Bu cümle ile bir sonraki cümle ("…ve kimi düşman tutarsan asla onurlandırılmaz."), önceki isteğimizin, yani "Kendisine bakıp gözettiklerinin arasında beni de gözet." sözünün, daha fazla açıklamasını ve ayrıntısını sunmaktadır. Allah bir kimseyi bir yoldaşın yaptığı gibi gözetip koruyorsa, o kişi kesinlikle asla zelil edilmez. Aksine, eğer birine düşmanlık beslerse, böyle bir kişi asla onurlandırılmaz. Bu durum, onurun yalnızca Allah'tan (SWT) istenmesini gerektirir; Allah'ın huzurunda rezil ve perişan olmaktan korkar ve ondan sığınma dileriz. Allah bir kimsenin yoldaşı ve koruyucusu olmuşken, o kişinin gerçekten zelil ve rezil edilmesi mümkün değildir. Önemli olan, Allah ile bu türden bir yoldaşlığa ulaşmaya çalışmaktır.

This sentence and the next one (“…and whoever You show enmity towards will never be honored.”) both provide more explanation and details of our previous request, “Care for me as a companion with those You have cared for.” If Allaah watches over and guards a person as a companion would, then he would definitely never be humiliated. On the contrary, if He were to show enmity towards someone, such a person would never be honored. So this requires us to seek honor only from Allaah () alone and we fear and seek refuge from being dishonored and disgraced before Allaah. It is not possible for one to be truly humiliated and disgraced when Allaah has become his companion and guardian. The important thing is to try to achieve this type of companionship with Allaah.

Peki, Onun yakınlığını ve dostluğunu nasıl kazanılır?

Yet, how does one gain His companionship and loyalty?

Bu türden bir bağlılık, dostluk ve sadakat, Allah'ın (SWT) kitabında açıkladığı iki önemli özelliğin hayata geçirilmesiyle elde edilebilir: "Muhakkak ki Allah'ın dostlarına hiçbir korku yoktur ve onlar üzüntüye de uğramazlar. Onlar, iman edenler ve (Allah'tan) sürekli, korkuyla sakınanlardır." [Yûnus Suresi, 10:62-63] Bu iki özellikten (1-iman, 2-Allah'tan sürekli ve korkuyla sakınma bilinci), biri kalpte, diğeri ise uzuvlarda gerçekleşir. "İman edenler" kalpte, "…ve (Allah'tan) sürekli, korkuyla sakınanlar" ise uzuvlarda gerçekleşir. Dolayısıyla kalp ve uzuvlar temiz ve doğru olduğunda, insanlar bu iki özellik sayesinde bu birliği ve dostluğu kazanır. Ancak bu, yalnızca Allah'ın yakın dostu olduklarını iddia edenler tarafından elde edilemez; örneğin rahiplerin yolunu izleyenler veya Allah'ın şeriatına ona yabancı olan şeyleri katıp "Biz Allah'a yakın olanlarız (Veliyy)!" diyenler bu sonuca ulaşamaz. Dolayısıyla kulu onurlandıran bu birliktelik, sadakat ve Allah'ın (SWT) koruması, bu iki büyük sıfat içinde yer alır: gerçek iman (Îmân) ve Allah'tan sürekli, korkuyla sakınma bilinci (Takvâ). Ünlü İslam alimi İbn Teymiyye bu ayet hakkında şöyle demiştir:

This kind of allegiance, companionship, and loyalty is achievable by actualizing two significant characteristics, both of which Allaah () has clarified in His book, “Indeed, for the close allies of Allaah there will be no fear upon them, nor will they grieve – those who believe and are constantly, fearfully conscious (of Allaah).” [Soorah Yoonus, 10:62-63] Of these two characteristics (1-belief, 2-constant, fearful consciousness of Allaah), one occurs in the heart and one upon the limbs. “Those who believe” is in the heart, and “…and are constantly, fearfully conscious (of Allaah)” occurs upon the limbs. So when the heart and limbs are pure and correct, people gain this alliance and companionship by virtue of these two characteristics. However, it is not obtained by those who merely claim to be close companions of Allaah such as those who take the same paths as the monks used to, or those who innovate into the legislation of Allaah that which is foreign to it, claiming, “We are the close ones (Walee) to Allaah!” So this companionship, loyalty, and guardianship from Allaah () which honors the servant is contained within these two great attributes: the true belief (Eemaan11) and the constant, fearful consciousness of Allaah (Taqwaa12). The famous scholar of Islaam, Ibn Taymiyyah, said regarding this verse:

"Onlar ki iman ettiler ve Allah'tan korkarak takva sahibi oldular." [Yûnus Sûresi, 10:63] Şöyle buyurdu: "Kim gerçek bir mümin olarak, Allah'a karşı sürekli takva üzere bulunursa, Allah onun dostu, koruyucusu ve yoldaşı olur." Bu doğrudur, çünkü Kur'ân bunu işaret etmektedir.

“Those who believe and are constantly, fearfully conscious (of Allaah).” [Soorah Yoonus, 10:63] He said, “Whoever is a true believer who constantly remains conscious of Allaah, then Allaah will be an ally, a guardian, and a companion to him.” This is correct because the Qur’aan indicates this.