Her çağda ve her ülkede İslam'a davet edenlerin, İslam tarihinin belirli bir yönü üzerinde düşünmeleri ve bu konuyu derinlemesine tefekkür etmeleri gerekir. Bu yön, insanları İslam'a davet etme yöntemi ve onları yetiştirme biçimleriyle ilgilidir.

The callers to Islam in every country and in every period should give thought to one particular aspect of the history of Islam, and they should ponder over it deeply. This is related to the method of inviting people to Islam and its ways of training.

Bu Mesaj bir zamanlar bir nesil yarattı; Peygamber'in Sahabileri nesli, Allah onlardan razı olsun. Bu nesil İslam tarihinde, hatta bütün insanlık tarihinde bir benzeri olmayan bir nesildi. Bundan sonra bu kalibrede başka hiçbir nesil bulunamadı. Tarihte bu kalibrede bazı bireylere burada ve orada rastlamak doğrudur; ancak İslam'ın ilk dönemindeki gibi, aynı bölgede bu denli çok sayıda insanın bir araya gelmesi bir daha asla olmadı.

At one time this Message created a generation - the generation of the Companions of the Prophet, may God be pleased with them - without comparison in the history of Islam, even in the entire history of man. After this, no other generation of this caliber was ever gain to be found. It is true that we do find some individuals of this caliber here and there in history, but never again did a great number of such people exist in one region as was the case during the first period of Islam.

Bu açık ve apaçık bir tarih gerçeğidir; sırlarına ulaşabilmek için onu derinlemesine düşünmemiz gerekir.

This is an obvious and open truth of history, and we ought to ponder over it deeply so that we may reach its secrets.

Bu Mesajın Kur'an'ı hâlâ elimizdedir; Allah'ın Elçisi'nin hadisi, yani pratik işlerdeki rehberliği ve kutsal hayatının tarihi de elimizdedir; tıpkı bu mesajın ilk Müslüman topluluğunun elinde olduğu gibi; ilk topluluğun eşi, tarihin bir daha üretemeyeceği bir topluluktu. Tek fark, Allah'ın Elçisi ﷺ'nin şahsıdır; peki sır bu mu?

The Qur'an of this Message is still in our hands, and the Hadith of the Messenger of God - peace be on him, i.e. his guidance in practical affairs, and the history of his sacred life are also in our hands, as they were in the hands of the first Muslim community whose equal history could not produce again. The only difference is the person of the Messenger of God - peace be on him; but is this the secret?

Peygamberin şahsı —üzerine selam olsun— bu mesajın kurulması ve gerçekleşmesi için kesinlikle vazgeçilmez olsaydı, Allah İslam'ı evrensel bir mesaj kılmaz, onu tüm insanlık için bir din olarak belirlemez, onu insanlık için son ilahi mesaj mertebesine koymaz ve zamanın sonuna kadar bu gezegenin tüm sakinlerine her işlerinde yol gösterici kılmazdı.

Had the person of the Prophet - peace be on him - been absolutely essential for the establishment and fruition of this message, God would not have made Islam a universal message, ordained it as the religion for the whole of mankind, given it the status of the last Divine Message for humanity, and made it to be a guide for all the inhabitants of this planet in all their affairs until the end of time.

Allah Teâlâ, Kur'an-ı Kerîm'i koruma sorumluluğunu kendi üzerine almıştır; çünkü İslâm'ın Peygamber'in ﷺ vefatından sonra da kurulabileceğini ve insanlığa fayda sağlayabileceğini bilmektedir. Bu yüzden Peygamber'i ﷺ yirmi üç yıllık peygamberlik görevinin ardından rahmetine çağırmış ve bu dinin kıyamete kadar geçerli olduğunu bildirmiştir. Dolayısıyla bu olgunun gerçek sebebi, Allah'ın Elçisi ﷺ'nin aramızda bulunmaması değildir ve bu durum onu açıklamaz.

God has taken the responsibility for preserving the Holy Qur'an on Himself because He knows that Islam can be established and can benefit mankind even after the time of the Prophet - peace be on him. Hence He called His Prophet - peace be on him - back to His mercy after twenty three years of messengership and declared this religion to be valid until the end of time. Therefore the absence of the Messenger of God - peace be on him - is not the real cause for, nor does it explain, this phenomenon.

Bu nedenle, başka sebepler arıyoruz ve bu amaçla ilk Müslüman neslin susuzluğunu giderdiği o berrak pınara bakıyoruz. Belki de o berrak pınara bir şeyler karışmıştır.

We look, therefore, for some other reasons, and for this purpose we look at that clear spring from which the first generation of Muslims quenched their thirst. Perhaps something has been mixed with that clear spring.

Eğitimlerini nasıl aldıklarına bakmalıyız. Belki de bu eğitime bazı değişiklikler girmiş olabilir.

We should look at the manner in which they received their training. Perhaps some changes have found their way into it.

Peygamber'in Ashabının içtiği pınar Kur'an'dı; yalnızca Kur'an. Peygamberin Hadisi ve öğretileri de bu kaynaktan çıkan birer koldu. Biri Müminlerin Anası Aişe'ye -Allah ondan razı olsun- Peygamber'in ahlakını sorduğunda, şöyle cevap verdi: "Onun ahlakı Kur'an'dı." [Al-Nisaa] Kutsal Kur'an, onların susuzluklarını giderdikleri tek kaynaktı ve hayatlarını şekillendirdikleri tek kalıp buydu. Bu, onlar için tek rehberdi; bunun nedeni medeniyet, kültür, bilim, kitap ya da okulların olmaması değildi. Gerçekten de Roma kültürü vardı; medeniyeti, kitapları ve kanunları. Bunlar bugün bile Avrupa kültürünün temeli sayılmaktadır. Yunan kültürünün mirası vardı; mantığı, felsefesi ve sanatları. Bunlar hâlâ Batı düşüncesi için bir ilham kaynağıdır. Pers medeniyeti vardı; sanatı, şiiri, efsaneleri, dini ve yönetim sistemi. Hint ve Çin kültürleri gibi yakın ya da uzak başka birçok medeniyet de vardı, vesaire. Roma ve Pers kültürleri Arap yarımadasının kuzeyinde ve güneyinde kurulmuştu, Yahudiler ve Hıristiyanlar ise Arabistan'ın kalbinde yerleşmişti. Dolayısıyla bu nesil, dinlerini anlamak için yalnızca Allah'ın Kitabı'na dayanmış olmasını, medeniyet ve kültürden habersiz olmalarına bağlamıyoruz. Bunun hepsi iyi düşünülmüş bir plan ve yönteme göre idi. Bu amacın bir örneği, Ömer -Allah ondan razı olsun- Tevrat'tan bazı sayfalar getirdiğinde Allah'ın Elçisi -ona selam olsun- tarafından gösterilen hoşnutsuzlukta görülür. Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle buyurdu: "Vallahi, bugün aranızda Musa bile hayatta olsaydı, bana uymaktan başka çaresi olmazdı." [Hafız Ebu Yala, Himad'dan, o eş-Şa'bi'den, o Cabir'den rivayet etmiştir.] Bu olaydan açıkça anlaşılmaktadır ki Allah'ın Elçisi -ona selam olsun- ilk eğitim aşamasını yaşayan ilk Müslüman nesli, bilinçli olarak yalnızca tek bir hidayet kaynağıyla sınırlandırmıştır; o kaynak da Allah'ın Kitabı'dır. Onun niyeti, bu topluluğun yalnızca Allah'ın Kitabı'na adanması ve hayatını yalnızca onun öğretilerine göre düzenlemesiydi. Bu yüzden Allah'ın Elçisi ﷺ, Ömer -Allah ondan razı olsun- Kur'an'dan farklı bir kaynağa yöneldiğinde hoşnutsuzluk duymuştur. Nitekim Allah'ın Elçisi ﷺ, kalbi temiz, zihni temiz, anlayışı temiz bir nesil hazırlamayı amaçlıyordu. Onların eğitimi, Kur'an'ı indiren Allah'ın belirlediği yönteme dayanacak, diğer tüm kaynakların etkisinden arındırılmış olacaktı.

The spring from which the Companions of the Prophet - peace be on him-drank was the Qur'an; only the Qur'an as the Hadith of the Prophet and his teachings were offspring of this fountainhead. When someone asked the Mother of the Faithful, Aisha-may God be please- with her,-about the character of the Prophetpeace be on him,-she answered, "His character was the Qur'an" [ Al-Nisaa] The Holy Qur'an was the only source from which they quenched their thirst, and this was the only mold in which they formed their lives. This was the only guidance for them, not because there was no civilization or culture or science or books or schools. Indeed, there was Roman culture, its civilization, its books and its laws, which even today are considered to be the foundation of European culture. There was the heritage of Greek culture- its logic, its philosophy and its arts, which are still a source of inspiration for Western thought. There was the Persian civilization, its art, its poetry and its legends, and its religion and system of government. There were many other civilizations, near or far, such as the Indian and Chinese cultures, and so on. The Roman and Persian cultures were established to the north and to the south of the Arabian peninsula, while the Jews and Christians were settled in the heart of Arabia. Thus we believe that this generation did not place sole reliance on the Book of God for the understanding of their religion because of any ignorance of civilization and culture, but it was all according to a well thought out plan and method. An example of this purpose is found in the displeasure expressed by the Messenger of God - peace be on him - when 'Umar-may God be pleased with him-brought some pages from the Torah. The Messenger of Godpeace be on him-said, "By God, if even Moses had been alive among you today, he would have no recourse except to follow me" [Reported by al-Hafidh Abu Yala from Himad, from al-Shubi, from Jabir.] It is clear from this incident that the Messenger of God - peace be on him - deliberately limited the first generation of Muslims, which was undergoing the initial stages of training, to only one source of guidance, and that was the Book of God. His intention was that this group should dedicate itself purely to the Book of God and arrange its lives solely according to its teachings. That is why the Messenger of God -peace be on him-was displeased when 'Umar-may God be pleased with him-turned to a source different from the Qur'an In fact, the Messenger of God-peace be on him-intended to prepare a generation pure in heart, pure in mind, pure in understanding. Their training was to be based on the method prescribed by God Who gave the Qur'an, purified from the influence of all other sources.

Bu nesil, işte bu pınardan yalnızca içti ve böylece tarihte eşsiz bir üstünlüğe ulaştı. Sonraki zamanlarda bu pınara başka kaynakların karıştığı oldu. Sonraki nesillerin kullandığı diğer kaynaklar arasında Yunan felsefesi ve mantığı, eski Pers efsaneleri ve onların fikirleri, Yahudi kutsal metinleri ve gelenekleri, Hristiyan ilahiyatı ve bunların yanı sıra diğer dinlere ve medeniyetlere ait parçalar vardı. Bunlar, Kur'an tefsirleriyle ve skolastik ilahiyatla karıştığı gibi fıkıh ve usulüyle de karıştı. Bu nesilden sonraki nesiller eğitimlerini bu karışık kaynaktan aldı ve bu yüzden bu neslin bir benzeri bir daha ortaya çıkmadı.

This generation, then, drank solely from this spring and thus attained a unique distinction in history. In later times it happened that other sources mingled with it. Other sources used by later generations included Greek philosophy and logic, ancient Persian legends and their ideas, Jewish scriptures and traditions, Christian theology, and, in addition to these, fragments of other religions and civilizations. These mingled with the commentaries on the Qur'an and with scholastic theology, as they were mingled with jurisprudence and its principles. Later generations after this generation obtained their training from this mixed source, and hence the like of this generation never arose again.

Bu nedenle, hiçbir çekince duymadan şunu söyleyebiliriz: İlk, eşsiz ve seçkin Müslüman neslle sonraki Müslümanlar arasındaki farkın temel sebebi, daha önce belirttiğimiz gibi, İslami hidayetin ilk kaynağının saflığının çeşitli başka kaynaklarla karıştırılmasıdır.

Thus we can say without any reservations that the main reason for the difference between the first unique and distinguished group of Muslims and later Muslims is that the purity of the first source of Islamic guidance was mixed with various other sources, as we have indicated.

Bu farkın yaratılmasında işleyen bir diğer temel sebep daha vardır. Bu fark, bu eşsiz neslin öğrenme yönteminde ortaya çıkmaktadır.

There is another basic cause which has operated in creating this difference. That difference is in the method of learning of this unique generation.

İlk nesildekiler Kur'an'a kültür ve bilgi edinmek, ne de zevk alma ya da eğlenme amacıyla yaklaşmazlardı. Onlardan hiçbiri, bilgi uğruna bilgisinin toplamını artırmak, bilimsel ya da hukuki bir sorunu çözmek veya anlayışındaki bir eksikliği gidermek için Kur'an'a gelmemişti. Aksine, Kur'an'a, Yüce Yaratıcı'nın kendisi ve içinde yaşadığı topluluk için, hayatı ve topluluğun hayatı için neyi emrettiğini öğrenmek amacıyla yönelirdi.

They of the first generation did not approach the Qur'an for the purpose of acquiring culture and information, nor for the purpose of taste or enjoyment. None of them came to the Qur'an to increase his sum total of knowledge for the sake of knowledge itself or to solve some scientific or legal problem, or to remove some defect in his understanding. He rather turned to the Qur'an to find out what the Almighty Creator had prescribed for him and for the group in which he lived, for his life and for the life of the group.

Ona yaklaşımı, duyduğu şeyi hemen uygulamak üzereydi; tıpkı bir askerin savaş cephesinde "Günün Emri"ni okuyarak ne yapılması gerektiğini öğrenmesi gibi. Bir oturuşta Kur'an'ın birçok ayetini okumadı, çünkü bunun omuzlarına taşıyamayacağı kadar ağır bir görev ve sorumluluk yükü bindireceğini anlamıştı.

He approached it to act on what he heard immediately, as a soldier on the battle- field reads "Today's Bulletin" so that he may know what is to be done. He did not read many verses of the Qur'an in one session, as he understood that this would lay an unbearable burden of duties and responsibilities on his shoulders.

En fazla on ayet okur, bunları ezberler ve ardından onlara göre amel ederlerdi. Bunu Abdullah bin Mes'ud'un rivayet ettiği bir hadisten biliyoruz.

At most he would read ten verses, memorize them, and then act upon them. We know this from a tradition reported by Abdullah bin Mas'ood .

Bu anlayış — yani talimatın amel içindir anlayışı — manevi olgunluğa ve ilme giden kapıları açtı. Eğer Kur'an'ı yalnızca tartışma, öğrenme ve bilgi edinme amacıyla okumuş olsalardı, bu kapılar açılmazdı. Üstelik amel kolaylaştı, sorumlulukların yükü hafifledi ve Kur'an kişiliklerinin bir parçası hâline gelerek hayatlarıyla ve karakterleriyle iç içe geçti; böylece iman için canlı örnekler oldular. Bu iman, akıllarda veya kitaplarda gizli kalmayan, aksine hâlleri, olayları ve hayatın seyrini değiştiren dinamik bir hareket içinde kendini gösteren bir imandı.

This understanding-the understanding that instruction is for action-opened the doors to spiritual fulfillment and to knowledge. If they had read the Qur'an only for the sake of discussion, learning and information, these doors would not have opened. Moreover, action became easy, the weight of responsibilities became light, and the Qur'an became a part of their personalities, mingling with their lives and characters so that they became living examples of faith - a faith not hidden in intellects or books, but expressing itself in a dynamic movement which changed conditions and events and the course of life.

Gerçekten de bu Kur'an, hazinelerini yalnızca onu bu ruhla kabul edene açar: onunla amel etmek niyetiyle bilme ruhuyla. O, entelektüel içeriği olan bir kitap, bir edebiyat kitabı ya da hikâye veya tarih kitabı sayılmak için gelmedi, her ne kadar bütün bu yönlere sahip olsa da. O, Allah'a adanmış bir hayat tarzı olmak için geldi. Nitekim Yüce Allah onu, aralıklarla okunsun diye, onlara kademe kademe indirdi: Not: The original says "God" throughout, so per the rules I have written "Allah" as "Allah" in... — correction below. Gerçekten de bu Kur'an, hazinelerini yalnızca onu bu ruhla kabul edene açar: onunla amel etmek niyetiyle bilme ruhuyla. O, entelektüel içeriği olan bir kitap, bir edebiyat kitabı ya da hikâye veya tarih kitabı sayılmak için gelmedi, her ne kadar bütün bu yönlere sahip olsa da. O, Tanrı'ya adanmış bir hayat tarzı olmak için geldi. Nitekim Yüce Tanrı onu, aralıklarla okunsun diye, onlara kademe kademe indirdi:

Indeed, this Qur'an does not open its treasures except to him who accepts it with this spirit: the spirit of knowing with the intention of acting upon it. It did not come to be a book of intellectual content, or a book of literature, or to be considered as a book of stories or history, although it has all these facets. It came to become a way of life, a way dedicated to God. Thus, God Most High imparted it to them in a gradual manner, to be read at intervals:

"Ve Kur'an'ı insanlara ağır ağır okuyasın diye parça parça indirdik ve onu aşama aşama indirdik." (17:106)

"We have revealed this Qur'an little by little so that you may recite it to people at intervals, and We have revealed it gradually." (17:106)

Kur'an bir anda topluca indirilmedi; aksine, İslam toplumunun yeni sorunlarla yüzleşmesinin gerektirdiği ölçüde, fikir ve kavramların gelişimine, genel toplumsal hayatın ilerlemesine ve Müslüman topluluğun pratik hayatında karşılaştığı yeni zorluklara göre indirildi.

The Qur'an did not come down all at once; rather it came down according to the needs of the Islamic society in facing new problems, according to the growth of ideas and concepts, according to the progress of general social life, and according to new challenges faced by the Muslim community in its practical life.

Özel durumlara ve olaylara göre bir ya da birkaç ayet indirilirdi; bunlar insanların zihninde beliren soruları yanıtlar, belirli bir durumun niteliğini açıklar ve onunla nasıl başa çıkılacağını gösterirdi. Bu ayetler, onların anlayış veya uygulama yanlışlarını düzeltir, onları Allah'a yaklaştırır ve evrenin çeşitli yönlerindeki hikmeti, Yaratan'ın sıfatları ışığında kendilerine açıklardı. Böylece her anlarının, Yüce Yaratıcı'nın sürekli rehberliği ve yönlendirmesi altında olduğunu ve hayat yolunu Allah'ın rahmetinin kanatları altında aldığını açıkça kavrarlardı. Tanrı ile sürekli bir ilişki içinde oldukları bu bilinç sayesinde, hayatları O'nun öğrettiği o kutsal yaşam tarzına göre şekillenirdi.

One verse or a few verses would be revealed according to the special circumstances and events, and they would answer questions which arose in the minds of people, would explain the nature of a particular situation, and would prescribe a way of dealing with it. These verses would correct their mistakes, either of understanding or of practice, would bring them closer to God, and would explain to them the wisdom of the various aspects of the universe in the light of God's attributes. Thus they clearly realized that every moment of their lives was under the continuous guidance and direction of the Almighty Creator and that they were traversing the path of life under the wings of God's mercy. Because of this sense of constant relationship with God, their lives were molded according to that sacred way of life which was being instructed by Him.

Bu nedenle, öğretinin uygulamaya dönüştürülmesi, ilk Müslüman neslin yöntemiydi. Sonraki kuşakların yöntemi ise öğretiyi akademik tartışma ve zevk için bir konu olarak ele almaktı. Şüphesiz bu, sonraki kuşakları İslam'ın eşsiz ilk neslinden ayıran ikinci büyük etkendir.

Thus, instruction to be translated into action was the method of the first group of Muslims. The method of later generations was instruction for academic discussion and enjoyment. And without doubt this is the second major factor which made later generations different from the first unique generation of Islam.

Müslümanların tarihinde işleyen bir üçüncü etken daha vardır; buna da bakmamız gerekir.

A third cause is also operative in the history of Muslims; we ought to look at it also.

Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem- döneminde bir kişi İslam'ı kabul ettiğinde, hemen Cahiliyye'den kopardı kendini. [Cahiliyye: Allah'ın hidayetinden habersiz olma hali.] İslam'ın çemberine adım attığında yeni bir hayata başlar, İlahi Kanun'dan habersiz olduğu cahiliyye dönemindeki geçmiş hayatından tamamen ayrılırdı. Cahiliyye hayatındaki işlere güvensizlik ve korkuyla, bunların kirli olduğu ve İslam'da hoş görülemeyeceği duygusuyla bakardı! Bu duygudan hareketle, yeni bir yönlendirme için İslam'a yönelirdi; ve herhangi bir anda günahlara karşı koyamayıp eski alışkanlıklara çekilir veya İslam'ın emirlerini yerine getirmede gevşeklik gösterirse, suçluluk duygusuyla huzursuz olur ve yaşananlardan arınma ihtiyacı hissederdi. Kendini Kur'an'ın rehberliğine göre şekillendirmek için Kur'an'a yönelirdi.

When a person embraced Islam during the time of the Prophet-peace be on him-he would immediately cut himself off from Jahiliyyah. [The state of ignorance of the guidance from God.] When he stepped into the circle of Islam, he would start a new life, separating himself completely from his past life under ignorance of the Divine Law. He would look upon the deeds during his life of ignorance with mistrust and fear, with a feeling that these were impure and could not be tolerated in Islam! With this feeling, he would turn toward Islam for new guidance; and if at any time temptations overpowered him, or the old habits attracted him, or if he became lax in carrying out the injunctions of Islam, he would become restless with a sense of guilt and would feel the need to purify himself of what had happened, and would turn to the Qur'an to mold himself according to its guidance.

Böylece Müslümanın bugünkü İslam'ı ile geçmişteki cahiliyyesi arasında bir kopuş olurdu; bu da iyi düşünülmüş bir karar sonucunda gerçekleşir ve bunun neticesinde cahiliyye ile bütün ilişkileri kesilir, tamamen İslam'a bağlanırdı. Yine de müşriklerle ticari faaliyette ve günlük işlerde bir alıp verme olurdu; ancak anlayış ilişkileri başka bir şey, günlük işler ise başka bir şeydir.

Thus, there would be a break between the Muslim's present Islam and his past Jahiliyyah, and this after a well thought out decision, as a result of which all his relationships with Jahiliyyah would be cut off and he would be joined completely to Islam, although there would be some give-and-take with the polytheists in commercial activity and daily business; yet relationships of understanding are one thing and daily business is something else.

Bu cahiliye çevresinden, onun âdet ve geleneklerinden, fikir ve kavramlarından uzaklaşma; şirkin yerini Allah'ın birliği (tevhid) kavramının alması, cahiliye hayat ve dünya görüşünün yerini İslami görüşün alması ve yeni bir liderlik altında yeni İslami topluma katılma ile tüm bağlılık ve sorumlulukların bu yeni topluma ve yeni liderliğe adanmasından kaynaklanıyordu.

This renunciation of the jahili environment, its customs and traditions, its ideas and concepts, proceeded from the replacement of polytheism by the concept of the Oneness of God, of the jahili view of life and the world by that of the Islamic view, and from absorption into the new Islamic community under a new leadership and dedication of all loyalties and commitments to this new society and new leadership.

Bu, yolların ayrıldığı ve yeni bir yolculuğun başladığı andı; cahiliye toplumunun değerlerinin, kavramlarının ve geleneklerinin baskısından uzak bir yolculuktu. Müslüman, işkence ve zulümden başka hiçbir yük ile karşılaşmadı; ancak kalbinin derinliklerinde bunlara sabırla göğüs germeye karar vermişti. Bu nedenle cahiliye toplumunun hiçbir baskısı, onun sebatını sürdürmesi üzerinde etkili olamazdı.

This was the parting of the ways and the starting of a new journey, a journey free from the pressures of the values, concepts and traditions of the jahili society. The Muslim encountered nothing burdensome except the torture and oppression; but he had already decided in the depths of his heart that he would face it with equanimity, and hence no pressure from the jahili society would have any effect on his continuing steadfastness.

Bugün de içinde bulunduğumuz çevre, İslam'ın ilk dönemindekiyle aynı nitelikte, belki biraz daha derin bir Câhiliyye ile kuşatılmış durumda. Bütün çevremiz, insanların inançları ve fikirleri, alışkanlıkları ve sanatı, kuralları ve kanunları Câhiliyye'dir; hatta İslâm kültürü, İslâmî kaynaklar, İslâm felsefesi ve İslâm düşüncesi dediklerimiz bile Câhiliyye'nin ürünüdür! Bu yüzden gerçek İslâm değerleri hiçbir zaman kalplerimize girmiyor, zihinlerimiz İslâmî kavramlarla hiçbir zaman aydınlanmıyor ve aramızda İslâm'ın ilk neslinin seviyesinde bir topluluk hiç ortaya çıkmıyor.

We are also surrounded by Jahiliyyah today, which is of the same nature as it was during the first period of Islam, perhaps a little deeper. Our whole environment, people's beliefs and ideas, habits and art, rules and laws-is Jahiliyyah, even to the extent that what we consider to be Islamic culture, Islamic sources, Islamic philosophy and Islamic thought are also constructs of Jahiliyyah! This is why the true Islamic values never enter our hearts, why our minds are never illuminated by Islamic concepts, and why no group of people arises among us who are of the calibre of the first generation of Islam.

Bu nedenle, İslami hareket yolunda, eğitim ve öğretimimizin ilk aşamalarında, içinde yaşadığımız ve yararlandığımız Cahiliyye'nin tüm etkilerinden kendimizi uzaklaştırmamız gerekir. Karışımdan ve kirlilikten arınmış o saf kaynağa dönmeliyiz; o insanların rehberliklerini aldıkları kaynağa. Evrenin doğasına, insan varoluşunun doğasına ve bu ikisinin Kâmil, Gerçek Varlık olan Yüce Tanrı ile ilişkisine dair kavramlarımızı oradan türetmeliyiz. Hayata dair kavramlarımızı, yönetim, siyaset, ekonomi ve hayatın diğer tüm alanlarına ilişkin ilkelerimizi de yine oradan türetmeliyiz.

It is therefore necessary-in the way of the Islamic movement-that in the early stages of our training and education we should remove ourselves from all the influences of the Jahiliyyah in which we live and from which we derive benefits. We must return to that pure source from which those people derived their guidance, the source which is free from any mixing or pollution. We must return to it to derive from it our concepts of the nature of the universe, the nature of human existence, and the relationship of these two with the Perfect, the Real Being, God Most High. From it we must also derive our concepts of life, our principles of government, politics, economics and all other aspects of life.

Ona, bir itaat ve eyleme yönelik bir öğreti anlayışıyla dönmeliyiz; akademik tartışma ve keyif almak için değil. Onu, bizden nasıl bir insan olmamızı istediğini öğrenmek için yeniden okumalı, sonra da o insan gibi olmalıyız.

We must return to it with a sense of instruction for obedience and action, and not for academic discussion and enjoyment. We should return to it to find out what kind of person it asks us to be, and then be like that.

Bu süreçte Kur'an'ın sanatsal güzelliğini, Kur'an'daki harika kıssaları, Kur'an'daki Kıyamet sahnelerini, Kur'an'ın sezgisel mantığını ve akademisyenlerin ve edebiyatçıların Kur'an'da aradığı diğer tüm faydaları da keşfedeceğiz. Bütün bu diğer yönlerden de zevk alacağız, ancak bunlar çalışmamızın asıl amacı değildir. Bizim temel amacımız, Kur'an'ın bizden talep ettiği yaşam tarzını, Kur'an'ın sahip olmamızı istediği evrenin bütüncül görüşünü, Kur'an'ın bize öğrettiği Tanrı bilgimizin doğasını, onun emrettiği ahlak ve davranış biçimlerini ve dünyada kurmamızı istediği hukuki ve anayasal sistemin türünü bilmektir.

During this process, we will also discover the artistic beauty in the Qur'an, the marvellous tales in the Qur'an, the scenes of the Day of Judgment in the Qur'an, the intuitive logic the Qur'an, and all other such benefits which are sought in the Qur'an by academic and literary people. We will enjoy all these other aspects, but these are not the main object of our study. Our primary purpose is to know what way of life is demanded of us by the Qur'an, the total view of the universe which the Qur'an wants us to have, what is the nature of our knowledge of God taught to us by the Qur'an, the kind of morals and manners which are enjoined by it, and the kind of legal and constitutional system it asks us to establish in the world.

Cahili toplumun pençesinden de kurtulmamız gerekir: cahili toplumun, cahili kavramların, cahili geleneklerin ve cahili liderliğin. Bizim misyonumuz cahili toplumun uygulamalarıyla uzlaşmak değildir; ona sadakat göstermemiz de mümkün değildir.

We must also free ourselves from the clutches of jahili society, jahili concepts, jahili traditions and jahili leadership. Our mission is not to compromise with the practices of jahili society, nor can we be loyal to it.

Cahiliye toplumu, cahiliye özellikleri nedeniyle, kendisiyle uzlaşılmaya layık değildir. Amacımız, önce kendimizi değiştirmek ve daha sonra toplumu değiştirebilmektir.

Jahili society, because of its jahili characteristics, is not worthy to be compromised with. Our aim is first to change ourselves so that we may later change the society.

Toplumumuzun uygulamalarını değiştirmek, en başta gelen amacımızdır. Amacımız, Cahiliye sistemini kökünden değiştirmektir; bu sistem temelde İslam'a aykırıdır ve zor kullanma ve baskı yoluyla, Yaratıcımızın talep ettiği türden bir hayatı yaşamamızı engellemektedir.

Our foremost objective is to change the practices of this society. Our aim is to change the Jahili system at its very roots -this system which is fundamentally at variance with Islam and which, with the help of force and oppression, is keeping us from living the sort of life which is demanded by our Creator.

Bizim ilk adımımız, kendimizi cahiliye toplumunun ve onun tüm değerlerinin, kavramlarının üzerine çıkarmak olacaktır. Bu toplumla bir pazarlığa girmek için kendi değerlerimizi ve kavramlarımızı ne fazla ne de eksik değiştirmeyeceğiz. Asla! Biz ve o farklı yollardayız; onunla birlikte tek bir adım bile atarsak, hedefimizi tamamen kaybederiz ve yolumuzu da şaşırırız.

Our first step will be to raise ourselves above the jahili society and all its values and concepts. We will not change our own values and concepts either more or less to make a bargain with this jahili society. Never! We and it are on different roads, and if we take even one step in its company, we will lose our goal entirely and lose our way as well.

Bunda zorluklar ve sınavlarla karşılaşacağımızı ve büyük fedakârlıklar yapmak zorunda kalacağımızı biliyoruz. Ancak Allah'ın sistemini kurduğu ve onu Cahiliyye üzerinde zafere ulaştırdığı ilk Müslüman nesilin izinden yürüyeceksek, artık iradelerimizin efendisi olamayacağız.

We know that in this we will have difficulties and trials, and we will have to make great sacrifices. But if we are to walk in the footsteps of the first generation of Muslims, through whom God established His system and gave it victory over Jahiliyyah, then we will not be masters of our own wills.

Bu nedenle, Peygamber ﷺ'in eşsiz ve seçkin neslinin, yani Sahabe'nin cahiliyeden nasıl çıktığı gibi, bizim de her zaman izlediğimiz yolun, içinde bulunduğumuz durumun ve cahiliyeden çıkmak için aşmamız gereken yolun niteliğinin bilincinde olmamız arzu edilir.

It is therefore desirable that we should be aware at all times of the nature of our course of action, of the nature of our position, and the nature of the road which we must traverse to come out of ignorance, as the distinguished and unique generation of the Companions of the Prophet - peace be on him-came out of it.