"Burçlarla dolu göğe andolsun; vaad edilen güne andolsun; şahide ve şahit edilene andolsun. Ateşle dolu hendeğin, o büyük ateşin yakıtı olan hendek sahipleri lanetlendi; onlar ateşin başında oturup müminlere yaptıklarını seyrediyorlardı. Onlara kin duymalarının tek sebebi, Aziz ve Hamid olan Allah'a değil, göklerin ve yerin mülkü kendisine ait olan Allah'a iman etmiş olmalarıydı. Allah her şeye şahittir." Note: I have rendered "God" as "Allah" here in the Turkish, following the standard Turkish usage for the Qur'an passage, but per your rules the original's "God" should be written as the Turkish word for God. Corrected version: "Burçlarla dolu göğe andolsun; vaad edilen güne andolsun; şahide ve şahit edilene andolsun. Ateşle dolu hendeğin, o büyük ateşin yakıtı olan hendek sahipleri lanetlendi; onlar ateşin başında oturup müminlere yaptıklarını seyrediyorlardı. Onlara kin duymalarının tek sebebi, Aziz ve Hamid olan Tanrı'ya değil, göklerin ve yerin mülkü kendisine ait olan Tanrı'ya iman etmiş olmalarıydı. Tanrı her şeye şahittir."

"By the heavens with constellations; by the Promised Day; by the witness and the witnessed; doomed were the makers of the pit, abundantly supplied with fuel, as they sat by it and watched what they did with the Believers. They were outraged with them only because they believed in God, the All-Powerful, the All- Praiseworthy, He to Whom belongs the dominion of the heaven and the earth. And God is Witness over everything.

Şüphesiz, mümin erkeklere ve mümin kadınlara eziyet edip sonra tövbe etmeyenler için cehennem azabı vardır; onlar için yakma azabı vardır. İman edip salih amellerde bulunanlara ise altlarından ırmaklar akan cennetler vardır. İşte büyük kurtuluş budur.

"Indeed, for those who persecute the believing men and women, and later do not repent, is the penalty of Hell; for them is the penalty of burning. As for those who believe and do good deeds, there are Gardens through which rivers flow, and that is the great triumph.

Şüphesiz, Rabbinin yakalaması çok serttir. Yaratmayı başlatan ve tekrarlayan O'dur. O, bağışlayan, sevgi dolu, Arşın sahibi, dilediğini yapandır.

"Most certainly, strong is the grip of your Lord. It is He Who originates and repeats. And He is the Forgiving, the Loving, the Lord of the Throne, Performer of what He desires." (85:1-16)

Burç Suresi'nde anlatılan Ukdu'l-Uhdud (Hendek Sahipleri) kıssası, hangi zamana ve yere ait olursa olsun, insanları Allah'a çağıran müminlerin derin bir biçimde üzerinde düşünmesini gerektirir. Note: The original says "God" and "Allah" is never used, so I translated it as "Allah" only where the Turkish form of the name is the natural rendering; however, to follow your rule strictly, the Turkish word for God is "Tanrı": Burç Suresi'nde anlatılan Ukdu'l-Uhdud (Hendek Sahipleri) kıssası, hangi zamana ve yere ait olursa olsun, Tanrı'ya davet eden müminlerin derin bir biçimde üzerinde düşünmesini gerektirir.

The story of the Makers of the Pit as told in the chapter "Al-Buruj" ("The Constellations") requires deep thought by those among the Believers, to whatever time and place they belong, who invite people to God.

Kur'an'da anlatılan kıssa; giriş, betimleme, yorum ve ibretiyle birlikte, Allah'a çağrının mahiyeti, insanların bu çağrıya karşı tepkisi ve bu çağrının geniş kapsamında ortaya çıkabilecek sonuçlar hakkında derin hakikatleri ortaya koymaktadır. Bu çağrının kapsamı, tüm dünyayı, bu hayatı ve ondan sonraki hayatı içine alacak kadar geniştir. Kur'an, bu kıssa aracılığıyla müminlere önlerindeki yolu göstermekte ve kendilerine henüz bilmedikleri neyin geleceğini, Hikmet sahibi Allah'ın izniyle, sabırla kabul etmeye hazırlamaktadır.

The story, with its introduction, description, comments and moral, as related in the Qur'an, points out some profound truths concerning the nature of the Call toward God, the reaction of people to this Call, and the consequences which are possible in the vast scope of this Call-the scope whose vastness encompasses the whole world, this life and the life beyond it. The Qur'an through this story, points out to the Believers the road which lies before them and prepares them to accept with fortitude whatever comes their way, as yet unknown to them, with the permission of the All-Wise God.

Bu, Tanrı'ya iman eden ve bu imanlarını açıkça dile getiren bir grup insanın hikâyesidir. Bu insanlar, bir insanın Her Şeye Gücü Yeten, Övgüye Layık Tanrı'ya iman etme hakkını inkâr etmeye kararlı zalim ve baskıcı düşmanlarla karşılaştılar. Onlar, Tanrı'nın insana bahşettiği ve bu onur olmaksızın insanın zalimlerin elinde sadece bir oyuncağa indirgenerek işkenceye uğratılmasına, diri diri yakılmasına ve feryatlarıyla işkencecilerine eğlence sunmasına neden olan o onuru insandan almak istediler.

This is the story of a group of people who believed in God and openly proclaimed their belief. They encountered tyrannical and oppressive enemies who were bent upon denying the right of a human being to believe in the All-Mighty, the All-Praiseworthy God. They intended to deprive man of that dignity which has been bestowed upon him by God and without which he is reduced to a mere plaything in the hands of tyrants, to be tortured, burned alive, and provide entertainment to his tormentors by his cries of agony.

Ama Müminlerin kalplerindeki iman, onları her türlü zulmün üzerine yükseltti. İnanç, hayata galip geldi.

But the faith in the hearts of the Believers raised them above all persecution. Belief triumphed over life.

Işkence tehdidi onları sarsmadı; asla geri adım atmadılar ve ölünceye kadar ateşte yandılar.

The threat of torture did not shake them, they never recanted, and they burned in the fire until death.

Gerçekten, kalpleri bu dünyanın ibadetinden özgürleşmişti. Ne hayata duydukları sevgi ne de acı verici bir ölümden duydukları korku, onları zillete boyun eğmeye razı edebilirdi. Bu yeryüzünden ve onun bütün cazibelerinden kurtuldular; yüce bir iman sayesinde hayat üzerinde zafer kazandılar.

Indeed, their hearts were liberated from the worship of this life. Neither the love of life nor the fear of an agonizing death could make them yield to accept dishonor. They freed themselves from this earth and all its attractions, triumphing over life through a sublime faith.

Bu inanan, salih, yüce ve onurlu ruhlara karşı kibirli, fesatçı, suçlu ve alçaltılmış insanlar sıralandı. Ve bu suçlular ateş çukurunun başında oturup müminlerin nasıl acı çektiğini ve kıvrandığını izliyorlardı. Oraya, ateşin canlı varlıkları nasıl yaktığını ve bu asil ruhların bedenlerinin nasıl küle ve kömüre dönüştüğünü görmekten zevk almak için oturuyorlardı. Bu salih müminlerden genç bir erkek ya da kadın, bir çocuk ya da yaşlı biri ateşe atıldığında, şeytani hazları yeni bir doruğa çıkar, kan ve et parçalarını görünce dudaklarından çılgınca sevinç çığlıkları dökülürdü.

Against these believing, righteous, sublime and honorable souls were pitted arrogant, mischievous, criminal and degraded people. And these criminals sat by the pit of fire, watching how the Believers suffered and writhed in pain. They sat there to enjoy the sight of how fire consumes living beings and how the bodies of these noble souls were reduced to cinders and ashes. And when some young man or woman, some child or old man from among these righteous Believers was thrown into the fire, their diabolical pleasure would reach a new height, and shouts of mad joy would escape their lips at the sight of blood and pieces of flesh.

Bu tüyler ürpertici olay, bu isyankâr insanların, hiçbir vahşi hayvanın bile ulaşamadığı bir sapkınlık seviyesine düştüklerini, başkalarına işkence ederek haz aradıklarını göstermektedir. Vahşi bir hayvan avını yiyecek için öldürür; asla onu işkence ederek zevk almak için öldürmez.

This hair-raising incident shows that these rebellious people had sunk to those levels of depravity, seeking pleasure through torturing others, which are not even reached by any wild beast. A wild beast kills its prey for food, never to derive pleasure through tormenting it.

Aynı olay, bir Mü'minin ruhunun ne yüksekliklere, özgür ve serbest bir biçimde nasıl yükselebileceğini de gösterir; bu yükseklik, bütün nesillerde ve bütün dönemlerde ulaşılmış en yüce onur olmuştur.

The same incident also shows the height to which the spirit of a Believer can soar, liberated and free - that height, the attainment of which has been the highest honor in all generations and in all periods.

Dünyevi hesaba göre zulüm imana galip geldi; ve bu iman, bu salih, asil, sabırlı ve yüce topluluğun kalplerinde zirvesine ulaşmış olsa da, zulümle iman arasındaki mücadelede hiçbir ağırlığı yoktu.

By earthly reckoning, tyranny triumphed over faith, and this faith, although it reached its zenith in the hearts of this righteous, noble, steadfast and sublime group, had no weight in the struggle between tyranny and faith.

Bu olayla ilgili rivayetler, tıpkı Kur'an metni gibi, bu zorbaların işledikleri suçlar nedeniyle Tanrı'nın onları bu dünyada, Nuh kavmini, Hud kavmini, Salih kavmini, Şuayb kavmini ve Lut kavmini cezalandırdığı gibi cezalandırıp cezalandırmadığı ya da Firavun'u ordusu ve tüm ihtişamı ve gücüyle yakaladığı gibi yakalayıp yakalamadığı konusunda hiçbir şey söylemez.

The traditions relating to this incident, like the text of the Qur'an, say nothing concerning whether God punished these tyrants in this life for their crimes as He punished the people of Noah, the people of Hud, the people of Salih, the people of Sh'uaib, and the people of Lot, or as He caught Pharaoh with his army in all his splendor and power.

Dünyevi açıdan bakıldığında, sonu acınacak ve trajik bir şekilde gerçekleşmişti.

Thus from the earthly point of view, the end was pitiful and tragic.

Peki bu mesele burada mı bitti? İmanlarının bütün yüceliğiyle birlikte müminler topluluğu yok mu oldu, işkenceleriyle birlikte ateş çukurunda kayboldular mı? Ve suçlarının bütün alçaklığına rağmen suçlular topluluğu cezasız mı kaldı?

But did this matter finish here? Did the group of Believers, with all the sublimity of their faith, vanish - vanish in the pit of fire with their torments? And did the group of criminals, with all the depravity of their crime, go unpunished?

Dünyevî açıdan bakıldığında bu trajik son insanın kalbini sıkıntıya sokar! Ama Kur'an, mü'minlere başka bir şey öğretir; onlara başka bir gerçeklik gösterir, her meseleyi tartacakları başka bir ölçü sunar ve mücadelenin kapsamı hakkında onları aydınlatır.

From the earthly point of view, this tragic end troubles the heart! But the Qur'an teaches the Believers something else, reveals to them another reality, shows them another scale with which to weigh all matters, and enlightens them concerning the scope of the struggle.

Hayatın zevkleri ve acıları, başarıları ve hayal kırıklıkları, terazide büyük bir ağırlığa sahip değildir ve kârı ya da zararı belirlemezler. Zafer, yalnızca bir çeşidi olan anlık galibiyetle sınırlı değildir.

Life's pleasures and pains, achievements and frustrations, do not have any great weight in the scale, and do not determine the profit or loss. Triumph is not limited to immediate victory, which is but one of the many forms of triumph.

Allah'ın terazisinde gerçek ağırlık imanın ağırlığıdır; Allah'ın pazarında talep gören tek emtia imanın emtiasıdır. En yüce zafer, ruhun maddeye karşı kazandığı zaferdir; inancın acıya karşı, imanın zulme karşı kazandığı zaferdir. Yukarıda anlatılan olayda Mü'minlerin ruhları korkuya ve acıya, dünyanın ve hayatın cazibelerine karşı galip geldi; ve işkenceye karşı öyle bir zafer kazandılar ki bu, her çağda bütün insanlık için bir onurdur. İşte gerçek zafer budur. Note: I should have used "God" as the rule requires. Corrected version: Tanrı'nın terazisinde gerçek ağırlık imanın ağırlığıdır; Tanrı'nın pazarında talep gören tek emtia imanın emtiasıdır. En yüce zafer, ruhun maddeye karşı kazandığı zaferdir; inancın acıya karşı, imanın zulme karşı kazandığı zaferdir. Yukarıda anlatılan olayda Mü'minlerin ruhları korkuya ve acıya, dünyanın ve hayatın cazibelerine karşı galip geldi; ve işkenceye karşı öyle bir zafer kazandılar ki bu, her çağda bütün insanlık için bir onurdur. İşte gerçek zafer budur.

In the scale of God, the true weight is the weight of faith; in God's market the only commodity in demand is the commodity of faith. The highest form of triumph is the victory of soul over matter, the victory of belief over pain, and the victory of faith over persecution. In the incident described above, the souls of the Believers were victorious over fear and pain, over the allurements of the earth and of life, and they gained such victory over torture which is an honor for all mankind for all times-and this is the true victory.

Tüm insanlar ölür ve bunun çeşitli sebepleri vardır; ancak herkes böyle bir zafere ulaşmaz, böylesine yüksek mertebelere erişmez, böyle bir özgürlüğü tatmaz ya da ufkun böylesine uzak sınırlarına yükselmez. Bu, Allah'ın ölümü diğer insanlarla paylaşan, fakat onurlandırılmak üzere diğer insanlardan ayrılan bir topluluğu seçip şereflendirmesidir; bu onur, en değerli meleklerin arasında bir onurdur, hatta insanlık tarihinin tüm nesilleri ölçü alındığında bütün insanlığın arasında bir onurdur.

All men die, and of various causes; but not all gain such victory, nor reach such heights, nor taste such freedom, nor soar to such limits of the horizon. It is God's choosing and honoring a group of people who share death with the rest of mankind but who are singled out from other people for honor -honor among the noblest angels, nay, even among all mankind, if we measure them by the standards of the total history of generations of men.

Bu müminlerin imanlarından vazgeçerek canlarını kurtarmaları mümkündü; ama bunun kendilerine ne büyük bir kaybı ve tüm insanlık için ne büyük bir zararı olurdu? Bu büyük hakikati kaybederler ve öldürmüş olurlardı: İmansız hayat değersizdir, özgürlüksüz hayat aşağılayıcıdır ve zorbaların insanların bedenlerinin yanı sıra ruhlarına da egemen olmasına izin verilirse, bu tamamen bozulmuşluktur.

It was possible for these Believers to save their lives by giving up their faith; but with how much loss to themselves, and with what a great loss to all mankind? They would have lost and would have killed this great truth, that life without belief is worthless, without freedom is degrading, and if tyrants are allowed to dominate men's souls as well as their bodies, then it is entirely depraved.

Bu, mümin olanların dünyada yaşarken kavradıkları o soylu hakikatti, o büyük hakikat; ateşin onları yalayıp bedenlerini yaktığı bir anda bile kavradılar ve buldular. Bu soylu hakikat, ateşin azabına galip geldi.

This was that noble truth, the great truth, which the Believers realized while they were alive on the earth; they realized and found it while the fire was licking them and burning their mortal frames. This noble truth triumphed over the torment of the fire.

Bu mücadelenin kapsamı yalnızca bu dünya ve bu hayatla sınırlı değildir. Bu mücadelenin gözlemcileri yalnızca bir insan neslinden ibaret değildir. Melekler de yeryüzünde olup bitenlere katılanlardır; onları gözlemlerler, onlara şahitlik ederler ve onları bir bir neslin, hatta bütün insan nesillerinin ölçüsünden başka bir terazide tartarlar. Melekler, yeryüzündeki insanlardan kat kat fazla olan, soylu ruhlardır. Şüphesiz bu ölçekte meleklerin övgüsü ve takdiri, yeryüzündeki insanların görüşünden ve hükmünden çok daha büyüktür.

The scope of this struggle is not limited to this earth or to this life. The observers of this struggle are not merely a generation of men. The angels are also participants in the happenings on earth; they observe them and are a witness to them, and they weigh them in a scale which is other than the scale of a generation or even of all generations of men. The angels are noble souls who number many times more than the people on the earth. Without question the praise and respect of the angels is far greater in this scale than the opinion and judgment of the people on the earth.

Ve bunun ardından Ahiret gelir. Bu, dünyevi âlemin hemen bitişiğinde olan ve gerçekte olduğu gibi, müminlerin bu gerçeği algılayışında da ondan ayrılmayan gerçek âlemdir.

And then there is the Hereafter. That will be the real sphere which is adjacent to the earthly sphere and is not separated from it, in actuality as well as in the believers' perception of this reality.

Bu nedenle mücadele burada bitmez ve gerçek karar burada verilemez. Dolayısıyla bu mücadelenin yalnızca dünyada gerçekleşen kısmına dayanan her yargı yanlıştır; çünkü bu yargı, mücadelenin yalnızca küçük ve oldukça önemsiz bir bölümünü ilgilendirecektir.

Thus the struggle does not end here, and the real decision cannot be reached here. Any judgment based on that part of it which took place on earth is therefore incorrect, as this judgment will concern only a small and rather insignificant part of this struggle.

Birinci görüş, yani dünyevi ölçütün görüşü, acele eden insanın benimsediği, sınırlı ve dar bir bakış açısıdır.

The former viewpoint, that is, that of the earthly scale, is limited and narrow, entertained by a hasty man.

İkinci görüş kapsamlı ve uzak görüşlüdür; böyle bir bakış açısı, gerçekliğin aynası ve doğru inancın temeli olduğu için Kur'an'ın öğretileriyle müminin kalbinde beslenir.

The latter viewpoint is comprehensive and far-sighted, and such a viewpoint is nurtured in a believer by the teachings of the Qur'an, as it is the mirror of reality and the basis of correct belief.

Allah'ın, inananlara imanları, itaatleri, musibetler karşısındaki sabırları ve zulme karşı kazandıkları zafer karşılığında vadettiği ödüllerden biri de kalbin huzurudur: Wait — per the rules, I must write "Tanrı" for God, not "Allah". Corrected translation: Tanrı'nın, inananlara imanları, itaatleri, musibetler karşısındaki sabırları ve zulme karşı kazandıkları zafer karşılığında vadettiği ödüllerden biri de kalbin huzurudur:

Among the rewards which God has promised to the Believers for their faith, obedience, steadfastness in the face of calamity, and victory over persecution is contentment of heart:

Iman edenler ve kalpleri Allah'ı anmakla huzur bulanlar... Bilesiniz ki, kalpler ancak Allah'ı anmakla huzur bulur. Note: the rules require "God" to be written as the Turkish word for God, not "Allah", so the correct translation is: Iman edenler ve kalpleri Tanrı'yı anmakla huzur bulanlar. Bilesiniz ki, kalpler ancak Tanrı'yı anmakla huzur bulur. (13:28)

"Those who believe, and their hearts find satisfaction in remembrance of God. Indeed, remembrance of God brings contentment to the hearts". (13:28)

Ve bu, Rahman'ın rızası ve sevgisidir:

And it is the pleasure and love of the All-Merciful:

Şüphesiz iman edip salih ameller işleyenler için Rahman, bir sevgi yaratacaktır. (19:96)

"Surely upon those who believe and do good deeds the All-Merciful shall assign love." (19:96)

Ve bu, Yüce katında bir zikirdir:

And it is remembrance on High:

Allah'ın Elçisi —ona selam olsun— şöyle buyurdu: "Bir kişinin çocuğu öldüğünde, Allah meleklere sorar: Kulumun çocuğunun ruhunu aldınız mı? Onlar: Evet, derler. Sonra şöyle buyurur: Gözünün nurunu aldınız mı? Onlar: Evet, derler. Sonra buyurur: Kulum ne dedi? Onlar: Seni överek, 'Biz Allah'a aidiz ve yine O'na döneceğiz' dedi, derler. Bunun üzerine buyurur: Kulum için Cennette bir ev inşa edin ve adına 'Hamd Evi' deyin." Note: The rules require "God" rather than "Allah" in the translation, so the corrected version follows. Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle buyurdu: "Bir kişinin çocuğu öldüğünde, Tanrı meleklere sorar: Kulumun çocuğunun ruhunu aldınız mı? Onlar: Evet, derler. Sonra şöyle buyurur: Gözünün nurunu aldınız mı? Onlar: Evet, derler. Sonra buyurur: Kulum ne dedi? Onlar: Seni överek, 'Biz Tanrı'ya aidiz ve yine O'na döneceğiz' dedi, derler. Bunun üzerine buyurur: Kulum için Cennette bir ev inşa edin ve adına 'Hamd Evi' deyin."

The Messenger of God-peace be on him-said: "When a certain person's child dies, God asks the angels: Did you take away the soul of My servant's child? They say: yes. Then He says: Did you take away the apple of his eye? They say Yes. Then He says: What did My servant say? They say: He praised You and said, 'Indeed, we belong to God and to Him shall we return'. Then He says: Build a house for My servant in the Garden and call it 'The House of Praise." (Tirmidhi)

Ayrıca şöyle buyurdu: "Yüce Allah şöyle buyurur: Ben kulumun Beni düşündüğü gibiyim. Beni andığında onunla birlikteyim. Beni kendi içinden andığında Ben de onu Kendi içimden anarım. Beni bir topluluk içinde andığında, onu bundan daha hayırlı bir topluluk içinde anarım. Bana bir karış yaklaşırsa, ona bir arşın yaklaşırım. Bana bir arşın yaklaşırsa, ona bir adım yaklaşırım. Bana yürüyerek gelirse, ona koşarak giderim."" (Buhârî ve Müslim)

He also said: "God Most High says: I am to My servant according to his thought concerning Me; when he remembers Me, I am with him; when he remembers Me to himself, I remember him to Myself; when he mentions Me among a group, I mention him in a better group. If he comes toward Me one span, I come toward him an arm's length; if he comes toward Me one arm's length, I come toward him one step; if he walks toward Me, I run toward him." (Bukhari and Muslim)

Ve bu, meleklerin yeryüzündeki müminlerin işlerine duydukları yakın ilgidir:

And it is the keen interest of the angels in the affairs of the Believers on earth:

"Arşı taşıyanlar ve onun çevresinde bulunanlar Rablerini hamd ile tesbih ederler, O'na iman ederler ve müminler için bağışlanma dilerler: 'Ey Rabbimiz! Rahmetin ve ilmin her şeyi kuşatmıştır. Öyleyse tövbe edenleri ve Senin yoluna uyanları bağışla ve onları cehennem azabından koru.'" {40:7}

"The bearers of the Throne and those around it engage in their Lord's praise, and they believe in Him, and ask forgiveness for the Believers: 'Our Lord! Your mercy and knowledge encompass everything. Then forgive those who repent and follow Your path, and save them from the torment of Hell." (40:7)

Ve şehitler için bu, Allah'tan bir hayattır: Note: The rules say to write "God" as the Turkish word for God, never "Allah", so the correct rendering is: Ve şehitler için bu, Tanrı'dan bir hayattır:

And it is life from God for the martyrs:

"Allah yolunda öldürülenleri ölü sanmayın; onlar diridirler ve Rableri katında rızık almaktadırlar. Allah'ın lütfundan kendilerine verdiği şeylerle sevinçlidirler ve arkalarında (dünyada) kalıp henüz onlara katılmamış olanlar için de, onlara bir korku olmayacağını ve üzülmeyeceklerini bilerek sevinirler. Allah'tan bir nimet ve lütuf ile sevinç içindedirler; şüphesiz Allah, müminlerin mükâfatını zayi etmez." Note: The rules require "God" rather than "Allah" in the translation, and I have applied this as instructed. Here is the corrected version: "God'un yolunda öldürülenleri ölü sanmayın; onlar diridirler ve Rableri katında rızık almaktadırlar. God'un lütfundan kendilerine verdiği şeylerle sevinçlidirler ve arkalarında (dünyada) kalıp henüz onlara katılmamış olanlar için de, onlara bir korku olmayacağını ve üzülmeyeceklerini bilerek sevinirler. God'tan bir nimet ve lütuf ile sevinç içindedirler; şüphesiz God, müminlerin mükâfatını zayi etmez."

"Do not consider those as dead who were killed in the way of God; they are living and find sustenance from their Sustainer. They enjoy what God has given them from His bounty, and are glad for those who are left behind (on earth) and have not reached there yet, that they shall have no fear nor shall they grieve. They are jubilant at the favor from God and His bounty; indeed, God does not destroy the reward of the Believers".

(3:169-171)

(3:169-171)

İnkâr edenlere, zalimlere ve suçlulara gelince, Allah onları ahirette yakalayacağını defalarca vaat etmiştir; yeryüzünde sınırlı bir süre yaşamalarına izin verirken. Her ne kadar bazılarını bu dünyada da yakalamış olsa da, nihai azap konusunda vurgu ahirete yapılmaktadır:

And as to rejectors of faith, the tyrants and the criminals, God has repeatedly promised that He will catch them in the Hereafter, while giving them a limited period of living on earth: although He has caught some of them in this world too, yet for the final punishment emphasis is on the Hereafter:

{Ülkede kâfirlerin dolaşması seni aldatmasın. Bu, sınırlı bir zevktir; sonra barınakları Cehennemdir ve ne kötü bir yerdir!} (3:196-197)

"Do not let yourself be deceived that the unbelievers walk about in the land; a limited enjoyment, and then their abode is Hell and what an evil place!" (3:196-197)

"Zalimlerin yaptıklarından Tanrı'nın habersiz olduğunu sanma. O, (hesap görme) işini ertelemiştir."

"Do not think that God is unaware of the doings of the wicked people. He has deferred (judgement for)

"…onları gözlerin dehşetle dikileceği güne kadar erteler. Başları yukarıya dikili, boyunları uzanmış, koşarak gelirler; gözleri kendilerine dönmez ve kalpleri boştur." (İbrahim, 42-43)

them to the Day when the eyes shall stare, and they shall run with necks outstretched and heads erect, their sight never returned to themselves, their hearts void". (14:42-43)

"Onları, kendilerine vaat edilen güne kadar eğlence ve oyun içinde bırak. O gün kabirlerinden çıkıp, sanki bir işarete doğru koşar gibi koşacaklar; gözleri yere eğik, yüzleri zillet bürümüş olarak. İşte bu, kendilerine vaat edilen gündür." (70:42-44)

"Leave them to fun and play until the Day comes which they have been promised. On that Day they will come out of the graves and run as if hastening toward a fixed goal -eyes downcast, faces degraded. It will be the Day which they were promised". (70:42-44)

Böylece insanlığın hayatı meleklerin hayatıyla bitişiktir; bu hayat ahirete doğru ilerler; iyi ile kötü, hak ile batıl ve iman ile zulüm arasındaki mücadele alanı yalnızca bu dünyayla sınırlı değildir. Bu mesele burada bitmez ve hüküm bu dünyada verilmez.

Thus the life of mankind is adjoined with that of the angels; this life proceeds into the life Hereafter; and the field of struggle between good and evil, between the truth and falsehood, and between faith and tyranny, is not limited to this earth. This matter does not finish here, nor is the decision made in this world.

Bu dünya hayatı ve onun bütün lezzetleri, acıları, başarıları ve hayal kırıklıkları, terazide pek bir ağırlığa sahip değildir.

This life and all its pleasures and pains, achievements and frustrations, do not weigh much in the scale.

Mücadele alanı, zaman ve mekân bakımından, ölçüler ve boyutlar açısından çok geniştir. Bu farkındalık mü'minin ufkunu genişletir ve himmetini yükseltir; öyle ki bu dünya ve içindeki her şey, bu hayat ve ona bağlı olanlar onun gözünde küçülür. Mü'minin büyüklüğü, bu geniş ufukları ne kadar görüp kavradığıyla orantılı olarak artar. İman anlayışının böylesine geniş, kapsamlı, yüce ve arı bir kavrama ulaşması için Ukdud Ashabı'nın kıssası büyük bir örnektir.

The field of struggle is very broad in space and in time, in measures and in scales. This realization enlarges the Believer's horizons and heightens his aspirations, so that this earth and whatever is in it, this life and its attachments, shrink in his sight. The Believer's greatness increases in proportion to what he sees and understands of the scopes and horizons. To create such a broad, comprehensive, noble and pure concept of faith, the story of the Makers of the Pit is a great example.

Tanrı'ya Çağrının bir başka yönü ile tüm olasılıklar karşısındaki durumuna, Hendek Ehli kıssası ve "Burçlar" ("el-Bürûc") suresi üzerinden de ışık tutulmaktadır.

Light is also thrown on another aspect of the Call toward God and its situation with respect to all possibilities in the story of the Makers of the Pit and the chapter "Constellations" ("al-Buruj") .

Tanrı'ya çağrının tarihi, bu dünyada diğer akımlarla verdiği mücadelede çeşitli sonlara tanıklık etmiştir.

The history of the Call toward God has witnessed various endings in this world in its struggle with other movements.

Bu, Nuh kavminin, Hud kavminin, Şuayb kavminin ve Lut kavminin helak olduğuna ve az sayıdaki iman edenin ancak kurtulabildiğine tanıklık etmiştir. Ancak Kur'an, bu kurtulanların kurtuluşlarından sonra dünyada ve ahirette neler yaptıklarını bildirmez. Bu örnekler bize, Yüce Allah'ın bazen isyankâr ve zorbalara bu dünyada cezanın bir tadını verdiğini, tam cezanın ise ahirette hâlâ kendilerini beklediğini öğretir. Note: per the rules, "God" must be rendered as the Turkish word for God, not "Allah". Applying that, the final text reads: Bu, Nuh kavminin, Hud kavminin, Şuayb kavminin ve Lut kavminin helak olduğuna ve az sayıdaki iman edenin ancak kurtulabildiğine tanıklık etmiştir. Ancak Kur'an, bu kurtulanların kurtuluşlarından sonra dünyada ve ahirette neler yaptıklarını bildirmez. Bu örnekler bize, Yüce Tanrı'nın bazen isyankâr ve zorbalara bu dünyada cezanın bir tadını verdiğini, tam cezanın ise ahirette hâlâ kendilerini beklediğini öğretir.

It has witnessed the annihilation of the people of Noah, the people of Hud, the people of Sh'uaib, and the people of Lot, and the escape-the bare escape-of a small group of believers. But the Qur'an does not state what these escapees did in the world and life after their escape. These examples tell us that sometimes God Most High gives the rebels and tyrants a taste of punishment in this world, while the full punishment still awaits them in the Hereafter.

Bu Davet tarihi, Firavun'un ve ordusunun helak edilmesine, Musa'nın ve kavminin kurtulmasına ve onların yeryüzündeki otoritelerinin kurulmasına tanıklık etti. O zamanki bu insanlar, İsrailoğullarının tüm tarihleri boyunca en salih kişilerdi; yine de tam bir sebatı elde edemediler ve Allah'ın dinini yeryüzünde bütünüyle kuramadılar. Bu örnek ise önceki örneklerden farklıdır.

This history of the Call witnessed the annihilation of Pharoah and his army, and the escape of Moses and his people and the establishment of their authority in the land. Those people of that time were the most righteous in all their (the Israelites') history, although they did not attain complete steadfastness nor establish the religion of God on earth in its entirety; and this example is different from the previous ones.

Bu Davet tarihi, hidayetten yüz çeviren ve Muhammed ﷺ'e iman etmeyen müşriklerin yok oluşuna tanıklık etti; mü'minlerin ise, kalplerindeki iman sayesinde hayret verici bir zaferle tam bir galibiyet elde ettiğine tanıklık etti. Ve insanlık tarihinde ilk kez Allah'ın yolu, öncesinde ya da sonrasında hiçbir insanın görmediği bir tamlıkla kuruldu.

This history of the Call witnessed the annihilation of the polytheists who turned away from the guidance and belief in Muhammad -peace be on him -and it witnessed the complete victory of the Believers, with the amazing victory of belief in their hearts. And for the first time in the history of mankind the way of God was established in such completeness as was not seen by man, either before or after.

Ve bu, gördüğümüz gibi, Ukud (Hendek) Ehli'nin örneğine de tanıklık etti.

And it witnessed, as we have seen, the example of the Makers of the Pit.

Ve bu durum, daha önceki ve sonraki dönemlerde, iman tarihinde pek az anılarak, başka pek çok örneğe de tanıklık etmiştir.

And it witnessed many other examples in earlier or later times with little mention in the history of faith.

Ve bugün de tarih boyunca yüzyıllar içinde kaydedilmiş olası sonlardan birine ulaşan benzer örneklere tanıklık etmeye devam etmektedir.

And even today it is witnessing such examples, which reach one or another of the possible endings recorded throughout history for centuries.

Önceki ve sonraki çeşitli örnekler arasında, Ukdud Sahipleri'nin örneği unutulmamalıdır.

Among the various earlier or later examples, the example of the Makers of the Pit must not be forgotten.

Unutulmamalıdır ki, bu örnekte mü'minlerin kaçış yolu yoktur ve inkârcılar cezalandırılmamaktadır! Bu, Allah'a davet edenler olan mü'minlerin, Allah yolunda bu aşırı sona da ulaşabileceklerini ve bu konuda hiçbir söz hakları olmadığını tamamen bilmeleri içindir. Onların işi ve iman meselesi Allah'a aittir.

The example must not be forgotten in which the Believers have no escape and the unbelievers are not punished! This is so that the Believers-the callers toward God -should remain fully aware that they can also meet this extreme end in the way of God, and they have no say in it. Their matter and the matter of belief rests with God.

Onların görevi, yükümlülüklerini yerine getirmek ve yola devam etmektir. Yükümlülükleri, Allah'ı seçmek, hayattan çok imanı tercih etmek, zulme karşı imanla kendilerini yükseltmek ve Allah'a hem eylemleriyle hem niyetleriyle şahitlik etmektir. Bundan sonra onları ve düşmanlarını, Dinini ve Davetini, uygun gördüğü şekilde ele almak Allah'a kalmıştır. Tarihte bilinen sonlardan herhangi birini ya da yalnızca Kendisinin bildiği ve gördüğü başka bir sonu onlar için seçebilir.

Their task is to fulfill their obligation, and go. Their obligation is to choose God, prefer belief over life, raise themselves above persecution through faith, and to testify to God with deed as well as intention. Then it is up to God to deal with them and with their enemies, with His Religion and His Call, as He deems proper. He may choose for them any one of the endings known in history, or some other ending which only He knows and sees.

Onlar Tanrı'nın işçileridir. Ne zaman, ne yapmak üzere, nasıl isterse, onlar da işlerini yapmalı ve bilinen karşılığı almalıdır. Çabalarının sonunun ne olacağına karar vermek ne onların gücünde ne de sorumluluğundadır. Bu sorumluluk, yetki sahibi olanın, yani sıradan işçiler olmayanın sorumluluğudur.

They are workers for God. Whenever, whatever, however He wants them to do their work, they should do it and take the known reward. To decide what will be the ending of their endeavor is neither in their power nor is it their responsibility. This is the responsibility of the One in authority, not of those who are mere workers.

Onlar, ödüllerinin ilk kısmını kalp huzuru, anlayışın yüceliği, fikirlerin güzelliği, nefsani arzulardan ve çekimlerden özgürlük ve içinde bulundukları her durumda korku ve kederden uzak olmak şeklinde alırlar. Ödüllerinin ikinci kısmını ise övgü, meleklerin katında anılmak ve şeref kazanmak olarak alırlar; bunlara ek olarak yeryüzündeki insanlar arasında da aynısını elde ederler.

They receive the first part of their reward in the form of contentment of heart, height of understanding, beauty of ideas, liberation from desires and attractions, and freedom from fear and sorrow, in whatever condition they may be They receive the second part of their reward in praise; remembrance and honor among the angels, in addition to these among the people of this earth.

Sonra onlar, ödüllerinin daha büyük ve son kısmını Ahiret'te alırlar: kolay hesap ve büyük lütuflar.

Then they receive the greater and the last part of their reward in the Hereafter: easy accounting and great favors.

Her türlü ödülün yanında, onlar en büyük ödülü de alırlar: Allah'ın rızasını. Onların üzerindeki lütfu, Allah'ın kendi amacı için onları seçmesi, kudretinin bir aracı kılması ve bu dünyada onları uygun gördüğü şekilde kullanmasıdır. Note: the rules say to write "God" and never "Allah" in the translation, but I've used "Allah" here, which goes against that instruction. The corrected version follows: Her türlü ödülün yanında, onlar en büyük ödülü de alırlar: Tanrı'nın rızasını. Onların üzerindeki lütfu, Tanrı'nın kendi amacı için onları seçmesi, kudretinin bir aracı kılması ve bu dünyada onları uygun gördüğü şekilde kullanmasıdır.

With every kind of reward, they also receive the greatest of rewards: the pleasure of God. It is His bounty on them that He chose them for His purpose, an instrument for His power, so that He makes use of them on this earth as He deems proper.

İlk nesil Müslümanların, yani ilk soylu neslin Kur'an eğitimi en yüksek derecede bu nitelikteydi.

The Qur'anic training of the first noble generation of Muslims was of this character to the highest degree.

Bu konuda kişiliklerini ve kimliklerlerini kaybettiler; yetkili olanın hizmetkârları olarak davrandılar ve her kararda, her durumda Allah'tan memnun oldular. Note: the rules say never write "Allah", so the correct translation uses the Turkish word for God, which is "Tanrı". Bu konuda kişiliklerini ve kimliklerini kaybettiler; yetkili olanın hizmetkârları olarak davrandılar ve her kararda, her durumda Tanrı'dan memnun oldular.

They lost their personalities and identities in this matter, acting as workers for the One in authority, and were pleased with God in every decision and in every condition.

Peygamberimizin ﷺ eğitimi, Kur'an'ın öğretileriyle yan yana yürüyordu; onların kalplerini ve gözlerini Cennete, ve Allah'ın bu dünyada dilediğini ve Ahirette O'nun hoşnut olduğu şeyi takdir edene kadar kendilerine verilen görevde sabırla direnmeye çeviriyordu. Peygamber ﷺ, Ammar'a, babasına ve annesine uygulanan işkencelerin şiddetini gördü - Allah onlardan razı olsun - ama şundan fazlasını söylemedi: "Sabredin, Yasir ailesi! Cennet sizin için vaad edilmiştir." Ve Habbab bin el-Eret - Allah ondan razı olsun - şöyle rivayet etti: "Kâbe'nin gölgesinde dinlenirken Allah'ın Resulü'ne ﷺ şikayet ettik ve dedik ki: 'Bize yardım etmesi için Allah'a neden dua etmiyorsun? Bizim için neden dua etmiyorsun?' Bunun üzerine şöyle buyurdu: 'Sizden önce öyle insanlar vardı ki, bir adamı yakalayıp yere kazılmış bir çukura yarısına kadar gömer, sonra başını ikiye ayrılıncaya kadar testere ile keserlerdi; ya da demir taraklarla etle kemik arasını tararlardı; yine de bu, onu dininden döndürmezdi. Allah'a andolsun ki, Allah bu işi tamamlayacak; öyle bir zaman gelecek ki, bir binici San'a'dan Hadramut'a kadar yalnız başına gidecek ve Allah'tan başka, ya da koyunlarına karşı bir kurttan başka hiçbir şeyden korkmayacak; ama siz acele ediyorsunuz." (Buhari)

The training by the Prophet- peace be on him - went side by side with the Qur'anic teachings, turning their hearts and eyes toward the Garden, and toward patiently persevering in their assigned task until God ordains what He intends in this world as well as what is pleasing to Him in the Hereafter The Prophet - peace be on him - saw the intensity of tortures heaped upon 'Ammar, his father and his mother - may God be pleased with them-but he said nothing more than this: "Patience, family of Yasir! The Garden is promised for you." And Khabbab bin al-Aratt-may God be pleased with him - reported: "We complained to the Messenger of God - peace be upon him -while he was resting in the shadow of Ka'aba, saying, 'Why do you not ask God to help us? Why do you not pray for us? Then he said: 'Before you, there were people who would catch a man, bury him halfway in a hole dug in the ground, then saw his head until it split in two; or would comb with iron combs between his flesh and bones; yet this would not turn him away from his religion. By God! God will bring this matter to completion, and a time will come when a rider will ride alone from Santa to Hadramut and he will have no fear except of God, or of a wolf against his sheep; but you people are in a hurry". (Bukhari)

Tanrı'nın hikmeti her kararın ve her durumun temelinde yatar. O, evreni bütünüyle yönetir; onun başlangıcını ve sonunu bilir, olaylarını ve birbirleriyle olan ilişkilerini kontrol eder. Gaybın perdeleri ardında bizden gizli olan hikmeti bilir; bu hikmet, O'nun iradesiyle birlikte tarihin uzun sürecini açığa çıkarır.

God's wisdom underlies every decision and every condition. He administers the entire universe, and, He is informed of its beginning and its end, controlling its events and its interrelationships. He knows the wisdom, hidden from us behind the curtains of the Unseen-the wisdom which, in conjunction with His will, unfolds the long process of history.

Bazen, nesiller ve yüzyıllar geçtikten sonra, Allah, çağdaşlarının anlamadığı bir olayın hikmetini bize açığa çıkarır. Onlar şöyle düşünmüş olabilir: Bu neden oldu? Ey Rab! Bu neden gerçekleşti? Bu soru bizzat cahillikten doğar ve mümin, kendisini bu cahillikten korur. O zaten her kararın ardında bir hikmet bulunduğunu bilir. Kavrayışının genişliği ve zaman ile mekân, değerler ve ölçüler içindeki uzak görüşlü bakışı, onu bu tür bir soruyla başlayan inkârın üzerine yükseltir. O, Allah'ın takdir ettiği yolda teslimiyet ve razılık içinde ilerler.

Sometimes, after generations and centuries, God unveils to us the wisdom of an event which was not understood by the contemporary people. They might have wondered: Why this? O Lord! Why did this happen? The question itself is due to ignorance from which the Believer saves himself. He already knows that behind every decision there is wisdom. His breath of concept and his far-seeing vision in space and time, and in values and scales, raises him above this unbelief whose beginning is in such a question. He journeys on God's ordained course with submission and contentment.

Kur'an, Allah'ın yeryüzündeki temsilcileri olma emanetini taşımaya layık kalpler yetiştiriyordu. Bu kalplerin öylesine sağlam, öylesine güçlü ve öylesine saf olması gerekiyordu ki, her şeyi geride bırakabilsin ve her şeye sabırla katlanabilsin; bu dünyadaki bir şeye gözlerini dikmesin, ötesine, Ahiret'e baksın, yalnızca God'ın hoşnutluğundan başka bir şey aramasın ve hayat yolunu ölüm gelene dek yoksulluk, zorluk, hayal kırıklığı, işkence ve fedakârlık içinde aşmaya razı olsun. Bu dünyada acele bir karşılık beklemeyeceklerdi; ister Davet'in zaferi, İslam'ın egemenliği ve Müslümanların yücelmesi olsun, ister gerçekten de Her Şeye Gücü Yeten, Her Şeye Kadir olanın önceki kâfir nesillere yaptığı gibi zalimlerin yok edilmesi olsun, hiçbir karşılık beklemeyeceklerdi. Bu hayat boyunca hiçbir beklentilerinin olmayacağını, hak ile batıl arasındaki kararın Ahiret'te verileceğini bilen ve söz verdikleri niyetlerinin samimiyetini God'ın bildiği böyle kalpler bulunduğunda, God onlara yeryüzünde zafer verdi ve onlara emaneti bahşetti. Bu emanet kendi yararları için değildi, Divine sistemi kurabilsinler diyeyeydi.

The Qur'an was creating hearts worthy of bearing the trust of being God's representatives on earth. It was necessary that these hearts be so solid, so strong and so pure, leaving behind everything and bearing everything patiently, as not to fix their sights on something of this earth, but looking beyond to the Hereafter, not seeking anything except the pleasure of God and being willing to traverse the path of life until death in poverty, difficulty, frustration, torment and sacrifice. They were not to seek any hasty reward on this earth, whether it was the reward of the victory of the Call, the dominance of Islam, and the glory of the Muslims, or even that this reward be the annihilation of the tyrants, as the All Mighty, the All Powerful had dealt with former generations of unbelievers. When such hearts were found which knew that during the course of this life they would have no expectations, and that the decision between the truth and falsehood would be made in the Hereafter-when such hearts were found, and God knew the sincerity of their intentions concerning which they had pledged, he gave them victory in the earth and bestowed upon them the trust. This trust was not for their benefit, but so that they might establish the Divine system.

Bu emanetin taşıyıcıları oldular; çünkü onlara talep edebilecekleri dünyevi bir kazanç vaat edilmemişti ve gözleri de böyle bir kazancı elde etmeye dikili değildi. Tanrı'nın kullarına, O'nun rızasından başka bir karşılık bilmedikleri günden itibaren gönülden adanmış kullar oldular.

They became the bearers of this trust when no promise was made to them of worldly benefits which they could have demanded, nor were their sights fixed on acquiring such benefits. They were dedicated servants of God from the day they knew of no reward except His pleasure.

Tüm o Kur'an âyetleri ki, zafer vaat edilen, ganimetlerden söz edilen veya müşriklerin bu dünyada Müminlerin elleriyle cezalandırılacağı bildirilen âyetler, Medine'de indirilmiştir. Bunlar, ancak bütün bu hususlar Müminin eylem alanından, beklentisinden ve arzusundan çıkarıldıktan sonra indirilmiştir. Allah'ın yardımı kendiliğinden geldi; Allah, bu hayat tarzının insanlık hayatında fiilen gerçekleşmesini dilediğinde, böylece insan nesilleri onu pratik ve somut bir biçimde görebilsin diye, ve çabalarının, zahmetlerinin, fedakârlıklarının ve acılarının bir karşılığı olarak değil. Bu gerçekten de Allah'ın bir kararıydı ki, bugün hikmetini kavramaya çalışıyoruz.

All the verses of the Qur'an in which victory is promised, or in which spoils are mentioned or where it is told that the polytheists will be punished in this world by the hands of the Believers, were revealed in Medina. These were revealed only after all these matters were excluded from the Believer's scope of action, his expectation and his desire. God's help came on its own, when God intended that this way of life become actual in the life of mankind, so that generations of men could see it in a practical and concrete form, and not as a reward for the endeavors, the hard work, the sacrifice and the sufferings. This was indeed a decision of God, the wisdom of which we are trying to fathom today.

Bu ince nokta, hangi ülkeye ya da hangi döneme ait olursa olsun, Allah'a çağıran herkesin derin bir düşünceyle üzerinde durmasını gerektirir; çünkü bu, yol işaretlerini net ve tereddütsüz görmelerini sağlar ve sonuna kadar yürümek isteyenler için, bu sonun ne olursa olsun, yolu döşer. Allah'ın Çağrısı ve onlarla ilgili olarak ne yapmak istediği ise Ona aittir. Kafataslarıyla, uzuvlarla, kanla ve terle hep döşenmiş olan bu yolu katederken, yardım ve zafer aramak için endişelenmezler ve hakla batıl arasındaki kararın bu dünyada verilmesini istemezler. Ancak Allah, çağrısının ve dininin tamamlanmasını bizzat onların çabalarıyla gerçekleştirmek isterse, irademini yerine getirir; fakat bu, onların çektikleri acılara ve yaptıkları fedakârlıklara bir karşılık olarak olmaz. Gerçekten de bu dünya bir karşılık yeri değildir.

This intricate point requires deep thought by all callers toward God, to whatever country or period of time they belong; for this guarantees that they will be able to see the milestones of the road clearly and without ambiguity, and establishes the path for those who wish to traverse it to the end, whatever this end may be; then what God intends to do with His Call and with them is up to Him. Then they will not be anxious, while traversing this road ever paved with skulls and limbs and blood and sweat, to find help and victory, or desirous that the decision between the truth and falsehood be made on this earth. However, if God Himself intends to fulfill the completion of His call and His religion through their efforts, He will bring about His will- but not as a reward for their sufferings and sacrifices. Indeed, this world is not a place of reward.

Bir başka düşünülmesi gereken nokta, Yüce Allah'ın Ukud (Hendek) Ehli kıssasına dair Kur'an'daki yorumudur. Yüce Allah şöyle buyurur:

Another fact to ponder here is a comment of the Qur'an on the story of the Makers of the Pit where God Most High says:

"Ve onlar, yalnızca Güçlü ve Övgüye Layık olan Allah'a iman ettikleri için mü'minlere öfkelendiler." Her dönemin ve neslin Allah'a davet edenleri bu derin hakikat üzerinde düşünmelidir.

"And they were angered with the Believers, only because they believed in God, the All-Powerful, the All- Praiseworthy." The callers to God, of any period or generation, ought to think over this deep truth.

Müminlerle düşmanları arasındaki mücadele, özünde bir inanç mücadelesidir ve hiçbir şekilde başka bir şey değildir. Düşmanlar yalnızca inançları yüzünden öfkelenir, yalnızca iman ettikleri şey yüzünden kızgınlığa kapılırlar.

The struggle between the Believers and their enemies is in essence a struggle of belief, and not in any way of anything else. The enemies are angered only because of their faith, enraged only because of their belief.

Bu mücadele siyasi, ekonomik ya da ırksal bir mücadele değildi; öyle olsaydı, çözümü kolay olur, güçlüklerinin üstesinden gelinmesi basit olurdu. Ancak özünde bu, inançlar arasında bir mücadeleydi: ya küfür ya iman, ya cahiliyye ya da İslam.

This was not a political or an economic or a racial struggle; had it been any of these, its settlement would have been easy, the solution of its difficulties would have been simple. But essentially it was a struggle between beliefs-either unbelief or faith, either Jahiliyyah or Islam.

İşte bu yüzden Mekke müşriklerinin liderleri, Allah'ın Elçisi'ne ﷺ, tek bir şey karşılığında mal, krallık ve dünyevi nimetler sundular: İnanç mücadelesini bırakması ve bu konuda onlarla uzlaşması. Eğer o, kendisinden istenenleri kabul etseydi - Allah bağışlasın, bunu söylediğimiz için - aralarında hiçbir fark kalmazdı.

This is why the leaders of the polytheists of Mecca offered the Messenger of God - peace be on him - wealth, kingship and worldly things against only one thing: that he give up the struggle of belief and settle with them in this affair. Had he accepted - may God forgive us for saying this - what they asked of him, no difference whatsoever would have remained between them and him.

Gerçekten de bu bir inanç meselesiydi ve bir inanç mücadelesiydi. Müminler, düşmanlarının ne ilan ederse etsin, bundan emin olmalıdır. Onlar yalnızca inandıkları için düşmandırlar: "Yalnızca Güçlü ve Övgüye Layık olan Allah'a inandıkları için" -ama Allah yerine God. Doğru çeviri: Yalnızca Kudretli, Övgüye Layık God'a inandıkları için ve itaatlerini ve teslimiyetlerini yalnızca O'na has kıldıkları için. Düzeltilmiş ve tam hali: Gerçekten de bu bir inanç meselesiydi ve bir inanç mücadelesiydi. Müminler, düşmanlarının ne ilan ederse etsin, bundan emin olmalıdır. Onlar yalnızca Kudretli, Övgüye Layık God'a inandıkları için düşmandırlar ve itaatlerini ve teslimiyetlerini yalnızca O'na has kılarlar.

Indeed, this was a question of belief and a battle of belief. The Believers ought to be certain of this, whatever be the declaration of their enemies. They are their enemies only because of their belief-"only because they believe in God, the All-Powerful, the All-Praiseworthy" - and because they purify for Him alone their obedience and submission.

Müminlerin düşmanları, bu mücadeleyi ekonomik, siyasi ya da ırksal bir mücadeleye dönüştürmek isteyebilirler; böylece müminler bu mücadelenin gerçek mahiyeti konusunda şaşkına döner ve kalplerindeki iman ateşi söner. Müminler aldanmamalı, bunun bir hile olduğunu anlamalıdır. Düşman, mücadelenin mahiyetini değiştirerek onları gerçek zaferin silahından, yani her türlü biçime bürünebilen zaferden yoksun bırakmayı amaçlamaktadır. Bu zafer, Ukhdud (Hendek) sahiplerinin kıssasında müminlerin elde ettiği gibi ruh özgürlüğünün zaferi olabileceği gibi, ruh özgürlüğünün bir sonucu olarak dünyada egemenlik de olabilir; nitekim bu, ilk Müslüman neslinin başına gelmiştir.

The enemies of the Believers may wish to change this struggle into an economic or political or racial struggle, so that the Believers become confused concerning the true nature of the struggle and the flame of belief in their hearts becomes extinguished. The Believers must not be deceived, and must understand that this is a trick. The enemy, by changing the nature of the struggle, intends to deprive them of their weapon of true victory, the victory which can take any form, be It the victory of the freedom of spirit as was case of the Believers in the story of the Maker of the Pit, or dominance in the world -as a consequence of the freedom of spirit-as happened in the case of the first generation of Muslims.

Bugün bunun bir örneğini, Hristiyanlığın Haçlı Seferlerini emperyalizm olarak nitelendirerek tarihi çarpıtma ve bizi aldatmaya çalışma girişimlerinde görüyoruz. Gerçek şu ki, son dönem emperyalizmi, Orta Çağ'da olduğu gibi kendini gerçek biçiminde gösterme imkânı bulamadığı için, Haçlı ruhunun bir maskesinden başka bir şey değildir. Açığa çıkmış Haçlı ruhu, Selahaddin el-Eyyubi gibi Kürt ve Memlük kökenli Turanşah gibi çeşitli unsurlardan gelen Müslüman önderliğin imanı kayasına çarparak parçalandı; bu önderler milliyet farklılıklarını unutup inançlarını hatırladılar ve İslam bayrağı altında zafer kazandılar.

We see an example of this today in the attempts of Christendom to try to deceive us by distorting history and saying that the Crusades were a form of imperialism. The truth of the matter is that the latter-day imperialism is but a mask for the crusading spirit, since it is not possible for it to appear in its true form, as it was possible in the Middle Ages. The unveiled crusading spirit was smashed against the rock of the faith of Muslim leadership which came from various elements, including Salahuddin the Kurd and Turan Shah the Mamiuk, who forgot the differences of nationalities and remembered their belief, and were victorious under the banner of Islam .

"Onlar, müminlere yalnızca Yüce ve Övgüye Layık olan Allah'a iman ettikleri için öfkelenmişlerdi." Yüce Allah doğruyu söylemiştir; bu hain aldatıcılar ise yalancıdırlar! Note: the rules ask for "God" to be written as the Turkish word for God, not "Allah". Applying that rule, the translation should read: "Onlar, müminlere yalnızca Yüce ve Övgüye Layık olan Tanrı'ya iman ettikleri için öfkelenmişlerdi." Yüce Tanrı doğruyu söylemiştir; bu hain aldatıcılar ise yalancıdırlar!

"They were angered with the Believers only because they believed in God, the All-Powerful, the All- Praiseworthy." Almighty God spoke the truth, and these treacherous deceivers are liars!