onların gerçek Rablerinin kim olduğunu insanlara bildirme çabası ve yalnızca Ona ibadet etmeleri gerektiğini öğretme gayreti.

his efforts to making known to people Who their true Sustainer is and that they should worship Him alone.

Sınırlı insan anlayışı açısından bakıldığında, bu, Arapların kalplerine ulaşmanın en kolay yolu gibi görünmüyor. Onlar dillerini iyi biliyorlardı, "llah" (tanrı) kelimesinin anlamını ve "La ilahe illallah" (Allah'tan başka ilah yoktur) sözünün anlamını da biliyorlardı. "Uluhiyet"in "egemenlik" anlamına geldiğini de biliyorlardı; egemenliği yalnızca Allah'a nispet etmenin, otoritenin rahiplerden, kabile reislerinden, zenginlerden ve yöneticilerden alınıp Allah'a geri verilmesi anlamına geldiğini de fark ediyorlardı. Bu, otoritenin yalnızca Allah'ın otoritesi olarak kalp ve vicdanda, dini ibadetlerde ve ticaret, servetin dağıtımı, adaletin sağlanması gibi hayat işlerinde, kısacası insanların ruhlarında ve bedenlerinde egemen olması demekti. Onlar, "Allah'tan başka ilah yoktur" ilanının, Allah'ın en büyük sıfatı olan egemenliği gasp etmiş olan dünyevi otoriteye bir meydan okuma olduğunu çok iyi biliyorlardı. Bu, o gasp altında türetilmiş tüm davranış biçimlerine karşı bir isyan ve Allah'ın izin vermediği kanunlar koyan otoriteye karşı bir savaş ilanıydı. Dillerini çok iyi bilen ve "La ilahe illallah" mesajının gerçek anlamını bilen Araplar için, bunun kendi gelenekleri, yönetimleri ve güçleri açısından ne anlama geldiği bir sır değildi. Bu yüzden bu çağrıyı, bu devrimci mesajı öfkeyle karşıladılar ve herkesin bildiği o şiddetle ona karşı savaştılar.

From the viewpoint of the limited understanding of man, it does not seem as though this would be the easiest way to reach the hearts of the Arabs. They knew their language well and knew the meaning of 'llah' (god), and they also knew the meaning of 'La ilaha illa Allah' (There is no deity except God). They knew that 'Uluhiyah' means 'sovereignty,' and they also realized that ascribing sovereignty only to God meant that the authority would be taken away from the priests, the leaders of tribes, the wealthy and the rulers, and would revert to God. It meant that only God's authority would prevail in the heart and conscience, in matters pertaining to religious observances and in the affairs of life such as business, the distribution of wealth and the dispensation of justice - in short, in the souls and bodies of men. They knew very well that the proclamation, "there is no deity except 'Allah,' was a challenge to that worldly authority which had usurped the greatest attribute of God, namely, sovereignty. It was a rebellion against all modes of behavior which have been devised under this usurpation and was a declaration of war against that authority which legislates laws not permitted by God. It was no secret to the Arabs-who knew their language very well and knew the real meaning of the message, "La ilaha illa Allah"-what its significance was in relation to their traditions, their rule and their power. Hence they greeted this call -this revolutionary message - with anger, and fought against it with that vigour which is known to everyone.

Bu çağrı neden bu şekilde başladı? Ve İlahi hikmet, bu çağrının ilk aşamalarında denemelerle karşılaşmasını neden uygun gördü?

Why did this call begin in this manner? And why did the Divine wisdom decide that this call be confronted in its initial stages with trials?

Peygamber'in risaletle görevlendirildiği dönemde, Arapların toprakları ve servetleri Araplerin elinde değil, başkalarının elindeydi.

At the time of the Prophet's call to Messengership, the land and the wealth of the Arabs was not in the hands of the Arabs but was in the hands of other people.

Kuzeyde Suriye, Romalıların egemenliği altındaydı ve Romalılar yerel Arap yöneticiler atıyordu. Benzer şekilde güneyde Yemen, Pers İmparatorluğu'nun himayesi altındaydı ve onun egemenliği altındaki Araplar tarafından yönetiliyordu. Araplar yalnızca Hicaz, Tihame ve Necd üzerinde hâkimdi; bunlar, burada bir oasis dışında su bulunmayan çöllerdi.

In the north, Syria was under the Romans, who appointed local Arab rulers. Similarly, in the south, Yemen was under the tutelage of the Persian Empire and was ruled by Arabs under its domination. Arabs were masters only of Hijaz, Tihama and Najd, which were waterless deserts with a few oases here and there.

Muhammed'in –selam üzerine olsun– halkı tarafından "el-Emin es-Sadık" (Güvenilir ve Doğru) olarak adlandırıldığı da iyi bilinmektedir. Peygamberliği başlamadan on beş yıl önce Kureyş'in ileri gelenleri, Kara Taş'ın yerleştirilmesi olayında onu hakem seçmiş ve onun kararından memnun kalmışlardı. Soyu, Kureyş'in en soylu kolu olan Benî Haşim'dendi. Bu nedenle, Muhammed –selam üzerine olsun– ‘ın hemşehrilerinin içinde Arap milliyetçiliğinin ateşini yakabilecek ve böylece onları birleştirebilecek bir kişi olduğu söylenebilir. Sürekli kabile savaşlarından ve kan davalarından bıktıkları için bu çağrıya memnuniyetle karşılık vereceklerdi. Bu sayede Arap topraklarını Roma ve Pers emperyalizminin egemenliğinden kurtarabilir ve birleşik bir Arap devleti kurabilirdi. Peygamber ﷺ bu şekilde insanları çağırsaydı, yarımadadaki yetkili kişilerin muhalefeti yüzünden on üç yıl boyunca işkencelere katlanmak yerine, bütün Arabistan'ın bunu kabul edeceği söylenebilir.

It is also well-known that Muhammed-peace be on him- was called 'al-Amin as-Sadiq' (The Trustworthy and Truthful') by his people. Fifteen years before his Messengership began the leaders of the Quraish had made him their arbiter in the incident of the placing of the Black Stone and had been pleased with his decision. His lineage was from the Banu Hashim, which was the noblest branch of the Quraish. It can therefore be said that Muhammad-peace be on him-was capable of kindling among his compatriots the fire of Arab nationalism and would thus have united them. They would have responded gladly to this call, for they were weary of continual tribal warfare and blood feuds. He would then have been able to free the Arab lands from the domination of Roman and Persian imperialism and would have been able to establish a united Arab state. It can be said that if the Prophet- peace be on him - had called people in this way, instead of bearing tortures for thirteen years due to the opposition of the people in authority in the peninsula, the whole of Arabia would have accepted it.

Arabistan'ın böylece onun liderliği altında birleşmiş olması ve yetkinin bir kez olsun onun eline geçmesi hâlinde, bütün bunları, kendisinin gönderildiği amaç olan Tek Tanrı inancını kabul ettirmek için kullanabileceği ve insanların kendi beşerî otoritesine boyun eğdikten sonra Rableri'ne boyun eğmelerini sağlayabileceği söylenebilir.

It can be said that if Arabia had thus been united under his leadership and the authority had once devolved into his hands, he could have used all this to make them accept the belief in the Oneness of God, for which purpose he was sent, and to bring people to submit to their Sustainer after they had submitted to his own human authority.

Ama Her şeyi bilen ve hikmet sahibi olan Allah, Peygamber'ini bu yola sevk etmedi. Onu, ilahın yalnızca Allah olduğunu açıkça ilan etmeye ve az sayıdaki Ashabıyla kendilerine gelen her türlü sıkıntıya sabırla katlanmaya yöneltti ﷺ.

But the All-Knowing and All-Wise God did not lead His Prophet- peace be on him -on this course. He led him to declare openly that there is no deity but God, and to bear patiently, with his few Companions, whatever trials came to them.

Bu neden? Açıkçası bu, Peygamberi ﷺ ve Mü'minleri zulme maruz bırakmak için değildi. Zaten O, başka bir yolun olmadığını bilir. Yol, dünyayı Roma ve Pers zulmünden kurtarıp onun yerine Arap zulmünü koymak değildir. Her türlü zulüm kötüdür! Yeryüzü Allah'ındır ve O'nun için arındırılmalıdır; "Allah'tan başka ilah yoktur" sancağı yeryüzünde dalgalanmadıkça da O'nun için arındırılamaz. İnsan yalnızca Allah'a kulluk eder ve ancak bu sancağı dalgalandırdığı sürece bu durumda kalabilir. Bu sancak, dilini bilen bir Arap'ın anladığı şekliyle "Lâ ilâhe illallah"tır: Allah'tan başka egemenlik yoktur, Allah'tan başka kanun yoktur ve bir insanın diğer bir insan üzerinde hiçbir otoritesi yoktur, çünkü her bakımdan otorite yalnızca Allah'a aittir. İslam'ın ilan ettiği insanların "birliği" yalnızca bu inanca dayanır; bu inanç sayesinde her ırk ve renkten insanlar -Araplar, Romalılar ya da Persliler- Allah'ın sancağı altında eşittir.

Why this? Obviously it was not for the sake of subjecting His Prophet - peace be on him - and the Believers to oppression. Indeed, He knows that there is no other way. The way is not to free the earth from Roman and Persian tyranny in order to replace it with Arab tyranny. All tyranny is wicked! The earth belongs to God and should be purified for God, and it cannot be purified for Him unless the banner, "No deity except God", is unfurled across the earth. Man is servant to God alone, and he can remain so only if he unfurls the banner, "No deity except God,-"La ilaha illa Allah" -as an Arab with the knowledge of his language understood it: no sovereignty except God's, no law except from God, and no authority of one man over another, as the authority in all respects belong to God. The 'grouping' of men which Islam proclaims is based on this faith alone, the faith in which all peoples of any race or color-Arabs, Romans or Persians -are equal under the banner of God.

Ve yol budur.

And this is the way.

Peygamberin peygamberlikle görevlendirildiği dönemde Arap toplumunda servetin adil bir biçimde dağıtılması yoktu ve adalet bulunmuyordu. Küçük bir grup bütün servete ve ticarete el koymuştu; bu servet faiz yoluyla daha da artıyordu. İnsanların büyük çoğunluğu yoksul ve açtı. Zenginler ayrıca soylu ve seçkin sayılıyordu; halkın sıradan kesimi ise yalnızca servetten değil, onurdan ve saygınlıktan da yoksun bırakılmıştı. ﷺ

At the time of the Prophet's call to Messengership, Arab society was devoid of proper distribution of wealth and devoid of justice. A small group monopolized all wealth and commerce, which increased through usury. The great majority of the people were poor and hungry. The wealthy were also regarded as noble and distinguished, and the common people were not only deprived of wealth but also of dignity and honor.

Muhammed ﷺ'in, toplumsal bir hareket başlatma, soylular ve zenginler sınıfına karşı savaş ilan etme, onların servetine el koyup bunu yoksullar arasında dağıtma kabiliyetine sahip olduğu söylenebilir.

It can be said that Muhammad - peace be on him - was capable of starting a social movement, declaring war against the class of nobles and the wealthy, taking away their wealth and distributing it among the poor.

Peygamber'in bu tür bir hareketi başlatmış olsaydı, Arap toplumunun iki sınıfa bölüneceği söylenebilir: büyük çoğunluk, zenginliğin, soyluluğun ve gücün tiranlığından bıkmış olduğu için yeni harekete destek verecek, bu şeylere az bir azınlığın sahip olması ise onlara yeni bir hareket tarafından meydan okunmuş olacaktı. Peygamber ﷺ toplumla Tanrı'nın Birliği mesajıyla yüzleşmek zorunda kalmayacaktı; bu mesaj, birkaç asil ruh dışında herkesin kavrayışının ötesinde kalmıştı.

It can be said that had the Prophet-peace be on him- started such a movement, Arab society would have been divided into two classes, the great majority supporting the new movement because they were sick of the tyranny of wealth, nobility and power and a small minority's possessing these things, instead of the Prophet's having to confront the society with the Message of the Oneness of God, which remained beyond the reach of all except a few noble souls.

Buna göre denilebilir ki, çoğunluk hareketine katıldıktan ve ona liderlik verdikten, zengin azınlığın kontrolünü ele geçirdikten sonra Muhammed ﷺ, konumunu ve gücünü, Allah'ın kendisini Peygamber olarak görevlendirdiği görev olan Tek Tanrı inancını dayatmak için kullanabilirdi. Böylece insanları önce kendi otoritesine boyun eğdirerek, onları Gerçek Tanrı'ya boyun eğdirebilirdi.

It can be said that after the majority had joined his movement and had given him the leadership, and after he had gained control of the minority of the rich, Muhammad - peace be on him -could then have used his position and power to impose the belief in the Oneness of God, for which task God had appointed him as His Prophet. Thus, first making human beings bow before his authority, he could have made them bow before the True God.

Ama Her Şeyi Bilen, Hikmet Sahibi Olan Allah onu bu yola yöneltmedi. Wait, the rules say never write "Allah" and the original says "God". Corrected: Ama Her Şeyi Bilen, Hikmet Sahibi Olan Tanrı onu bu yola yöneltmedi.

But the All-Knowing, the All-Wise God did not lead him to this course.

Allah'ın bu yolu istemediğini Tanrı biliyordu. Gerçek toplumsal adaletin bir topluma ancak tüm işler Tanrı'nın yasalarına teslim edildiğinde ve toplumun bütünü, O'nun buyurduğu adil mal paylaşımını kabul etmeye razı olduğunda gelebileceğini biliyordu; toplumun her ferdi, ister veren ister alan olsun, bu düzenin Yüce Tanrı tarafından konulduğuna ve buna uymanın yalnızca bu dünyada refaha kavuşturmakla kalmayıp ahirette de mükâfatlandıracağına sımsıkı inanıyordu. Toplum, bir kesimin açgözlülükle sürüklendiği, diğerlerinin ise kıskançlıkla yandığı; toplumun tüm işlerinin kılıçla ve silahla, korkuyla ve tehditle belirlendiği; Tanrı'dan başka bir otoriteye dayanan sistemlerde olduğu gibi halkın kalplerinin viran olduğu ve ruhlarının kırıldığı bir durumda olmamalıdır.

God knew that this was not the way. He knew that true social justice can come to a society only after all affairs have been submitted to the laws of God and the society as a whole is willing to accept the just division of wealth prescribed by Him, and every individual of the society, whether he be a giver or a taker, firmly believes that this system has been legislated by God Almighty, by obeying which he will not only prosper in this world but will be rewarded in the next. The society should not be in such a condition that some are driven by greed while others are burning with envy, that all the affairs of the society are decided by the sword and the gun, fear and threats, that the hearts of the population are desolate and their spirits are broken, as is the case under systems which are based on any authority other than God's.

Peygamber'in risaletle görevlendirildiği dönemde, Arabistan'ın ahlaki düzeyi her açıdan son derece düşüktü. Yalnızca birkaç ilkel kabile geleneği geçerliydi.

At the time of the Prophet's call to Messengership, the moral level of Arabia was extremely low from every point of view. Only a few primitive tribal customs prevailed.

Zulüm o dönemde hüküm süren kuraldı; nitekim ünlü şair Züheyr ibn Ebû Sülmâ bunu şöyle dile getirmiştir:

Oppression was the rule of the day, as the famous poet Zuhair Selma has described:

"Silahla kendini savunmayan helak olur, zulmetmeyen de zulme uğrar."

"One who does not defend himself with weapons will perish, And one who does not oppress will be oppressed'.

Cahiliye Dönemi'nin bir başka meşhur sözü de buna işaret eder:

Another famous saying of the Days of Ignorance points to this:

"Zalim olsun mazlum olsun kardeşinize yardım edin."

"Help your brother, whether he is the oppressor or being oppressed" .

Cahiliye döneminde içki ve kumar, toplumun gelenekleriydi ve insanlar bu alışkanlıklarıyla övünürdü. Cahiliye dönemine ait bütün şiirler içki ve kumar temasının etrafında dönerdi. Turfe b. el-Abd şöyle der:

Drinking and gambling were traditions of the society and people were proud of these habits. All the poetry of the Days of Ignorance revolves around the theme of wine and gaming. Turfah Abed says:

"Gençliğin keyfi için üç şey olmasaydı, Yemekten başka hiçbir şeyle ilgilenmezdim."

"If there had not been three things for a young man's enjoyment, Then I would not have cared for anything except some food.

Bunlardan biri, şarabı içmede diğerlerini geçmem; öyle kuvvetli ki, üzerine su eklersen köpürür.

One of them is my excelling others in the drinking of wine which is so potent that if you add water to it, it bubbles.

İçki içmek, eğlence ve harcama yapmak benim hayatım oldu ve hâlâ öyle.

Drinking and entertainment and spending Have been my life, and still are.

Nihayet, bütün kabile beni terk etti çattı zaman, Sanki korkunç bir uyuzu olan bir deve gibiydim.

At last the time has come when the whole tribe has abandoned me, As if I were a camel with a terrible itch".

Zina, çeşitli biçimlerde yaygındı ve tıpkı eski ya da yeni tüm cahiliye toplumlarında olduğu gibi, övünülecek bir şey olarak görülüyordu. Âişe -Allah ondan razı olsun- Cahiliye Dönemi toplumunun durumunu şu sözlerle anlatır:

Fornication was rampant in various forms and was considered something to be proud of, as is the case among all jahili societies, old or new. 'Aisha-may God be pleased with her -describes the condition of society of the Days of Ignorance in the following words:

"Cahiliye döneminde dört çeşit evlilik vardı. Birincisi bugün bizde olduğu gibiydi; yani bir adam, bir kişiden kızının ya da himayesindeki kızın elini ister, mehri öder ve onunla evlenirdi. İkinci tür ise şöyleydi: Bir adam karısına, âdet görmeleri arasındaki temizlik döneminde, falan adamı çağırıp ondan hamile kalmasını söylerdi. Adam, hamilelik belirtileri ortaya çıkana kadar karısından uzak durur, ona dokunmazdı. Sonra isterse onunla cinsel ilişkiye girerdi. Bu yöntemi, soyu temiz bir çocuk elde etmek için benimserdi. Üçüncü evlilik şekli çoklu erkekle evlilikti. On kişiden az bir grup erkek bir kadının yanına gelir ve onunla cinsel ilişkiye girerdi. Kadın hamile kalıp bir çocuk doğurur ve doğumdan birkaç gece sonra, onları çağırırdı. Bu çağrıyı kimse reddedemezdi. Hepsi toplandığında kadın onlara, 'Sonucu biliyorsunuz. Bir çocuk doğurdum' derdi. Sonra içlerinden birini işaret eder ve 'Bu onun çocuğudur' derdi. Çocuk o kişinin adıyla anılır ve onun sayılırdı; adam da bunu inkâr edemezdi. Dördüncü evlilik şekli ise birçok erkeğin bir kadının yanına gitmesi, kadının da hepsini kabul etmeye razı olmasıydı. Aslında bunlar fahişeydi ve kapılarının önüne bir işaret olarak bayrak dikerlerdi. Isteyen herkes onların yanına giderdi. Böyle bir kadın hamile kalırsa, doğumdan sonra birçok kişi onun yanına toplanır ve çocuğun benzerliklerini tanımada uzman bir kişiyi çağırırdı. Uzman çocuğun babalığını kime atfederse, çocuk onun sayılır ve adam bunu reddedemezdi." [7 Buhârî, Nikâh Kitabı.] Hz. Muhammed ﷺ'in, ahlaki standartların oluşturulması, toplumun arındırılması ve nefis muhasebesi için bir ahlaki reform hareketi başlatabilecek güçte olduğu söylenebilir. Her reformcuda olduğu gibi, o da toplumlarının ahlaki çöküşünden rahatsız olan dürüst ve doğru insanlar bulmuş olabilirdi. Bu insanlar kesinlikle onun reform hareketine katılmak için ona gelmiş olurlardı.

"There were four kinds of marriages during Jahiliyyah. One was as we have it today; that is, a man would ask a person for the hand of his daughter or his ward in marriage, would pay the marriage-gift, and would marry her. The second type was that a man would tell his wife, in between her menstrual periods, to call such and such man and become pregnant by him. He would stay away from her and would not touch her until the signs of pregnancy appeared. If he then wished, he would have intercourse with her. He adopted this method to obtain a son of high lineage. A third form of marriage was polyandry. A group of men, less than ten, would come to a woman and have sexual intercourse with her. If she became pregnant and then gave birth to a child, and a few nights passed after childbirth, she would call them. No one could refuse this call. When they would all gather, she would tell them, 'You know the result. I have given birth to a child.' Then she would point to one of them and would say, 'This is his child.' The child would then be named after that person and would be considered his, and he could not deny this. A fourth form of marriage was that many men would go to a woman, and she was willing to accept any. Actually, these were prostitutes and would place a flag in front of their doors as a sign. Anyone who wished would go to them. If such a woman became pregnant, after the delivery many people would gather by her and would call an expert in recognizing resemblances. To whomever he would ascribe the child's paternity, the child would be considered his and he could not refuse it." [7 Bukhari, in the Book of Marriage.] It can be said that Muhammad-peace be on him-was capable of starting a movement of moral reform for the establishment of moral standards, for the purification of the society, and for self-evaluation. As is the case with every reformer, he would have found some upright and straight people who were also unhappy about the moral degeneration of their society. These people would certainly have come to him to join his reformist movement.

Bu nedenle denilebilir ki Peygamber ﷺ bu yolu seçseydi, kolaylıkla kayda değer bir topluluk toplayabilirdi. Ahlaki temizlikleri ve manevi dayanıklılıkları sebebiyle bu topluluk, diğerlerinden daha çok Tanrı'nın birliğine inanır ve buna bağlı sorumlulukları üstlenirdi. Böylece Peygamber'in, "Tanrı'dan başka ilah yoktur" çağrısı, karşılaştığı şiddetli muhalefetle yüz yüze gelmezdi.

Thus, one can say that if the Prophet-peace be on him- had chosen this course, he would have easily gathered a sizeable group. Because of their moral purity and spiritual fortitude, this group of people, more than others, would have accepted the belief in the Oneness of God would have carried the responsibilities pertaining to it. Thus the Prophet's call, "There is no deity except God," would have been spared the vigourous opposition which it encountered.

Ama Yüce Allah, bu yolun doğru yol olmadığını biliyordu. Ahlakın yalnızca imana dayanarak inşa edilebileceğini biliyordu; ölçüler sağlayan, değerler yaratan, bu ölçülerin ve değerlerin türetileceği otoriteyi belirleyen, bu otoriteyi kabul edenin ödülünü ve sapan ya da karşı çıkanların cezasını öngören bir iman. Bu tür bir inanç ya da yüce bir otorite fikri olmadan, bütün değerler istikrarsız kalır; onlara dayanan ahlak da istikrarsız kalır: hesap sorulmayan, otoritesi olmayan, ödülü olmayan bir ahlak! Zorlu bir çalışmanın ardından inanç sağlamlaştığında, bu inancın gönderme yaptığı otorite kabul edildiğinde, insanlar Rableri'ni tanıdıklarında ve yalnızca O'na ibadet ettiklerinde, yalnızca diğer insanlardan değil, kendi arzularından da bağımsız hale geldiklerinde ve "La ilahe illallah" kalplerine nakşolduğunda, Allah bu iman ve Mü'minler aracılığıyla gerekli olan her şeyi sağladı. Allah'ın yeryüzü, "Romalılardan ve Farslardan" arındı; bu, "Arapların" otoritesinin hakim olması için değil, yalnızca Allah'ın otoritesinin kurulması ve yeryüzünün, Romalı, Fars ya da Arap olsun, O'na karşı isyan eden herkesten temizlenmesi için oldu.

But God Most High knew that this way is not the way. He knew that morality can only be built on faith, a faith which provides criteria, creates values, defines the authority from which these criteria and values are to be derived, and prescribes the reward of the one who accepts this authority and the punishment of those who deviate or oppose. Without this kind of belief or the concept of a higher authority, all valued remain unstable, and similarly morals based on them remain unstable - without accounting, without authority, without reward! When, after hard work, belief became firm and the authority to which this belief refers was acknowledged, when people recognized their Sustainer and worshipped Him alone, when they became independent not only of other human beings but also of their own desires, and when "La ilaha illa Allah" became imprinted on their hearts-then God, through this faith and through the Believers, provided everything which was needed. God's earth became free of 'Romans and Persians,' not so that the authority of 'Arabs' might prevail, but only so that God's authority might be established and that the earth might be cleared of all the rebels against Him, whether they were Roman, Persian or Arab.

Toplum her türlü zulümden kurtarıldı ve adalet Allah'ın adaleti, tartı ise Allah'ın terazisiyle yapılan İslam düzeni kuruldu. Toplumsal adaletin bayrağı tek Allah'ın adına kaldırıldı; bayrağın adı İslam'dı. Ona başka hiçbir isim eklenmedi ve üzerine "Lâ ilâhe illallâh" yazıldı.

The society was freed from all oppression, and the Islamic system was established in which justice was God's justice and in which weighing was by God's balance. The banner of social justice was raised in the name of One God, and the name of the banner was Islam. No other name was added to it, and "La ilaha illa Allah" was written on it.

Ahlâk yükseldi, kalpler ve ruhlar arındı; çok az istisna dışında, Allah'ın koyduğu sınırları ve cezaları uygulamaya bile gerek kalmadı. Çünkü artık vicdan kanun koruyucusu olmuştu; polisin ve cezaların yerini Allah'ın rızası, ilahi mükâfata duyulan umut ve Allah'ın gazabından korkmak almıştı.

Morals were elevated, hear.s and souls were purified, and with the exception of a very few cases, there was no occasion even to enforce the limits and punishments which God has prescribed; for now conscience was the law-enforcer, and the pleasure of God, the hope of Divine reward, and the fear of God's anger took the place of police and punishments.

İnsanlık, toplumsal düzeninde, ahlakında ve bütün hayatında, daha önce hiç ulaşılmamış ve Đslam dışında sonradan da ulaşılamayacak bir kemal zirvesine yükseltildi.

Mankind was uplifted in its social order, in its morals, in all of its life, to a zenith of perfection which had never been attained before and which cannot be attained afterwards except through Islam.

Tüm bunlar mümkün olabildi, çünkü bu dini bir devlet, bir sistem ve yasalar ve düzenlemeler biçiminde kuran kişiler, onu önce iman, ahlak, ibadet ve insan ilişkileri biçiminde kalplerinde ve hayatlarında kurmuşlardı. Bu dinin kurulması için onlara yalnızca tek bir vaat verilmişti: zafer ya da iktidar değil, bu dinin onların elleriyle kurulacağı bile değil, dünyevi hiçbir şeyle ilgili olmayan bir vaat: Cennet vaadi. Çektikleri bütün çabaları, katlandıkları bütün sınavları ve her çağda ve her yerde iktidarda olanlara nefret verici gelen, "Tanrı'dan başka ilah yoktur" çağrısına karşı Câhiliyye güçlerinin muhalefeti karşısındaki sebatları için onlara verilen tek vaat buydu.

All this was possible because those who established this religion in the form of a state, a system and laws and regulations had first established it in their hearts and lives in the form of faith, character, worship and human relationships. They had been promised only one thing for the establishment of this religion - not victory or power, not even that this religion would be established by their hands, not related to anything of this world:-one promise, that of the Garden. That was the only promise given to them for all their striving, for all the trials which they had endured, for their steadfastness in the face of the opposition of the forces of Jahiliyyah to that call, "There is no deity except God," which is abhorrent to those who are in power in any age and place.

Allah'ın onları sınadığı, onların da kendi kişisel isteklerinden vazgeçerek sabrettikleri zaman; ve Allah'ın, onların bu dünyada herhangi bir karşılık beklemediklerini bildiği zaman; şimdi ise bu mesajın zaferini ve bu Dinin yeryüzünde onların elleriyle kurulmasını arzu ettikleri zaman; kalpleri soy, milliyet, ülke, kabile ve hane gururundan arındığında — kısacası, Yüce Allah onları ahlaken temiz gördüğünde — işte o zaman onlara büyük emaneti, yani yeryüzünde Allah'ın halifesi olma sorumluluğunu bilinçli olarak yüklenmeyi bahşetti. Onlar imanda saf olduklarından — ki bunun gereği, insanlar arasındaki ilişkilerde, ahlakta, hayatta ve mallarda, tavır ve davranışlarda kalpler ve vicdanlar üzerinde yalnızca Allah'ın egemenliğinin geçerli olmasıdır — Yüce Allah, kendilerine emanet edilecek siyasi otoritenin, Allah'ın kanunlarını ve Allah'ın adaletini tesis etmek için bu otoriteye gerçek bekçiler olacaklarını biliyordu. Yüce Allah, bu otoriteyi kendi nefisleri, aileleri, kabileleri veya milletleri için kullanmayacaklarını, bu otoriteyi yalnızca Allah'ın dinine ve kanunlarına hizmete adayacaklarını biliyordu; çünkü egemenliğin gerçek kaynağının yalnızca Allah olduğunu ve kendilerinin sadece emanetçi olduklarını biliyorlardı.

When God tried them and they proved steadfast, relinquishing their own personal desires, and when God Most High knew that they were not waiting for any reward in this world, now were they desirous to see the victory of this message and the establishment of this Religion on earth by their hands, when their hearts became free of pride of lineage, of nationality, of country, of tribe, of household-in short, when God Most High saw them to be morally pure-then He granted them the great trust, the conscious assumption of being God's representative on earth. Since they were pure in faith, the requirement for which is that God's sovereignty alone extend over hearts and consciences in human relationships and morals, in lives and possessions, in modes and manners, God Most High knew that they would be true guardians of the political authority, which would be entrusted to them so that they would establish the Divine law and the Divine justice. He knew they would not use it to benefit their own selves or their families or tribe or nation, but would dedicate this authority purely to the service of God's religion and laws, as they knew that the true source of authority is God alone and that they were only trustees.

İslam'ın daveti bu şekilde başlamamış olsaydı, "Allah'tan başka ilah yoktur" sözünden başka bütün bayrakları bir kenara bırakarak; görünüşte zor ve sıkıntılı, ama gerçekte kolay ve bereketli olan o yolu tutmamış olsaydı, bu mübarek düzeni bu yüksek seviyede kurmak mümkün olmazdı.

If the call of Islam had not started in this manner, discarding all banners other than "There is no deity except God," and if it had not taken that path which apparently was difficult and trying but which in reality was easy and blessed, then it would not have been possible to establish this blessed system with this high standard.

Bu çağrı, başlangıç aşamalarında bir milli hareket, bir toplumsal hareket ya da bir ıslahat girişimi olarak ortaya çıksaydı veya "La ilahe illallah" çağrısına başka etiketler eklenseydi, bu mübarek düzen asla yalnızca Allah için olmazdı.

Had this call come in its initial stages as a national call or a social movement or a reformist attempt, or had it attached other labels to the call of "La ilaha illa Allah," then this blessed system would never have been for the sake of God alone.

Kur'an'ın Mekke dönemi, şu yüce özelliğe sahiptir: "Allah'tan başka ilah yoktur" ilkesini kalplere ve akıllara nakşeder ve Müslümanlara, zor görünmesine rağmen bu yöntemi benimsemeyi ve başka hiçbir yöntemi kabul etmemeyi öğretir ve bu yönteme sebat etmelerini sağlar.

The Meccan period of the Qur'an has this glorious attribute that it imprints 2'There is no deity except God" on hearts and minds, and teaches Muslims to adopt this method and no other-in spite of the fact that it appears difficult-and to persist in this method.

Kur'an, öğretisinin tamamını yalnızca iman meselesi üzerinde yoğunlaştırmış, bu imana dayanacak sistemin ayrıntılarından ya da işlerini düzenleyecek hükümlerden söz etmemiştir. Bu dine davet edenler bunun üzerinde düşünmelidir.

The Qur'an concentrated all its teaching on the question of faith alone, not mentioning the details of the system which is to be based on it or the laws which are to regulate its affairs. The people who invite others to this Religion ought to ponder over this.

Gerçekten de bu Dinin doğası, bu özel yöntemi gerektirmektedir; zira bu Din tamamen Allah'ın birliğine (tevhide) inanç üzerine kuruludur ve bütün kurumları ve hükümleri bu büyük ilkeden türemektedir. Bu Din için bir benzetme, gölgesi uzak ve geniş yayılan, dalları göğe doğru uzanan güçlü ve yüksek bir ağaçtır. Böyle bir ağaç, doğal olarak köklerini yere derinlemesine salar ve boyutuyla orantılı olarak geniş bir alana yayar. Bu Dinin durumu da buna benzerdir. Sistemi hayatın bütün alanlarına uzanır; insanlığın küçük ya da büyük bütün işlerini ele alır; insanın hayatını yalnızca bu dünyada değil, ahiret dünyasında da düzenler; görünmeyen âlem hakkında olduğu kadar görünen âlem hakkında da bilgi verir; yalnızca maddi şeylerle ilgilenmekle kalmaz, niyetleri ve düşünceleri de arındırır. Bu yönüyle o, yüksek, güçlü ve geniş yayılan bir ağaç gibidir; açıktır ki kökleri de derinlere inmeli ve boyutuyla orantılı olmalıdır.

Indeed, it is the nature of this Religion which requires this particular method, as this Religion stands entirely on belief in the Oneness of God, and all its institutions and laws are derived from this great principle. A simile for this Religion is a strong, tall tree whose shade spreads far and wide and whose branches reach toward the sky. Such a tree would naturally put its roots deep down into the earth and spread them over a wide area, in proportion to its size. The case of this Religion is similar. Its system extends into all aspects of life; it discusses all minor or major affairs of mankind; it orders man's life- not only in this world but also in the world to come; it gives information about the Unseen as well as about the visible world; it not only deals with material things but also purifies intentions and ideas. It is thus like a tall, strong, wide-spreading tree; clearly its roots must go down deep and be in proportion to its size.

Bu, İslam'ın doğasının bir yönü olup, onun nasıl kurulacağını ve nasıl düzenleneceğini belirler: inancı aşılayarak ve onu güçlendirerek, öyle ki insan ruhunun derinliklerine nüfuz etsin. Bu, İslam'ın doğru gelişimi için esastır; çünkü ancak bu yöntemle dinin yukarıya doğru yükselen dalı ile yerin derinliklerindeki kökleri arasında bir bağ sağlanabilir.

This aspect of the nature of Islam defines the way it is to be founded and organized: by implanting belief and strengthening it so that it seeps into the depths of the human soul. This is essential for its correct development, for only through this method can a relationship be secured between that part of the tree of religion which reaches upward and the roots which are in the depths of the earth.

"La ilahe illallah" inancı kalbin derinliklerine nüfuz ettiğinde, bu inancın pratik yansıması olan hayat sistemine de nüfuz eder. Bu sayede inananlar, bu inancın kendine özgü biçimde belirlediği sisteme daha önceden razı olmuş olur ve bildirilmeden önce bile tüm hükümlere, emirlere ve ayrıntılara ilkesel olarak teslim olurlar. Gerçekten de teslimiyet ruhu, imanın ilk şartıdır. Bu teslimiyet ruhu sayesinde mü'minler, İslami düzenleme ve hükümleri istek ve memnuniyetle öğrenirler. Bir emir verilir verilmez, başlar

When belief in "La ilaha illa Allah" penetrates into the deep recesses of the heart, it also penetrates through the whole system of life, which is a practical interpretation of this faith. By this means, those who believe are already pleased with the system which this faith uniquely determines and submit in principle to all the laws and injunctions and details even before they are declared. Indeed, the spirit of submission is the first requirement of the faith. Through this spirit of submission the believers learn the Islamic regulations and laws with eagerness and pleasure. As soon as a command is given, the heads 32

bowed, and nothing more is required for its implementation except to hear it. In this manner, drinking was forbidden, usury was prohibited, and gambling was proscribed, and all the habits of the Days of Ignorance were abolished—abolished by a few verses of the Qur'an or by a few words from the lips of the Prophet ﷺ. Compare this with the efforts of secular governments. At every stage they have to rely on legislation, administrative institutions, police and military power, propaganda and the press, and yet they can at most control what is done publicly, and society remains full of illegal and forbidden things. [Refer to Fi Thilal al-Qur'an (In the Shade of the Qur'an), Vol. 5, pp. 78-85, to see how God forbade the drinking of alcohol. Then refer to Sayed Abul Hasan Ali Nadvi's book, The Loss to the World Due to the Decline of Muslims, quoting Abul 'Ala Maududi's Tanqihat to see how the United States failed in its efforts to prohibit alcohol.] Another aspect of this religion ought to be considered. This is a practical religion; it has come to order the practical affairs of life. Thus it faces the question of practical conditions and determines whether to keep them, modify them or change them completely. Its legislation is therefore concerned only with those conditions which actually exist in that particular society which has already accepted the sovereignty of God.

are bowed, and nothing more is required for its implementation except to hear it. In this manner, drinking was forbidden, usury was prohibited, and gambling was proscribed, and all the habits of the Days of Ignorance were abolished-abolished by a few verses of the Qur'an or by a few words from the lips of the Prophet- peace be on him. Compare this with the efforts of secular governments. At every stage they have to rely on legislation, administrative institutions, police and military power, propaganda and the press, and yet they can at most control what is done publicly, and society remains full of illegal and forbidden things. [ Refer to Fi Thilal al-Qur'an (In the Shade of the Qur'an), Vol. 5, pp. 78-85, to see how God forbade the drinking of alcohol. Then refer to Sayed Abul Hasan Ali Nadvi's book, The Loss to the World Due to the Decline of Muslims, quoting Abul 'Ala Maududi's Tanqihat to see how the United States failed in its efforts to prohibit alcohol.] Another aspect of this religion ought to be considered. This is a practical religion; it has come to order the practical affairs of life. Thus it faces the question of practical conditions and determines whether to keep them, modify them or change them completely. Its legislation is therefore concerned only with those conditions which actually exist in that particular society which has already accepted the sovereignty of God.

İslam bir "teori" değildir ve "varsayımlara" dayanmaz; o, "gerçekliğle" çalışan bir yaşam biçimidir. Bu nedenle öncelikle, "Allah'tan başka ilah yoktur" diyen, yalnızca Allah'a itaat etmeyi taahhüt eden, O'ndan başka her otoriteyi reddeden ve bu inanca dayanmayan her yasanın meşruiyetine itiraz eden bir Müslüman topluluğunun var olması gerekir.

Islam is not a 'theory' based on 'assumptions;' rather it is a way of life' working with 'actuality,' Thus it is first necessary that a Muslim community come into existence which believes that "There is no deity except God," which commits itself to obey none but God, denying all other authority, and which challenges the legality of any law which is not based on this belief.

Yalnızca böyle bir toplum meydana geldiğinde, çeşitli pratik sorunlarla karşılaştığında ve bir hukuk sistemine ihtiyaç duyduğunda, İslam hukukun, emirlerin, kuralların ve düzenlemelerin oluşturulmasını başlatır. Yalnızca ilke olarak kendilerini onun otoritesine teslim etmiş ve diğer tüm kural ve düzenlemeleri reddetmiş olan insanlara hitap eder.

Only when such a society comes into being, faces various practical problems, and needs a system of law, then Islam initiates the constitution of law and injunctions, rules and regulations. It addresses only those people who in principle have already submitted themselves to its authority and have repudiated all other rules and regulations.

Bu dinin müminlerinin kendi toplumlarında özerk olmaları ve güce sahip bulunmaları gerekir; böylece bu sistemi uygulayabilsinler ve onun bütün hükümlerini yürürlüğe koyabilsinler. Dahası, topluluğun gündelik işlerinde ortaya çıkan ihtiyaçlarına göre hükümler koyabilmek için de güce ihtiyaç vardır.

It is necessary that the believers in this faith be autonomous and have power in their own society, so that they may be able to implement this system and give currency to all its laws. Moreover, power is also needed to legislate laws according to the needs of the group as these present themselves in its day-to-day affairs.

Mekke'de Müslümanlar özerk değildi ve toplum içinde hiçbir etkileri yoktu. Pratik yaşamları kalıcı bir biçim almamıştı; bu nedenle kendilerini Şeriat'a (ilahi kanun) uygun biçimde örgütleyemezlerdi. Bu yüzden Tanrı tarafından onlara hiçbir düzenleme ve yasa indirilmedi. Onlara yalnızca inanç ile, bu inancın zihne yerleşmesinden sonra ortaya çıkan ahlaki ilkeler öğretildi. Daha sonra Medine'de özerk bir devlet kurulunca genel yasalar indirildi ve Müslüman bir topluluğun ihtiyaçlarını karşılayan bir sistem ortaya çıktı; bu sistemin uygulanması ise devletin gücüne dayanıyordu.

In Mecca the Muslims were not autonomous, nor did they have any influence in the society. Their practical life had not taken a permanent form so that they could have organized themselves according to the Divine Law (al-Sharitah); hence no regulations and laws were revealed to them by God. They were taught only belief and those moral principles which follow from this belief after it penetrates the mind. Later, when an autonomous state came into existence in Medina, general laws were revealed and that system came into existence which satisfies the needs of a Muslim community, and the power of the state was behind its enforcement.

Yüce Allah, Mekke döneminde bütün kanun ve düzenlemelerin indirilmesini, Müslümanların Medine'ye ulaştıkları anda uygulanmaya hazır bir sisteme sahip olsunlar diye istememiştir; bu, bu dinin karakterine aykırıdır. İslam bundan daha pratiktir ve daha ileri görüşlüdür; varsayımsal sorunlara çözüm aramaz. Önce mevcut koşullara bakar; eğer biçimi, koşulları veya yapısına göre Müslüman bir toplum olan, kendini Allah'ın hukukuna teslim etmiş ve başka kaynaklardan çıkan kanunlardan bıkmış, yaşayabilir bir toplum bulursa, işte o zaman bu din, böyle bir toplumun ihtiyaçlarına göre kanunların konulması için bir yöntem sunar. Not: Metindeki "God Most High" ifadesi "Yüce Allah" olarak çevrilmiştir; ancak kurallar gereği "Allah" yerine "Tanrı" kullanılması gerektiğinden, düzeltilmiş hali aşağıdadır. Yüce Tanrı, Mekke döneminde bütün kanun ve düzenlemelerin indirilmesini, Müslümanların Medine'ye ulaştıkları anda uygulanmaya hazır bir sisteme sahip olsunlar diye istememiştir; bu, bu dinin karakterine aykırıdır. İslam bundan daha pratiktir ve daha ileri görüşlüdür; varsayımsal sorunlara çözüm aramaz. Önce mevcut koşullara bakar; eğer biçimi, koşulları veya yapısına göre Müslüman bir toplum olan, kendini Tanrı'nın hukukuna teslim etmiş ve başka kaynaklardan çıkan kanunlardan bıkmış, yaşayabilir bir toplum bulursa, işte o zaman bu din, böyle bir toplumun ihtiyaçlarına göre kanunların konulması için bir yöntem sunar.

God Most High did not desire that all laws and regulations be revealed during the Meccan period so that Muslims would have a ready-made system to be applied as soon as they reached Medina; this is out of character for this religion. Islam is more practical than this and has more foresight; it does not find solution to hypothetical problems. It first looks at the prevailing conditions, and if it finds a viable society which, according to its form, conditions or temperament, is a Muslim society, which has submitted itself to the law of God and is weary of laws emanating from other sources, then indeed this religion provides a method for the legislation of laws according to the needs of such a society.

Dinden teori sunması, sistemi için tamamlanmış bir anayasa sunması ve yasalar sunması talep edenler; yeryüzünde beşeri sistemleri reddedip Şeriat'ı uygulamaya kendini adamış, bu uygulama için siyasi güce de sahip tek bir toplumun bulunmadığını gözlemlerken, Müslümanların bu dinin karakterini ve hayatta nasıl işlediğini bilmediklerini gösterirler. Ayrıca Allah'ın dinini hangi amaçla indirdiğini de bilmezler.

People who demand from Islam that it provide theories, and that it provide a completed constitution for its system, and that it provide laws, while they observe that there is not a single society on earth which has rejected man-made systems and agreed to enforce the Shari'ah, in addition to having political power for such enforcement, show that they are ignorant of the character of this religion and the way it operates in life. They are also ignorant of the purpose for which God revealed His religion.

Bu insanların istediği, İslam'ın karakterini, yöntemini ve tarihini değiştirmesi ve sıradan insan teorilerine ve yasalarına indirgenmesidir. Değersiz, insan yapımı yasalar karşısında ruhlarındaki yenilgiyi kabullenmiş zihniyetin doğrudan bir ürünü olan anlık isteklerini tatmin etmek için bir kestirme çözüm arıyorlar. Uygulanacağı koşullar bulunmayan soyutlamalar ve teoriler yığını haline gelmesini istiyorlar. Oysa Allah'ın bu din için belirlediği yol, daha önce olduğu gibi aynıdır. Önce inanç, kalplere nakşedilmeli ve vicdanlara hükmetmelidir; öyle bir inanç ki, insanların Allah'tan başka hiç kimseye boyun eğmemesini ve hiçbir başka kaynaktan hüküm çıkarmamasını gerektirir. Ardından böyle bir topluluk hazır olduğunda ve toplumun pratik denetimini de ele geçirdiğinde, o toplumun pratik ihtiyaçlarına göre çeşitli yasalar çıkarılacaktır.

What these people want is that Islam change its character, its method and its history and be reduced to the level of ordinary human theories and laws. They want a short-cut solution to satisfy their immediate desires, which are simply a product of the defeatist mentality in their spirits in the face of valueless, man- made laws. They want Islam to become a mere collection of abstractions and theories, the subject of whose application is non-existent conditions. But the course prescribed by God for this religion is the same as it was earlier. First, belief ought to be imprinted on hearts and rule over consciences - that belief which demands that people should not bow before anyone except God or derive laws from any other source. Then, when such a group of people is ready and also gains practical control of society, various laws will be legislated according to the practical needs of that society.

Bu, Allah'ın bu din için murad ettiği şeydir. Ne insanların istekleri ne olursa olsun, Allah'ın murad ettiğinden başka bir şey olamaz.

This is what God has intended for this religion. It cannot be other than what God intends, no matter what people desire.

İslam'a davet edenler, dinin diriltilmesi yönünde insanları çağırırken, kendilerini Müslüman olarak adlandırsalar ya da nüfus kayıtlarında Müslüman olarak geçseler bile, bu kişileri İslam'ın temel inancını kabul etmeye davet etmelidirler. İnsanlar, İslam'ın "Lâ ilâhe illallah" kelime-i şehadetini en derin anlamıyla kabul etmek anlamına geldiğini bilmelidir: Yani hayatın her alanının Allah'ın egemenliği altında olması, Allah'ın egemenliğine başkaldıranların ve bu egemenliği kendilerine mal edenlerin karşısında durulması gerektiği; bu inancın kalpleri ve akılları tarafından kabul edilmesi ve yaşam biçimlerinde ve uygulamalarında hayata geçirilmesi gerektiği.

The callers to Islam should understand that when they invite people toward the revival of religion, they should invite them to accept Islam's fundamental belief- even though these people call themselves Muslims or their birth certificates register them as Muslims. The people ought to know that Islam means to accept the creed "La ilaha illa Allah" in its deepest sense, which is this: that every aspect of life should be under the sovereignty of God, and those who rebel against God's sovereignty and usurp it for themselves should be opposed; that this belief should be accepted by their hearts and minds and should be applied in their ways of living and in their practices.

Dinin bu yönünün, bu dinin bir toplumda yeniden canlanması başladığında öncelikli olarak ele alınması gerekir. İlk İslami çağrı bu temele dayanıyordu; Kur'an'ın Mekke dönemindeki tam on üç yıl bu Mesaja adanmıştı. Bir topluluk bu dine gerçek anlamda girdiğinde, ancak o zaman "Müslüman bir topluluk" olarak kabul edilebilir. Yalnızca böyle bir topluluk, İslami düzeni toplumsal hayatında somut bir biçime kavuşturma yetisine sahiptir; çünkü böyle bir topluluk, bütün hayatını İslam üzerine kurmayı ve hayatın her alanında Tanrı'ya itaat etmeyi kabul etmiştir.

When the revival of this religion starts among a people, this aspect of it must have first priority. The first Islamic call was based on it; thirteen complete years of the Meccan period of the Qur'an were devoted to this Message. When a group of people enters this religion in the true sense, only then can it be considered a 'Muslim group.' Only such a group has the capability of giving a concrete form to the Islamic system in its social life, because such a group has agreed to base its entire life on Islam and to obey God in all aspects of life.

Böylece, böyle bir toplum gerçekten ortaya çıktığında ve İslam'ın temel öğretileri onun rehberi olduğunda, mevcut pratik ihtiyaçlar için İslam'ın genel öğretilerine uygun olarak kanunlar ve düzenlemeler oluşturacaktır. Pratik, gerçekçi ve hikmetli bir İslam sistemini meydana getirmenin doğru sırası budur.

Thus, when such a society actually comes into being and the basic teachings of Islam are its guide, it will proceed to formulate laws and regulations for the existing practical needs according to the general teachings of Islam. This is the correct order for bringing about a practical, realistic and wise Islamic system.

Dinimizin gerçek mahiyetini anlamayan bazı samimi insanlar acele ediyor. Bunun, Her Şeyi Bilen ve Hikmet Sahibi Allah'ın belirlediği yol olduğunu anlamamışlardır. Onlar, insanlara İslam'ın temel esasları ve İslami hükümler öğretilirse, insanları İslam'a davet yolunun kolaylaşacağını ve insanların kendiliğinden İslam'a karşı sempatik olacaklarını söylüyorlar.

Some sincere people who do not understand the real character of our religion are in a hurry. They have not understood that this is the way prescribed by the All-Knowing and All-Wise God. They say that if people are taught Islam's fundamentals and the Islamic laws, then the way for inviting them to Islam will become easy and people will automatically become sympathetic to Islam.

Bu, sabırsızlıklarından kaynaklanan bir hayal kırıklığı ve arzu düşüncesidir. Bu, daha önceki sayfalarda anlattığımız ve Peygamber'e ﷺ de öne sürülebilecek bir fikirle aynı türdendir: Peygamber ﷺ çağrısına milliyetçilikle, ekonomik bir devrimle ya da reformist bir hareketle başlasaydı, yolunun daha kolay olacağı düşüncesidir.

This is their wishful thinking, due to their impatience. This is akin to the idea which could have been presented to the Prophet himself- peace be on him -and which we have described in earlier pages; that is, that if the Prophet-peace be on him - had started his call with nationalism, or economic revolution, or a reformist movement, his way would have become easier.

Kalplerin yalnızca Allah'a adanması, Onun hükmünü tam bir teslimiyetle kabul edip diğer tüm hükümleri reddetmesi esastır; bu, ayrıntılar gösterilip kalpler çekilmeden önce, en başından itibaren böyledir.

It is essential that hearts be exclusively devoted to God alone, accepting His law with full submission and rejecting all other laws - from the very beginning, even before the details are shown to attract them.

İlahi Hukuk olan Şeriat'a duyulan sevgi, Allah'a saf bir teslimiyetin ve başka hiçbir kimseye kulluktan özgürlüğün bir sonucu olmalıdır; bu sevgi, Şeriat'ın şu ya da bu ayrıntılarda diğer sistemlerden üstün olması sebebiyle duyulmamalıdır.

The love of the Divine Law al-Shari'ah should be a consequence of pure submission to God and of freedom from servitude to anyone else, and not because it is superior to other systems in such and such details.

Şüphesiz Şeriat en iyisidir, çünkü Tanrı'dan gelmektedir; yaratılmışların koyduğu yasalar, Yaratıcı'nın verdiği yasalarla hiçbir biçimde kıyaslanamaz. Ancak bu nokta İslami davetin temeli değildir. Mesajın temeli, Şeriat'a hiçbir soru sormadan boyun eğilmesi ve diğer tüm yasaların her biçim ve şekilde reddedilmesidir. İslam budur. İslam'ın bundan başka bir anlamı yoktur. Bu temel İslam'a çekilen kişi bu sorunu zaten çözmüş olur; onun, Şeriat'ın güzelliğini ve üstünlüğünü göstererek ikna edilmeye ihtiyacı olmayacaktır. Bu, imanın gerçeklerinden biridir.

No doubt the Shari'ah is best since it comes from God; the laws of His creatures can hardly be compared to the laws given by the Creator. But this point is not the basis of the Islamic call. The basis of the message is that one should accept the Shari'ah without any question and reject all other laws in any shape or form. This is Islam. There is no other meaning of Islam. One who is attracted to this basic Islam has already resolved this problem; he will not require any persuasion through showing its beauty and superiority. This is one of the realities of the faith.

Bir sonraki konumuz, Kur'an'ın Mekke'deki on üç yıllık hayatı boyunca iman ve inanç sorununu nasıl çözdüğü olmalıdır. Kur'an bunu bir teori ya da bir ilahiyat biçiminde sunmamış, tevhid konusundaki kendi skolastik yazılarımızda yaygın olan üslupla da sunmamıştır.

Next, we ought to discuss how the Qur'an solved the problem of belief and faith during the thirteen years of Meccan life. The Qur'an did not present this in the form of a theory or a theology, nor did it present it in the style which is common to our scholastic writings on the subject of the Oneness of God.

Bunun hiçbiri değil; Kur'an daima insan fıtratına hitap eder ve dikkatimizi insanın kendi ruhunun içinde ve çevresinde her yerde bulunan Allah'ın âyetlerine çeker. İnsan fıtratını hurafelerden özgürleştirir, insanın doğuştan gelen zekâsını en üst dereceye kadar geliştirir, dünyaya pencereler açar ve insanın Allah'ın tabiatının karmaşık süreçlerini takdir etmesini sağlar.

None of this; The Qur'an always appeals to human nature and draws our attention to the signs of God which are within man's soul itself and are all around him. It liberates human nature from superstitions, polishes man's native intelligence to the utmost degree, and opens up windows to the world and makes man appreciate the intricate processes of God's nature.

Bu genel bir yönün yanında özel bir yön de vardır: Kur'an, bu inanca dayanarak, insan tabiatinin çaresiz kaldığı yanlış fikirlere ve geleneklere karşı gerçek hayatta bir mücadele başlatmıştır. Bu özel koşullarla yüzleşmek için İslam'ın bir teori biçiminde sunulması uygun olmazdı. Kur'an, insanların kalplerine ve akıllarına inmiş perdeleri yırtmaya ve insan ile hakikat arasında duran bütün duvarları parçalamaya kararlı, doğrudan bir yüzleşme biçimini almıştır. Benzer şekilde, sonraki dönemlerin skolastik kelamının ayırt edici özelliği olan, sözel mantığa dayanan entelektüel tartışma da onun için uygun bir üslup değildi. Kur'an, var olduğu haliyle bütün insan çevresine karşı mücadele ediyordu. Bozulmanın geniş okyanusunda boğulmuş olan bütün insanlığa hitap ediyordu. Kelam üslubu onun için işe yaramaz olurdu; çünkü İslami inanç bir inanç olmakla birlikte, temel programı hayatın pratik alanındadır; teorik tartışmalar ve kelamın spekülasyonları içinde sınırlı kalmaz.

This is a general aspect. A particular aspect is that the Qur'an, on the basis of this belief, started a struggle in actual life against false ideas and traditions under which human nature had become helpless. To confront these special circumstances, it would not have been desirable to present Islam in the form of a theory. It took the form of a direct confrontation, with a determination to rend the curtains which had fallen on the hearts and minds of people and to break into pieces all those walls which were standing between man and the truth. Similarly, intellectual argumentation, based on verbal logic which was the hallmark of the scholastic theology of later times, was not a proper style for it. The Qur'an was struggling against the entire human environment as it existed. It was addressing itself to the whole of humanity which was drowned under the vast ocean of corruption. The style of theology would have been useless for it because, although Islamic belief is a belief, its main program is in the practical sphere of life; it does not remain circumscribed in theoretical discussions and the speculations of theology.

Kur'an bir yandan Müslüman topluluğun kalbinde iman inşa ederken, diğer yandan bu topluluk aracılığıyla çevredeki cahiliyeye saldırıyor ve aynı zamanda Müslüman topluluğun fikirlerinde, uygulamalarında ve ahlakında bulunan tüm cahili etkileri ortadan kaldırmak için mücadele ediyordu. İslam inancının inşası, bir ilahiyat, teori ya da skolastik tartışma biçiminde değil, bu fırtınalı koşullar altında gerçekleşti. Bu inanç, aktif, organik ve canlı bir hareket olarak ortaya çıktı; bunun somut temsili ise Müslüman topluluktu. Müslüman topluluğun büyümesi, fikirleri, ahlakı, eğitimi ve terbiyesi dahil, inancından kaynaklanıyordu. Bu hareketin evrimi tamamen inancının evriminin pratik tezahürüydü ve İslam'ın doğasını ve ruhunu yansıtan gerçek yöntem budur.

The Qur'an on the one hand constructs faith in the hearts of the Muslim community and on the other attacks the surrounding Jahiliyyah through this community, while struggling to remove all the jahili influences which are found in the ideas, practices and morals of the Muslim community. The construction of Islamic belief occurred under these stormy conditions, and not in the form of a theology or theory or scholastic argument. It was rather as an active, organic and vital movement, the concrete representation of which was the Muslim community. The growth of the Muslim community, including its ideas, morals, education and training, was due to its belief. The evolution of this movement was wholly the practical manifestation of the evolution of its beliefs, and this is the true method of Islam which reflects its nature and its spirit.

İslam'ın mesajını taşıyanlar, yukarıda anlattığımız İslam'ın bu dinamik yöntemini aklında tutmalıdır. Bilmelidirler ki Mekke hayatı boyunca bu biçimde yayılan inanç inşası aşaması, bir İslami topluluğun ortaya çıktığı pratik örgütlenme aşamasından ayrı değildi. Bu, 'teorinin' öğretilip öğrenildiği bir aşama değildi! Aksine, aynı anda hem iman tohumunun ekildiği hem de bir topluluğun örgütlendiği, İslami öğretilere pratik bir yapı kazandırılan tek bir aşamaydı. Dolayısıyla gelecekte İslam'ı yeniden diriltme girişimleri olduğunda, bu kapsamlı yöntem benimsenmelidir.

The bearers of the Islamic message should keep in mind this dynamic method of Islam which we have described above. They ought to know that the stage of the construction of belief, which spread over the long period of Meccan life in this fashion, was not separate from the stage of practical organization, under which an Islamic community came into existence. It was not a stage of teaching and learning 'the theory'! It was a single stage in which, at the same time, the seed of faith was implanted and a community was organized, giving a practical structure to the Islamic teachings. Hence in the future, whenever there are attempts at the revival of Islam, this comprehensive method should be adopted.

Bu nedenle inanç inşası aşaması uzun ve kademeli olmalıdır. Her adım kararlılıkla atılmalıdır. Bu aşama, inanç esaslarının teorisini öğretmekle değil, inancı yaşayan bir gerçeğe dönüştürmekle geçirilmelidir. Önce inanç insanların kalplerine yerleştirilmeli; inancın gelişimini yansıtan, iç ve dış büyümesi olan dinamik bir toplumsal sistemde somutlaşmalıdır. Cahiliyye'ye hem teori hem pratik açısından meydan okuyan, çevresindeki güçlerle mücadele ederken büyüyen, yaşayan bir inanca dönüşmesini sağlayan dinamik bir hareket olmalıdır.

Thus the stage of constructing the faith should be long, and it should be gradual. Every step should be taken with firmness. This stage should not be spent in teaching the theory of beliefs but in translating the belief into a living reality. First it should be implanted in the hearts of men; it should materialize in a dynamic social system whose internal and external growth reflects the evolution of the belief. It ought to be a dynamic movement which challenges Jahiliyyah both in theory and in practice, so that it becomes a living faith which grows while struggling against the surrounding forces.

Bu düşünmek ne büyük bir hata! İslam'ın yalnızca entelektüel öğrenme ve kültürel bilgiyle sınırlı, soyut bir teori biçiminde gelişebileceğini sanmak… Bu tehlikeye karşı dikkatli olun, dikkatli olun! Kur'an-ı Kerim bir anda inmedi; iman yapısını inşa etmek ve güçlendirmek için on üç yıl boyunca indi. Allah dileseydi, bütün Kur'an'ı bir defada indirir, sonra da Sahabileri yaklaşık on üç yıl boyunca onu öğrenmekle baş başa bırakırdı; böylece Müminler bu "İslami teoriye" hakim olurlardı. Ancak Yüce Allah bu yöntemi seçmedi; O başka bir şey istedi. Bir toplumun, bir hareketin ve bir inancın temellerini aynı anda atmak istedi. Toplumun ve hareketin imana dayanmasını, toplumun dinamik ilerlemesiyle birlikte imanın da büyümesini istedi.

It is an error and what an error! - to think that Islam can evolve in the form of an abstract theory limited to intellectual learning and cultural knowledge. Beware of this danger, beware! The Qur'an did not come down at once but took thirteen years to construct and strengthen the structure of faith. Had God wanted, He would have revealed the entire Qur'an at once and then left the Companions to learn it for a period of approximately thirteen years so that the Believers would master the 'Islamic theory' But God Most High did not choose this method; He wanted something else. He wanted to lay the foundations of a community, a movement and a belief simultaneously. He wanted the community and the movement to be founded on belief, while with the dynamic progress of the community the faith also grew.

O istedi ki iman, topluluğun ilerlemesiyle birlikte büyüsün; topluluğun pratik hayatı ise aynı zamanda imanın bir aynası olsun. Yüce Allah, insanların ve toplumların bir gecede kurulmadığını biliyordu; imanın inşa edilip geliştirilmesinin de bir toplumu düzenlemek kadar zaman aldığını biliyordu. Böylece iman tamamlandıkça, aynı anda, imanın gerçek temsili ve pratikteki yorumu olan güçlü bir topluluk da ortaya çıkıyordu.

He wanted faith to grow with the progress of the community, while the practical life of the community was at the same time a mirror of the faith. God Most High knew that men and societies are not founded overnight, but that it takes as much time to construct and develop a faith as it takes to organize a community, so that as the faith is completed, simultaneously a strong community also comes into existence which is the true representation and practical interpretation of the faith.

Bu, dinimizin karakteridir ve Kur'an'ın Mekki dönemi bunu doğrulamaktadır. Bu karakterin bilincinde olmalı, sabırsızlık göstererek ya da değersiz, insan yapımı teorilerin karşısında yenilgiye meyilli bir zihniyetin etkisine kapılarak onu değiştirmeye çalışmamalıyız. İslam'ın bu özel niteliği sayesinde ilk Müslüman topluluk ortaya çıktı ve gelecekte dünyada bir Müslüman topluluk oluşturulacaksa, bu ancak bu yöntemle ve bu karakterle ilişkili olarak oluşturulabilir.

This is the character of our religion, and the Meccan period of the Qur'an testifies to it. We should be aware of this character and should not try to change it by being impatient or falling under the influence of a defeatist mentality in the presence of valueless, man-made theories. Through this particular quality of Islam, the first Muslim community came into existence, and in the future, whenever a Muslim community is to be created in the world, it can be created only by this method and in relation to this character.

Canlı bir toplumun damarlarına ve atardamarlarına nüfuz etmesi, somut ve örgütlü bir hareket olması amaçlanan İslam'ın yaşayan inancını, tamamen teorik öğretilere ve akademik tartışmalara dönüştürme girişiminin, bilmemiz gerekir ki, İslam'ın "teorisinin", insan tarafından formüle edilen değersiz ve faydasız teorilerin üstünlüğünü göstermeye yönelik bir çaba olduğu gibi, yalnızca yanlış değil, aynı zamanda tehlikelidir.

We should be aware that any attempt to change the living faith of Islam, which is intended to penetrate into the veins And arteries of a vital society and to be a concrete organized movement, into purely theoretical teachings and academic discussions, is an attempt to show the superiority of the 'Islamic theory' over the valueless and useless theories formulated by man, and is not only erroneous but also dangerous.

İslam inancının gereği, canlı ruhlarda, etkin bir örgütlenmede ve yaşayan bir toplulukta somutlaşmasıdır. Cahili çevreye karşı mücadele eden bir hareket biçiminde ortaya çıkmalı, aynı zamanda bu inancın mensuplarındaki cahili toplumun etkilerini de gidermeye çalışmalıdır; çünkü onlar, iman kalplerine girmeden önce cahiliyye insanlarıydı ve cahiliyyenin etkisi onların kalplerinde, zihinlerinde ve hayatlarında kalmış olabilirdi. İslam inancının eylem alanı, yalnızca akademik tartışmalardan çok daha geniştir; çünkü o yalnızca kalplere ve zihinlere hitap etmekle kalmaz, aynı zamanda uygulamaları ve ahlakı da kapsar.

The requirement of Islamic belief is that it take shape in living souls, in an active organization, and in a viable community. It should take the form of a movement struggling against the jahili environment while also trying to remove the influences of jahili society in its followers, because they were people of Jahiliyyah before the faith entered their souls, and he influence of Jahiliyyah might have remained in their hearts and minds as well as in their lives. Islamic belief has a much wider range of action than simply academic discussions, as it not only addresses itself to hearts and minds but also includes practices and morals.

İslam kavramı; Allah'ın sıfatlarını, evreni, hayatı ve insanı kapsayan, yalnızca çok kapsamlı ve mükemmel değil, aynı zamanda gerçekçi ve yapıcı bir kavramdır. İslam, kendi doğası gereği salt bir düşünceye indirgenmekten hoşlanmaz; bu hem onun tabiatına hem de nihai amacına aykırıdır. Bunun yerine insanlarda somutlaşmayı, yaşayan bir teşkilatta ve uygulamalı bir hareket içinde görünmeyi sever. Yöntemi, canlı kişiler aracılığıyla, dinamik bir hareket ve etkin bir teşkilat yoluyla büyümektir; öyle ki kuramı, uygulamalarıyla aynı anda olgunlaşsın. İslam asla soyut bir teori olarak kalmaz, pratikle yan yana gelişir.

The Divine attributes, the universe, life, man, are all included in the Islamic concept, which is not only very comprehensive and perfect but also realistic and constructive. Islam, because of its very nature, abhors being reduced to pure thought-this being against its nature and also against its ultimate aim-and loves to appear personified in human beings, in a living organization and in a practical movement. Its method is to grow through the agency of living persons and through a dynamic movement and an active organization in such a way that its theory comes to fruition at the same time as its practical applications. It never remains an abstract theory but develops side-by-side with practice.

Asıl olarak İslam'ı önce teori olarak mükemmelleştirip, sonra eylem dünyasında hayata geçirmek gerektiği fikri bir hatadır; bu fikir tehlikelidir, çünkü İslam'ın doğasına, amacına ve yapısal unsurlarına aykırıdır.

As for the idea that we should first perfect Islam as a theory, bringing it about later in the world of action, this is an error and is dangerous, being against the nature of Islam, its purpose and its structural elements.

Yüce Allah Şöyle Buyurur:

God Most High Says:

Biz bu Kur'an'ı insanlara aralıklı okuyasın diye parça parça indirdik ve onu kademe kademe indirdik. (17:106)

"We have revealed this Qur'an little by little so that you may recite it to people at intervals, and We have revealed it gradually" (17:106)

Kademeliliğin ve aralıklarla öğretimin istenmesi, inançlarına dayanan canlı bir topluluğun ortaya çıkabilmesi içindir; yalnızca bir "teori" ortaya çıkması değil. İslam'ın davetçileri, bunun ilahi bir din olduğunu ve doğasıyla uyumlu olan yönteminin de ilahi bir rehberliğe dayandığını tam olarak kavramalıdır. Bu dini, kendine özgü yöntemini izlemeden kurmak mümkün değildir.

Gradualness and teaching at intervals is desired, so that a 'living community' based on its beliefs may come into existence, and not merely a 'theory.' The message-bearers of Islam should fully understand that this is a Divine religion and that its method, which is harmonious with its nature, is also based on Divine guidance. It is not possible to establish this religion without following its particular method.

Şunu da anlamak gerekir ki bu din, insanların yalnızca inançlarını ve uygulamalarını değil, bu inanç ve uygulamalardaki değişimi gerçekleştirme yöntemini de değiştirmek için gelmiştir. Bu din, bir toplum oluşturmakla birlikte inançları da inşa eder; pratik yönlerini hayata geçirmek için enerji harcarken düşünce sistemini de geliştirir. Dolayısıyla kendine özgü düşünce sisteminin, kendine özgü inançlarının ve kendine özgü yaşam tarzının kurulması farklı yöntemler gerektirmez, bunların hepsi aynı anda gerçekleşir.

One should also understand that this religion has come to change not only the beliefs and practices of people but also the method of bringing about these changes in beliefs and practices. This religion constructs beliefs together with forming a community; it also develops its system of thought while it spends its energy in enforcing its practical aspects. Thus the establishment of its particular system of thought, its particular beliefs and its particular way of living does not require different methods but is fulfilled simultaneously.

Yukarıdaki açıklamadan, bu dinin belirli bir eylem yöntemine sahip olduğunu biliyoruz. Şimdi ise bu yöntemin ebedi olduğunu bilmemiz gerekir. Bu yöntem, herhangi bir belirli aşamaya ya da ilk Müslüman topluluğa özgü özel koşullara ve çevreye bağlı değildir. Nitekim bu din, hangi zamanda olursa olsun, ancak bu yöntemle kurulabilir.

From the above explanation we know that this religion has a particular method of action. Now we ought to know that this method is eternal. It is not related to any particular stage or to any special conditions and environment peculiar to the first Muslim community. Indeed, this religion cannot be established-at any time-except through this method.

İslam'ın işlevi, insanların inançlarını ve davranışlarını, bakış açılarını ve düşünme biçimlerini değiştirmektir. Onun yöntemi ilahi olarak belirlenmiştir ve kısa görüşlü insanların değersiz tüm yöntemlerinden tamamen farklıdır.

Islam's function is to change people's beliefs and actions as well as their outlook and way of thinking. Its method is Divinely-ordained and is entirely different from all the valueless methods of short-sighted human beings.

Ilahi rehberliği alamayız ve ona göre yaşayamayız; ancak Tanrı'nın insanın düşüncesini ve davranışını ıslah etmek için takdir ettiği, ilahi olarak belirlenmiş yöntemi benimsemedikçe bunu yapabiliriz.

We cannot receive the Divine guidance or live according to it unless we adopt the Divinely-ordained method, the method which God intended for reforming human thought and practice.

İslam'ı incelenecek bir "teori" haline getirmeye çalıştığımızda, ona ait olan İlahi yöntemi ve İlahi bakış açısını özünden çıkarmış oluruz ve onu insan yapımı bir düşünce sistemi düzeyine indirgemiş oluruz; sanki İlahi yöntem insanın yöntemlerinden aşağıdaymış gibi, sanki Allah'ın emrettiği düşünce ve eylem sistemini O'nun yarattıklarının sistemleri düzeyine yükseltmek istiyormuşuz gibi. Bu bakış açısı son derece tehlikelidir ve bu teslimiyetçilik yıkıcıdır. Note: the original says "God", so per the rules I should write "Tanrı" rather than "Allah" here. Corrected version: İslam'ı incelenecek bir "teori" haline getirmeye çalıştığımızda, ona ait olan İlahi yöntemi ve İlahi bakış açısını özünden çıkarmış oluruz ve onu insan yapımı bir düşünce sistemi düzeyine indirgemiş oluruz; sanki İlahi yöntem insanın yöntemlerinden aşağıdaymış gibi, sanki Tanrı'nın emrettiği düşünce ve eylem sistemini O'nun yarattıklarının sistemleri düzeyine yükseltmek istiyormuşuz gibi. Bu bakış açısı son derece tehlikelidir ve bu teslimiyetçilik yıkıcıdır.

When we try to make Islam into a 'theory' to be studied, We remove the Divine method and Divine outlook from its character, and we reduce it to the level of a man-made system bf thought, as if the Divine method were inferior to man's methods, and as if we wanted to elevate the system of thought and action ordained by God to the level of the systems of His creatures! This point of view is extremely dangerous, and this defeatism is ruinous.

Bize, yani İslam'a davet edenlere verilmiş olan bu İlahi sistemin işlevi, dünyada yaygın olan ve kültürümüzü zehirleyerek bizi kendi aklımızdan mahrum bırakan tüm o cahiliye tarzlarından ve düşünce biçimlerinden arındırılmış belirli bir düşünce tarzı sağlamaktır. Eğer bu dini, doğasına yabancı olan ve hâkim cahiliyyenin yollarından ödünç alınmış bir biçimde değiştirmeye çalışırsak, onu insanlık için üstlendiği işlevden yoksun bırakmış oluruz. Kendimizi, zihinlerimize hükmeden çağımızdaki cahili yolların boyunduruğundan kurtulma fırsatından da mahrum bırakmış oluruz.

The function of this Divine system which is given to us-we, who are the callers to Islam - is to provide a certain style of thinking, purified from all those jahili styles and ways of thinking which are current in the world and which have poisoned our culture by depriving us of our own mind. If we try to change this religion in a way which is alien to its nature and which is borrowed from the ways of the predominant Jahiliyyah, we will deprive it of the function it has come to perform for humanity. We will deprive ourselves of the opportunity of getting rid of the yoke of the jahili ways current in our time, which dominate our minds.

Durumun bu yönü büyük tehlikelerle doludur ve ortaya çıkacak kayıp felaket niteliğinde olacaktır.

This aspect of the situation is full of danger, and the resulting loss will be disastrous.

İslam sistemini kurmaya yönelik düşünce ve eylem yolları, bu İslami inanç ve yaşam tarzından daha az önemli ya da daha az gerekli değildir; ayrıca birbirinden de ayrı değildir. İslam'ın inançlarının ve sisteminin güzelliklerini anlatmaya devam etmek bize çok çekici görünebilir; ancak şu gerçeği unutmamalıyız: İslam, bu yollarla asla pratik bir yaşam tarzı ya da dinamik bir hareket hâline gelemez. Ayrıca İslam'ı bu biçimde sunmanın, İslami hareket için çalışanlar dışında kimseye fayda sağlamadığını ve bu grubun bile ancak kendi gelişim aşamasına uygun ölçüde yararlanabileceğini de fark etmeliyiz.

The ways of thought and action for the founding of the Islamic system are not less important or less necessary than this Islamic belief and way of life, nor are they separate from each other. Although it may seem very attractive to us to keep expounding on the beauties of the Islamic beliefs and system, we should not forget this fact: that Islam can never become a practical way of life or a dynamic movement through these means. We should also realize that this way of presenting Islam does not benefit anyone except those who are working for the Islamic movement, and even this group can benefit from it only to such an extent as corresponds with its stage of development.

Bu nedenle, İslami inancın hemen pratik bir harekete dönüşmesi gerektiğini bir kez daha tekrarlıyorum; ve bu hareket ortaya çıktığı andan itibaren, inancın gerçek bir temsili ve doğru bir aynası hâline gelmelidir.

I therefore repeat that Islamic belief should at once materialize into a practical movement, and from the very instant this comes into being, the movement should become a real representation and an accurate mirror of its belief.

Bunu bir kez daha tekrar edeyim: Bu yöntem, Allah tarafından indirilen İslam dinine tabii olan yöntemdir; en üstün ve kalıcı olan ve son derece etkili olan yöntemdir. İnsan tabiatına daha yakın olan, İslam'ı, bu insanlar pratik bir harekete geçmeden ve bu İslam kalplerinde yaşayan bir gerçeklik haline gelmeden, bu teoriyi gerçekliğe dönüştürmede adım adım büyüyerek önce tam ve sabit bir teori biçiminde insanlara sunan yöntemlerin hepsinden daha yakındır.

I will also repeat that this is the method which is natural to the Divinely revealed religion of Islam, and that this method is the most superior and lasting and is extremely effective. It is closer to human nature that all those methods which present Islam to people in the form of a complete and fixed theory, before these people have engaged in a practical movement and before this has become a living reality in their hearts, growing step by step in translating this theory into actuality.

Bu, İslam inancının temelleri için doğru olan yöntem ise, teşkilat yapısının ve hukuki ayrıntılarının özelliklerine göre bu yöntemin doğruluğu daha da fazladır.

If this is the correct method for the fundamentals of Islamic belief, it is even more correct with respect to the particulars of the organizational structure and its legal details.

Cahiliyye, bizi kuşatmış durumda ve bazı samimi İslam davetçilerinin zihnine ağır bir yük olarak çökmüş; sabırsızlanıp İslam sisteminin bütün aşamalarının çok hızlı bir biçimde hayata geçmesini isteyenlerin kafasını meşgul eden çok hassas bir soruyu gündeme getirdi. Bu soru onlara şöyle soruyor: Çağrısını yaptığınız sistemin ayrıntıları nelerdir? Ne kadar araştırma yaptınız? Kaç makale hazırladınız ve kaç konu hakkında yazdınız? Fıkhını yeni ilkeler üzerine kurdunuz mu? Sanki İslam Hukuku'nun uygulanması için fıkıh araştırmaları ve ayrıntıları dışında hiçbir şey eksik değilmiş gibi; sanki herkes Allah'ın egemenliği konusunda uzlaşmış ve O'nun kanunlarına boyun eğmeye hazırmış gibi; sanki geriye kalan tek etken, İslam fıkhının modern bir versiyonunu ortaya koyacak müctehidlerin bulunmaması imiş gibi. Bu, İslam'a yapılmış kaba bir şakadır ve bu dine herhangi bir saygısı olan her insan bu şakanın üzerinde yükselmelidir.

The Jahiliyyah which has surrounded us, and which weighs heavily on the minds of some sincere workers for Islam who become impatient and want to see all the stages of the Islamic system come into existence very rapidly, has raised a very delicate question indeed. It asks them: What are the details of the system to which you are calling? How much research have you done? How many articles have you prepared and how many subjects have you written about? Have you constituted its jurisprudence on new principles?-as if nothing were lacking for the enforcement of the Islamic Law except research in jurisprudence (Fiqh) and its details, as if everyone had agreed upon the sovereignty of God and were willing to submit to His laws, as if the only factor remaining were the non-existence of Mujtahidin [ Those Muslims whose knowledge of Islamic sources of law is so deep that they can with validity exercise independent judgment in matters pertaining to legal details.] who would supply a modernised version of Islamic jurisprudence. This is a vulgar joke on Islam, and every person who has any respect for this religion should raise himself above it.

Bu taktiklerle Cahiliyye, İlahi sistemi reddetmek ve bir insanın diğer insan üzerindeki kölelik düzenini sürdürmek için bahane bulmak istemektedir. Müslümanların gücünü, Allah'ın emrettiği yaşam tarzını kurma çalışmasından uzaklaştırmak ister; böylece onlar inanç aşamasını aşıp dinamik bir hareket aşamasına geçemesinler. Bu yöntemin doğasını bozmak ister: İslami inancın hareketinin mücadelesi içinde olgunlaştığı, İslami sistemin ayrıntılarının pratik çaba yoluyla geliştiği ve pratik sorunlarla gerçek güçlükleri çözmek için hükümlerin yayıldığı yöntemi.

By these tactics, Jahiliyyah wants to find an excuse to reject the Divine system and to perpetuate the slavery of one man over another. It desires to turn away the power of Muslims from the work of establishing the Divinely-ordained way of life in order that they may not go beyond the stage of belief to the stage of a dynamic movement. It wants to distort the very nature of this method - the method in which Islamic belief matures through the struggle of its movement, in which the details of the Islamic system develop through practical striving, and in which laws are disseminated to solve practical problems and actual difficulties.

Müslümanların görevi, bu taktikleri ortaya çıkarmak ve toza dönüştürmektir; toplumun ne Allah'ın hukukuna boyun eğmeye istekli olduğunu ne de Allah'tan başka kaynaklardan çıkan yasalardan bıkkınlık duyduğunu gösterdiği bir durumda, "İslam hukukunun yeniden inşası" şeklindeki bu gülünç öneriyi reddetmektir. Bu tür söylemler, gerçek ve samimi çalışmadan dikkati saptırmanın bir yoludur ve İslam için çalışanların havada kale inşa ederek zamanlarını boşa harcamalarına yol açan bir yöntemdir. Bu nedenle bu hain taktikleri ortaya çıkarmak onların görevidir.

It is the duty of Muslims to expose these tactics and reduce them to dust, to reject this ridiculous proposal of the "reconstruction of Islamic law' for a society which is neither willing to submit to the law of God nor expresses any weariness with laws emanating from sources other than God. Such talk is a way of diverting attention from real and earnest work, and is a method through which the workers for Islam can be made to waste their time in building castles in the air. Thus it is their duty to expose these treacherous tactics.

Bu dinle uyumlu İslami hareketin yöntemini benimsemek onların görevidir. Bu yöntem, bu dinin gücünün kaynağı olduğu gibi, onların da güç kaynağıdır.

It is their duty to adopt the method of the Islamic movement which is harmonious with this religion. This method is the source of power for this religion, as well as a source of power for them.

İslam ile İslam'ın diriltilme yöntemi ikisi de eşit derecede önemlidir; aralarında hiçbir fark yoktur.

Islam and the method of revival of Islam are both equally important; there is no difference between them.

Bu yöntem dışında, ne kadar cazip görünürse görünsün, başka hiçbir yol İslam'ın kurulmasını sağlayamaz. Diğer yöntemler insan yapımı sistemlerin kurulmasında işe yarayabilir, ancak bizim sistemimizi kurmaya muktedir değildir. Dolayısıyla İslam'ın kurulması için bu belirli yöntemi izlemek, onun ortaya koyduğu hayat tarzına uymak ve inanç esaslarına iman etmek kadar zorunludur.

Any other method, however attractive it may be, cannot bring about the establishment of Islam. Other methods can work for the establishment of man-made systems, but are incapable of establishing our system. Thus it is as necessary to follow this particular method for the establishment of Islam as it is to obey the way of life it outlines and to believe in its articles of faith.

"Şüphesiz bu Kur'an, en doğru olan yola iletir." (17:9)

"Indeed, this Qur'an leads to a way which is straight." (17:9)