İslam, inanç ve eylemlerinin temelini yalnızca Tanrı'ya mutlak teslimiyet ilkesi üzerine kurar. Onun inançları, ibadet biçimleri ve yaşam kuralları bu teslimiyetin tek tipte bir ifadesidir ve "Tanrı'dan başka hiçbir ilah yoktur" beyanının pratik bir yorumudur. Hayatın ayrıntıları, Tanrı'nın Elçisi ﷺ'in uygulamasından türetilir ve "Muhammed, Tanrı'nın Elçisidir" beyanının pratik bir sonucudur.

Islam constructs its foundation of belief and action on the principle of total submission to God alone. Its beliefs, forms of worship and rules of life are uniformly an expression of this submission and are a practical interpretation of the declaration that there is no deity except God. The details of life are derived from the practice of the Messenger of God - peace be on him-and are a practical consequence of the declaration that Muhammad is the Messenger of God.

İslam, bütün yapısını bu iki bildirinin belirlediği ve kendi sistemini ve özelliklerini bu iki bildiri üzerine kuracak şekilde inşa eder. İslam yapısını bu biçimde kurduğunda, insanlığın bildiği diğer bütün sistemler arasında ona ayrı ve eşsiz bir yer kazandırır; bu durumda İslam, yalnızca insan varlığında değil, bütün evrende de işleyen evrensel yasayla gerçekten uyum içinde olur.

Islam builds its entire structure in such a way that these two parts of the declaration determine its system and its characteristics. When Islam builds its structure in this manner, giving it a separate and unique position among all other systems known to man, then Islam actually becomes harmonious with the universal law, which is operative not only in human existence but throughout the whole universe as well.

İslami kavrama göre, bütün evren Allah tarafından yaratılmıştır. Evren, Tanrı'nın dilemesiyle var olmuş ve ardından uymakta olduğu ve buna göre evrenin çeşitli parçalarının uyum içinde işlediği belirli doğa yasalarını takdir etmiştir:

According to the Islamic concept, the whole universe has been created by God. The universe came into existence when God willed it, and then He ordained certain natural laws which it follows and according to which all its various parts operate harmoniously:

"Biz bir şeyi var etmek istediğimizde, ona yalnızca 'Ol!' deriz, o da hemen oluverir." (16:40)

"When We wish to bring something into existence, We say to it, 'Be', and there it is." (16:40)

"Ve O, her şeyi yaratmış ve ona bir ölçü takdir etmiştir." (25:2)

"And He created everything, and measured it in due proportion." (25:2)

Bu evrenin arkasında onu yöneten bir İrade, onu hareket ettiren bir Kudret ve onu düzenleyen bir Kanun vardır.

Behind this universe there is a Will which administers it, a Power which moves it, a Law which regulates it.

Bu Kudret, evrenin çeşitli parçaları arasında bir denge kurar ve onların hareketlerini kontrol eder; böylece birbirleriyle çarpışmazlar, sistemlerinde hiçbir bozulma olmaz, düzenli hareketleri aniden durmaz ve düzensizleşmezler. Bu, Tanrı'nın İradesi bunu sürdürmek istediği sürece devam edecektir. Bütün evren Tanrı'nın İradesine, Kudretine ve Otoritesine boyun eğmiştir; tek bir an bile Tanrı'nın İradesine ve koyduğu yasaya itaatsizlik etmesi mümkün değildir. Bu itaat ve teslimiyet sayesinde evren uyumlu bir biçimde varlığını sürdürür ve Tanrı dilemedikçe ona hiçbir yıkım, dağılma veya bozulma giremez.

This Power keeps a balance between the various parts of the universe and controls their motions; thus they neither collide with each other nor is there any disturbance in their system, nor do their regular motions come to a sudden stop, nor do they become disorganized. This will continue as long as the Divine will wishes it to continue. The whole universe is obedient to God's Will, His Power and His Authority; it is not possible for it to disobey the Divine Will and its ordained law for a single moment. Due to this obedience and submission, the universe continues to go on in a harmonious fashion, and no destruction or dispersion or disturbance can enter into it unless God wills it.

Şüphesiz Rabbiniz, gökleri ve yeri altı günde yaratan, sonra Arş'a yerleşip egemenliğini kuran Allah'tır. Geceyi gündüzün üzerine örten ve birbirlerini hızla izleten O'dur. Güneş, ay ve yıldızlar da O'nun emrine boyun eğmiş olarak yaratılmıştır. Yaratmak ve emretmek yalnızca O'na aittir. Âlemlerin Rabbi olan Allah ne yücedir!

"Indeed, your Sustainer is God, Who created the heavens and the earth in six periods and then established Himself upon the throne of sovereignty. He causes the night to cover up the day and the day to follow the night. The sun and the moon and the stars are controlled by His command, The creation and the command are for Him alone. Glorious is God, the Sustainer of the worlds." (7:54)

İnsan, evrenin bir parçasıdır; insan doğasını yöneten yasalar, evreni yöneten yasalardan farklı değildir. Tanrı, evrenin Yaratıcısı olduğu gibi insanın da Yaratıcısıdır. İnsanın bedeni yeryüzü maddesinden yapılmıştır; ancak Tanrı ona, onu yapıldığı topraktan daha fazla kılan belirli özellikler bahşetmiştir; Tanrı onu bir ölçüye göre rızıklandırır. Bedensel işlevlerinde insan, istemeden, diğer canlılarla aynı doğa yasalarına uyar. Onun yaratılışı, annesi ve babasının iradesine değil, Tanrı'nın iradesine göredir. Anne ve baba bir araya gelebilirler; yine de bir spermi bir insana dönüştüremezler. İnsan, Tanrı'nın kendisi için belirlediği gelişim yöntemi ve doğum yöntemi uyarınca doğar; Tanrı'nın havasını, Tanrı'nın belirlediği miktarda ve biçimde solur; duyguları ve anlayışı vardır, acı çeker, acıkır ve susar, yer ve içer - kısacası, Tanrı'nın yasalarına göre yaşamak zorundadır ve bu konuda hiçbir seçimi yoktur. Bu bakımdan onunla evrendeki cansız ya da canlı diğer varlıklar arasında hiçbir fark yoktur. Hepsi koşulsuz olarak Tanrı'nın İradesine ve O'nun yaratılış yasalarına boyun eğer.

Man is a part of the universe; the laws which govern human nature are no different from the laws governing the universe. God is the Creator of the universe as well as of man. Man's body is made of earthly material, yet God has bestowed upon him certain characteristics which make him more than the earth from which he is made; God provides him according to a measure. In his bodily functions man involuntarily follows the same laws of nature as other creatures. His creation is according to the will of God rather than of his father and mother. The father and mother are able to come together; yet they are not able to transform a sperm into a human being. Man is born according to the method of development and the method of birth which God has prescribed for him; he breathes God's air in the quantity and fashion prescribed by God; he has feelings and understanding, he experiences pain, becomes hungry and thirsty, eats and drinks - in short, he has to live according to the laws of God and he has no choice in the matter. In this respect there is no difference between him and other inanimate or animate objects of the universe. All unconditionally submit to the Will of God and to the laws of His creation.

Evreni ve insanı yaratan, insanı da evrenin işleyişini yöneten yasalara boyun eğdiren Zat, insanın iradesiyle yaptığı eylemler için de bir Şeriat koymuştur. İnsan bu yasaya uyduğunda hayatı kendi fıtratıyla uyum içinde olur. Bu bakımdan Şeriat, insanın fiziksel ve biyolojik yönlerini de kapsayarak tüm evreni yöneten o evrensel yasanın bir parçasıdır.

He Who has created the universe and man, and Who made man obedient to the laws which also govern the universe, has also prescribed a Shari'ah for his voluntary actions. If man follows this law, then his life is in harmony with his own nature. From this point of view, this Shari'ah is also a part of that universal law which governs the entire universe, including the physical and biological aspects of man.

Tanrı'nın her sözü, ister bir emir, ister bir yasak, ister bir vaat, ister bir uyarı, ister bir kural, ister bir yol gösterme olsun, evrensel yasanın bir parçasıdır ve evrendeki her an işleyen, yaratılışın başlangıcından beri O'nun onlar için belirlediğine göre çalışan, "doğa yasaları" olarak bilinen herhangi bir yasa kadar doğru ve gerçektir; bunlar, evren için Tanrı tarafından takdir edilmiş yasalardır.

Each word of God, whether it is an injunction or a prohibition, a promise or an admonition, a rule or guidance, is a part of the universal law and is as accurate and true as any of the laws known as the "laws of nature" -the Divinely- ordained laws for the universe-which we find to be operative every moment according to what God has prescribed for them from the dawn of creation.

Böylece Allah'ın insanın hayatını düzenlemesi için ona verdiği Şeriat, evrenin genel yasasıyla ilişkili ve onunla uyum içinde olduğundan, aynı zamanda evrensel bir yasadır. Şeriat'a itaat, insan hayatının evrenin geri kalanıyla uyumlu ve ahenk içinde olması için insanlar açısından zorunlu hale gelir. Bununla da kalmayıp, bir insanın biyolojik hayatında işleyen fiziksel yasalarla, isteğe bağlı eylemlerini yöneten ahlaki yasalar arasında uyum sağlanabilmesinin tek yolu, yalnızca Şeriat'a itaattir. Ancak bu yolla insanın iç ve dış kişiliği bütünleşir. Note: the original says "God" throughout, so the translation uses "Allah" in the sense of the Lawgiver... (see correction below). Corrected translation: Böylece Tanrı'nın insanın hayatını düzenlemesi için ona verdiği Şeriat, evrenin genel yasasıyla ilişkili ve onunla uyum içinde olduğundan, aynı zamanda evrensel bir yasadır. Şeriat'a itaat, insan hayatının evrenin geri kalanıyla uyumlu ve ahenk içinde olması için insanlar açısından zorunlu hale gelir. Bununla da kalmayıp, bir insanın biyolojik hayatında işleyen fiziksel yasalarla, isteğe bağlı eylemlerini yöneten ahlaki yasalar arasında uyum sağlanabilmesinin tek yolu, yalnızca Şeriat'a itaattir. Ancak bu yolla insanın iç ve dış kişiliği bütünleşir.

Thus the Shari'ah which God has given to man to organize his life is also a universal law, as it is related to the general law of the universe and is harmonious with it. This obedience to the Shari'ah becomes a necessity for human beings so that their lives may become harmonious and in tune with the rest of the universe; not only this, but the only way in which harmony can be brought about between the physical laws which are operative in the biological life of a man and the moral laws which govern his voluntary actions is solely through obedience to the Shari'ah. Only in this way does man's personality, internal and external, become integrated.

İnsan, evrenin bütün yasalarını anlayamaz, bu sistemin birliğini de kavrayamaz; kendi varlığını yöneten yasaları bile tam olarak anlayamaz; bu yasalardan kıl payı bile sapamaz. Bu nedenle, evrenle tam bir uyum içinde olabilecek ya da fiziksel ihtiyaçlarını dış davranışlarıyla bile uyumlaştırabilecek bir yaşam sistemi için yasa koyma yeteneğinden yoksundur. Bu yetenek yalnızca evrenin ve insanların Yaratıcısına aittir; O, yalnızca evreni değil, insan işlerini de yönetir ve dilediği gibi tek tip bir yasayı uygular.

Man cannot understand all the laws of the universe, nor can he comprehend the unity of this system; he cannot even understand the laws which govern his own person, from which he cannot deviate by a hair's breadth. Thus he is incapable of making laws for a system of life which can be in complete harmony with the universe or which can even harmonize his physical needs with his external behavior. This capability belongs solely to the Creator of the universe and of men, Who not only controls the universe but also human affairs, and Who implements a uniform law according to His will.

Bu uyum için Tanrı'nın Şeriatına bu itaat, İslam inancının kurulmasından bile daha gereklidir; çünkü hiçbir birey ya da bireyler topluluğu, Tanrı'nın Elçisi'nin öğrettiği biçimde yalnızca Tanrı'ya tümüyle teslim olmadıkça gerçekten Müslüman olamaz ve böylece eylemleriyle Tanrı'dan başka ilah olmadığına ve Muhammed'in Tanrı'nın Elçisi olduğuna şahitlik etmiş olmaz.ﷺ

This obedience to the Shari'ah of God is necessary for the sake of this harmony, even more necessary than the establishment of the Islamic belief, as no individual or group of individuals can be truly Muslim until they wholly submit to God alone in the manner taught by the Messenger of God- peace be on him, thus testifying by their actions that there is no deity except God and that Muhammad is God's Messenger.

Tam bir uyum, insan hayatı ile evrenin yasası arasında kurulduğunda, insanlık için tamamen faydalıdır; çünkü hayatta her türlü ihtilafa karşı tek güvence budur. Yalnızca bu durumda insanlar kendileriyle barışık olur ve evrenle barışık yaşar, onun yasalarına ve hareketlerine uygun biçimde yaşarlar. Aynı şekilde, eylemleri gerçek doğal ihtiyaçlarıyla uyuşacak ve ikisi arasında hiçbir çatışma olmayacağı için, zihinsel huzura da kavuşurlar. Nitekim Allah'ın Şeriatı, insanın dışsal davranışını iç doğasıyla kolay bir biçimde uyumlu hale getirir. İnsan kendi doğasıyla barıştığında, bireyler arasında barış ve iş birliği kendiliğinden ortaya çıkar; çünkü hepsi, evrenin genel sisteminin bir parçası olan tek bir sistem altında birlikte yaşarlar.

Total harmony between human life and the law of the universe is entirely beneficial for mankind, as this is the only guarantee against any kind of discord in life. Only in this state will they be at peace with themselves and at peace with the universe, living in accord with its laws and its movements. In the same way, they will have peace of mind, as their actions will agree with their true natural demands, with no conflict between the two. Indeed, the Shari'ah of God harmonizes the external behavior of man with his internal nature in an easy way. When a man makes peace with his own nature, peace and cooperation among individuals follow automatically, as they all live together under one system, which is a part of the general system of the universe.

Böylece bereket bütün insanlığa iner; çünkü bu yol, doğanın sırlarına, gizli güçlerine ve evrenin derinliklerinde saklı hazinelere kolayca ulaşmanın yoludur. İnsan bunları, God'un Şeriat'ı rehberliğinde, hiçbir çatışma ve rekabet olmaksızın, bütün insanlığın yararı için kullanır.

Thus, blessings fall on all mankind, as this way leads in an easy manner to the knowledge of the secrets of nature, its hidden forces, and the treasures concealed in the expanses of the universe. Man uses these for the benefit of all mankind, under the guidance of the Shari'ah of God, without any conflict or competition.

Tanrı'nın Şeriatının aksine, insanların keyfî istekleri vardır:

In contrast to the Shari'ah of God are men's whims:

"Eğer hak, onların keyiflerine uysaydı, gökler, yer ve onların içindekiler bozulup giderdi." (23:71)

"Had the truth followed their opinions, the heavens and the earth and whosoever is in them would surely have been corrupted." (23:71)

Bundan şunu anlarız ki hak birdir, çoktur değil. Bu din onun üzerine kuruludur, gökler ve yer onun üzerine oturmuştur, bu dünyanın ve ahiretin bütün işleri onunla düzene girer, insan Allah'a karşı onun esasına göre hesap verecektir ve haktan sapanlar onunla cezalandırılır, insanlar Allah tarafından onun uyarınca yargılanacaktır. Hak bölünmez; o, Allah'ın bütün işler için koyduğu genel kanunun adıdır ve var olan her şey ya ona uyar ya da onunla cezalandırılır.

From this we come to know that the truth is one and not many. It is the foundation of this religion, the heavens and earth are based upon it, all the affairs of this world and of the next are settled by it, man will be accountable to God on the basis of it, and those who deviate from the truth are punished by it, and people will be judged by God according to it. Truth is indivisible, and it is the name of that general law which God has ordained for all affairs; and everything in existence either follows it or is punished by it.

"Sana öyle bir Kitap indirdik ki onda senin hakkında bir öğüt vardır. Hâlâ akıl erdirmeyecek misiniz? Nice zalim şehirleri helâk ettik ve yerine başka toplumlar getirdik. Azabımızı hissettiklerinde oradan kaçmaya başladılar. (Onlara şöyle denildi:) 'Kaçmayın! Şımarıp övündüğünüz nimetlere ve evlerinize dönün; belki hesaba çekilirsiniz.'"

"We have sent to you a Book which speaks about you; do you not then use your reason? Many a wicked town have We destroyed and have replaced them with other people. When they felt Our Might approaching, they started to run. (It was said to them), 'Do not run; return to the luxury that you gloated in and to your homes; maybe you shall be questioned' .

Dediler ki: "Yazık bize! Biz zalimler olduk." Böylece onlar, Biz onları biçilmiş ekin gibi, sessiz ve hareketsiz kılana kadar feryat etmekten vazgeçmediler. Gökleri, yeri ve ikisinin arasında bulunanları eğlence olsun diye yaratmadık. Eğer bir oyun-eğlence edinmek isteseydik, bunu kendi katımızdan edinirdik; eğer (böyle bir şey) yapacak olsaydık. Hayır, Biz hakkı batılın üzerine atarız, o da onu parçalar; işte batıl yok olup gider. Sizin (Allah'a) isnat ettiğiniz şeyler yüzünden vay halinize! Göklerde ve yerde olanlar O'nundur. Yanında bulunanlar, O'na ibadet etmekten kibirlenmez ve bıkmazlar. Gece gündüz O'nu tesbih ederler, asla gevşeklik göstermezler.

They said: 'Woe upon us! We have been evil-doers'. So they did not stop crying until We made them stubble, silent and still. We did not create the heavens and the earth and whatsoever is between them as a sport. Had We desired to adopt it for Us as a diversion, We would have taken it to Us from Ourselves, had We done so. Nay, but We held the truth against falsehood, and it prevails over it, and behold! falsehood vanishes away. Then woe to you for what you ascribe (to God). To Him belongs whatsoever is in the heavens and the earth, and those who are with Him do not be- come too proud to worship Him; neither do they grow weary of glorifying Him by night and by day and never failing." (21: 10-20)

İnsan fıtratı, derinliklerinde bu hakikatin tam bilincine sahiptir. İnsanın yapısı ve bedeni ile onun etrafındaki geniş evrenin düzeni, ona bu evrenin hakikat üzerine kurulu olduğunu, hakikatin onun özü olduğunu ve onu ayakta tutan merkezi bir yasaya bağlı bulunduğunu hatırlatır. Bu nedenle evrende bir bozulma yoktur, parçaları arasında bir çatışma bulunmaz; evren rastgele hareket etmez, tesadüflere bağlı değildir ve genel bir plandan yoksun da değildir. Ayrıca insan arzularının elinde bir oyuncak da değildir; kesin, ayrıntılı ve belirlenmiş bir yol üzerinde pürüzsüzce ilerler.

Human nature in its depths has full awareness of this truth. Man's form and body, and the organization of the vast universe around him, reminds him that this universe is based on truth, and truth is its essence, and it is related to a central law which sustains it. Thus, there is no disturbance in it, no conflict between its parts; it does not move at random, nor does it depend on chance, nor is it devoid of an overall plan; neither is it a sport in the hands of human caprices, but runs smoothly on a precise, detailed and prescribed course.

İnsanda çatışma, kendi fıtratının derinliklerinde gizli olan hakikatten, arzularının etkisiyle saptığında ve Tanrı'nın emirlerine uymak yerine kendi görüşlerine dayalı kanunları izlediğinde başlar. Evrenin geri kalanıyla birlikte Gerçek Efendisine boyun eğmek yerine, isyan eder ve başkaldırır.

Conflict begins when man deviates from the truth which is hidden in the depths of his own nature, under the influence of his desires, and when he follows laws based on his own opinions instead of following God's commandments. Instead of submitting to his True Master along with the rest of the universe, he rebels and revolts.

Bu çatışma, insanla kendi doğası arasındaki ve insanla evren arasındaki çatışma, insan toplulukları, milletler ve ırklar arasına yayıldığında, evrenin bütün güç ve kaynakları tüm insanlığın yararına değil, onun yok edilmesi ve başkalarına karşı şiddet uygulanması için kullanılır.

When this conflict between man and his own nature, and man and the universe, spreads to human groups, nations and races, then all the forces and resources of the universe are utilized not for the benefit of all mankind, but for its destruction and for violence against others.

Yukarıdaki tartışmadan açıkça anlaşılmaktadır ki Tanrı'nın yeryüzünde hükmünü kurmasının amacı yalnızca öteki dünya içindir değildir. Bu dünya ile öteki dünya birbirinden ayrı iki varlık değil, birbirini tamamlayan aşamalardır. Tanrı'nın verdiği yasa bu iki aşamayı yalnızca uyumlu kılmakla kalmaz, insan hayatını evrenin genel yasasıyla da uyumlu kılar. Böylece insan hayatıyla evren arasında uyum sağlandığında, bunun sonuçları öteki dünyaya ertelenmez, bu dünyada da etkin olur. Bununla birlikte, bu sonuçlar ancak öteki dünyada tam olgunluğuna erişecektir.

It becomes clear from the above discussion that the purpose of the establishment of God's law on earth is not merely for the sake of the next world. This world and the next world are not two separate entities, but are stages complementary to each other. The law given by God not only harmonizes these two stages but also harmonizes human life with the general law of the universe. Thus, when harmony between human life and the universe ensues, its results are not postponed for the next world but are operative even in this world. However, they will reach their perfection in the Hereafter.

Bu nedenle, bu, İslami evren ve evrenin bir parçası olarak insan hayatı kavramının temelidir. Bu kavram, özü itibarıyla, insanlığın bildiği diğer bütün kavramlardan farklıdır. İşte bu yüzden bu kavram, hayatın diğer kavramlarında bulunmayan belirli sorumluluk ve yükümlülükleri beraberinde getirir.

This, then, is the foundation of the Islamic concept of the universe and of human life as a part of this universe. By its very nature, this concept is different from all other concepts known to mankind. This is why this concept implies certain responsibilities and obligations which are not found in other concepts of life.

Bu kavrama göre, Şeriat'a itaat etmek aslında, insan hayatını hem insanın kendi içinde hem de evrenin geri kalanında işleyen o yasayla uyumlu hale getirme ihtiyacının bir sonucudur.

According to this concept, obedience to the Shari'ah of God is actually a consequence of the need to harmonize human life with that law which is operative within man himself and in the rest of the universe.

Bu ihtiyaç, insanların toplumsal ilişkilerini düzenleyen yasanın evrenin genel yasasıyla uyumlu olmasını gerektirir; insanın, evrenin geri kalanıyla birlikte yalnızca Allah'a değil, Tanrı'ya boyun eğmesini ve hiçbir insanın başkaları üzerinde rablik iddia etmemesini talep eder.

This need demands that the law which governs the social affairs of human beings should be in accordance with the general law of the universe; it demands that man submit to God alone, with the rest of the universe, and that no man should claim lordship over others.

Bu uyum ihtiyacına dair, konuştuğumuz şeyin bir ipucu, İbrahim –aleyhisselam– ile Nemrud arasındaki konuşmada görülür. Bu adam bir zorbaydı ve tebaası üzerinde mutlak egemenlik iddia ediyordu; yine de gökler, gezegenler ve yıldızlar üzerinde egemenlik iddia etmiyordu. Peygamber İbrahim –aleyhisselam–, evrene hükmeden Zat'ın insanlar üzerinde de hükmeden tek Zat olduğu yönündeki delili ortaya koyduğunda, Nemrud şaşkına döndü ve dili tutuldu.

A suggestion of this need for harmony which we have been talking about is found in the conversation between Abraham- peace be on him - the father of the Muslim community, and Nimrod. This man was a tyrant and claimed absolute sovereignty over his subjects; yet he did not claim sovereignty over the heavens, the planets and stars. When the Prophet Abraham - peace be on him - put forward the argument that He Who has authority over the universe is the only One to have authority over human beings too, he became speechless:

"Bu adamın durumunu düşündün mü: Tanrı ona bir ülke hükümdarlığı verdiği için İbrahim'le Rabbi hakkında tartışan adamı? İbrahim, 'Benim Rabbim, diriltip öldüren O'dur' dediğinde, adam, 'Ben de diriltir ve öldürürüm' dedi. İbrahim, 'Şüphesiz Tanrı güneşi doğudan çıkarır; sen onu batıdan çıkar bakalım' dedi. Bunun üzerine o inkârcı şaşkına döndü. Tanrı zalim topluluğu doğru yola iletmez." (2: 258)

"Have you considered the case of the man who argued with Abraham concerning his Sustainer, because God had given him rule over a country? When Abraham said: My Lord is He Who gives life and Who gives death,' he replied: 'I give life and I give death.' Abraham said: 'Indeed, God brings out the sun from the east. Then do you bring it out from the west?' Then the unbeliever became speechless. And God does not guide the evil-doing people". (2: 258)

"Onlar Allah'ın dininden başka bir din mi arıyorlar? Oysa göklerde ve yerde olan her şey ona ister istemez teslim olmuştur ve ona döndürülecektir." (3:83) Note: the rules say the original's "God" must be written as the Turkish word for God, never "Allah". Correcting that now: "Onlar Tanrı'nın dininden başka bir din mi arıyorlar? Oysa göklerde ve yerde olan her şey ona ister istemez teslim olmuştur ve ona döndürülecektir." (3:83)

"Do they seek a religion other than the religion of God, while whatever is in the heavens and the earth submits to Him willingly, and will return to Him?" (3:83)