Het einde van de islamitische heerschappij in 1924 creëerde vele kunstmatige moslimstaten die het nationalisme als basis voor hun bestaan gebruikten. Deze staten waren echter ver verwijderd van de ‘onafhankelijkheid’ waarvoor hun scheppers vochten tegen het ‘Uthmani kalifaat. De beloften van onafhankelijkheid door het Westen waren inderdaad pure leugens en in werkelijkheid was het een verraderlijke val waar de moslim in trapte. De werkelijke bedoeling van het Westen was om de moslimwereld cultureel te koloniseren, maar toen de islamitische staat binnen het bereik van hun klauwen kwam, namen zij geen genoegen met minder dan de fysieke invasie van moslimland. Dit werd verankerd in Artikel 22 van de Volkenbond na de Eerste Wereldoorlog: “Bepaalde gemeenschappen die voorheen tot het Turkse Rijk behoorden, hebben een stadium van hun ontwikkeling bereikt waarin hun bestaan als onafhankelijke naties voorlopig erkend kan worden, onder voorbehoud van het verlenen van administratief advies en bijstand door een mandaathebber, totdat zij in staat zijn om zelfstandig te staan.”11

The end of Islamic rule in 1924 created many artificial Muslim states that used nationalism as the basis for their existence. However, these states were far from the ‘independence’ that their creators fought for against the ‘Uthmani Khilafah. Indeed, the promises of independence by the West were outright lies and in reality, it was a vicious trap that the Muslim fell in. The real intent of the West was to colonise the Muslim world culturally, but when the Islamic State came within the reach of their claws, they settled for nothing less than the physical invasion of Muslim Land. This they enshrined in Article 22 of the League of Nations after the 1st World War, “Certain communities formerly belonging to the Turkish Empire have reached a stage of their development where their existence as independent nations can be provisionally recognised subject to the rendering of administrative advice and assistance by a mandatory, until such time as they are able to stand alone.”11

Natuurlijk moest het ‘administratieve advies’ worden opgevolgd door de nieuw gevormde nationalistische staten, wat volgens Groot-Brittannië en Frankrijk niets minder betekende dan een invasie. Groot-Brittannië nam Irak, Palestina en Transjordanië over, terwijl Frankrijk Syrië en Libanon innam. Alles wat overbleef van de ‘onafhankelijke Arabische staat’ van Sharif Hussain, bekend als het Koninkrijk Hijaz, werd in 1925 geabsorbeerd in wat nu Saoedi-Arabië is.

Naturally, the ‘administrative advice’ had to be taken by the newly formed nationalistic states, which according to Britain and France meant nothing short of invasion. Britain took over Iraq, Palestine and Transjordan, while France took Syria and Lebanon. All that was left of Sharif Hussain’s ‘independent Arab state’, known as the Kingdom of Hijaz, was absorbed into what is now Saudi Arabia in 1925.

Het kan er dus worden gezien dat, ondanks de creatie van vele nationalistische staten in de moslimwereld, moslims nog steeds achterblijven bij de rest van de wereld. Hoewel moslimlanden niet langer koloniën van het Westen zijn, is de stagnatie die wij hebben geleden zo ernstig dat we letterlijk economische slaven van het Westen zijn geworden, wat veel erger is. Er zijn sindsdien pogingen gedaan om de moslims te doen herleven, maar geen van deze pogingen is geslaagd.

It can be seen, therefore, that despite the creation of many nationalistic states in the Muslim world, Muslims still lag behind rest of world. Although Muslim countries are no loner colonies of the West, the stagnation that we have suffered is so severe that we have literally become economic slaves to the West, which is far worse. Attempts have been made since then to revive the Muslims but none of them have succeeded.

Nationalisme heeft een spoor van falen achtergelaten in de moslimwereld. Enkele voorbeelden van mislukte pogingen om de moslims te doen herleven op basis van nationalisme worden hieronder gepresenteerd.

Nationalism has left a trail of failure in the Muslim world. Some examples of failed attempts to revive the Muslims based on nationalism are presented below.

Egypte Gamal Abdul Nasser van Egypte is een klassiek voorbeeld van een dergelijke mislukking. Nasser kwam in 1954 aan de macht en begon zijn visie voor Egypte te verspreiden. In zijn boek The Philosophy of Revolution schetst hij de drie belangrijkste rollen van Egypte als leider van de Arabische wereld, de moslimwereld en de zwarte Afrikaanse naties die strijden voor onafhankelijkheid.

Egypt Gamal Abdul Nasser of Egypt is a classical example of such failure. Nasser came to power in 1954 and began to propagate his vision for Egypt. In his book The Philosophy of Revolution he outlines the three main roles of Egypt as the leader of the Arab world, the Muslim world and of the black African nations struggling for independence.

Nassers hoop om de Arabieren te verenigen hing voornamelijk af van het Arabisch nationalisme. Hij stelde zich voor dat de Arabieren zich simpelweg zouden verenigen omdat ze een gemeenschappelijke taal, klederdracht en geschiedenis hadden. Desondanks slaagde Nasser erin het Arabisch nationalisme op te wekken in een mate die nooit eerder was vertoond. De nationalisatie van het Suez-kanaal in 1956 en de fusie tussen Egypte en Syrië in 1958 om de United Arab Republic te vormen, waarbij twee van de meest strategische landen in het Midden-Oosten werden samengebracht, gaven een verdere impuls aan zijn oproep tot het ‘Arabisme’.

Nasser’s hope of uniting the Arabs primarily hinged around Arab nationalism. He imagined that the Arabs would unite simply because they had a common language, dress and history. However, Nasser did manage to arouse Arab nationalism to the extent never seen before. The nationalisation of the Suez Canal in 1956 and the merger between Egypt and Syria in 1958 to create the United Arab Republic, bringing together two of the most strategic countries in the Middle East, further boosted his call of ‘Arabism’.

De roep om ‘Arabisme’ werd echter ook vergezeld door roekeloos socialistisch economisch beleid dat het land lamlegde. Bovendien, zoals de moslimgemeenschap (Ummah) later leerde, was Nasser niets meer dan een pion in de strijd tussen Groot-Brittannië en Amerika in het Midden-Oosten.

The call for ‘Arabism’, however, was also accompanied by reckless socialist economic policies that crippled the country. Also, as the Ummah learnt later, Nasser was nothing more than a pawn in the struggle between Britain and America in the Middle East.

Hoewel het leek alsof Nasser publiekelijk werd gesteund door de voormalige Sovjet-Unie, was hij in werkelijkheid een agent van Amerika12.

Although Nasser was seen to be publicly backed by the former Soviet Union, in reality he was an agent of America12.

De uiteenvalling van de United Arab Republic in 1961, en de triomf van Israël in 1967

The breakup of the United Arab Republic in 1961, and the triumph of Israel in the 1967

oorlog, toen het de Sinaï van Egypte, de Golanhoogten van Syrië en de Westelijke Jordaanoever van Jordanië veroverde, maakte een einde aan het ‘Arabisme’ van Nasser. Dit grote nationalistische experiment was mislukt en tot op de dag van vandaag is de Arabische wereld nog steeds verdeeld in vele staten.

war, when it captured Sinai from Egypt, the Golan Heights from Syria and the West Bank from Jordan, put an end to Nasser’s ‘Arabism’. This great nationalistic experiment had failed and to this day the Arab world is still divided into many states.

Turkije, als de zetel van het ‘Uthmani kalifaat, is een van de landen die diepgaand is beïnvloed door nationalisme. De visie van Mustapha Kamal om een natie te smeden op basis van nationalisme is werkelijkheid geworden, maar het is er niet in geslaagd om op substantiële wijze vooruitgang te boeken. Noch de nationalistische politiek van Kamals Republican People’s Party in het verleden, noch die van de seculiere Motherland Party of de Socialist Democratic Populist Party nu, zullen Turkije ooit terugbrengen naar zijn voormalige glorie. In plaats daarvan glijdt Turkije geleidelijk af naar burgeroorlog naarmate het Koerdisch nationalisme wortel schiet.

Turkey Turkey, being the seat of the ‘Uthmani Khilafah, is one of the countries that was deeply affected by nationalism. The vision of Mustapha Kamal to forge a nation based on nationalism did materialise but it failed to progress in any substantial way. Neither the nationalistic policies of Kamal’s Republican People’s Party in the past, nor those of the secular Motherland Party or the Socialist Democratic Populist Party now, are ever going to return Turkey to its former glory. Instead, Turkey is gradually slipping towards civil strife as Kurdish nationalism takes root.

Kamals poging tot herleving op basis van Turks nationalisme heeft Turkije in de kou laten staan.

Kamal’s attempted revival based on Turkish nationalism has left Turkey in the cold.

Het gebied dat ooit werd geëerd als de hoofdstad van de leidende staat ter wereld, de Islamitische Staat, is nu de zieke staat geworden, achtergelaten voor niets; het wordt noch door de Europeanen, noch door het Midden-Oosten geaccepteerd. Nationalisme heeft niets anders dan vernedering gebracht voor Turkije, maar ondanks dit houdt de Turkse regering nog steeds vol met het Turks nationalisme.

The area which was once honoured as the capital of the leading state of the world, the Islamic State, has now become the diseased state, left for nowhere; it is not accepted by the Europeans nor by the Middle East. Nationalism has brought nothing but humiliation for Turkey, yet despite this, the Turkish government still persists with Turkish nationalism.

Saoedi-Arabië en de Golfstaten: Saoedi-Arabië en de verschillende staten in de Golf weerspiegelen een klassiek geval van nationalisme dat werd gevoed door het Westen, in het bijzonder Groot-Brittannië. De machtige stammen in deze gebieden werden gemobiliseerd tegen het ‘Uthmani kalifaat door middel van financiële deals en beloften van onafhankelijke staten.

Saudi Arabia and the Gulf States Saudi Arabia and the various states in the Gulf reflect a classical case of nationalism that was nurtured by the West, especially Britain. The powerful tribes were mobilised from these areas against the ‘Uthmani Khilafah through financial deals and promises of independent states.

De Britten gebruikten als eerste Sharif Hussain en zijn zonen Faisal en ‘Abdullah om in opstand te komen tegen het kalifaat. Deze opstanden werden aangestookt met de hulp van de beroemde Britse agent T. E. Lawrence13, die probeerde de strijdkrachten van de Islamitische Staat te hinderen en hun communicatie te verstoren op de rechterflank van het leger van generaal Allenby dat tijdens 1917 vanuit Egypte oprukte. Echter, toen de Sharif later in ongenade viel bij de Britten, vervingen zij hem door ‘Abd al-Aziz ibn Saud, die eveneens door de Britten werd gefinancierd in zijn strijd om de controle te verkrijgen.

The British first used Sharif Hussain and his sons Faisal and ‘Adbullah to revolt against the Khilafah. These revolts were instigated through the assistance of the famous British agent T. E. Lawrence13, who was trying to harass the Islamic State’s forces and disrupt their communications on the right flank of General Allenby’s army advancing from Egypt during 1917. However, when Sharif later fell out of favour with the British, they replaced him with ‘Abd al-Aziz ibn Saud, who was also being financed by the British in his struggle to gain control.

Tegen het einde van 1927 was de familie Saud erin geslaagd de controle over het grootste deel van het Arabisch schiereiland veilig te stellen, en in datzelfde jaar werd een verdrag getekend met de Britten, die de familie volledige autoriteit gaven in ruil voor de erkenning door de Sauds van de Britse suzereiniteit over de Golf-sjeikdommen Qatar, Bahrain, Verenigde Arabische Emiraten en Oman. In 1932 werd het Arabisch schiereiland de Kingdom of Saudi Arabia genoemd.

By the end of 1927, the Saud family had managed to secure control of most of the Arabian peninsular, and in the same year, a treaty was signed with the British who gave the family complete authority in return for the Saud’s recognition of British suzerainty over the Gulf Sheikhdoms of Qatar, Bahrain, United Arab Emirates and Oman. In 1932, Arabian peninsular was named Kingdom of Saudi Arabia.

Sinds die tijd heeft de familie Saud een zeer strikte controle over het gebied behouden, waarbij zij de autoriteit hebben gevestigd op een tribale structuur. Het gehele bestuur wordt gerund door de leden van de familie Saud, die momenteel meer dan vijfduizend personen tellen.

Since then the Saud family has kept a very tight control of the area, establishing the authority on a tribalistic structure. The entire government is run by the members of the Saud family, which is currently in excess of five thousand.

Wat betreft Koeweit, Qatar, Bahrein, de Verenigde Arabische Emiraten en Oman, had Groot-Brittannië zijn agenten als heersers geïnstalleerd nog voordat het einde van de Islamitische Staat in 1924. De al-Said familie tekende verdragen met Groot-Brittannië in 1891, al-Sabah van Koeweit tekende in 1899, de al-Thani familie volgde in 1915 en diverse lokale heersers van de Verenigde Arabische Emiraten volgden hetzelfde patroon.

As for Kuwait, Qatar, Bahrain, United Arab Emirates and Oman, Britain had installed its agents as rulers even before the demise of the Islamic State in 1924. Al-Said family signed treaties with Britain in 1891, al-Sabah of Kuwait signed in 1899, al-Thani family followed suit in 1915 and various local rulers of United Arab Emirates also followed the same pattern.

De installatie van deze families als heersers door de Britten bracht het Arabisch schiereiland terug naar de dagen van de pre-islamitische tijd, toen verschillende stammen de regio regeerden. Deze vorm van regeringsstructuur heeft de moslims van deze regio niet doen herleven. In feite heeft het verdelen van het gebied langs nationalistische lijnen elke hoop op vooruitgang weggevaagd, omdat de heersers te druk zijn met het proberen te verzekeren van hun posities. Ondanks het feit dat het Arabisch schiereiland inkomsten uit olie heeft die zelfs de westerse landen ver overtreffen, heeft dit niet geleid tot enige vorm van vooruitgang. Behalve de olie is er geen industrie of enige planning om er een op te richten. Het geld dat olie sinds de jaren 1940 heeft opgeleverd, is weggesluisd naar de Zwitserse bankrekeningen en investeringshuizen van de westerse naties. Nationalisme heeft deze staten niet verheven; integendeel, het heeft hen meer dan ooit tevoren onderworpen aan de controle van de Kuffar.

The installation of these families as rulers by the British returned the Arabian peninsular to the pre-Islamic days when various tribes were ruling the region. This form of governmental structure has not revived the Muslims of this region. Indeed, dividing the area on nationalistic lines has obliterated any hope of progress because the rulers are all too busy trying to secure their positions. Despite the fact that the Arabian peninsular has income from oil that far exceeds even the Western countries has not resulted in any form of progress. Except the oil, there is no industry or any plans to establish one. The money that oil has brought since the 1940’s has been siphoned off to the Swiss banks accounts and Investment Houses of the Western nations. Nationalism has not elevated these states, rather, it has subjected them to the control of the Kuffar more than ever before.

Iran De opkomst van het Iraanse nationalisme kan worden teruggevoerd naar de 19e eeuw, tijdens de infiltratie van de missionarische beweging in de Islamitische Staat. Sindsdien heeft Iran ook zijn aandeel in buitenlandse interventies, bezettingen en samenwerkingen gekend. De belangrijkste periode die echter benadrukt moet worden, is de periode sinds de uitbraak van de zogenaamde ‘Islamitische Revolutie’ in 1979, die de gehele vorm van de samenleving heeft getransformeerd.

Iran The rise of Iranian nationalism can be traced back to the 19th Century during the infiltration of the missionary movement in the Islamic State. Since then Iran also had its share of foreign intervention, occupations and collaborations. However, the key period that need to be highlighted is the period since the eruption of the so-called ‘Islamic Revolution’ in 1979, which transformed the entire shape of the society.

De ‘Islamitische Revolutie’ heeft de Iraanse monarchie van de Shah uitgeroeid en deze vervangen door wat wordt beweerd een Islamitisch systeem te zijn. Een nauwkeurige bestudering van Iran laat zien dat het nog steeds zeer ver verwijderd is van het systeem waar Islam voor oproept. Hoewel jilbab en khimar gebruikelijk zijn, evenals de baarden en het geluid van de oproep tot het gebed (Adhan), weerspiegelen de toegepaste wetten nog steeds het niet-Islamitische. Bovendien bepaalt de grondwet van Iran dat het staatshoofd alleen een Iraan is kan zijn. Dit spreekt de Islam duidelijk tegen, omdat stam, ras of kleur geen voorwaarden zijn voor het ambt van staatshoofd. De revolutie in Iran heeft het nationalisme dus niet uitgeroeid, maar het in plaats daarvan verder versterkt.

The ‘Islamic Revolution’ eradicated the Iranian monarchy of the Shah and replace it with what is claimed to an Islamic system. Close examination of Iran shows that it is still very far from the system that Islam calls for. Although jilbab and khimar are common, as well as the beards and the sound of adhan, the laws that are applied still reflect non-Islam. Also, the constitution of Iran stipulates that the head of the state can only be an Iranian. This clearly contradicts Islam because tribe, race or colour are not conditions for the post of the head of the state. So the revolution in Iran has not uprooted nationalism, instead, it has further strengthen it.

Pakistan werd in 1947 opgericht als een entiteit voor de moslims in het Indiase subcontinent.

Pakistan Pakistan was created in 1947 be to an entity for the Muslims in the Indian subcontinent.

Hoewel de visie die aan de massa werd gegeven was dat Pakistan een islamitische staat zou zijn, werd Pakistan in werkelijkheid opgedeeld als een seculiere nationalistische staat. Op 11 augustus 1947 kwam de grondwetgevende vergadering van Pakistan voor het eerst bijeen in Karachi en Mohammed Ali Jinnah, die werd gekozen om de vergadering voor te zitten, zei: “Ik denk dat we onze idealen voor ogen moeten houden en u zult merken dat hindoes in de loop van de tijd zullen ophouden hindoes te zijn en moslims zullen ophouden moslims te zijn, niet in religieuze zin, want dat is het persoonlijke geloof van elk individu, maar in politieke zin als burgers van de Staat...”14

Although the vision given to the masses was that Pakistan would be an Islamic State, in reality, Pakistan was carved-up as a secular nationalistic state. On August 11, 1947, Pakistan’s constituent assembly met in Karachi for the first time and Mohammed Ali Jinnah, who was elected to preside over the meeting, said, “I think we should keep in front of us our ideals and you will find that in the course of time Hindus would cease to be Hindus and Muslims will cease to be Muslims, not in the religious sense, because that is the personal faith of each individual, but in the political sense as citizens of the State...”14

Wanneer een moslim ophoudt een moslim te zijn in politieke zin, betekent dit dat de Islam geen enkele rol zal spelen in het bestuur van de staat, maar hij behoudt zijn rituelen van aanbidding; hij wordt een seculiere persoon, aangezien secularisme het scheiden van de religie (Deen) van de staat inhoudt. Dus Jinnah's visie op Pakistan was die van een seculiere natie. Bovendien werden de moslims aangemoedigd om zich te verenigen achter een nationalistische slogan, ‘Pakistan Zindabad’ (Lang leve Pakistan), die zelfs tot op de dag van vandaag in Pakistan en daarbuiten te horen is.

When a Muslim ceases to be a Muslims in the political sense, it means that Islam will not play any part in running the state, but he keeps his rituals of worships, he becomes a secular person since secularism is to divorce the deen from the state. So Jinnah’s vision of Pakistan was that of a secular nation. Furthermore, the Muslims were encouraged to rally behind a nationalistic slogan, ‘Pakistan Zindabad’ (Long live Pakistan), which is heard even to this day in Pakistan and outside.

De creatie van Pakistan was bedoeld om de moslims te verenigen en te doen herleven. Dit experiment was echter vanaf het begin gebrekkig, aangezien er verschillen ontstonden tussen Oost- en West-Pakistan. Ondanks het feit dat meer dan de helft van de moslims in het verenigde Pakistan Bengaals sprak, adopteerden de heersende elites in West-Pakistan Urdu als de staats taal, aangezien Urdu de taal was die in West-Pakistan werd gesproken. Hieraan werd toegevoegd dat het Bengaalse volk werd gezien als een inferieure race, waardoor de verantwoordelijkheid voor het bestuur uitsluitend in handen van West-Pakistan lag. Het grootste deel van de industriële ontwikkeling vond ook plaats in de westelijke vleugel, waardoor het Bengaalse volk zich zeer vervreemd voelde. Deze factoren, en de campagne door India om de eenheid van de moslims te vernietigen, leidden tot een machtsstrijd tussen Oost- en West-Pakistan. Op zijn hoogtepunt werd deze machtsstrijd de strijd tussen twee rassen, namelijk de ‘Pakistanen’ en de ‘Bengalen’.

The creation of Pakistan was meant to unify and revive the Muslims. However, this experiment was flawed right from the start as differences emerged between East and West Pakistan. Despite the fact that more than half of the Muslims in united Pakistan spoke Bengali, the ruling elites in West Pakistan adopted Urdu as the state language, Urdu being the language spoken in West Pakistan. Added to this was the fact that Bengali people were seen as an inferior race, and responsibility of governance was thus exclusively in the hands of West Pakistan. Most of the industrial development was also carried out in the Western wing and the Bengali people became very alienated. These factors, and the campaign by India to destroy the unity of the Muslims, led to a power struggle between East and West Pakistan. At its zenith, this power struggle became the struggle of two races, namely, the ‘Pakistanis’ and the ‘Bengalis’.

Het nationalisme bereikte een hoogtepunt in 1971, toen Zulfiqar Ali Bhutto weigerde de macht op te geven nadat Mujibur Rahman, uit Oost-Pakistan, de algemene verkiezingen met een kleine meerderheid had gewonnen. Mujibur Rahman creëerde vervolgens een Bengaalse staat genaamd Bangladesh, waarmee de vernietiging van verenigd Pakistan werd voltooid.

Nationalism reached climax in 1971 when Zulfiqar Ali Bhutto refused to relinquish power after Mujibur Rahman, from East Pakistan, won the General Elections with a slim majority. Mujibur Rahman went on to create a Bengali state called Bangladesh, thus completing the destruction of united Pakistan.

Het opdelen van verenigd Pakistan op nationalistische lijnen heeft geen van de problemen voor de moslims opgelost. Verdeeldheid heeft de moslims militair en economisch zwak gemaakt, in het bijzonder Bangladesh, dat tot op de dag van vandaag blijft lijden onder wijdverspreide verlammende armoede en corruptie.

Carving-up united Pakistan on nationalistic lines did not solve any problems for the Muslims. Disunity has made the Muslims weak militarily and economically, especially Bangladesh which continues to suffer from wide-spread crippling poverty and corruption even to this day.

Samenvattend kunnen we concluderen dat nationalisme nooit heeft gewerkt voor de moslims. Het bood geen eenheid, vooruitgang of harmonie, maar creëerde verdeeldheid, instabiliteit en afhankelijkheid van buitenlandse naties en organisaties zoals de VN en het IMF.

In summary, we can conclude that nationalism has never worked for the Muslims. It did not provide unity, progress nor harmony but created disunity, instability and dependence on foreign nations and organisations like the UN and the IMF.