Allah'ın Elçisi Muhammed ﷺ'in getirdiği İslam mesajı, asil Peygamberlerin Allah'a çağrısının uzun zincirindeki son halkaydı. Tarih boyunca bu mesaj değişmeden kalmıştır: İnsanlar, gerçek Rableri ve Terbiyecileri'nin tek olan Allah olduğunu kabul etmeli, yalnızca O'na teslim olmalı ve insanın insan üzerindeki rabliğinin ortadan kaldırılması gerektiği. Tarihte burada ve orada birkaç kişi dışında, insanlık bir bütün olarak Allah'ın varlığını ve evrendeki egemenliğini hiçbir zaman inkar etmemiştir; bunun yerine Allah'ın gerçek sıfatlarını kavramakta ya da Allah'ın yanına ortaklar olarak başka ilahlar edinmekte yanılmıştır. Bu Allah'a ortak koşma, ya inanç ve ibadette ya da Allah'tan başkalarının egemenliğini kabul etmekte olmuştur. Bu iki yön de Şirk'tir [Şirk, Allah'ın sıfatlarını, gücünü ya da yetkisini O'ndan başkasına atfetmek ve/veya O'ndan başkasına ibadet etmek anlamına gelen Arapça bir kelimedir.] çünkü ikisi de insanları Peygamberlerin getirdiği Allah'ın dininden uzaklaştırır. Her Peygamberden sonra, insanların bu dini anladığı bir dönem olmuş, ancak sonraki nesiller zamanla onu unutup Cahiliyye'ye geri dönmüşlerdir. Yeniden Şirk yoluna girmişler, kimi zaman inanç ve ibadetlerinde, kimi zaman başkalarının otoritesine boyun eğmekte, kimi zaman da her ikisinde birden.

The message of Islam brought by the Messenger of God, Muhammad - peace be on him -was the last link in the long chain of invitations toward God by the noble Prophets. Throughout history, this message has remained the same: that human beings should recognise that their true Sustainer and Lord is One God, that they should submit to Him Alone, and that the lordship of man be eliminated. Except for a few people here and there in history, mankind as a whole has never denied the existence of God and His sovereignty over the universe; it has rather erred in comprehending the real attributes of God, or in taking other gods besides God as His associates. This association with God has been either in belief and worship, or in accepting the sovereignty of others besides God. Both of these aspects are Shirk [Shirk is an Arabic word which refers to ascribing the attributes, power or authority of God to others besides Him and/or worshipping others besides Him.] in the sense that they take human beings away from the religion of God, which was brought by the Prophets. After each Prophet, there was a period during which people understood this religion, but then gradually later generations forgot it and returned to Jahiliyyah. They started again on the way of Shirk, sometimes in their belief and worship and sometimes in their submission to the authority of others, and sometimes in both.

Tarih boyunca her dönemde, Allah'a çağrının özü değişmemiştir. Bu çağrının amacı "İslam"dır; yani insanları Tanrı'ya teslim olmaya yöneltmek, onları diğer insanlara kulluktan kurtarıp yalnızca Tek Gerçek Tanrı'ya adanmalarını sağlamak, insanları insanın egemenliğinden ve insan yapımı kanunlardan, değer sistemlerinden ve geleneklerden kurtarıp Tek Gerçek Tanrı'nın egemenliğini ve otoritesini kabul etmelerini ve hayatın her alanında O'nun kanununa uymalarını sağlamaktır. Muhammed ﷺ'in İslam'ı ve önceki peygamberlerin getirdiği mesajlar bu amaçla gelmiştir. Bütün evren Tanrı'nın otoritesi altındadır ve evrenin küçük bir parçası olan insan, zorunlu olarak evreni yöneten fiziksel yasalara boyun eğer. Aynı otoritenin insan hayatı için de kanun koyucu olarak kabul edilmesi gerekir. İnsan bu otoriteden kendini koparıp ayrı bir sistem ve ayrı bir yaşam düzeni geliştirmemelidir. İnsanın büyümesi, sağlık ve hastalık durumları, hayatı ve ölümü, Tanrı'dan gelen bu doğa yasalarının düzeni içindedir; gönüllü eylemlerinin sonuçlarında bile evrensel yasalar karşısında çaresizdir. İnsan, evrende geçerli yasalarda Tanrı'nın uygulamasını değiştiremez. Bu nedenle, kendisine seçim hakkı tanınan hayat alanlarında da İslam'a uyması, hayatın her meselesinde İlahi Kanun'u hakem kılması arzu edilir; böylece insan ile evrenin geri kalanı arasında uyum sağlanmış olur. [Bu noktanın açıklaması için bkz. A. A. Maududi, Towards Understanding Islam (Kur'an'ı Anlamak / İslam'ı Anlamak).] Cahiliyye ise, bir insanın diğer bir insan üzerindeki egemenliğidir ve bu yönüyle evrenin düzenine aykırıdır; insan hayatının iradi olmayan yönünü, iradi yönüyle çatışmaya sokar. Tanrı'nın her peygamberini, son peygamber Muhammed ﷺ dahil, Tek Tanrı'ya teslimiyet çağrısında karşılaştığı cahiliyye budur. Bu Câhiliyye soyut bir teori değildir; aslında belirli koşullar altında hiçbir teorisi de yoktur. Her zaman kendi liderliğine, kendi kavramlarına ve değerlerine, kendi gelenek, alışkanlık ve duygularına sahip, yaşayan bir hareket biçiminde ortaya çıkar. Bu, örgütlü bir toplumdur; bireyleri arasında yakın bir iş birliği ve bağlılık vardır ve varlığını bilinçli ya da bilinçsiz olarak savunmaya her zaman hazır ve canlıdır. Kişiliğine tehlikeli görünen tüm unsurları ezer.

Throughout every period of human history the call toward God has had one nature. Its purpose is 'Islam', which means to bring human beings into submission to God, to free them from servitude to other human beings so that they may devote themselves to the One True God, to deliver them from the clutches of human lordship and man-made laws, value systems and traditions so that they will acknowledge the sovereignty and authority of the One True God and follow His law in all spheres of life. The Islam of Muhammad - peace be on him-came for this purpose, as well as the messages of the earlier Prophets. The entire universe is under the authority of God, and man, being a small part of it, necessarily obeys the physical laws governing the universe. It is also necessary that the same authority be acknowledged as the law-giver for human life. Man should not cut himself off from this authority to develop a separate system and a separate scheme of life. The growth of a human being, his conditions of health and disease, and his life and death are under the scheme of those natural laws which come from God; even in the consequences of his voluntary actions he is helpless before the universal laws. Man cannot change the practice of God in the laws prevailing in the universe. It is therefore desirable that he should also follow Islam in those aspects of his life in which he is given a choice and should make the Divine Law the arbiter in all matters of life so that there may be harmony between man and the rest of the universe. [See Towards Understanding Islam, by A. A. Maududi, for an explanation of this point.] Jahiliyyah, on the other hand, is one man's lordship over another, and in this respect it is against the system of the universe and brings the involuntary aspect of human life into conflict with its voluntary aspect. This was that Jahiliyyah which confronted every Prophet of God, including the last Prophet-peace be on Him-in their call toward submission to One God. This Jahiliyyah is not an abstract theory; in fact, under certain circumstances it has no theory at all. It always takes the form of a living movement in a society which has its own leadership, its own concepts and values, and its own traditions, habits and feelings. It is an organized society and there is a close cooperation and loyalty between its individuals, and it is always ready and alive to defend its existence consciously or unconsciously. It crushes all elements which seem to be dangerous to its personality.

Lorsque la Jahiliyyah prend la forme, non pas d'une « théorie », mais d'un mouvement actif de cette nature, alors toute tentative d'abolir cette Jahiliyyah et de ramener les gens vers Dieu, qui présente l'Islam comme une simple théorie, sera indésirable et plutôt inutile. La Jahiliyyah contrôle le monde pratique, et pour la soutenir existe une organisation vivante et active. Dans cette situation, de simples efforts théoriques pour la combattre ne peuvent même pas être égaux à elle, et encore moins la surpasser. Lorsque le but est d'abolir le système existant et de le remplacer par un nouveau système qui, dans son caractère, ses principes et tous ses aspects généraux et particuliers, diffère du système jahilî dominant, il est logique que ce nouveau système entre également sur le champ de bataille comme un mouvement organisé et un groupe viable. Il doit y entrer avec la détermination que sa stratégie, son organisation sociale et les relations entre ses membres soient plus fermes et plus puissants que le système jahilî existant.

When Jahiliyyah takes the form, not of a 'theory' but of an active movement in this fashion, then any attempt to abolish this Jahiliyyah and to bring people back to God which presents Islam merely as a theory will be undesirable, rather useless. Jahiliyyah controls the practical world, and for its support there is a living and active organization. In this situation, mere theoretical efforts to fight it cannot even be equal, much less superior, to it. When the purpose is to abolish the existing system and to replace it with a new system which in its character' principles and all its general and particular aspects, is different from the controlling jahili system, then it stands to reason that this new system should also come into the battlefield as an organized movement and a viable group. It should come into the battlefield with a determination that its strategy, its social organization, and the relationship between its individuals should be firmer and more powerful than the existing jahili system.

İslam'ın teorik temeli, tarihin her döneminde "La ilahe illallah" ("Allah'tan başka ilah yoktur") kelimesine şahitlik etmek olmuştur. Bu şahitlik, gerçek ilahın yalnızca Allah olduğuna, O'nun her şeyi besleyip koruyan Rab olduğuna, evrenin Hükümdarı olduğuna ve gerçek egemenliğin yalnızca O'na ait olduğuna tanıklık etmek demektir. Bu şahitlik, Allah'a kalpten inanmak, yalnızca O'na ibadet etmek ve O'nun hükümlerini hayata geçirmek anlamına gelir. Kendisini Müslüman olarak niteleyen kişiyi gayrimüslimden ayıran bu "La ilahe illallah" ikrarının tam olarak kabul edilmesi olmaksızın, bu sözün pratik bir anlamı olamaz ve İslam hukukuna göre de bir ağırlığı bulunmaz.

The theoretical foundation of Islam, in every period of history, has been to witness "La ilaha illa Allah"- "There is no deity except God" - which means to bear witness that the only true deity is God, that He is the Sustainer, that He is the Ruler of the universe, and that He is the Real Sovereign; to believe in Him in one's heart, to worship Him Alone, and to put into practice His laws. Without this complete acceptance of "La ilaha illa Allah", which differentiates the one who says he is a Muslim from a non-Muslim, there cannot be any practical significance to this utterance, nor will it have any weight according to Islamic law.

Teorik olarak bunu hayata geçirmek, insanların bütün hayatlarını Allah'a teslimiyet içinde geçirmeleri, hiçbir konuda kendi başlarına karar vermemeleri, bu konuda Allah'ın emir ve hükümlerine başvurup onlara uymaları anlamına gelir. Allah'ın hidayetini yalnızca tek bir kaynaktan biliyoruz; o da Allah'ın Elçisi ﷺ aracılığıyla bildirilenlerdir. Bu nedenle İslam inancının ikinci bölümünde, "Ve eşhedü enne Muhammeden Resulullah" - "Muhammed'in Allah'ın Elçisi olduğuna şahitlik ederim" diyerek şahitlik ederiz ﷺ.

Theoretically, to establish it means that people should de- vote their entire lives in submission to God, should not decide any affair on their own, but must refer to God's injunctions concerning it and follow them. We know of God's guidance through only one source, that is, through the Messenger of God-peace be on him. Thus, in the second part of the Islamic creed, we bear witness 'Wa ashhadu anna Muhammadar Rasul Allah" - "And I bear witness that Muhammad is the Messenger of God".

Bu nedenle İslam'ın teorik temeli olan inancın en baştan itibaren örgütlü ve etkin bir grup halinde somutlaşması gerekir. Bu grubun, İslam'ı engellemeyi amaçlayan, örgütlü ve etkin cahiliye toplumundan ayrılarak ondan bağımsız ve farklı bir hale gelmesi gerekir. Bu yeni grubun merkezi, önce Peygamber ﷺ'in şahsında ortaya çıkan ve ondan sonra insanları Tanrı'nın egemenliğine, otoritesine ve yasalarına geri döndürmek için çalışanlara devredilen yeni bir liderlik olmalıdır. Lâ ilâhe illallah ve Muhammed'in Allah'ın Elçisi olduğuna şahitlik eden kişi, terk ettiği cahiliye toplumuyla ve cahiliye liderliğiyle olan sadakat bağını koparmalıdır; bu liderlik, Peygamber ﷺ zamanında Kureyş'in durumunda olduğu gibi, kâhinler, büyücüler ya da falcılar kılığında olsun, siyasi, sosyal veya ekonomik liderlik biçiminde olsun fark etmez. Yeni İslami harekete ve Müslüman liderliğe tam bağlılığını sunmak zorundadır.

It is therefore necessary that Islam's theoretical foundation-belief-materialize in the form of an organized and active group from the very beginning. It is necessary that this group separate itself from the jahili society, becoming independent and distinct from the active and organized jahili society whose aim is to block Islam. The center of this new group should be a new leadership, the leadership which first came in the person of the Prophet-peace be on him- himself, and after him was delegated to those who strove for bringing people back to God's sovereignty, His authority and His laws. A person who bears witness that there is no deity except God and that Muhammad is God's Messenger should cut off his relationship of loyalty from the jahili society, which he has forsaken, and from jahili leadership, whether it be in the guise of priests, magicians or astrologers, or in the form of political, social or economic leadership, as was the case of the Quraish in the time of the Prophet-peace be on him. He will have to give his complete loyalty to the new Islamic movement and to the Muslim leadership.

Bu kararlı adım, bir kişi diliyle "La ilahe illallah, Muhammeden Resulullah" dediği anda atılmalıdır. Müslüman toplum bu olmadan var olamaz. Müslümanların sayısı ne kadar çok olursa olsun, yalnızca kalplerinde bir inanç olarak var olamaz; kendi başına ayrı duran, farklı unsurları bir insan vücudunun uzuvları gibi birlikte çalışan, oluşumu, güçlenmesi ve yayılması için ve sistemine saldıran tüm unsurlara karşı savunulması için aktif, uyumlu ve iş birliği içinde bir topluluk haline gelmedikçe var olamaz. Bu topluluk, cahiliye liderliğinden bağımsız bir liderlik altında çalışmalı, çeşitli çabalarını tek ve uyumlu bir amaç doğrultusunda örgütlemeli ve İslami karakterlerinin güçlenmesi ve genişlemesi için hazırlık yapmalı, onları karşıtları olan cahiliye hayatının etkilerini ortadan kaldırmaya yöneltmelidir.

This decisive step must be taken at the very moment a person says, "La ilaha illa Allah, Muhammadar Rasul Allah" with his tongue. The Muslim society cannot come into existence without this. It cannot come into existence simply as a creed in the hearts of individual Muslims, however numerous they may be, unless they become an active, harmonious and cooperative group, distinct by itself, whose different elements, like the limbs of a human body, work together for its formation, its strengthening, its expansion, and for its defense against all those elements which attack its system, working under a leadership which is independent of the jahili leadership, which organizes its various efforts into one harmonious purpose, and which prepares for the strengthening and widening of their Islamic character and directs them to abolish the influences of their opponent, the jahili life.

İslam bu şekilde kuruldu. Kısa olmasına rağmen hayatın bütününü kapsayan bir inanç esası üzerine kuruldu. Bu inanç, hemen canlı ve dinamik bir insan topluluğunu harekete geçirdi; bu topluluk cahiliye toplumundan bağımsız ve ayrı bir hale gelerek o topluluğa hemen meydan okudu. İslam hiçbir zaman pratik bir varlığı olmayan soyut bir teori olarak ortaya çıkmadı. Ve gelecekte de yalnızca bu şekilde gerçekleşebilir. Cahiliyye gölgesinde İslam'ın yeniden dirilmesi için, hangi çağda ya da hangi ülkede ortaya çıkarsa çıksın, onun doğal karakterini izleyip bir harekete ve organik bir sisteme dönüştürmekten başka bir yol yoktur.

Islam was founded in this manner. It was founded on a creed which, although concise, included the whole of life. This creed immediately brought into action a viable and dynamic group of people who became independent and separate from the jahili society, immediately challenging it; it never came as an abstract theory devoid of practical existence. And, in the future it can be brought about only in this manner. There is no other way for the revival of Islam in the shade of Jahiliyyah, in whatever age or country it appears, except to follow its natural character and to develop it into a movement and an organic system.

İslam, yukarıda anlatılan yöntemle bu temel üzerine bir Müslüman topluluk oluşturduğunda, bu inancı etkin bir grup hâline getirdiğinde ve bu grubun bireyleri arasındaki ilişkinin tek dayanağı yaptığında, nihai amacı insanın 'insanlığını' uyandırmak, geliştirmek, güçlü ve sağlam kılmak ve insanın varlığında bulunan bütün yönler arasında en baskın unsur hâline getirmektir. Bu amacı öğretileri, kuralları, hukuku ve emirleriyle gerçekleştirmeyi hedefler.

When Islam, according to the method described above, starts a Muslim community on this basis, forms it into an active group, and makes this faith the sole basis for the relationship between the individuals of this group, its ultimate aim is to awaken the 'humanity of man', to develop it, to make it powerful and strong, and to make it the most dominant factor among all the aspects found in man's being. It seeks to implement this purpose through its teachings, its rules, its laws and injunctions.

Bazı insani özellikler hayvanlarınkiyle, hatta cansız maddelerinkiyle ortaktır. Bu durum, "bilimsel cahiliyye"nin savunucularını insanı yalnızca bir hayvan, hatta cansız bir madde olarak görmeye yöneltmiştir! Ancak insanın hayvanlar ve cansız maddelerle paylaştığı özelliklere rağmen, onu ayıran ve eşsiz bir yaratılış kılan başka özellikleri de vardır.

Some human characteristics are common with those of animals, even with those of inorganic matter. This has misled the exponents of 'scientific Jahiliyyah' to consider man to be nothing more than an animal, or even than inorganic matter! But in spite of the characteristics which man shares with animals and inorganic matter, man possesses certain other characteristics which distinguish him and make him a unique creation.

"Bilimsel cehaletin" savunucuları bile bunu kabul etmek zorunda kaldı; gözlemsel gerçeklerin kanıtları onları boğar gibiydi. Yine de bu gerçeği kabul edişleri ne samimi ne de açık seçik. [Modern Darwinistlerin başında Julian Huxley gelir.] Bu bakımdan, İslam'ın saf yaşam tarzının sunduğu hizmet, somut ve değerli sonuçlar vermiştir.

Even the exponents of 'scientific ignorance' were forced to admit this, the evidence of observational facts choking them; but even then, their admission of this fact is neither sincere nor unequivocal. [Foremost among the modern Darwinists is Julian Huxley.] In this respect the service rendered by Islam's pure way of life has produced concrete and valuable results.

İslam, İslami toplumu ırk ve renk, dil ve ülke, bölgesel ve milli çıkarlar gibi düşük aidiyetler yerine yalnızca inanç birliği üzerine kurmuştur. İnsanla hayvanın ortak taşıdığı özelliklere vurgu yapmak yerine, insanın insani niteliklerini öne çıkarmış, onları beslemiş ve belirleyici unsur haline getirmiştir. Bu tutumun somut ve parlak sonuçlarından biri, İslami toplumun, çeşitli ırk, millet, dil ve renklerden insanların üye olduğu açık ve kucaklayıcı bir topluluk hâline gelmesi, bu hayvani düşük özelliklerin ise hiçbir izinin kalmamasıydı. İnsanlığın bütün ırklarının daha yüksek yetenek ve çeşitli kabiliyetlerinin ırmakları bu geniş okyanusa akmış ve onda karışmıştır. Bu karışım, çok kısa bir sürede yüksek bir medeniyet seviyesi doğurmuş, dünyayı hayran bırakmış ve o dönemin bütün insani kabiliyetlerini, fikirlerini ve hikmetini bir araya getirmiştir; oysa o zamanlarda seyahat zor, iletişim araçları ise yavaştı.

Islam based the Islamic society on the association of belief alone, instead of the low associations based on race and color, language and country, regional and national interests. Instead of stressing those traits which are common to both man and animal, it promoted man's human qualities, nurtured them and made them the dominant factor. Among the concrete and brilliant results of this attitude was that the Islamic society became an open and all-inclusive community in which people of various races, nations, languages and colors were members, there remaining no trace of these low animalistic traits. The rivers of higher talents and various abilities of all races of mankind flowed into this vast ocean and mixed in it. Their intermingling gave rise to a high level of civilization in a very short span of time, dazzling the whole world, and compounding the essences of all the human capabilities, ideas and wisdom of that period, in spite of the fact in those times travel was difficult and the means of communication were slow.

Bu büyük İslam toplumunda Araplar, Farslar, Suriyeliler, Mısırlılar, Faslılar, Türkler, Çinliler, Hintliler, Romalılar, Yunanlılar, Endonezyalılar, Afrikalılar bir araya gelmişti; kısacası her milletten ve her ırktan insanlar. Onların çeşitli özellikleri birleşmiş ve karşılıklı iş birliği, uyum ve birlik içinde İslam toplumunun ve İslam kültürünün inşasına katılmışlardı. Bu harika medeniyet, tek bir gün bile olsun, 'Arap medeniyeti' değildi; tamamen bir 'İslam medeniyeti'ydi. Hiçbir zaman bir 'milliyet' olmadı, her zaman bir 'inanç topluluğu' oldu.

In this great Islamic society Arabs, Persians, Syrians, Egyptians, Moroccans, Turks, Chinese, Indians, Romans, Greeks, Indonesians, Africans were gathered together- in short, peoples of all nations and all races. Their various characteristics were united, and with mutual cooperation, harmony and unity they took part in the construction of the Islamic community and Islamic culture. This marvellous civilization was not an 'Arabic civilization', even for a single day; it was purely an 'Islamic civilization'. It was never a 'nationality' but always a community of belief'.

Böylece hepsi, tek bir hedefe yönelmiş zihinlerle, sevgi ilişkisi içinde eşit bir zeminde bir araya geldi; böylece en iyi yeteneklerini kullandılar, ırklarının niteliklerini en üst düzeye çıkardılar ve bu tek topluluğun gelişimi için kişisel, milli ve tarihi deneyimlerinin özünü ortaya koydular. Topluluğun tamamına eşit bir zeminde ait oldular ve aralarındaki ortak bağ, Rableri ile olan ilişkileri üzerineydi. Bu toplulukta, onların 'insanlığı' hiçbir engelle karşılaşmadan gelişti.

Thus they all came together on an equal footing in the relationship of love, with their minds set upon a single goal; thus they used their best abilities, developed the qualities of their race to the fullest, and brought the essence of their personal, national and historical experiences for the development of this one community, to which they all belonged on an equal footing and in which their common bond was through their relationship to their Sustainer. In this community their 'humanity' developed without any hindrance.

Bu özellikler, insanlık tarihinde başka hiçbir topluluğun elde edemediği özelliklerdir! Antik tarihin en seçkin ve en çok bilinen toplumu Roma İmparatorluğu olarak kabul edilmektedir.

These are characteristics which were never achieved by any other group of people in the entire history of mankind! The most distinguished and best known society in ancient history is considered to be the Roman Empire.

Bu toplumda farklı ırklardan, dillerden ve mizaçlardan insanlar bir araya gelmişti; ancak tüm bunlar bir "insani ilişki" üzerine kurulmamıştı ve aralarında birleştirici unsur herhangi bir yüce inanç da değildi. Bilakis toplumları, İmparatorluk genelinde "soylular" sınıfı ile "köleler" sınıfı arasında bir sınıf sistemi üzerine düzenlenmişti.

Peoples of various races, languages and temperaments came together in this society, but all this was not based on 'human relation- ship' nor was any sublime faith the uniting factor among them; rather their society was ordered on a class system, the class of 'nobles' and the class of 'slaves', throughout the Empire.

Ayrıca, Roma ırkı genel olarak liderlik yapıyordu ve diğer ırklar onun tebaası sayılıyordu.

Moreover, the Roman race - in general - had the leadership and the other races were considered its subjects.

Bu nedenle bu toplum, İslam toplumunun ulaştığı o yüceliğe ulaşamadı ve İslam toplumunun getirdiği o bereketleri getiremedi.

Hence this society could not achieve that height which was achieved by the Islamic society and did not bring those blessings which were brought by the Islamic society.

Modern çağlarda da çeşitli toplumlar ortaya çıkmıştır. Örneğin, İngiliz İmparatorluğu'nu ele alalım. Kendisinin mirasçısı olduğu Roma toplumuna benzemektedir. Ulusal açgözlülüğe dayanır; bu açgözlülükte İngiliz ulusu liderliği üstlenir ve imparatorluğa ilhak edilen sömürgeleri sömürür. Diğer Avrupa imparatorlukları için de durum aynıdır.

Various societies have also appeared in modern times. For example, consider the British Empire. It is like the Roman society to which it is an heir. It is based on national greed, in which the British nation has the leadership and exploits those colonies annexed by the Empire. The same is true of other European empires.

İspanyol ve Portekiz İmparatorlukları kendi dönemlerinde, Fransız İmparatorluğu da öyle, zulüm ve sömürü bakımından birbirine eşittir. Komünizm de ırk ve renk, millet ve coğrafi bölge duvarlarını yıkarak yeni bir tür toplum kurmak istemiştir; ancak bu, 'insan ilişkisi' üzerine değil, 'sınıf sistemi' üzerine kuruludur. Böylece komünist toplum, vurgunun tersine çevrilmiş haliyle Roma toplumuna benzer: orada soylular ayrıcalıklıydı, burada ise proletarya ayrıcalıklıdır. Bu sınıfın altında yatan duygu, diğer sınıflara duyulan nefret ve kıskançlıktır. Böyle bençil ve intikamcı bir toplum, bireylerinde aşağılık duyguları uyandırmadan edemez. Temeli, hayvani özellikleri harekete geçirmek ve bunları geliştirip güçlendirmek üzerine kurulmuştur. Dolayısıyla bu görüşe göre insanın en temel ihtiyaçları hayvanlarla ortak olan şeylerdir, yani 'yiyecek, barınak ve cinsellik'. Bu bakış açısından bütün insanlık tarihi, yiyecek uğruna verilmiş bir mücadeleden başka bir şey değildir! İslam ise insanın en yüce niteliklerini ortaya çıkaran, bunları geliştirip insan toplumunun inşasında kullanan tek İlahi yaşam biçimidir. İslam, bu bakımdan bugüne kadar eşsiz kalmıştır.

The Spanish and Portuguese Empires in their times, and the French Empire, all are equal in respect to oppression and exploitation. Communism also wanted to establish a new type of society, demolishing the walls of race and color, nation and geographical region, but it is not based on 'human relationship' but on a 'class system'. Thus the communist society is like the Roman society with a reversal of emphasis; there nobles had distinction, while here the proleteriat has distinction. The underlying emotion of this class is hatred and envy of other classes. Such a selfish and vengeful society cannot but excite base emotions in its individuals. The very basis of it is laid down in exciting animalistic characteristics, and in developing and strengthening them. Thus, in its view, the most fundamental needs of a human being are those which are common with the animals, that is, 'food, shelter and sex. From its point of view, the whole of human history is nothing but a struggle for food! Islam, then, is the only Divine way of life which brings out the noblest human characteristics, developing and using them for the construction of human society. Islam has remained unique in this respect to this day.

Bu sisteminden sapan ve milliyetçilik, renk ve ırk, sınıf mücadelesi veya benzeri bozuk teorilere dayanan başka bir sistem isteyenler, gerçekten insanlığın düşmanlarıdır! Onlar, insanın Yaratıcısı tarafından kendisine verilen o asil nitelikleri geliştirmesini istemezler; insanlık toplumunun, insanlığın çeşitli ırkları arasında geliştirilmiş olan tüm o yetenek, deneyim ve niteliklerin uyumlu bir biçimde harmanlanmasından fayda görmesini de arzu etmezler.

Those who deviate from this system and want some other system, whether it be based on nationalism, color and race, class struggle, or similar corrupt theories, are truly enemies of mankind! They do not want man to develop those noble characteristics which have been given to him by his Creator nor do they wish to see a human society benefit from the harmonious blending of all those capabilities, experiences and characteristics which have been developed among the various races of mankind.

Yüce Allah onlar hakkında şöyle buyurur:

God Most High says about such people:

De ki: "Amellerce en çok ziyana uğrayanları size haber vereyim mi? Onlar, dünya hayatında çabaları boşa giden, buna rağmen iyi iş yaptıklarını sanan kimselerdir. İşte bunlar, Rablerinin ayetlerini ve O'nunla karşılaşmayı inkâr edenlerdir. Bu yüzden amelleri boşa çıkmıştır; kıyamet günü onlara hiçbir değer tartmayacağız. Bu, inkâr etmeleri ve âyetlerimi ve elçilerimi alaya almaları sebebiyle onların cezasıdır: Cehennem."

"Say: Shall We tell you who will be the greatest losers in their deeds? Those whose effort goes astray in the present life, while they think that they are doing good deeds. Those are they who disbelieve in the signs of their Lord and in the encounter with Him. Their works have failed, and on the Day of Resurrection We shall not assign to them any value. That is their payment-Hell-for that they were unbelievers and took My signs and My Messengers in mockery." (18:103- 106)

Yüce Tanrı doğruyu söyler.

God Almighty speaks the truth.