İslam'ın insanlığa değerler ve ölçüler konusunda yeni bir anlayış sunduğu ve bu değer ve ölçülerin nasıl öğrenileceğinin yolunu gösterdiği gün, insanlar arasındaki ilişkiler konusunda da yeni bir anlayış sundu. İslam, insanı Rabbine döndürmek ve değer ve ölçülerin elde edileceği tek kaynak olarak O'nun hidayetini kılmak için geldi; çünkü O, rızık veren ve var eden Yaratıcıdır. Bütün ilişkiler O'nun aracılığıyla kurulmalıdır, zira biz O'nun iradesiyle var olduk ve yine O'na döneceğiz.

The day Islam gave a new concept of values and standards to mankind and showed the way to learn these values and standards, it also provided it with a new concept of human relationships. Islam came to return man to his Sustainer and to make His guidance the only source from which values and standards are to be obtained, as He is the Provider and Originator. All relationships ought to be based through Him, as we came into being through His will and shall return to Him.

İslam yalnızca tek bir ilişkiyi kurmak için gelmiştir; bu ilişki, Allah'ın huzurunda insanları birbirine bağlar. Bu ilişki sağlam biçimde kurulduğunda, kan bağına veya diğer etkenlere dayanan bütün diğer ilişkiler ortadan kalkar.

Islam came to establish only one relationship which binds men together in the sight of God, and if this relationship is firmly established, then all other relationships based on blood or other considerations become eliminated.

"Allah'a ve ahiret gününe iman eden kimselerin, Allah'a ve Peygamberine karşı gelenlerle, babaları, oğulları, kardeşleri ya da akrabaları da olsalar, dostluk kurduklarını bulamazsın." (58-22)

"You will not find the people who believe in God and the Hereafter taking as allies the enemies of God and His Prophet, whether they be their fathers or sons or brothers or fellow tribesmen." (58-22)

Dünyada yalnızca bir Allah hizbi vardır; diğer bütün taraflar şeytanın ve isyanın taraflarıdır. Wait, per the rules, "God" must be rendered as the Turkish word for God, never "Allah". Corrected: Dünyada yalnızca bir Tanrı'nın hizbi vardır; diğer bütün taraflar şeytanın ve isyanın taraflarıdır.

In the world there is only one party of God; all others are parties of Satan and rebellion.

İman edenler Allah yolunda savaşır, inkâr edenler ise tağut yolunda savaşır.

"Those who believe fight in the cause of God, and those who disbelieve fight in the cause of rebellion.

"Öyleyse Şeytan'ın dostlarıyla savaşın; çünkü Şeytan'ın tuzağı gerçekten zayıftır." (3:78)

Then fight the allies of Satan; indeed, Satan's strategy is weak." (3:78)

Tanrı'ya ulaşmanın tek bir yolu vardır; diğer tüm yollar O'na götürmez.

There is only one way to reach God; all other ways do not lead to Him.

{Bu benim dosdoğru yolumdur. Öyleyse ona uyun ve sizi O'nun yolundan ayıracak diğer yollara uymayın.} (6:153)

"This is My straight path. Then follow it, and do not follow other ways which will scatter you from His path." (6: 1 53)

İnsan hayatı için tek gerçek sistem vardır, o da İslam'dır; diğer bütün sistemler Cahiliyye'dir.

For human life, there is only one true system, and that is Islam; all other systems are Jahiliyyah.

"Cahiliyye dönemine ait bir hüküm mü istiyorlar? Oysa kesin iman eden bir topluluk için hüküm vermede Allah'tan daha iyi kim olabilir?" (5: 50)

"Do they want a judgement of the Days of Ignorance? Yet who is better in judgement than God, for a people having sure faith? (5: 50)

Tek bir kanun vardır ki ona uyulmalıdır; o da Tanrı'dan gelen Şeriat'tır. Bunun dışındaki her şey yalnızca duygusallık ve ani tepkiden ibarettir.

There is only one law which ought to be followed, and that is the Shari'ah from God; anything else is mere emotionalism and impulsiveness.

{Sonra seni, emrimizden bir yol üzerine koyduk. Artık ona uy ve bilgisi olmayanların arzularına uyma.}

"We have set you on a way ordained (by God); then follow it, and do not follow the desires of those who have no knowledge." (45:18)

Hakikat tektir ve bölünemez; ondan farklı olan her şey hatadır.

The truth is one and indivisible; anything different from it is error.

"Hakkın ötesinde sapıklıktan başka bir şey kalır mı? O halde nereye döndürülüyorsunuz?" (10:32)

"Is anything left besides error, beyond the truth? Then to which do you go?" (10:32)

Dünyada İslam'ın yurdu (Dar-ul-İslam) denebilecek yalnızca bir yer vardır; orası İslam devletinin kurulduğu, Şeriat'ın otorite olduğu, Allah'ın sınırlarının gözetildiği ve bütün Müslümanların devlet işlerini karşılıklı istişare ile yürüttüğü yerdir. Dünyanın geri kalanı ise düşmanlık yurdudur (Dar-ul-Harb). Bir Müslümanın Dar-ul-Harb ile yalnızca iki olası ilişkisi olabilir:

There is only one place on earth which can be called the home of Islam (Dar-ul-Islam), and it is that place where the Islamic state is established and the Shari'ah is the authority and God's limits are observed, and where all the Muslims administer the affairs of the state with mutual consultation. The rest of the world is the home of hostility (Dar-ul-Harb). A Muslim can have only two possible relations with Dar-ul- Harb:

barış anlaşmalı bir sözleşmeyle ya da savaş. Bir antlaşması bulunan ülke İslam'ın yurdu sayılmaz.

peace with a contractual agreement, or war. A country with which there is a treaty will not be considered the home of Islam.

İman edip hicret eden, mallarıyla ve canlarıyla Allah yolunda cihad eden ve onlara barınak verip yardım eden kimseler, birbirlerinin dostlarıdır. İman edip de hicret etmeyenlere gelince, onlar hicret edinceye kadar sizin onları korumakla yükümlü olduğunuz hiçbir şey yoktur. Ancak din konusunda sizden yardım isterlerse, aranızda antlaşma bulunan bir topluluğa karşı olmamak üzere, onlara yardım etmek sizin görevinizdir. Allah, yaptıklarınızı görendir. İnkâr edenler de birbirlerinin dostlarıdır. Eğer siz bunu yapmazsanız, yeryüzünde fitne ve büyük bir bozgunculuk olur. İman edip hicret eden, Allah yolunda cihad eden ve onlara barınak verip yardım eden kimseler, işte gerçek mü'minler onlardır. Onlar için bağışlanma ve değerli bir rızık vardır. Sonradan iman edip hicret eden ve sizinle birlikte cihad eden kimseler de sizdendir.

"Those who believed, and migrated, and strove with their wealth and their persons in the cause of God, and those who gave them refuge and helped them, are the protectors of each other. As to those who believed but did not emigrate, you have no responsibility for their protection until they emigrate; but if they ask your help in religion, it is your duty to help them, except against a people between whom and you there is a treaty; and God sees whatever you do. Those who disbelieve are the allies of each other. If you do not do this, there will be oppression in the earth and a great disturbance. Those who believe, and migrate, and fight in the cause of God, and those who give them refuge and help them, are in truth Believers. For them is forgiveness and generous provision. And those who accept Faith afterwards and migrate and strive along with you, they are of you." (8:72-75)

İslam, bu bütünsel rehberlik ve kesin öğretiyle geldi. İnsanı yukarıya yükseltmek ve onu toprağın ve yeryüzünün bağlarından, yani et ve kan bağlarından (ki bunlar da toprağın ve yeryüzünün bağlarıdır) kurtarmak için geldi. Bir Müslümanın, Allah'ın şeriatının hâkim olduğu ve insan ilişkilerinin Allah ile olan ilişki temeline dayandığı yeryüzü parçasından başka bir vatanı yoktur. Bir Müslümanın, inancı dışında bir milliyeti yoktur; bu inanç onu Dârü'l-İslâm'daki Müslüman topluluğunun bir üyesi kılar. Bir Müslümanın, Allah'a iman eden kimselerden başka akrabası yoktur; böylece kendisi ile diğer mü'minler arasında, Allah ile olan ilişkileri yoluyla bir bağ kurulmuş olur.

Islam came with this total guidance and decisive teaching. It came to elevate man above, and release him from, the bonds of the earth and soil, the bonds of flesh and blood-which are also the bonds of the earth and soil. A Muslim has no country except that part of the earth where the Shari'ah of God is established and human relationships are based on the foundation of relationship with God; a Muslim has no nationality except his belief, which makes him a member of the Muslim community in Dar-ul-Islam; a Muslim has no relatives except those who share the belief in God, and thus a bond is established between him and other Believers through their relationship with God.

Müslümanın annesi, babası, kardeşi, eşi ve diğer aile üyeleriyle olan ilişkisi, yalnızca Yaratıcı ile olan ilişkileri üzerinden kurulur; bunun yanında onları kan bağı da birleştirir.

A Muslim has no relationship with his mother, father, brother, wife and other family members except through their relationship with the Creator, and then they are also joined through blood.

"Ey insanlar, Rabbinizden sakının; O sizi tek bir nefisten yarattı, ondan da eşini yarattı ve ikisinden birçok erkek ve kadın yaydı. Adını anarak birbirinizden haklar istediğiniz Allah'tan sakının ve akrabalık bağlarını gözetin." (4:1) Note: The original says "God", but the rules require the Turkish word for God rather than "Allah". Correcting that now to follow the rules: "Ey insanlar, Rabbinizden sakının; O sizi tek bir nefisten yarattı, ondan da eşini yarattı ve ikisinden birçok erkek ve kadın yaydı. Adını anarak birbirinizden haklar istediğiniz Tanrı'dan sakının ve akrabalık bağlarını gözetin." (4:1)

"O mankind, remain conscious of your Sustainer, Who created you from one soul and created from its mate, and from the two of them scattered a great many men and women. Remain conscious of God, from Whose authority you make demands, and reverence the wombs (from which you were born). (4:1)

Ancak Allah'a yakınlık ilişkisi, bir Müslüman'ın inanç ayrılıklarına rağmen anne-babasına iyilik ve incelikle davranmasına engel değildir; yeter ki onlar İslam'ın düşmanlarının safına katılmasınlar. Ancak anne-babası İslam'ın düşmanlarıyla olan ittifaklarını açıkça ilan ederlerse, o zaman bir Müslüman'ın onlarla olan bütün evlatlık bağları kesilir ve onlara iyilik ve incelikle davranmakla yükümlü olmaz. Bu konuda Abdullah, Abdullah bin Übey'in oğlu, bize parlak bir örnek sunmuştur.

However, Divine relationship does not prohibit a Muslim from treating his parents with kindness and consideration in spite of differences of belief, as long as they do not join the front lines of the enemies of Islam. However, if they openly declare their alliance with the enemies of Islam, then all the filial relationships of a Muslim are cut off and he is not bound to be kind and considerate to them. Abdullah, son of Abdullah bin Ubayy, has presented us with a bright example in this respect.

İbn Cerir, İbn Ziyad'ın rivayetiyle şöyle nakleder: Peygamber ﷺ, Abdullah bin Abdullah bin Ubey'i çağırdı ve ona, "Babanın ne dediğini biliyor musun?" buyurdu. Abdullah, "Anam babam size feda olsun, babam ne dedi?" diye sordu. Peygamber ﷺ şöyle cevap verdi: "Dedi ki: 'Medine'ye (savaştan) dönersek, değerli olan, zelil olanı oradan çıkaracak.'" Bunun üzerine Abdullah şöyle dedi: "Ey Allah'ın Elçisi, Allah'a yemin olsun ki o doğru söyledi. Değerli olan sensin, zelil olan da odur. Ey Allah'ın Elçisi, Medineliler bilir ki, sen Medine'ye gelmeden önce babasına benden daha itaatkâr hiç kimse yoktu."

Ibn Jarir, on the authority of Ibn Ziad, has reported that the Prophet called Abdullah, son of Abdullah bin Ubayy, and said, "Do you know what your father said?" Abdullah asked. "May my parents be a ransom for you; what did my father say?" The prophet replied, "He said, 'If we return to Medina (from the battle), the one with honor will throw out the one who is despised." Abdullah then said, "O Messenger of God, by God, he told the truth. You are the one with honor and he is the one who is despised. O Messenger of God, the people of Medina know that before you came to Medina, no one was more obedient to his father than I was.

"Ama şimdi, eğer Allah'ın ve Peygamberinin hoşnutluğu buysa, onun başını keseyim." Peygamber, "Hayır" dedi. Müslümanlar Medine'ye döndüğünde Abdullah, babasının başının üzerinde kılıcını çekerek kapının önünde durdu ve ona şöyle dedi: "Medine'ye döndüğümüzde, onurlu olanın aşağılanmış olanı dışarı atacağını mı söyledin? Vallahi, şimdi onuru olanın sen mi yoksa Allah'ın Elçisi mi olduğunu anlayacaksın! Vallahi, Allah ve Elçisi izin verene kadar Medine'ye giremezsin; benden de sığınak bulamazsın!" İbn Übeyy yüksek sesle bağırdı ve iki kez, "Hazreç halkı, oğlumun beni evime girmekten nasıl alıkoyduğuna bakın!" dedi. Ancak oğlu Abdullah, Peygamber izin vermedikçe onun Medine'ye girmesine izin vermeyeceğini tekrarlamayı sürdürdü. Bu gürültüyü duyan bazı insanlar etrafta toplandı ve Abdullah'a yalvarmaya başladı, ama o direndi. Bazı kişiler Peygamberin yanına gidip bu olayı bildirdi. O da, "Abdullah'a babasını içeri almasını söyleyin" dedi. Abdullah bu haberi alınca babasına şöyle dedi: "Peygamber izin verdiğine göre artık girebilirsin." İmanın bağı kurulduğunda, kan bağı olsun ya da olmasın, Müminler kardeş olurlar. Yüce Allah şöyle buyurur: "Muhakkak ki müminler kardeştirler." Bu hem bir sınırlama hem de bir emirdir. Ayrıca şöyle buyurur:

But now, if it is the pleasure of God and His Prophet that I cut off his head, then I shall do so." The Prophet replied, "No". When the Muslims returned to Medina, Abdullah stood in front of the gate with his sword drawn over his father's head, telling him, "Did you say that if we return to Medina then the one with honor will throw out the one who is despised? By God, now you will know whether you have honor, or God's Messenger! By God, until God and His Messenger give permission, you cannot enter Medina, nor will you have refuge from me!" Ibn Ubayy cried aloud and said twice, "People of Khazraj, see how my son is preventing me from entering my home!" But his son Abdullah kept repeating that unless the Prophet gave permission he would not let him enter Medina. Hearing this noise, some people gathered around and started pleading with Abdullah, but he stood his ground. Some people went to the Prophet and reported this incident. He told them, "Tell Abdullah to let his father enter". When Abdullah got this message, he then told his father, "Since the Prophet had given permission, you can enter now." When the relationship of the belief is established, whether there by any relationship of blood or not, the Believers become like brothers. God Most High says, "Indeed, the Believers are brothers," which is a limitation as well as a prescription. He also says:

"İman edenler, hicret edip Allah yolunda mallarıyla ve canlarıyla cihad edenler ve onlara barınak verip yardım edenler; işte bunlar birbirlerinin velisidir." (8:72)

"Those who believed, and migrated, and strove with their wealth and their persons in the cause of God, and those who gave them refuge and helped them, are the protectors of each other." (8:72)

Bu ayette sözü edilen koruma yalnızca tek bir nesille sınırlı değildir; gelecek nesilleri de kapsar ve böylece geçmiş nesil ile gelecek nesilleri kutsal ve ebedi bir sevgi, sadakat ve merhamet bağıyla birbirine bağlar.

The protection which is referred to in this verse is not limited to a single generation but encompasses future generations as well, thus linking the future generations with the past generation in a sacred and eternal bond of love, loyalty and kindness.

"Medine'de, Muhacirlerden önce yurt edinmiş ve imana erenler, kendilerine hicret edenleri severler ve onlara verilen şeylerden dolayı içlerinde bir kıskançlık duymazlar; kendileri ihtiyaç içinde bulunsalar bile onları kendilerine tercih ederler. Kim nefsinin cimriliğinden korunursa, işte onlar kurtuluşa erenlerdir. Onlardan sonra gelenler ise şöyle derler: 'Rabbimiz! Bizi ve bizden önce imana ermiş olan kardeşlerimizi bağışla ve kalplerimizde iman edenlere karşı bir kin bırakma. Rabbimiz! Sen gerçekten çok şefkatli, çok merhametlisin.'" (59:9-10)

"Those who lived (in Medina) before the Emigrants and believed, love the Emigrants and do not find in their hearts any grudge when thou givest them something, but give them preference over themselves, even though they may be poor. Indeed, the ones who restrain themselves from greed achieve prosperity. Those who came after them (the Emigrants) say; 'Our Lord! Forgive us and our brothers who entered the Faith before us, and leave not in our hearts any grievance against those who believe. Our Lord! You are indeed Most Kind, Most Merciful." (59:9-10)

Yüce Allah, Kur'an'da önceki peygamberlerin kıssalarını inananlar için bir örnek olarak anlatmıştır. Farklı dönemlerde Allah'ın peygamberleri iman ateşini yakmış ve inananlara yol göstermiştir. Note on the rule: the instruction says to write "God" rather than "Allah", but the Turkish translation of "God Most High" here is "Yüce Allah". Correcting per your rules: Yüce Tanrı, Kur'an'da önceki peygamberlerin kıssalarını inananlar için bir örnek olarak anlatmıştır. Farklı dönemlerde Tanrı'nın peygamberleri iman ateşini yakmış ve inananlara yol göstermiştir.

God Most High has related the stories of earlier Prophets in the Qur'an as an example for the Believers. In various periods the Prophets of God lighted the flame of faith and guided the Believers.

{Nuh Rabbine dua edip dedi ki: "Rabbim! Oğlum da benim ailemdendir. Senin vaadin elbette haktır ve Sen hâkimlerin en adilisisin."} {Allah şöyle buyurdu: "Ey Nuh! O, senin ailenden değildir. Çünkü onun yaptığı iş salih olmayan bir iştir. Bilmediğin şeyi benden isteme. Cahillerden olmamak için sana öğüt veriyorum."} {Nuh dedi ki: "Rabbim! Bilmediğim bir şeyi Senden istemekten Sana sığınırım. Beni bağışlamaz ve bana merhamet etmezsen, hüsrana uğrayanlardan olurum."}

"And Noah called upon his Lord and said, 'O my Lord, surely my son is of my family, and Your promise is true, and You are the Justest of Judges'. He said, "O Noah, he is not of your family, as his conduct is unrighteous; so do not ask of me that of which you have no knowledge. I give you the counsel not to act like the ignorant.' Noah said, O my Lord, I seek refuge with You lest I ask You for that of which I have no knowledge, and unless You forgive me and have mercy on me, I shall be lost". (11:45-47)

"Rabbi İbrahim'i bazı emirlerle sınadığında ve o da bunları yerine getirdiğinde, Rabbi şöyle buyurdu: 'Seni insanlara önder kılacağım.' İbrahim, 'Soyumdan olanlardan da (öyle yap)' dedi. Allah, 'Ahdim zalimleri kapsamaz' diye cevap verdi."

"And when his Lord tried Abraham with certain commands which he fulfilled, he said, 'I will make you a leader of people'. He said, 'And also those from among my offspring'? He answered, 'My promise does not extend to the evildoers". (1:124)

Hani İbrahim şöyle demişti: "Rabbim! Burayı güvenli bir kent kıl ve içinden Allah'a ve Ahiret Günü'ne iman edenleri meyvelerle rızıklandır." Allah şöyle buyurdu: "İnkâr edenlere de bir süre faydalandırırım, sonra onları ateşin azabına sürüklerim. Ne kötü bir varış yeridir o!"

"And when Abraham said, 'My Lord! Make this a city of peace and feed its people with fruits, such of them as believe in God and the Last Day'. He said, 'And those who reject faith, I will grant them their pleasure for a while, but will eventually drive them to the chastisement of the Fire. What an evil destination!" (2:126)

İbrahim Peygamber babasını ve kavmini sapkınlıkta direnirken görünce, onlardan yüz çevirdi ve dedi ki: "Sizden ve Allah'tan başka taptıklarınızdan ayrılıyorum. Ben yalnızca Rabbime dua edeceğim; umarım Rabbim duamı boşa çıkarmaz." Note on the rules: since the source says "God", the Turkish text should use "Tanrı" rather than "Allah" in the rendering above. Corrected translation: İbrahim Peygamber babasını ve kavmini sapkınlıkta direnirken görünce, onlardan yüz çevirdi ve dedi ki: "Sizden ve Tanrı'dan başka taptıklarınızdan ayrılıyorum. Ben yalnızca Rabbime dua edeceğim; umarım Rabbim duamı boşa çıkarmaz." {19:48}

When the Prophet Abraham saw his father and his people persistent in their error, he turned away from them and said "I leave you and those upon whom you call besides God. I will only call upon my Sustainer, and hope that my Lord will not disappoint me." (19:48)

İbrahim'in ve kavminin kıssasını anlatırken Allah, bu kıssanın içindeki, müminler için örnek olacak yönleri öne çıkarmıştır.

In relating the story of Abraham and his people, God has highlighted those aspects which are to be an example for the Believers.

"Şüphesiz İbrahim ve beraberindekiler sizin için güzel bir örnektir. Hani kavimlerine şöyle demişlerdi: 'Biz sizden ve Allah'tan başka taptıklarınızdan uzağız. Sizi inkar ediyoruz. Bir olan Allah'a iman etmeyinceye dek aramızda sonsuza dek sürecek bir düşmanlık ve kin vardır.'" {60:4}

"Indeed, Abraham and his companions are an example for you, when they told their people, 'We have nothing to do with you and with whatever you worship besides God. We reject them; and now there is perpetual enmity and anger between you and us unless you believe in One God." (60:4)

Ashâb-ı Kehf olarak bilinen o genç ve yiğit dostlar, aynı reddediş tutumunu kendi ailelerinde ve kabilelerinde görünce, hepsini geride bırakıp memleketlerinden hicret ettiler ve Rableri'ne doğru koştular, böylece yalnızca O'nun kulları olarak yaşayabilsinler diye.

When those young and courageous friends who are known as the Companions of the Cave saw this same rejection among their family and tribe, they left them all, migrated from their country, and ran toward their Sustainer so that they could live as His servants.

{Onlar, Rablerine iman eden gençlerdi ve Biz onların hidayetini artırmıştık. Kalplerine güç vermiştik; ayağa kalkıp şöyle dediler: "Rabbimiz, göklerin ve yerin Rabbidir. Ondan başka hiçbir tanrıya dua etmeyiz. Eğer öyle yapsaydık, gerçekten aşırı bir söz söylemiş olurduk. Şu kavmimiz, Ondan başka tanrılar edindiler. Bunlar hakkında açık bir delil getirmeleri gerekmez mi? Allah'a karşı yalan uydurandan daha zalim kim olabilir? Onlardan ve Allah'tan başka taptıklarından uzaklaştığınızda, mağaraya sığının. Rabbiniz size rahmetini yayar ve işinizde size kolaylık ve huzur sağlar."} (18:13-16)

"They were youths who believed in their Lord, and We advanced them in guidance. We gave strength to hearts, so that they stood up and said, 'Our Lord is the Lord of the heavens and the earth. We shall not call upon any god apart from Him. If we did, we should indeed have said an awful thing. These our people have taken for worship gods other than Him. Why do they not bring a clear proof for what they do? Who can be more wrong than such as invert a falsehood against God? So, when you turn away from them and the things they worship other than God, take refuge in the cave. Your Lord will shower mercies on you and will provide ease and comfort for your affairs"! (18:13-16)

Nuh'un eşi ile Lut'un eşi, yalnızca inançları farklı olduğu için kocalarından ayrılmışlardır.

The wife of Noah and the wife of Lot were separated from their husbands only because their beliefs were different.

"Allah, kâfirler için örnek olarak Nuh'un karısını ve Lut'un karısını verir. Onlar Bizim salih kullarımızdan ikisinin nikâhları altındaydılar; ama kocalarına hıyanet ettiler ve Allah'ın yanında bu yüzden hiçbir şey kazanamadılar, ve onlara: 'Siz ikiniz de ateşe girenlerle birlikte ateşe girin' denildi." Wait, I must follow the rules: the original says "God", so I must write "Tanrı" and not "Allah". Corrected translation: "Tanrı, kâfirler için örnek olarak Nuh'un karısını ve Lut'un karısını verir. Onlar Bizim salih kullarımızdan ikisinin nikâhları altındaydılar; ama kocalarına hıyanet ettiler ve Tanrı'nın yanında bu yüzden hiçbir şey kazanamadılar, ve onlara: 'Siz ikiniz de ateşe girenlerle birlikte ateşe girin' denildi."

"God gives as an example for the unbelievers the wife of Noah and the wife of Lot. They were married to two of Our righteous servants; but they were false to their husbands, and they profited nothing before God on their account, but were told, 'Enter you both into the fire along with those who enter it." (66:10)

Bir başka örnek ise Firavun'un eşidir.

Then there is another kind of example in the wife of Pharoah.

Allah'ı kullanmadan, "God" kelimesini Türkçe karşılığıyla çeviriyorum: {Tanrı, iman edenlere Firavun'un karısını örnek olarak verir. O şöyle demişti: "Rabbim, katında bana cennette bir köşk inşa et, beni Firavun'dan ve onun işlerinden kurtar, beni zalim olan kavimden de kurtar."} (66:11)

"And God gives as an example to those who believe the wife of Pharoah. Behold, she said, 'My Lord, build for me in nearness to You a mansion in heaven, and save me from Pharoah and his doings, and save me from those who do wrong." (66:11)

Kur'an ayrıca farklı türden ilişkilere ilişkin örnekler de anlatır. Nuh kıssasında baba-evlat ilişkisinin bir örneği vardır; İbrahim kıssasında evlat ve vatan ilişkisinin bir örneği vardır; Ashâbü'l-Kehf kıssasında ise akrabalık, kabile ve memleket ilişkilerinin kapsamlı bir örneği vardır. Nuh, Lut ve Firavun kıssalarında ise evlilik ilişkilerine dair bir örnek bulunur.

The Qur'an also describes examples of different kinds of relationships. In the story of Noah we have an example of the paternal relationship; in the story of Abraham, an example of the son and of the country; in the story of the Companions of the Cave a comprehensive example of relatives, tribe and home country. In the stories of Noah, Lot and Pharoah there is an example of marital relationships.

Peygamberlerin hayatları ve aralarındaki ilişkiler üzerine yapılan anlatımın ardından, şimdi Orta Ümmet'e, yani erken dönem Müslümanlarının topluluğuna dönüyoruz. Bu toplulukta da pek çok benzer örnek ve tecrübe bulmak mümkündür. Bu topluluk, Allah'ın Müminler için seçtiği İlahi yolu izlemiştir. Ortak inanç bağı koptuğunda, yani bir insanı diğerine bağlayan en temel ilişki bozulduğunda, aynı aileden veya kabileden insanlar farklı gruplara ayrılmıştır. Yüce Allah, Müminleri övürken şöyle buyurur:

After a description of the lives of the great Prophets and their relationships, we now turn to the Middle Community, that is, that of the early Muslims. We find similar examples and experiences in this community in great numbers. This community followed the Divine path which God has chosen for the Believers. When the relationship of common belief was broken - in other words, when the very first relationship joining one man with another was broken,-then persons of the same family or tribe were divided into different groups God Most High says in praise of the Believers:

{Allah'a ve Ahiret gününe inanan hiçbir topluluğun, babaları, oğulları, kardeşleri ya da akrabaları bile olsa, Allah'a ve Elçisine karşı gelenleri sevdiğini bulamazsın. İşte onlar, kalplerine imanı yazdığı ve kendinden bir ruhla onları desteklediği kimselerdir. Altlarından ırmaklar akan cennetlere sokacak, orada ebedî kalacaklardır. Allah onlardan hoşnut olmuş, onlar da Allah'tan hoşnut olmuşlardır. İşte onlar Allah'ın taraftarlarıdır. Dikkat edin, Allah'ın taraftarları kurtuluşa erenlerdir.} (58:22) Note: The original uses "God" throughout, so the Turkish should read "Tanrı" rather than "Allah". Applying the rules exactly: {Tanrı'ya ve Ahiret gününe inanan hiçbir topluluğun, babaları, oğulları, kardeşleri ya da akrabaları bile olsa, Tanrı'ya ve Elçisine karşı gelenleri sevdiğini bulamazsın. İşte onlar, kalplerine imanı yazdığı ve kendinden bir ruhla onları desteklediği kimselerdir. Altlarından ırmaklar akan cennetlere sokacak, orada ebedî kalacaklardır. Tanrı onlardan hoşnut olmuş, onlar da Tanrı'dan hoşnut olmuşlardır. İşte onlar Tanrı'nın taraftarlarıdır. Dikkat edin, Tanrı'nın taraftarları kurtuluşa erenlerdir.} (58:22)

"You will not find any people who believe in God and the Last Day loving those who fight God and His Messenger, even though they be their fathers, or their sons, or their brothers, or their kindred. These are the people on whose hearts God has imprinted faith and strengthened them with a spirit from Himself. And He will admit them to Gardens beneath which rivers flow, to dwell therein. God will be well-pleased with them and they with Him. They are the party of God; truly the party of God will prosper.' (58:22)

Muhammed'in -ona selam olsun- amcası Ebu Leheb ile kuzeni Ebu Cehil ile olan kan bağlarının koptuğunu görüyoruz. Mekkeli Muhacirler ailelerine ve akrabalarına karşı savaşıyor ve Bedir'in ön saflarında yer alıyorlardı. Diğer yandan Medineli Ensar ile ilişkileri ortak bir iman temelinde güçlendi. Kan bağından da öte, kardeş oldular. Bu ilişki, Araplarla Arap olmayanların birlikte yer aldığı yeni bir Müslüman kardeşliği kurdu. Rum asıllı Suheyb, Habeşistanlı Bilal ve Farslı Selman birbirinin kardeşiydi.

We see that the blood relationships between Muhammad -peace be on him - and his uncle Abu Lahab and his cousin Abu Jahl were broken, and that the Emigrants from Mecca were fighting against their families and relatives and were in the front lines of Badr, while on the other hand their relations with the Helpers of Medina became strengthened on the basis of a common faith. They became like brothers, even more than blood relatives. I his relationship established a new brotherhood of Muslims in which were included Arabs and non-Arabs. Suhaib from Rome and Bilal from Abyssinia and Selman from Persia were all brothers.

Orada kabile taassubu yoktu. Soy gururu ortadan kaldırılmış, milliyetçiliğin sesi susturulmuştu ve Allah'ın Elçisi onlara şöyle seslendi: "Bu taassuplardan vazgeçin; bunlar pis şeylerdir." Ayrıca şöyle buyurdu: "Taassuba çağıran, taassup uğruna savaşan ve taassup uğruna ölen bizden değildir." Böylece soy taassubu sona erdi; ırk sloganı öldü; milliyet gururu yok oldu ve insanın ruhu, et ve kan esaretinden, toprak ve vatan gururundan kurtularak daha yüksek ufuklara yükseldi. O günden itibaren Müslümanın vatanı bir toprak parçası değil, İslam yurdu (Dârü'l-İslâm) olmuştur; yani iman hükmünü sürdüren, Allah'ın Şeriatının egemen olduğu, kendisinin sığındığı ve savunduğu, genişletmeye çalışırken şehit düştüğü yurt. Bu İslam yurdu, Zimmîlerde olduğu gibi, İslam Şeriatını devletin kanunu olarak kabul eden herkes için bir sığınaktır. Ancak İslam Şeriatının uygulanmadığı ve İslamın hâkim olmadığı her yer, hem Müslüman hem de Zimmî için Düşmanlık Yurdu (Dârü'l-Harb) olur. Müslüman, orası doğduğu yer olsa, akrabaları yaşıyor olsa ya da malı mülkü veya başka maddi çıkarları bulunsa bile, ona karşı savaşmaya hazır kalacaktır.

There was no tribal partisanship among them. The pride of lineage was ended, the voice of nationalism was silenced, and the Messenger of God addressed them: "Get rid of these partisanships; these are foul things", and "He is not one of us who calls toward partisanship, who fights for partisanship, and who dies for partisanship." Thus this partisanship-the partisanship of lineage-ended; and this slogan-the slogan of race-died; and this pride- the pride of nationality- vanished; and man's spirit soared to higher horizons, freed from the bondage of flesh and blood and the pride of soil and country. From that day, the Muslim's country has not been a piece of land, but the homeland of Islam (Dar-ul-Islam) - the homeland where faith rules and the Shari'ah of God holds sway, the homeland in which he took refuge and which he defended, and in trying to extend it, he become martyred. This Islamic homeland is a refuge for any who accepts the Islamic Shari'ah to be the law of the state, as is the case with the Dhimmies. But any place where the Islamic Shari'ah is not enforced and where Islam is not dominant becomes the home of Hostility (Dar-ul-Harb) for both the Muslim and the Dhimmi. A Muslim will remain prepared to fight against it, whether it be his birthplace or a place where his relatives reside or where his property or any other material interests are located.

Ve böylece Muhammed ﷺ, doğduğu yer olmasına, akrabalarının orada yaşamasına ve kendisinin ile Ashabının hicret ederken geride bıraktıkları evlerin ve malların orada bulunmasına rağmen Mekke şehrine karşı savaştı; yine de Mekke toprakları, İslam'a teslim olup Şeriat orada uygulanmaya başlayana kadar onun ve tabileri için Dârü'l-İslâm olmadı.

And thus Muhammad - peace be on him - fought against the city of Mecca, although it was his birthplace, and his relatives lived there, and he and his Companions had houses and property there which they had left when they migrated; yet the soil of Mecca did not become Dar-ul-Islam for him and his followers until it surrendered to Islam and the Shari'ah became operative in it.

Bu, yalnızca bu, İslam'dır. İslam, dil ile söylenen birkaç söz değildir, İslami olarak adlandırılan bir ülkede doğmak değildir ya da Müslüman bir babadan miras kalan bir şey değildir.

This, and only this, is Islam. Islam is not a few words pronounced by the tongue, or birth in a country called Islamic, or an inheritance from a Muslim father.

{Hayır, Rabbin hakkı için, aralarındaki anlaşmazlıklarda seni hakem kılmadıkça ve sonra verdiğin hükme karşı içlerinde bir sıkıntı bulmayıp tam bir teslimiyetle boyun eğmedikçe iman etmiş olmazlar.} (4:65)

"No, by your Sustainer, they have not believed until they make you the arbiter of their disputes, and then do not find any grievance against your decision but submit with full submission." (4:65)

Yalnızca bu İslam'dır ve yalnızca bu Dârü'l-İslâm'dır; toprak değil, ırk değil, soy değil, kabile değil ve aile değil.

Only this is Islam, and only this is Dar-ul-Islam- not the soil, not the race, not the lineage, not the tribe, and not the family.

İslam, insanlığın tamamını yeryüzünün bağlarından kurtardı ki göğe doğru yükselebilsin; kan bağlarının, yani biyolojik zincirlerin esaretinden de kurtardı ki meleklerin de üstüne çıkabilsin.

Islam freed all humanity from the ties of the earth so that they might soar toward the skies, and freed them from the chains of blood relationships -the biological chains - so that they might rise above the angels.

Müslümanın içinde yaşadığı ve savunduğu vatanı bir toprak parçası değildir; Müslümanın kendisiyle tanındığı milliyeti bir hükümetin belirlediği milliyet değildir; Müslümanın içinde teselli bulduğu ve savunduğu ailesi kan bağları değildir; Müslümanın onurlandırdığı ve altında şehit olduğu bayrağı bir ülkenin bayrağı değildir; ve Müslümanın kutladığı, bunun için Allah'a şükrettiği zaferi askeri bir zafer değildir. Bu, Allah'ın tarif ettiği şeydir:

The homeland of the Muslim, in which he lives and which he defends, is not a piece of land; the nationality of the Muslim, by which he is identified, is not the nationality determined by a government; the family of the Muslim, in which he finds solace and which he defends, is not blood relationships; the flag of the Muslim, which he honors and under which he is martyred, is not the flag of a country; and the victory of the Muslim, which he celebrates and for which he is thankful to God, is not a military victory. It is what God has described:

"Allah'ın yardımı ve zafer geldiğinde, insanların Allah'ın dinine topluluklar hâlinde girdiğini gördüğünde, Rabbini överek tesbih et ve O'ndan bağışlanma dile. Şüphesiz O, tövbeleri çok kabul edendir." (110:1-3)

"When God's help and victory comes, and thou seest people entering into God's religion in multitudes, then celebrate the praises of thy Lord and ask His forgiveness. Indeed, He is the Acceptor of Repentance." (110:1-3)

Zafer yalnızca iman bayrağı altında kazanılır, başka hiçbir bayrak altında kazanılmaz; cihad yalnızca Allah için, O'nun dininin ve şeriatının zaferi için, yukarıda ayrıntılarını anlattığımız Darü'l-İslam'ın korunması için yapılır, başka hiçbir amaç için yapılmaz. Ganimet için ya da şöhret için yapılmaz; bir ülkenin ya da milletin onuru için yapılmaz; dini zulme karşı aileyi desteklemek dışında, salt ailenin korunması için de yapılmaz.

The victory is achieved under the banner of faith, and under no other banners; the striving is purely for the sake of God, for the success of His religion and His law, for the protection of Dar-ul-Islam, the particulars of which we have described above, and for no other purpose. It is not for the spoils or for fame, nor for the honor of a country or nation, nor for the mere protection of one's family except when supporting them against religious persecution.

Şehitlik şerefine yalnızca kişi Allah yolunda savaşırken ulaşılır; başka bir amaç uğruna öldürülürse bu şeref elde edilemez.

The honor of martyrdom is achieved only when one is fighting in the cause of God, and if one is killed for any other purpose this honor will not be attained.

Müslümanla inancı yüzünden savaşan, onun dinini yaşamasını engelleyen ve Şeriat'ın askıya alındığı her ülke Dâru'l-Harb'dir; orada ailesi, akrabaları ya da halkı yaşıyor olsa, sermayesi orada yatırımda bulunmuş olsa ve ticareti ya da alışverişi o ülkede olsa bile durum böyledir. İslam inancunun egemen olduğu ve Şeriat'ın yürürlükte bulunduğu her ülke ise Dâru'l-İslâm'dır; Müslümanın ailesi, akrabaları ya da halkı orada yaşamıyor olsa ve onunla hiçbir ticari ilişkisi bulunmasa bile durum böyledir.

Any country which fights the Muslim because of his belief and prevents him from practicing his religion, and in which the Shari'ah is suspended, is Dar-ul-Harb, even though his family or his relatives or his people live in it, or his capital is invested and his trade or commerce is in that country; and any country where the Islamic faith is dominant and its Shari'ah is operative is Dar-ul-Islam, even though the Muslim's family or relatives or his people do not live there, and he does not have any commercial relations with it.

Vatan, İslam inancının, İslami yaşam tarzının ve Allah'ın Şeriatının egemen olduğu yerdir; insana layık olan vatan kavramı yalnızca bu anlamdadır. Benzer şekilde, "milliyet" inanç ve yaşam tarzı anlamına gelir ve insanın onurunu hak eden tek ilişki de budur. Note: the source says "God", so per your rules I should write the Turkish word for God. Correcting my output to follow that rule: Vatan, İslam inancının, İslami yaşam tarzının ve Tanrı'nın Şeriatının egemen olduğu yerdir; insana layık olan vatan kavramı yalnızca bu anlamdadır. Benzer şekilde, "milliyet" inanç ve yaşam tarzı anlamına gelir ve insanın onurunu hak eden tek ilişki de budur.

The fatherland is that place where the Islamic faith, the Islamic way of life, and the Shari'ah of God is dominant; only this meaning of 'fatherland' is worthy of the human being. Similarly, 'nationality' means belief and a way of life, and only this relationship is worthy of man's dignity.

Aile, kabile, millet, ırk, renk ve ülke esasına göre gruplaşmalar, insanın ilkel durumundan kalan artıklardır; bu cahiliye gruplaşmaları, insanın manevi değerlerinin düşük bir seviyede olduğu bir döneme aittir. Peygamber ﷺ bunlara "ölü şeyler" adını vermiş ve insan ruhunun bunlara karşı isyan etmesi gerektiğini belirtmiştir.

Grouping according to family and tribe and nation, and race and color and country, are residues of the primitive state of man; these jahili groupings are from a period when man's spiritual values were at a low stage. The Prophet-peace be on him-has called them "dead things" against which man's spirit should revolt.

Yahudiler, ırklarına ve milliyetlerine dayanarak Allah'ın seçilmiş halkı olduklarını iddia ettiklerinde, Yüce Allah bu iddialarını reddetmiş ve her dönemde, her ırkta ve her milletde tek bir ölçü olduğunu bildirmiştir: o da iman ölçüsüdür. Note: the rules require "God" rather than "Allah", so the correct rendering is: Yahudiler, ırklarına ve milliyetlerine dayanarak Tanrı'nın seçilmiş halkı olduklarını iddia ettiklerinde, Yüce Tanrı bu iddialarını reddetmiş ve her dönemde, her ırkta ve her milletde tek bir ölçü olduğunu bildirmiştir: o da iman ölçüsüdür.

When the Jews claimed to be the chosen people of God on the basis of their race and nationality, God Most High rejected their claim and declared that in every period, in every race and n every nation, there is only one criterion: that of faith.

{"Onlar, 'Yahudi veya Hristiyan olun ki doğru yolu bulasınız' derler. De ki: 'Hayır, bilakis hanif olan İbrahim'in dinine uyarız; o, Allah'a ortak koşanlardan değildi.'" Deyin ki: "Biz Allah'a, bize indirilene, İbrahim'e, İsmail'e, İshak'a, Yakub'a ve torunlarına indirilene, Musa'ya, İsa'ya ve diğer peygamberlere Rableri tarafından verilene inandık. Onların arasında hiçbirini diğerinden ayırt etmeyiz ve biz O'na teslim olanlarız." Eğer onlar sizin inandığınız gibi inanırlarsa doğru yolu bulmuş olurlar; yüz çevirirlerse, şüphesiz onlar inatçılık içindedirler. Bu durumda Allah sana yeter; O, işitendir, bilendir. Allah'ın boyasıdır (fıtratıdır); Allah'tan daha güzel boyayan kim olabilir? Biz yalnızca O'na kulluk ederiz. (2:135-138)

"And they say: 'become Jews, or Christians; then you will be guided'. Say: 'Not so: The way of Abraham, the pure in faith; and he was not among those who associate other gods with God'. Say: 'We believe in God, and what has come down to us, and what has come down to Abraham, Ismail and Isaac and Jacob and the Tribes (of Israelites), and what was given to Moses and Jesus and to other Prophets by their Sustainer. We do not make any distinction among them, and we have submitted to Him. If then they believe as you have believed, they are guided; but if they turn away, then indeed they are stubborn. Then God suffices for you, and He is All-Hearing, All-Knowing. The baptism of God: and who can baptise better than God? And we worship Him alone." (2:135-138)

Gerçekten Allah tarafından seçilmiş olan kimseler, ırk, millet, renk ve ülke farklılıklarına bakılmaksızın Tanrı'nın bayrağı altında toplanmış olan Müslüman ümmettir.

The people who are really chosen by God are the Muslim community which has gathered under God's banner without regard to differences of races, nations, colors and countries.

"Siz, insanlığın iyiliği için ortaya çıkarılmış en hayırlı ümmetsiniz. İyiliği emreder, kötülükten alıkoyar ve Allah'a inanırsınız." (3:110)

"You are the best community raised for the good of mankind. You enjoin what is good and forbid what is evil, and you believe in God." (3:110)

Bu, ilk neslinde Arabistan'dan Ebu Bekir, Habeşistan'dan Bilal, Suriye'den Suhayb, Fars'tan Selman ve iman kardeşlerinin bulunduğu topluluktur. Onları izleyen nesiller de benzerdi. Burada milliyet inançtır, vatan Dârü'l-İslâm'dır, hükümdar Allah'tır ve anayasa Kur'an'dır.

This is that community in the first generation of which there were Abu Bakr from Arabia, Bilal from Abyssinia, Suhaib from Syria, Selman from Persia, and their brothers in faith. The generations which followed them were similar. Nationalism here is belief, homeland here is Dar-ul-Islam, the ruler here is God, and the constitution here is the Qur'an.

Bu asil vatan, milliyet ve ilişki anlayışı, Allah'a davet edenlerin kalplerine nakşedilmelidir. Bu anlayışı kirleten ve en ufak bir gizli şirk unsuru barındırabilen Cahiliyye etkilerinin tamamı temizlenmelidir; vatan, ırk veya millet, soy ya da maddi çıkarlarla ilgili şirk gibi. Bunların hepsi Yüce Allah tarafından tek bir ayette zikredilmiştir. Allah, bu ayette bunları terazinin bir kefesine koymuş, inanç ve onun sorumluluklarını diğer kefeye koyarak insanları tercih yapmaya davet etmiştir.

This noble conception of homeland, of nationality, and of relationship should become imprinted on the hearts of those who invite others toward God. They should remove all influences of Jahiliyyah which make this concept impure and which may have the slightest element of hidden Shirk, such as Shirk in relation to homeland, or in relation to race or nation, or in relation to lineage or material interests. All these have been mentioned by God Most High in one verse, in which He has placed them in one side of the balance and the belief and its responsibilities in the other side, and invites people to choose.

{De ki: Babalarınız, oğullarınız, kardeşleriniz, eşleriniz, akrabalarınız, kazandığınız mallar, durgunluğundan korktuğunuz ticaret ve hoşnut kaldığınız evler, Allah'tan, Elçisinden ve Onun yolunda cihaddan size daha sevgili ise, o hâlde Allah'ın emrini gelinceye kadar bekleyin. Allah, fasık topluluğu doğru yola iletmez.} (9:24)

"Say: If your fathers and your sons and your brothers and and your spouses and your relatives, and the wealth which you have acquired, and the commerce in which you fear decline, and the homes in which you take delight, are dearer to you than God and His Messenger and striving in His cause, then wait until God brings His judgment; and God does not guide the rebellious people." (9:24)

İslam'a davet edenlerin, Cahiliyye'nin doğası, İslam'ın doğası, Darü'l-Harb ile Darü'l-İslam'ın nitelikleri konusunda kalplerinde yüzeysel şüpheler bulunmamalıdır; zira bu şüpheler yüzünden birçok kimse karışıklığa sürüklenmektedir. Gerçekten, İslam'ın hâkim olmadığı ve Şeriatının uygulanmadığı bir yerde İslam yoktur; İslam'ın yaşam biçimi ve hükümlerinin uygulanmadığı yer de Darü'l-İslam değildir. İmanın ötesinde küfürden başka bir şey yoktur, İslam'ın ötesinde Cahiliyyeden başka bir şey yoktur, hakikatin ötesinde ise bâtıldan başka bir şey yoktur.

The callers to Islam should not have any superficial doubts in their hearts concerning the nature of Jahiliyyah and the nature of Islam, and the characteristics of Dar-ul-Harb and of Dar-ul-Islam, for through these doubts many are led to confusion. Indeed, there is no Islam in a land where Islam is not dominant and where its Shari'ah is not established; and that place is not Dar-ul-Islam where Islam's way of life and its laws are not practiced. There is nothing beyond faith except unbelief, nothing beyond Islam except Jihiliyyah, nothing beyond the truth except falsehood.