arts and Science’ lasting only a short time before collapsing as its predecessor had done. Afterwards, several associations sprang up all over the place, but all were doomed to failure and they collapsed as before.

In 1857 werd een nieuwe vereniging opgericht die een iets andere methode hanteerde. Er was absoluut geen ruimte voor buitenlanders om zich aan te sluiten en de oprichters waren allemaal Arabieren. Op de een of andere manier slaagde de vereniging erin succesvol te zijn en sommige moslims en Druzen sloten zich er daadwerkelijk bij aan; de vereniging accepteerde hen omdat zij Arabieren waren. De naam was de ‘Syrian Scientific Association’. De vereniging werd succesvol dankzij haar activiteiten en haar Arabische affiliatie, en ook vanwege de afwezigheid van buitenlanders onder haar leden. Haar leden slaagden erin om anderen te overtuigen zich aan te sluiten en zij verzamelden steun voor de vereniging totdat honderdvijftig leden zich hadden ingeschreven. Onder het administratieve personeel bevonden zich enkele vooraanstaande Arabische persoonlijkheden, zoals Muhammad Arsalan van de Druzen en Hussain Bayham van de moslims. Persoonlijkheden uit alle Arabische christelijke stromingen sloten zich aan, van wie de meest bekende Ibrahim al-Yaziji en Boutros al-Bustani waren. Deze vereniging bleef langer voortbestaan dan alle andere. Haar programma was ontworpen om alle stromingen te accommoderen en de vonk te zijn voor het Arabisch nationalisme. Echter, haar verborgen doel was in feite koloniaal en missionair, vermomd in de naam van de wetenschap. Dit manifesteerde zich in de verspreiding van de westerse cultuur en educatie.

A new association was founded in 1857 which adopted a slightly different method. No foreigners whatsoever were allowed to join and its founders were all Arabs. Somehow it managed to succeed and some Muslims and Druze actually joined, the association accepted them because they were Arabs. Its name was the ‘Syrian Scientific Association’. It became successful due to its activities and its Arabic affiliation and also because of the absence of foreigners among its membership. Its members managed to convince other people to join and they gathered support for the association until one hundred and fifty members had enrolled in it. Among its administrative staff were some noted Arab personalities such as Muhammad Arsalan from the Druze and Hussain Bayham from the Muslims. Personalities from all Arab Christian sects joined, the most noted of them being Ibrahim al-Yaziji and Boutros al-Bustani. This association outlasted all the others. Its programme was designed to accommodate all sects and be the spark for Arab nationalism. However, its hidden objective was in fact colonial and missionary dressed in the name of science. It manifested itself in the spreading of Western culture and education.

In 1875 werd de ‘Secret Association’ opgericht in Beiroet; deze was feitelijk gebaseerd op een politiek concept. Het begon het concept van Arabisch nationalisme te stimuleren. De oprichters waren vijf jonge mannen onder degenen die waren opgeleid aan het protestantse college in Beiroet. Het waren allen christenen die door de missionaire partijen waren beïnvloed. Na de vorming van de vereniging door deze groep, werden er door hen een klein aantal leden geworven. De vereniging leek, via haar verklaringen en pamfletten, op te roepen tot Arabisch nationalisme en politieke onafhankelijkheid voor de Arabieren, in het bijzonder die in Syrië en Libanon. Haar werkelijke werk en haar echte programma waren echter gericht op een geheel ander doel. Het doel was om vreemde verlangens en valse hoop in de harten van de mensen te zaaien. Het riep op tot nationalisme, Arabieren en Arabisme, en moedigde vijandigheid aan tegen de ‘Uthmani-staat, waarbij deze de Turkse staat werd genoemd. Het werkte toe naar het scheiden van religie van de staat en naar het maken van Arabisch nationalisme tot de basis van het leven. Ondanks het feit dat de vereniging altijd het Arabisme verdedigde, verwezen de leiders in hun literatuur herhaaldelijk naar Turkije, waarbij zij Turkije beschuldigden van het afhandig maken van het islamitische kalifaat van de Arabieren, van het schenden van de islamitische sharia en van het misbruiken van de religie (Deen). Dit demonstreert duidelijk de ware aard van de vereniging en het werkelijke doel waarvoor zij was opgericht, namelijk: het veroorzaken van onrust tegen de islamitische staat, het creëren van achterdocht en scepsis over de religie (Deen) en het vestigen van politieke bewegingen gebaseerd op niet-islamitische principes.

In 1875, the ‘Secret Association’ was formed in Beirut; it was actually based on a political concept. It began encouraging the concept of Arab nationalism. Its founders were five young men from amongst those who had been educated in the Protestant college in Beirut. They were all Christians whom the missionary parties had managed to affect. Following this group’s formation of the association, a small number of members were recruited by them. The association seemed to be calling, through its declarations and leaflets, for Arab nationalism and political independence for the Arabs, especially those in Syria and Lebanon. However, its actual work and its real programme was concerned with a different objective entirely. Its aim was to cast strange desires and false hopes into people’s hearts. It called for nationalism, Arabs and Arabism and encouraged animosity towards the ‘Uthmani State, calling it the Turkish state. It worked towards separating religion from the State and towards making Arab nationalism the basis of life. Despite the fact that the association always championed Arabism, those in charge referred repeatedly in their literature to Turkey accusing her of snatching the Islamic Khilafah from the Arabs, of violating the Islamic Shari‘ah and of abusing the deen. This clearly demonstrates the true nature of the association and the real objective for which it had been founded, i.e. to cause unrest against the Islamic State, to create suspicion and scepticism about the deen and to establish political movements based on non-Islamic principles.

Wat feitelijk een zekerheid is met betrekking tot deze bewegingen, is dat zij waren geïnitieerd door de westerse machten. Het waren zij die hen oprichtten, hun voortgang controleerden en hen bestuurden. Zij schreven ook rapporten over hun activiteiten. Zo stuurde de Britse consul in Beirut op 28 juli 1880 een telegram naar zijn regering waarin hij zei: “Revolutionaire pamfletten zijn in omloop gekomen, Midhat wordt als de bron verdacht, ondanks dit blijft de situatie rustig. Details per post.”3

What is in fact a certainty concerning these movements is that they had been initiated by the Western powers. It was they who established them, monitored their progress and managed them. They also wrote reports about their activities. For instance, the British consul in Beirut sent a telegram to his government on 28th July 1880 saying, “Revolutionary leaflets have come into circulation, Midhat is suspected to be the source, despite this, the situation remains calm. Details in the post.”3

Dit telegram werd verzonden naar aanleiding van een pamflet dat op de straten van Beirut werd verspreid en daar op de muren werd geplaatst. Het telegram werd al snel gevolgd door verschillende brieven die werden verzonden door de Britse consuls in Beirut en Damascus. De brieven werden vergezeld door kopieën van de pamfletten die de vereniging had verspreid en zouden daarom terecht moeten worden beschouwd als rapporten over de beweging die was opgezet in het Protestantse college, die haar activiteiten begon in al-Sham. De activiteiten van de vereniging waren duidelijker in al-Sham, hoewel ze plaatsvonden in andere overwegend Arabische gebieden, zoals aangetoond door wat de Britse commissaris in Jeddah in 1882 aan zijn regering schreef; in een rapport over de Arabische beweging verklaarde hij: “Desalniettemin heeft mij het nieuws bereikt dat zelfs in Makkah zelf enkele intellectuelen over vrijheid zijn begonnen te spreken; het lijkt mij uit wat ik heb gehoord dat er een plan is ontworpen met als doel Najd te verenigen met het land tussen de twee rivieren, d.w.z. het zuiden van Irak, en Mansur Pasha als heerser aan te stellen, evenals ‘Asir en Yemen te verenigen door ‘Ali ibn ‘Aabid aan te stellen om over hen te heersen.”4

This telegram was despatched in the wake of a leaflet distributed on the streets of Beirut and posted on the walls there. The telegram was soon followed by several letters sent by the British consuls in Beirut and Damascus. The letters were accompanied by copies of the leaflets which the association had distributed and should therefore rightly be regarded as reports on the movement set up in the Protestant college which began its activities in al-Sham. The association’s activities were more evident in al-Sham, although they took place in other predominantly Arab areas as demonstrated by what the British commissioner in Jeddah wrote to his government in 1882; in a report about the Arab movement he stated, “However, news has reached me that even in Makkah itself some intellectuals have begun talking about freedom, it seems to me from what I have heard that a plan has been designed aiming at uniting Najd with the land between the two rivers, i.e. the South of Iraq, and appointing Mansur Pasha as ruler, as well as uniting ‘Asir and Yemen by appointing ‘Ali ibn ‘Aabid to rule over them.”4

Groot-Brittannië was niet de enige geïnteresseerde partij, Frankrijk toonde ook een grote mate van belangstelling.

Britain was not the only interested party, France also displayed a great deal of interest.

In 1882 uitte een van de Franse functionarissen in Beiroet de Franse bezorgdheid door te zeggen: “De geest van onafhankelijkheid is wijdverspreid en ik merkte tijdens mijn verblijf in Beiroet de toewijding van moslimjongeren bij het oprichten van scholen en klinieken en bij het nieuw leven inblazen van het land. Wat hier vermeldenswaardig is, is dat deze beweging vrij is van enige sektarische invloed; de vereniging verwelkomt het lidmaatschap van christenen en vertrouwt op hen om deel te nemen aan de nationalistische activiteiten.”5

In 1882, one of the French officials in Beirut voiced the French concern by saying, “The spirit of independence is well spread and I noticed during my stay in Beirut the dedication of Muslim youths in establishing schools and clinics and in reviving the country. What is worth mentioning here is that this movement is free of any sectarian influence, the association welcomes the membership of the Christians and relies on them to participate in the nationalist activities.”5

Een Franse onderdaan schreef vanuit Bagdad: “Overal waar ik kwam, werd ik geconfronteerd met het algemene gevoel, op dezelfde schaal, van haat tegen de Turken; wat betreft het concept van het initiëren van een collectieve actie om van deze zeer gehate situatie af te komen, dit is volop gaande. Aan de horizon verzamelt een wind van Arabische beweging kracht en staat zij op het punt geboren te worden. Dit volk, dat lange tijd is onderdrukt, staat op het punt hun natuurlijke status binnen de moslimwereld uit te roepen en het lot van deze wereld te sturen.”6

A French national wrote from Baghdad, “Everywhere I went I was faced with the common feeling, on the same scale, of hatred for the Turks; as for the concept of initiating a collective action to get rid of this much hated situation, this is very much under way. In the horizons a wind of Arab movement is gathering strength and is about to be born. This people who have been oppressed for a long time are about to proclaim their natural status within the Muslim world and direct the destiny of this world.”6

Missionair werk in de naam van religie en wetenschap was niet enkel beperkt tot de aandacht van de VS, Frankrijk en Groot-Brittannië, maar strekte zich uit tot de meeste niet-islamitische staten, inclusief het Tsaristische Rusland dat missionaire expedities stuurde, en Pruisen (Duitsland) dat een groep 'zusters' (de nonnen van Carodt) stuurde om deel te nemen aan andere missies. Ondanks de meningsverschillen tussen de diverse missies en westerse afgevaardigden met betrekking tot hun politieke programma's, die rekening hielden met hun internationale belangen, was het doel hetzelfde; de verkondiging van het christendom en de verspreiding van de westerse cultuur in het Oosten, gekoppeld aan het opwekken van de achterdocht van de moslims jegens hun religie (Deen), waardoor zij deze gingen verafschuwen en hun geschiedenis met minachting gingen beschouwen, terwijl zij hen ertoe aanzetten het Westen en diens levenswijze te prijzen. De missionarissen voerden hun prediking uit op basis van hun grote haat tegen de islam en de moslims. Zij verachtten de islamitische cultuur en diens levenswijze en beschouwden de moslims als achterlijke barbaren, wat nog steeds de ondoordachte mening is van bijna elke Europeaan. De resultaten die zij hebben bereikt, weerspiegelen zich vandaag de dag in de concentratie van ongeloof en kolonialisme in onze landen.

Missionary work in the name of religion and science was not merely confined to the focus of the attention of the US, France and Britain, but extended to most of the non- Islamic states, including Czarist Russia who sent missionary expeditions and Prussia (Germany) who sent a group of ‘sisters’ (the nuns of Carodt) to participate with other missions. Inspite of the difference of opinion among the various missions and Western delegates regarding their political programmes, which took into consideration their international interests, the objective was the same; the preaching of Christianity and the spreading of Western culture in the East coupled with the arousal of the suspicions of the Muslims towards their deen, pushing them to resent it and to regard their history with contempt whilst leading them to praise the West and its way of life. The missionaries carried out their preaching according to their great hatred of Islam and the Muslims. They dispised the Islamic culture and its way of life and they regarded the Muslims as backward barbarians, which still remains the ill-considered opinion of nearly every European. The results that they achieved are reflected today in the concentration of disbelief and colonialism in our lands.