Büyük âlim İbn Kayyim, Zadu'l-Me'ad adlı kitabında "Peygamberin Hz. Peygamberliğinin Başlangıcından Ölümüne Kadar Kâfirlere ve Münafıklara Karşı Tutumu" başlıklı bir bölüm yer almaktadır. Bu bölümde bu âlim, İslâm Cihâdının mahiyetini özetlemiştir.

The great scholar Ibn Qayyim, in his book Zad al-Mitad, has a chapter entitled "The Prophet's Treatment of the Unbelievers and the Hypocrites from the Beginning of His Messengership Until His Death." In this chapter, this scholar has summed up the nature of Islamic Jihaad.

Allah'tan Peygambere — üzerine selam olsun — gelen ilk vahiy "İkra', bismi Rabbikelleżî ..." ("Yaratan Rabbinin adıyla oku, ...") idi. Bu, peygamberliğin başlangıcıydı. Allah, Peygamberi — üzerine selam olsun — bunu kalbinde okumakla emretti. Henüz tebliğ emri gelmemişti. Sonra Allah, "Ey örtünüp bürünen, kalk ve uyar" ("Ya eyyühel-müddessir, kum fe enzir") ayetini indirdi. Böylece "İkra'" vahyi onun peygamberlikle görevlendirilmesi, "Ya eyyühel-müddessir" ise onun elçilikle görevlendirilmesi oldu. Daha sonra Allah, Peygamberi — üzerine selam olsun — yakın akrabasını, sonra kavmini, sonra çevrelerindeki Arapları, sonra bütün Arabistan'ı ve nihayet tüm dünyayı uyarmakla emretti. Bu yüzden elçiliğinin başlangıcından sonra on üç yıl boyunca tebliğ yoluyla insanları Allah'a çağırdı; savaş yapmadan ve cizye almadan hareket etti ve kendini tutmakla, sabır ve hoşgörüyle davranmakla emrolundu. Sonra hicret etmesi emredildi, ardından da savaşa izin verildi. Ardından kendisiyle savaşanlara karşı savaşması, kendisiyle savaş yapmayanlara karşı ise kendini tutması emredildi. Daha sonra Allah'ın dini tam olarak yerleşinceye kadar müşriklerle savaşması emredildi. Cihad emri geldikten sonra inkarcılar üç kategoriye ayrıldı: Birincisi, kendileriyle barış bulunanlar; ikincisi, Müslümanların savaş halinde olduğu kimseler; üçüncüsü ise zimmîler. [Sözlük anlamıyla "sorumluluk" demek olan zimmî, Müslüman bir devlet içinde yaşayan ve korunması ile haklarından Müslüman hükümetin sorumlu olduğu gayrimüslim halkları ifade eder.] Emredilmişti ki, kendileriyle antlaşma yapılmış olan kâfirler antlaşmanın gereklerini yerine getirdikleri sürece, kendisi de antlaşmanın maddelerini yerine getirmeli; ancak bu antlaşmayı bozarlarsa, antlaşmayı bozdukları konusunda kendilerine bildirimde bulunulmalıydı; o zamana kadar savaş ilan edilmemeliydi. Eğer ısrar ederlerse, o zaman onlarla savaşmalıydı. "Berâet" adlı sure indirildiğinde, bu üç tür kâfirin muamelesinin ayrıntıları bildirildi. Ayrıca, açık düşmanlık besleyen Kitap Ehli'nden [Hristiyanlar ve Yahudiler] olanlara, cizye ödemeyi veya İslam'ı kabul etmeyi kabul edinceye kadar savaş ilan edilmesi gerektiği de açıklandı. Müşrikler ve münafıklara gelince, bu surede onlara karşı cihad ilan edilmesi ve onlara sert davranılması emredildi. Peygamber ﷺ müşriklere karşı savaşarak, münafıklara karşı ise davet ve tartışma yoluyla cihadını sürdürdü. Aynı surede, müşriklerle yapılan antlaşmaların süresi dolduğunda sona erdirilmesi emredildi. Bu bağlamda, kendileriyle antlaşma yapılmış olan kimseler üç kategoriye ayrıldı: Birincisi, antlaşmayı bozan ve şartlarını yerine getirmeyenler. Onlara karşı savaşması emredildi; onlarla savaştı ve galip geldi. İkincisi, belirli bir süre için antlaşma yapılan kimselerdi; bu antlaşmayı bozmamış ve Peygamber ﷺ'e karşı kimseye yardım etmemişlerdi. Onlar hakkında Allah, bu antlaşmaların tam süresine kadar yerine getirilmesini emretti. Üçüncü tür ise, ya kendileriyle hiçbir antlaşma yapılmamış ve Peygamber ﷺ'e karşı savaşmamış olanlar ya da süre sınırı belirtilmemiş olanlardı. Bunlar hakkında, sürenin dolacağına dair dört aylık bildirim verilmesi, bu sürenin sonunda açık düşman sayılmaları ve onlarla savaşılması emredildi. Böylece, antlaşmayı bozanlarla savaşıldı; hiçbir antlaşması olmayan ya da süresi belirsiz antlaşması bulunanlara dört aylık bir mühlet tanındı; süresi dolmak üzere olan antlaşmalara ise sözleşilen şekilde uyuldu. Bu son gruptakilerin tamamı, süre dolmadan önce İslam'ı kabul etti; devletin Müslüman olmayan tebaası ise cizye ödedi. Böylece "Berâe" suresinin indirilmesinden sonra inkârcılar üç türlüydü: savaşta karşı tarafta olanlar, antlaşmalı olanlar ve zimmîler. Antlaşmalı olanlar sonunda Müslüman oldukları için geriye yalnızca iki tür kaldı: savaşanlar ve zimmîler. Savaşanlar ona (ﷺ) her zaman korku duyardı. Dünyadaki insanlar artık üç türdü: Birincisi ona inanan Müslümanlar; ikincisi kendisiyle barış içinde olanlar; üçüncüsü ise onunla savaşmaya devam eden düşmanlar. Münafıklara gelince, Allah Peygambere (ﷺ) onların görünüşlerini kabul etmesini, niyetlerini Allah'a bırakmasını ve onlara karşı delil ve ikna yoluyla cihada devam etmesini emretti. Onun (ﷺ) cenazelerini kılmaması, mezarları başında dua etmemesi ve onlar için Allah'tan bağışlanma dilememesi emredildi, çünkü onların işi Allah'a aitti. Demek ki Peygamberin (ﷺ) inkârcı ve münafık düşmanlarına karşı izlediği yol buydu. Bu betimlemede, İslam cihadının aşamalarının mükemmel bir biçimde özetlendiğini görüyoruz. Bu özette, hak dinin dinamik hareketinin bütün ayırt edici ve geniş kapsamlı özelliklerini buluyoruz; derin bir inceleme için bunları üzerinde düşünmeliyiz. Burada ise yalnızca birkaç açıklayıcı notla yetineceğiz.

"The first revelation from God which came to the Prophet - peace be on him - was 'Iqraa, bisme Rabbika alladhee ...'('Read, in the name of Your Sustainer, Who created ...'). This was the beginning of the Prophethood. God commanded the Prophet - peace be on him - to recite this in his heart. The commandment to preach had not yet come. Then God revealed 'Ya ayyuha al-Muddathir, qum fandhir' ('O you who are enwrapped in your mantle, arise and warn'). Thus, the revelation of 'Iqraa' was his appointment to Prophet-hood, while 'Ya ayyuha al-muddathir' was his appointment to Messengership. Later God commanded the Prophet-peace be on him-to warn his near relatives, then his people, then the Arabs who were around them, then all of Arabia, and finally the whole world. Thus for thirteen years after the beginning of his Messengership, he called people to God through preaching, without fighting or Jizyah, [A tax levied by Muslims on non-Muslim men in areas governed by Muslims, in lieu of military service.] and was commanded to restrain himself and to practice patience and forbearance. Then he was commanded to migrate, and later permission was given to fight. Then he was commanded to fight those who fought him, and to restrain himself from those who did not make war with him. Later he was commanded to fight the polytheists until God's religion was fully established. After the command for Jihaad came, the nonbelievers were divided into three categories: one, those with whom there was peace; two, the people with whom the Muslims were at war; and three, the Dhimmies. [Literally meaning 'responsibility', Dhimmies refers to the non-Muslim peoples residing in a Muslim state for whose protection and rights the Muslim government was responsible.] It was commanded that as long as the non-believers with whom he had a peace treaty met their obligations, he should fulfill the articles of the treaty, but if they broke this treaty, then they should be given notice of having broken it; until then, no war should be declared. If they persisted, then he should fight with them. When the chapter entitled 'Bratt' was revealed, the details of treatment of these three kinds of non-believers were described. It was also explained that war should be declared against those from among the 'People of the Book' [16 Christians and Jews] who declare open enmity, until they agree to pay Jizyah or accept Islam. Concerning the polytheists and the hypocrites, it was commanded in this chapter that Jihaad be declared against them and that they be treated harshly. The Prophet-peace be on him-carried on Jihaad against the polytheists by fighting and against the hypocrites by preaching and argument. In the same chapter, it was commanded that the treaties with the polytheists be brought to an end at the period of their expiration. In this respect, the people with whom there were treaties were divided into three categories: The first, those who broke the treaty and did not fulfill its terms. He was ordered to fight against them; he fought with them and was victorious. The second were those with whom the treaty was made for a stated term; they had not broken this treaty nor helped anyone against the Prophet - peace be on him - Concerning them, God ordered that these treaties be completed to their full term. The third kind were those with whom there was neither a treaty nor were they fighting against the Prophetpeace be on him-, or those with whom no term of expiration was stated. Concerning these, it was commanded that they be given four months' notice of expiration, at the end of which they should be considered open enemies and fought with. Thus, those who broke the treaty were fought against, and those who did not have any treaty or had an indeterminate period of expiration were given four months period of grace, and terms were kept with those with whom the treaty was due to expire. All the latter people embraced Islam even before the term expired, and the non-Muslims of the state paid Jizyah. Thus, after the revelation of the chapter 'Bratt', the unbelievers were of three kinds: adversaries in war, people with treaties, and Dhimmies. The people with treaties eventually became Muslims, so there were only two kinds left: people at war and Dhimmies. The people at war were always afraid of him. Now the people of the whole world were of three kinds: One, the Muslims who believed in him; two, those with whom he had peace and three, the opponents who kept fighting him. As far as the hypocrites were concerned, God commanded the Prophet -peace be on him -to accept their appearances and leave their intentions to God, and carry on Jihaad against them by argument and persuasion. He was commanded not to pray at their funerals nor to pray at their graves, nor should he ask forgiveness from God for them, as their affair was with God. So this was the practice of the Prophet-peace be on him- concerning his enemies among the nonbelievers and the hypocrites. ' In this description we find a summary of the stages of Islamic Jihaad presented in an excellent manner. In this L summary we find all the distinctive and far-reaching characteristics of the dynamic movement of the true religion; we should ponder over them for deep study. Here, however, we will confine ourselves to a few explanatory remarks.

Öncelikle, bu dinin yöntemi son derece pratiktir. Bu hareket insanlara olduğu gibi yaklaşır ve pratik koşullara uygun kaynakları kullanır. Bu hareket, fikirler ve inançlar üzerinde egemen olan, arkasında pratik bir yaşam sistemi ile siyasi ve maddi bir otorite bulunan Cahiliyye ile çatıştığından, İslami hareket bu Cahiliyye'ye karşı koyabilmek için paralel kaynaklar üretmek zorunda kalmıştır. Bu hareket, fikirleri ve inançları ıslah etmek için davet ve ikna yöntemlerini kullanır; insanların fikirlerini ve inançlarını ıslah etmelerine engel olan, onları yanlış yollarına boyun eğmeye zorlayan ve Yüce Rab yerine insan efendilere kulluk ettiren Cahili sistemin örgütlerini ve otoritelerini ortadan kaldırmak için ise fiziki güç ve Cihad kullanır. Bu hareket, fiziki güçle yüzleşmek için yalnızca davetle yetinmez; aynı şekilde insanların fikirlerini değiştirmek için zor kullanmaz. Bu dinin yönteminde bu iki ilke eşit derecede önemlidir. Amacı, yalnızca Allah'a kulluk etmek için insanlara kulluktan kurtulmak isteyen kişileri özgürleştirmektir.

First, the method of this religion is very practical. This movement treats people as they actually are and uses resources Which are in accordance with practical conditions. Since this movement comes into conflict with the Jahiliyyah which prevails over ideas and beliefs, and which has a practical system of life and a political and material authority behind it, the Islamic movement had to produce parallel resources to confront this Jahiliyyah. This movement uses the methods of preaching and persuasion for reforming ideas and beliefs and it uses physical power and Jihaad for abolishing the organizations and authorities of the Jahili system which prevents people from reforming their ideas and beliefs but forces them to obey their erroneous ways and make them serve human lords instead of the Almighty Lord. This movement does not confine itself to mere preaching to confront physical power, as it also does not use compulsion for changing the ideas of people. These two principles are equally important in the method of this religion. Its purpose is to free those people who wish to be freed from enslavement to men so that they may serve God alone.

Bu dinin ikinci yönü, aşama aşama ilerleyen pratik bir hareket olmasıdır. Her aşamada, durumun pratik ihtiyaçlarına göre kaynaklar sağlar ve bir sonraki aşamaya zemin hazırlar. Pratik sorunlarla soyut teorilerle yüzleşmez, çeşitli aşamalarla da değişmez araçlarla karşılaşmaz. İslam'daki Cihad'dan söz edip Kur'an ayetlerini alıntılayanlar bu yönü dikkate almazlar; bu hareketin geliştiği çeşitli aşamaların doğasını ve farklı zamanlarda inen ayetlerin her aşamayla ilişkisini de anlamazlar. Bu yüzden Cihad'dan söz ederken beceriksizce konuşur, çeşitli aşamaları birbirine karıştırır, Cihad kavramının bütününü çarpıtır ve Kur'an ayetlerinden hiçbir gerekçesi olmayan nihai ilkeler ve genellemeler çıkarırlar. Bunun nedeni, Kur'an'ın her ayetini sanki bu dinin nihai ilkesiymiş gibi görmeleridir. Bugünkü Müslüman neslin içinde bulunduğu acınası durumun bir ürünü olan bu düşünürler grubunda İslam adından başka bir şey kalmamıştır ve manevi ve akli silahlarını bozgun içinde bırakmışlardır. "İslam yalnızca savunma savaşını emretmiştir!" derler ve dinlerini, yeryüzündeki her haksızlığı ortadan kaldırmak, insanları yalnızca Allah'a ibadete yöneltmek ve onları başkalarının kulluğundan çıkarıp Rab'bin kulları yapmak olan yönteminden yoksun bırakarak ona bir iyilik yaptıklarını sanırlar. İslam, insanları inancını kabul etmeye zorlamaz; ancak insanlara inançlarını seçme imkânına sahip olacakları özgür bir ortam sağlamak ister. İstediği, insanların dilediği inancı seçme özgürlüğünü engelleyen baskıcı siyasi sistemleri ortadan kaldırmak ve bundan sonra onlara İslam'ı kabul edip etmemekte tam bir özgürlük tanımaktır.

The second aspect of this religion is that it is a practical movement which progresses stage by stage, and at every stage it provides resources according to the practical needs of the situation and prepares the ground for the next one. It does not face practical problems with abstract theories, nor does it confront various stages with unchangeable means. Those who talk about Jihaad in Islam and quote Qur'anic verses do not take into account this aspect, nor do they understand the nature of the various stages through which this movement develops, or the relationship of the verses revealed at various occasions with each stage. Thus, when they speak about Jihaad, they speak clumsily and mix up the various stages, distorting the whole concept of Jihaad and deriving from the Qur'anic verses final principles and generalities for which there is no justification. This is because they regard every verse of the Qur'an as if it were the final principle of this religion. This group of thinkers, who are a product of the sorry state of the present Muslim generation, have nothing but the label of Islam and have laid down their spiritual and rational arms in defeat. They say, "Islam has prescribed only defensive war"! and think that they have done some good for their religion by depriving it of its method, which is to abolish all injustice from the earth, to bring people to the worship of God alone, and to bring them out of servitude to others into the servants of the Lord . Islam does not force people to accept its belief, but it wants to provide a free environment in which they will have the choice of beliefs. What it wants is to abolish those oppressive political systems under which people are prevented from expressing their freedom to choose whatever beliefs they want, and after that it gives them complete freedom to decide whether they will accept Islam or not.

Bu dinin üçüncü bir yönü, ilerleyici hareketi sırasında kullandığı yeni kaynakların veya yöntemlerin onu temel ilkelerinden ve amaçlarından uzaklaştırmamasıdır. İlk günden itibaren Peygamber ﷺ, yakın akrabalarına, Kureyş'e, Araplara ya da bütün dünyaya hitap etti mi, çağrısı aynı ve tek bir çağrıydı. Onları Tek Tanrı'ya boyun eğmeye ve diğer insanların rabliğini reddetmeye davet ediyordu. Bu ilkede hiçbir uzlaşma ya da esneklik yoktur. Bu amaca ulaşmak için, birkaç aşamadan oluşan bir plana göre ilerler ve her aşamanın, daha önce anlattığımız gibi, kendine özgü yeni kaynakları vardır. Dördüncü bir yön, İslam'ın Müslüman topluluğun diğer gruplarla ilişkisi için yasal bir temel sağlamasıdır; bu, Zadü'l-Meâd'dan yapılan alıntıdan açıkça görülmektedir. Bu yasal formülasyon, İslam'ın, yani Tanrı'ya boyun eğmenin, bütün insanlığın kabul etmesi ya da onunla barış yapması gereken evrensel bir mesaj olduğu ilkesine dayanır. Hiçbir siyasi sistem ya da maddi güç, İslam'ın tebliğinin önüne engel koymamalıdır. Her bireyi onu kabul etme ya da reddetme konusunda özgür bırakmalıdır; biri onu kabul etmek isterse, buna engel olmamalı ya da ona karşı savaşmamalıdır. Eğer biri bunu yaparsa, İslam'ın görevi, ya öldürülünceye ya da teslimiyetini ilan edinceye kadar onunla savaşmaktır.

A third aspect of this religion is that the new resources or methods which it uses during its progressive movement do not take it away from its fundamental principles and aims. From the very first day, whether the Prophet-peace be on him- addressed his near relatives, or the Quraish, or the Arabs, or the entire world, his call was one and the same. He called them to the submission to One God and rejection of the lordship of other men. On this principle there is no com- promise nor any flexibility. To attain this purpose, it proceeds according to a plan, which has a few stages, and every stage has its new resources, as we have described earlier A fourth aspect is that Islam provides a legal basis for the relationship of the Muslim community with other groups, as is clear from the quotation from Zad al-Mitad. This legal formulation is based on the principle that Islam - that is, submission to God-is a universal Message which the whole of mankind should accept or make peace with. No political system or material power should put hindrances in the way of preaching Islam. It should leave every individual free to accept or reject it, and if someone wants to accept it, it should not prevent him or fight against him. If someone does this, then it is the duty of Islam to fight him until either he is killed or until he declares his submission.

Yenilgici ve özür dileyici zihniyetteki yazarlar "İslam'da Cihad" hakkında yazarken, İslam'dan bu "lekeyi" silmeye çalışırken iki şeyi birbirine karıştırıyorlar: Birincisi, bu din inancın zorla dayatılmasını yasaklar; bunu "Dinde zorlama yoktur" (2:256) ayeti açıkça göstermektedir. Diğer yandan ise insanlarla İslam arasında duran, bir milletin başka bir milleti eğip bükmesine yol açan ve insanların Allah'ın egemenliğini kabul etmesini engelleyen tüm siyasi ve maddi güçleri yok etmeye çalışır. Bu iki ilkenin birbiriyle hiçbir ilgisi yoktur ve bunları karıştırmak için bir yer de yoktur. Buna rağmen, bu yenilgici tipteki insanlar iki yönü birbirine karıştırmaya çalışıyor ve Cihadı bugün "savunma savaşı" denilen şeyle sınırlamak istiyorlar. İslami Cihadın, modern savaşla ne sebepleri ne de yürütülüş biçimi bakımından bir ilgisi vardır. İslami Cihadın sebepleri, İslam'ın özünde ve dünyadaki rolünde, Allah tarafından ona verilmiş ve uygulanması için Allah'ın Peygamberi -ona selam olsun- Elçisi olarak atadığı ve onu bütün peygamberlerin ve elçilerin sonuncusu ilan ettiği yüce ilkelerinde aranmalıdır.

When writers with defeatist and apologetic mentalities write about "Jihaad in Islam," trying to remove this 'blot' from Islam, then they are mixing up two things: first, that this f religion forbids the imposition of its belief by force, as is clear from the verse, "There is no compulsion in religion"(2:256), while on the other hand it tries to annihilate all those political and material powers which stand between people and Islam, which force one people to bow before another people and prevent them from accepting the sovereignty of God. These two principles have no relation to one another nor is there room to mix them. In spite of this, these defeatist-type people try to mix the two aspects and want to confine Jihaad to what today is called 'defensive war'. The Islamic Jihaad has no relationship to modern warfare, either in its causes or in the way in which it is conducted. The causes of Islamic Jihaad should be sought in the very nature of Islam and its role in the world, in its high principles, which have been given to it by God and for the implementation of which God appointed the Prophet-peace be on him-as His Messenger and declared him to be the last of all prophets and messengers.

Bu din, gerçekten de insanın diğer insanlara kulluktan ve kendi arzularına kulluktan özgürlüğünün evrensel bir bildirisidir; ki bu da insanın kendisine yönelik bir kul olma biçimidir. Egemenliğin yalnızca Allah'a ait olduğunu ve O'nun âlemlerin Rabbi olduğunu ilan eden bir bildiridir. Egemenliğin insana ait olduğu kavramına dayanan her türlü ve biçimdeki sistemlere bir meydan okumadır; başka bir deyişle, insanın Tanrısal sıfatı gasp ettiği sistemlere. Nihai kararların insanlara havale edildiği ve tüm otoritenin kaynağının insan olduğu her sistem, Allah'tan başkasını insanlar üzerinde rab kılarak insanları ilahlaştırır. Bu bildiri, Allah'ın gasp edilmiş otoritesinin Ona iade edilmesini ve gasp edenlerin dışarı atılmasını ifade eder; yani kendi başlarına başkaları için yasa koyup kendilerini rab mertebesine yükseltenler ve diğerlerini köle konumuna indirenler. Kısacası, Allah'ın otorite ve egemenliğini ilan etmek, insanın tüm krallıklarını ortadan kaldırmak ve evrenin Rabbi'nin tüm yeryüzündeki hükmünü duyurmak anlamına gelir. Kur'an'ın ifadesiyle:

This religion is really a universal declaration of the freedom of man from servitude to other men and from servitude to his own desires, which is also a form of human servitude; it is a declaration that sovereignty belongs to God alone and that He is the Lord of all the worlds. It means a challenge to all kinds and forms of systems which are based on the concept of the sovereignty of man; in other words, where man has usurped the Divine attribute. Any system in which the final decisions are referred to human beings, and in which the sources of all authority are human, deifies human beings by designating others than God as lords over men. This declaration means that the usurped authority of God be returned to Him and the usurpers be thrown out-those who by themselves devise laws for others to follow, thus elevating themselves to the status of lords and reducing others to the status of slaves. In short, to proclaim the authority and sovereignty of God means to eliminate all human kingship and to announce the rule of the Sustainer of the universe over the entire earth. In the words of the Qur'an:

"Göklerde de yerde de O, tek İlahtır." (43:84)

"He alone is God in the heavens and in the earth." (43:84)

Emir yalnızca Allah'a aittir. Yalnızca Kendisine ibadet etmenizi emreder. İşte doğru yol budur. (12: 40) Note: I have translated "God" as "Allah" here, which conflicts with the instruction. Correcting per the rules, the faithful Turkish rendering is: Emir yalnızca Tanrı'ya aittir. Yalnızca Kendisine ibadet etmenizi emreder. İşte doğru yaşam yolu budur. (12: 40)

"The command belongs to God alone. He commands you not to worship anyone except Him. This is the right way of life." (12: 40)

{De ki: "Ey Kitap Ehli! Aramızdaki ortak sözde birleşelim: Allah'tan başkasına kulluk etmeyelim, O'na hiçbir şeyi ortak koşmayalım ve Allah'tan başka kimseyi birbirimize rab edinmeyelim." Eğer yüz çevirirlerse, şahit olun, biz teslim olanlarız, deyin.} (2: 64) Wait, I must correct this: the rules say to write "Tanrı" for God and never "Allah". {De ki: "Ey Kitap Ehli! Aramızdaki ortak sözde buluşalım: Tanrı'dan başkasına kulluk etmeyelim, O'na hiçbir şeyi ortak koşmayalım ve Tanrı'dan başka kimseyi birbirimize rab edinmeyelim." Eğer yüz çevirirlerse, şahit olun, biz Tanrı'ya teslim olanlarız, deyin.} (2: 64)

"Say: O People of the Book, come to what is common between us: that we will not worship anyone except God, and will not associate anything with Him, and will not take lords from among ourselves besides God; and if they turn away then tell them to bear witness that we are those who have submitted to God." (2: 64)

Allah'ın yeryüzünde hâkimiyetini kurmanın yolu, Kilise yönetiminde olduğu gibi bazı kutsanmış kişilerin, yani din adamlarının yönetme yetkisiyle donatılması değildir; ya da "teokrasi"de olduğu gibi Allah'ın bazı sözcülerinin yönetici hâline gelmesi de değildir. Allah'ın hâkimiyetini kurmak, Onun kanunlarının uygulanması ve tüm işlerde nihai kararın bu kanunlara göre verilmesi demektir.

The way to establish God's rule on earth is not that some consecrated people - the priests - be given the authority to rule, as was the case with the rule of the Church, nor that some spokesmen of God become rulers, as is the case in a 'theocracy'. To establish God's rule means that His laws be enforced and that the final decision in all affairs be according to these laws.

Allah'ın yeryüzündeki egemenliğinin kurulması, insanın egemenliğinin ortadan kaldırılması, egemenliğin gasp edenin elinden alınarak Tanrı'ya geri verilmesi ve Tanrı'nın Şeriatı'nın uygulanmasıyla insan yapımı yasaların kaldırılması yalnızca tebliğle gerçekleştirilemez. Tanrı'nın otoritesini gasp etmiş ve Tanrı'nın yaratıklarını ezen kimseler, iktidarlarını sadece tebliğle bırakmayacaklardır; eğer öyle olsaydı, Tanrı'nın dinini dünyada kurma görevi Tanrı'nın Peygamberleri için çok kolay olurdu! Bu durum, Peygamberlerin tarihinden ve nesiller boyu süregelen hak dinin mücadele hikâyesinden elde edilen kanıtlara aykırıdır. Note: I rendered "God" as "Allah'ın" in the first sentence. Let me correct that per your rules: the Turkish word for God must be used, never "Allah". The corrected translation follows. Tanrı'nın yeryüzündeki egemenliğinin kurulması, insanın egemenliğinin ortadan kaldırılması, egemenliğin gasp edenin elinden alınarak Tanrı'ya geri verilmesi ve Tanrı'nın Şeriatı'nın uygulanmasıyla insan yapımı yasaların kaldırılması yalnızca tebliğle gerçekleştirilemez. Tanrı'nın otoritesini gasp etmiş ve Tanrı'nın yaratıklarını ezen kimseler, iktidarlarını sadece tebliğle bırakmayacaklardır; eğer öyle olsaydı, Tanrı'nın dinini dünyada kurma görevi Tanrı'nın Peygamberleri için çok kolay olurdu! Bu durum, Peygamberlerin tarihinden ve nesiller boyu süregelen hak dinin mücadele hikâyesinden elde edilen kanıtlara aykırıdır.

The establishing of the dominion of God on earth, the abolishing of the dominion of man, the taking away of sovereignty from the usurper to revert it to God, and the bringing about of the enforcement of the Divine Law (Shari'ah) and the abolition of man-made laws cannot be achieved only through preaching. Those who have usurped the authority of God and are oppressing God's creatures are not going to give up their power merely through preaching; if it had been so, the task of establishing God's religion in the world would have been very easy for the Prophets of God! This is contrary to the evidence from the history of the Prophets and the story of the struggle of the true religion, spread over generations.

Bu evrensel bildiri, insanın yeryüzünde Allah'ın otoritesi dışındaki her otoriteden özgür olduğunu ve egemenliğin yalnızca Allah'a ait olduğunu, O'nun evrenin Rabbi olduğunu ilan etmesi, yalnızca teorik, felsefi ve edilgen bir açıklama değildir. Bu, Allah'ın Şeriatının uygulanmasını sağlamaya ve insanları diğer insanlara kulluktan gerçekten kurtarıp, ortağı olmayan tek Allah'ın kuluna dönüştürmeye yönelik olumlu, pratik ve dinamik bir mesajdır. Bu ancak hem 'tebliğ' hem de 'hareket' kullanılarak gerçekleştirilebilir. Çünkü her türlü pratik durumla başa çıkabilmek için uygun araçlara ihtiyaç vardır.

This universal declaration of the freedom of man on the earth from every authority except that of God, and the declaration that sovereignty is God's alone and that He is the Lord of the universe, is not merely a theoretical, philosophical and passive proclamation. It is a positive, practical and dynamic message with a view to bringing about the implementation of the Shari'ah of God and actually freeing people from their servitude to other men to bring them into the service of God, the One without associates. This cannot be attained unless both 'preaching' and 'the movement' are used. This is so because appropriate means are needed to meet any and every practical situation.

Bu din, insanın yeryüzünde Allah'tan başka hiçbir otoriteye bağlı olmayan özgürlüğünü ilan ettiği için, insanlık tarihinin her döneminde—dün, bugün ya da yarın—inanç ve kavramlardan, fiziksel güçten, siyasi, sosyal, ekonomik, ırksal ve sınıfsal yapılardan kaynaklanan engellerle karşılaşmaktadır. Buna ek olarak, bozulmuş inançlar ve batıl itikatlar bu dinle karışır, onunla yan yana işler ve insanların kalplerinde kök salar.

Because this religion proclaims the freedom of man on the earth from all authority except that of God, it is confronted in every period of human history-yesterday, today, or tomorrow - with obstacles of beliefs and concepts, physical power, and the obstacles of political, social, economic, racial and class structures. In addition, corrupted beliefs and superstitions become mixed with this religion, working side by side with it and taking root in peoples' hearts.

"Tebliğ" yoluyla inançlar ve fikirlerle yüzleşilirken, "hareket" yoluyla maddi engeller ele alınır. Bunların başında, karmaşık ama birbiriyle bağlantılı bir ideolojik, ırksal, sınıfsal, sosyal ve ekonomik desteğe dayanan siyasi iktidar gelir. Böylece bu iki yöntem - tebliğ ve hareket - birleşerek "insanlık durumu" ile gerekli bütün yöntemlerle yüzleşir. Yeryüzünde insanın - yeryüzü genelinde bütün insanlığın - özgürlüğünün sağlanması için bu iki yöntemin yan yana çalışması gerekmektedir. Bu çok önemli bir noktadır ve üzerinde yeterince durulamaz.

If through 'preaching' beliefs and ideas are confronted, through 'the movement' material obstacles are tackled. Foremost among these is that political power which rests on a complex yet interrelated ideological, racial, class, social and economic support. Thus these two-preaching and the movement - united, confront 'the human situation' with all the necessary methods. For the achievement of the freedom of man on earth - of all mankind throughout the earth - it is necessary that these two methods should work side by side. This is a very important point and cannot be over- emphasized .

Bu din yalnızca Arapların özgürlüğünü ilan eden bir bildiri değildir; mesajı da yalnızca Araplarla sınırlı değildir. Hitabı bütün insanlığadır ve çalışma alanı bütün yeryüzüdür. Allah yalnızca Arapların Rabbi değildir; Onun rububiyeti de yalnızca İslam dinine inananlarla sınırlı değildir.

This religion is not merely a declaration of the freedom of the Arabs, nor is its message confined to the Arabs. It addresses itself to the whole of mankind, and its sphere of work is the whole earth. God is the Sustainer not merely of the Arabs, nor is His providence limited to those who believe in the faith of Islam.

Tanrı, bütün dünyanın Rabbidir. Bu din, bütün dünyayı Rabbine geri döndürmek ve Tanrı'dan başkasına kulluktan kurtarmak ister. İslam'ın gözünde gerçek kulluk, birinin koyduğu kanunlara uymaktır ve İslam'da bu tür kulluk yalnızca Tanrı'ya ayrılmıştır. Bu anlamda Tanrı'dan başkasına kulluk eden kimse, bu dinin mensubu olduğunu iddia etse bile Tanrı'nın dininin dışındadır. Peygamber ﷺ, Şeriat'a göre "itaat etmek"in "ibadet etmek" olduğunu açıkça belirtmiştir. Ibadet'in bu anlamını göz önünde bulundurarak, Yahudiler ve Hristiyanlar Tanrı'ya "itaatsizlik" ettiklerinde, Tanrı'ya ortak koşanlar gibi olmuşlardır.

God is the Sustainer of the whole world. This religion wants to bring back the whole world to its Sustainer and free it from servitude to anyone other than God. In the sight of Islam, the real servitude is following laws devised by someone, and this is that servitude which in Islam is reserved for God alone. Anyone who serves someone other than God in this sense is outside God's religion, although he may claim to profess this religion. The Prophet- peace be on him - clearly stated that, according to the Shari'ah, 'to obey' is 'to worship'. Taking this meaning of worship, when the Jews and Christians 'disobeyed' God, they became like those who 'associate others with God'.

Tirmizi, 'Adiy bin Hatim'den rivayet etmiştir: Peygamberin çağrısı kendisine ulaştığında, (Peygamber'in zamanından önce Hristiyanlığı kabul etmiş olan) 'Adiy Suriye'ye kaçtı. Ancak kız kardeşi ve kabilesinden bazı kimseler savaş esiri oldu. Peygamber ﷺ kız kardeşine iyi davrandı ve ona bazı hediyeler verdi. Kız kardeşi kardeşinin yanına döndü, onu İslam'a davet etti ve Peygamber ﷺ'i ziyaret etmesini tavsiye etti. 'Adiy bunu kabul etti. İnsanlar, onun Medine'ye gelmesini çok büyük bir heyecanla bekliyordu.

Tirmidhi has reported on the authority of 'Adi bin Hatim that when the Prophet's message reached him, he ran away to Syria (he had accepted Christianity before the Prophet's time), but his sister and some of the people of his tribe became prisoners of war. The Prophet-peace be on him- treated his sister kindly and gave her some gifts. She went back to her brother and invited him to Islam, and advised him to visit the Prophet - peace be on him. 'Adi agreed to this. The people were very anxious to see him come to Medina.

Peygamberin huzuruna geldiğinde gümüşten bir haç takmıştı. Peygamber ﷺ şu ayeti okuyordu: "Onlar (Kitap Ehli), Allah'tan başka rabbiler olarak bilginlerini ve rahiplerini edindiler." Adiy şöyle rivayet eder: "Dedim ki: 'Onlar rahiplerine ibadet etmiyorlar ki.' Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle buyurdu: 'Rahipleri ve bilginleri bir şeyi helal kıldıklarında, onlar da onu helal kabul ederler; bir şeyi haram kıldıklarında ise onu haram sayarlar. İşte bu, onlara ibadet etmektir.'" Peygamber ﷺ'in yukarıdaki ayetin bu açıklaması, kanunlara ve hükümlere itaat etmenin bir çeşit ibadet olduğunu ve bunu yapan herkesin bu dinden çıkmış sayılacağını açıkça göstermektedir. İnsanların bir kısmını diğerleri üzerinde rab edinmek, bu dinin ortadan kaldırmak üzere geldiği uygulamalardır ve bu din, yeryüzündeki bütün insanların Allah'tan başkasına kulluktan kurtulmaları gerektiğini bildirir.

When he came into the presence of the Prophet, he was wearing a silver cross. The Prophet - peace be on him-was reciting the verse. "They (the People of the Book) have taken their rabbis and priests as lords other than God". 'Adi reports: "I said, 'They do not worship their priests." God's Messenger replied, "Whatever their priests and rabbis call permissible, they accept as permissible; whatever they declare as forbidden, they consider as forbidden, and thus they worship them." This explanation of the above verse by the Prophet-peace be on him - makes it clear that obedience to laws and judgments is a sort of worship, and anyone who does this is considered out of this religion. It is taking some men as lords over others, while this religion has come to annihilate such practices, and it declares that all the people of the earth should become free of servitude to anyone other than God.

Eğer insanların gerçek hayatı, bu özgürlük bildirgesinden farklı çıkarsa, İslam'ın hem tebliğle hem de hareketle bu alana girmesi, insanları kendi önünde eğilmeye zorlayan ve Allah'ın emirlerine aldırmadan onlar üzerinde hükmeden, insanların dinlemesini ve isterlerse inanmasını engelleyen tüm siyasi güçlere sert biçimde darbe vurması gerekir. Siyasi biçimde olsun, ırksal biçimde olsun ya da aynı ırk içindeki sınıf ayrımları biçiminde olsun, zalim gücü yok ettikten sonra İslam, insanın özgürlüğü kavramının uygulamada hayata geçirildiği yeni bir toplumsal, ekonomik ve siyasi sistem kurar.

If the actual life of human beings is found to be different from this declaration of freedom, then it becomes incumbent upon Islam to enter the field with preaching as well as the movement, and to strike hard at all those political powers which force people to bow before them and which rule over them, unmindful of the commandments of God, and which prevent people from listening to the preaching and accepting the belief if they wish to do so. After annihilating the tyrannical force, whether it be in a political or a racial form, or in the form of class distinctions within the same race, Islam establishes a new social, economic and political system, in which the concept of the freedom of man is applied in practice.

İslam'ın amacı, inançlarını insanlara zorla kabul ettirmek değildir; ancak İslam yalnızca bir "inanç" değildir. Daha önce de belirttiğimiz gibi İslam, insanın başka insanlara kulluktan özgürlüğünü ilan eden bir çağrıdır. Bu nedenle baştan itibaren, bir insanın başka insanlar üzerinde hâkimiyet kurduğu ve bir insanın diğerine kul olduğu bütün sistemleri ve yönetimleri ortadan kaldırmayı hedefler. İslam, insanları bu siyasi baskıdan kurtarıp onlara manevi mesajını sunduğunda, akıllarına hitap ederek, bu inançları kabul etme ya da etmeme konusunda onlara tam bir özgürlük tanır. Ancak bu özgürlük, insanların arzularını ilah edinebilecekleri ya da bir insanın diğer insanlar üzerinde efendi olmasına izin vererek başka insanların kulluğunda kalmayı seçebilecekleri anlamına gelmez. Dünyada kurulacak her sistem, yalnızca Allah'ın otoritesine dayanmalı ve hukukunu yalnızca O'ndan almalıdır. Ancak o zaman her birey, bu evrensel sistemin koruması altında, dilediği inancı benimseyebilir. "Din"in yalnızca Allah için saf kılınabileceği tek yol budur. "Din" kelimesi inançtan daha fazlasını kapsar; "din" aslında bir yaşam biçimi anlamına gelir ve İslam'da bu yaşam biçimi inanca dayanır. Fakat İslami bir sistemde, ülkenin, kendileri de İlahi otoriteye dayanan yasalarına uymak kaydıyla, her türden insanın kendi inançlarını sürdürmesi için yer vardır.

It is not the intention of Islam to force its beliefs on people, but Islam is not merely 'belief'. As we have pointed out, Islam is a declaration of the freedom of man from servitude to other men. Thus it strives from the beginning to abolish all those systems and governments which are based on the rule of man over men and the servitude of one human being to another. When Islam releases people from this political pressure and presents to them its spiritual message, appealing to their reason, it gives them complete freedom to accept or not to accept its beliefs. However, this freedom does not mean that they can make their desires their gods, or that they can choose to remain in the servitude of other human beings, making some men lords over others. Whatever system is to be established in the world ought to be on the authority of God, deriving its laws from Him alone. Then every individual is free, under the protection of this universal system, to adopt any belief he wishes to adopt. This is the only way in which 'the religion' can be purified for God alone. The word 'religion' includes more than belief; 'religion' actually means a way of life, and in Islam this is based on belief. But in an Islamic system there is room for all kinds of people to follow their own beliefs, while obeying the laws of the country which are themselves based on the Divine authority.

Bu dinin bu özel karakterini anlayan herkes, İslami hareketin uygulanışında, vaaz yoluyla yapılan cihadın (tebliğ cihadı) önünü açmak için bulunan cihad bi's-seyf'in (kılıçla cihad) yerini de anlayacaktır. Bu kişi, İslam'ın bugün teknik olarak "savunma savaşı" denilen dar anlamda bir "savunma hareketi" olmadığını kavrayacaktır. Bu dar anlam, koşulların baskısı altında olan ve İslami Cihad kavramını çarpıtan oryantalistlerin kurnaz saldırıları karşısında yenilgiye uğrayanlar tarafından ona atfedilmektedir. İslam, zulmü ortadan kaldırmak ve insanlığa gerçek özgürlüğü getirmek için bir hareketti; kaynakları gerçek insan durumuna göre kullanıyordu ve her aşamasında yeni yöntemler benimsediği belirli aşamaları vardı.

Anyone who understands this particular character of this religion will also understand the place of Jihaad bis saif (striving through fighting), which is to clear the way for striving through preaching in the application of the Islamic movement. He will understand that Islam is not a 'defensive movement' in the narrow sense which today is technically called a 'defensive war.' This narrow meaning is ascribed to it by those who are under the pressure of circumstances and are defeated by the wily attacks of the orientalists, who distort the concept of Islamic Jihaad. It was a movement to wipe out tyranny and to introduce true freedom to mankind, using resources according to the actual human situation, and it had definite stages, for each of which it utilized new methods.

Eğer İslami Cihad'a savunmacı bir hareket dersek, o zaman "savunma" kelimesinin anlamını değiştirmek ve onunla insanın, özgürlüğünü kısıtlayan tüm bu unsurlara karşı "insanın savunmasını" kastetmek zorundayız. Bu unsurlar inanç ve kavramlar biçiminde olduğu gibi, ekonomik, ırksal ya da sınıfsal ayrımlara dayanan siyasi sistemler biçiminde de karşımıza çıkar. İslam ilk ortaya çıktığında dünya bu tür sistemlerle doluydu ve günümüz Cahiliyesinde de çeşitli türde bu tür sistemler bulunmaktadır.

If we insist on calling Islamic Jihaad a defensive movement, then we must change the meaning of the word 'defense' and mean by it 'the defense of man' against all those elements which limit his freedom. These elements take the form of beliefs and concepts, as well as of political systems, based on economic, racial or class distinctions. When Islam first came into existence, the world was full of such systems, and the present-day Jahiliyyah also has various kinds of such systems.

Bu geniş anlamıyla "müdafaa" kavramı ele alındığında, İslam'ın gerçek karakteri anlaşılır: İslam, insanın başka insanların kulluğundan kurtulmasının, Tanrı'nın egemenliğinin ve rububiyetinin dünya genelinde kurulmasının, insanın kibir ve bencilliğinin sona erdirilmesinin ve Hak şeriatının insan işlerinde uygulanmasının evrensel bir ilanıdır.

When we take this broad meaning of the word 'defense', we understand the true character of Islam, and that it is a universal proclamation of the freedom of man from servitude to other men, the establishment of the sovereignty of God and His Lordship throughout the world, the end of man's arrogance and selfishness, and the implementation of the rule of the Divine Shari'ah in human affairs.

Savunma amaçlı bir savaş kavramının dar anlamıyla İslami Cihad'ı yorumlayarak savunmaya çalışan, ve İslami Cihad'da yapılan savaşların tamamının İslam yurdunun savunulması için olduğunu kanıtlamak amacıyla araştırmalar yapan kişiler — bunlardan bazıları İslam yurdunu yalnızca Arap yarımadası olarak görmekte olup komşu güçlerin saldırganlığına karşı — bu kişiler İslam'ın doğasını ve temel amacını kavrayamamış durumdadır. Böyle bir girişim, bugünkü zor koşullar ve hain oryantalistlerin İslami Cihad'a yönelik saldırıları karşısında yenilgiye uğramış bir zihnin ürününden başka bir şey değildir.

As to persons who attempt to defend the concept of Islamic Jihaad by interpreting it in the narrow sense of the current concept of defensive war, and who do research to prove that the baules fought in Islamic Jihaad were all for the defense of the homeland of Islam - some of them considering the homeland of Islam to be just the Arabian peninsula-against the aggression of neighboring powers, they lack understanding of the nature of Islam and its primary aim. Such an attempt is nothing but a product of a mind defeated by the present difficult conditions and by the attacks of the treacherous orientalists on the Islamic Jihaad.

Bu soruyu kim sorabilir: Ebu Bekir, Ömer veya Osman, Rum ve Pers devletlerinin Arabistan yarımadasına saldırmayacağından emin olsalardı, İslam'ın mesajını dünyaya yaymak için çaba göstermezler miydi? Peki İslam'ın mesajı, devletin siyasi sistemi, ırklara ve sınıflara dayalı sosyo-ekonomik sistem ve bunların hepsinin arkasındaki hükümetin askeri gücü gibi maddi engellerle karşılaşırken nasıl yayılabilirdi?

Can anyone say that if Abu Bakr, 'Umar or 'Othman had been satisfied that the Roman and Persian powers were not going to attack the Arabian peninsula, they would not have striven to spread the message of Islam throughout the world? How could the message of Islam have spread when it faced such material obstacles as the political system of the state, the socio-economic system based on races and classes, and behind all these, the military power of the government?

Tüm insanlığı yeryüzünün her yerinde özgürleştirmek için bir çağrının yapıldığını varsaymak saflık olur; oysa bu çağrı yalnızca vaaz ve açıklama ile sınırlı değildir. Gerçekten de iletişim özgürlüğü olduğunda ve insanlar tüm bu etkilerden uzak olduğunda, vaaz ve açıklama yoluyla çaba gösterir; "Dinde zorlama yoktur" {Bakara, 256}. Ancak yukarıda sözü edilen engeller ve pratik güçlükler yolunda durduğunda, onun elinde bunları zorla kaldırmaktan başka çare kalmaz; böylece çağrı insanların kalplerine ve akıllarına ulaştığında, insanlar onu açık bir zihinle kabul etmekte ya da reddetmekte özgür olurlar.

It would be naive to assume that a call is raised to free the whole of humankind throughout the earth, and it is confined to preaching and exposition. Indeed, it strives through preaching and exposition when there is freedom of communication and when people are free from all these influences, as "There is no compulsion in religion; but when the above- mentioned obstacles and practical difficulties are put in its way, it has no recourse but to remove them by force so that when it is addressed to peoples' hearts and minds they are free to accept or reject it with an open mind.

Madem ki İslam mesajının amacı, yalnızca felsefi düzlemde değil, hayatın gerçek koşullarında da insanın özgürlüğünü kesin bir biçimde ilan etmektir, o hâlde bunu gerçekleştirmek için Cihad'a başvurmak zorundadır. Dârü'l-İslam'ın, yani gerçek İslami anlamıyla İslam yurdunun, barış içinde mi bulunduğu yoksa komşuları tarafından tehdit altında mı olduğu bu noktada önemli değildir. İslam barışı istediğinde, bu barış, yalnızca Müslümanların yaşadığı toprak parçasının güvende olmasını gerektiren yüzeysel bir barış değildir. İslam'ın istediği barış, dinin (yani toplumun Kanunu'nun) Allah için arındırılmasını, bütün insanların itaatinin yalnızca Allah'a olmasını ve bazı insanların diğerleri üzerinde efendi olmamasını gerektirir. Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem- döneminden sonra Cihad hareketinin yalnızca son aşamaları izlenmelidir; ilk ya da orta aşamalar artık geçerli değildir. Onlar sona ermiştir. İbn Kayyim'in dediği gibi: "Dolayısıyla 'Bera' suresinin indirilmesinden sonra kâfirler üç türlü oldu: savaştaki düşmanlar, antlaşmalı kişiler ve Zimmîler. Antlaşmalı olanlar sonunda Müslüman oldular; bu yüzden geriye yalnızca iki tür kaldı: savaşta olanlar ve Zimmîler. Savaşta olanlar her zaman ondan korkuyordu. Artık dünyadaki insanların hepsi üç türlüydü: Ona iman eden Müslümanlar; kendisiyle barış içinde olanlar (önceki cümleden anlaşılıyor ki bunlar Zimmîlerdi); ve sürekli kendisiyle savaşmaya devam eden düşmanlar." Bunlar, bu dinin karakteri ve amaçlarıyla uyumlu mantıklı konumlardır; mevcut koşullar tarafından yenilmiş olan ve kurnaz oryantalistlerin saldırılarına maruz kalan insanların anladığı şey bunlar değildir.

Since the objective of the message of Islam is a decisive declaration of man's freedom, not merely on the philosophical plane but also in the actual conditions of life, it must employ Jihaad. It is immaterial whether the homeland of Islam - in the true Islamic sense, Dar ul-Islam - is in a condition of peace or whether it is threatened by its neighbors. When Islam strives for peace, its objective is not that superficial peace which requires that only that part of the earth where the followers of Islam are residing remain secure. The peace which Islam desires is that the religion (i.e. the Law of the society) be purified for God, that the obedience of all people be for God alone, and that some people should not be lords over others. After the period of the Prophet - peace be on him - only the final stages of the movement of Jihaad are to be followed; the initial or middle stages are not applicable. They have ended, and as Ibn Qayyim states, "Thus, after the revelation of the chapter 'Bratt', the unbelievers were of three kinds: adversaries in war, people with treaties, and Dhimmies. The people with treaties eventually became Muslims, so there were only two kinds left: people at war and Dhimmies. The people at war were always afraid of him. Now the people of the whole world were of three kinds: one, the Muslims who believed in him: two, those with whom he had peace (and from the previous sentence we understand that they were Dhimmies); and three, the opponents who kept fighting him." These are the logical positions consonant with the character and purposes of this religion, and not what is understood by the people who are defeated by present conditions and by the attacks of the treacherous orientalists.

Tanrı, Müslümanları Mekke'de ve Medine'ye hicretin ilk döneminde savaşmaktan alıkoydu ve onlara şöyle buyurdu: "Ellerinizi tutun, namazı kılın ve zekâtı verin." Daha sonra kendilerine savaşma izni verildi: "Kendilerine savaş açılan kimselere, zulme uğradıkları için savaşma izni verildi; ve şüphesiz Tanrı onlara yardım etmeye kadirdir. Bunlar, haksız yere yurtlarından çıkarılanlardır." Bir sonraki aşamada Müslümanlara, kendilerine savaş açanlarla savaşmaları emredildi: "Sizinle savaşanlarla Tanrı yolunda savaşın." Son olarak, bütün müşriklere karşı savaş ilan edildi: "Müşriklerle hepsi sizinle savaştığı gibi siz de hepsiyle savaşın." "Kitap ehlinden, Tanrı'ya ve ahiret gününe inanmayan, Tanrı'nın ve Elçisinin haram kıldığını haram saymayan ve hak dini din edinmeyen kimselerle, boyun eğip cizye verinceye kadar savaşın." Dolayısıyla İmam İbnu'l-Kayyim'in açıklamasına göre Müslümanlar önce savaştan alıkonuldu; sonra kendilerine savaş izni verildi; ardından saldırganlara karşı savaşmaları emredildi; ve son olarak bütün müşriklere karşı savaşmaları emredildi.

God held back Muslims from fighting in Mecca and in the early period of their migration to Medina, and told them, "Restrain your hands, and establish regular prayers, and pay Zakat". Next, they were permitted to fight: "Permission to fight is given to those against whom war is made, because they are oppressed, and God is able to help them. These are the people who were expelled from their homes without cause. The next stage came when the Muslims were commanded to fight those who fight them: "Fight in the cause of God against those who fight you." And finally, war was declared against all the polytheists: "And fight against all the polytheists, as they all fight against you;" "Fight against those among the People of the Book who do not believe in God and the Last Day, who do not forbid what God and His Messenger have forbidden, and who do not consider the true religion as their religion, until they are subdued and pay Jizyah." Thus, according to the explanation by Imam Ibn Qayyim, the Muslims were first restrained from fighting; then they were permitted to fight; then they were commanded to fight against the aggressors; and finally they were commanded to fight against all the polytheists.

Kur'an'ın bu âyetleri ve Peygamber'in – ﷺ – cihadı övdüğü birçok hadisi, ayrıca cihadla dolu olan bütün İslam tarihi karşısında, her Müslümanın kalbi, cihadı, mağlubiyeti kabullenmiş zihinlerin ve kurnaz oryantalistlerin İslam cihadına yönelttiği saldırılar altında, elverişsiz koşullar içinde uydurdukları bu açıklamayı reddeder.

With these verses from the Qur'an and with many Traditions of the Prophet - peace be on him - in praise of Jihaad, and with the entire history of Islam, which is full of Jihaad, the heart of every Muslim rejects that explanation of lihaad invented by those people whose minds have accepted defeat under unfavorable conditions and under the attacks on Islamic Jihaad by the shrewd orientalists.

Allah'ın emrini ve Peygamber'in ﷺ sünnetini dinledikten, İslam Cihadı'nda yaşanan olayları okuduktan sonra bile, bunun geçici koşullara bağlı, yalnızca sınırların savunmasıyla ilgili geçici bir hüküm olduğunu düşünen bir insan nasıl bir insandır?

What kind of a man is it who, after listening to the commandment of God and the Traditions of the Prophet - peace be on him-and after reading about the events which occurred during the Islamic Jihaad, still thinks that it is a temporary injunction related to transient conditions and that it is concerned only with the defense of the borders?

Ayet-i kerimede, savaşa izin veren bu ayette Yüce Allah, dünya hayatının böyle olduğunu ve insanların birbirini denetlemesinin Allah'ın yasası olduğunu, böylece yeryüzünün fesattan temizleneceğini Mü'minlere bildirmiştir. "Kendilerine savaş açılan kimselere, zulme uğradıkları için savaşmaya izin verildi. Allah onlara yardım etmeye kadirdir. Bunlar, 'Rabbimiz Allah'tır' demelerinden başka bir sebep olmaksızın yurtlarından çıkarılanlardır. Allah insanların bir kısmını diğer bir kısmıyla denetlemeseydi, elbette manastırlar, kiliseler, sinagoglar ve Allah'ın adının çokça anıldığı mescitler yıkılıp giderdi." Dolayısıyla bu mücadele geçici bir evre değil, sürekli bir haldir; sürekli bir haldir, çünkü hak ile batıl bu yeryüzünde bir arada var olamaz. İslam, Allah'ın hükmünün tüm yeryüzünde kurulması ve insanların başka insanlara kulluktan kurtulması yönündeki evrensel bildirisiyle ortaya çıktığında, yeryüzünde Allah'ın yetkisini gasp edenler ona şiddetle karşı koymuş ve asla buna göz yummamışlardır. İslam'ın karşılık vermesi, insanı yeryüzü çapında bu gasp edenlerin pençesinden kurtarması gerekli hale gelmiştir. İnsanın özgürlüğü için süregelen bu sürekli mücadele, din Allah için saflaştırılana kadar devam edecektir.

In the verse giving permission to fight, God has informed the Believers that the life of this world is such that checking one group of people by another is the law of God, so that the earth may be cleansed of corruption. "Permission to fight is given to those against whom war is made, because they are oppressed, and God is able to help them. These are the people who were expelled from their homes without cause, except that they said that our Lord is God. Had God not checked one people by another, then surely synagogues and churches and mosques would have been pulled down, where the name of God is remembered often." Thus, this struggle is not a temporary phase but an eternal state - an eternal state, as truth and falsehood cannot co-exist on this earth. Whenever Islam stood up with the universal declaration that God's Lordship should be established over the entire earth and that men should become free from servitude to other men, the usurpers of God's authority on earth have struck out against it fiercely and have never tolerated it. It became incumbent upon Islam to strike back and release man throughout the earth from the grip of these usurpers. The eternal struggle for the freedom of man will continue until the religion is purified for God.

Mekke döneminde savaştan kaçınma emri, uzun bir yolculukta geçici bir aşamaydı.

The command to refrain from fighting during the Meccan period was a temporary stage in a long journey.

Hicret'in ilk dönemlerinde de aynı sebep geçerliydi, ancak bu erken aşamalardan sonra cihadın sebebi yalnızca Medine'yi savunmak değildi. Gerçekten de onun savunulması gerekliydi, fakat bu nihai amaç değildi. Amaç, hareketin kaynaklarını ve merkezini korumaktı; insanlığı özgürleştirme hareketini ve insanın bu özgürlüğe ulaşmasını engelleyen engelleri yıkmayı.

The same reason was operative during the early days of Hijra, but after these early stages, the reason for Jihaad was not merely to defend Medina. Indeed, its defense was necessary, but this was not the ultimate aim. The aim was to protect the resources and the center of the movement - the movement for freeing mankind and demolishing the obstacles which prevented mankind from attaining this freedom.

Mekke döneminde savaştan kaçınmanın nedenleri kolayca anlaşılabilir. Mekke'de tebliğ serbestti. Elçi -ona selam olsun- Benî Haşim'in koruması altındaydı ve bu sayede mesajını açıkça ilan etme imkânına sahipti; hem bireylerle hem de topluluklarla konuşma, onların kalplerine ve akıllarına seslenme özgürlüğü vardı. Onu tebliğden alıkoyabilecek ve insanların dinlemesini engelleyebilecek örgütlü bir siyasi güç yoktu. Bu aşamada güç kullanmaya ihtiyaç yoktu. Bunun yanında başka nedenler de vardı ve bunları, "Onlara 'Ellerinizi tutun, namazı kılın ve zekâtı verin' denilen kimseleri görmedin mi?" (4:77) ayetinin açıklamasında yazdığım Kur'an'ın Gölgesinde adlı tefsirimde ayrıntılı olarak anlattım. Bu açıklamanın 65 bölümünü burada aktarmak faydalı olabilir.

The reasons for refraining from fighting during the Meccan period are easily understood. In Mecca preaching was permitted. The Messenger - peace be on him - was under the protection of the Banu Hashim and hence he had the opportunity to declare his message openly; he had the freedom to speak to individuals as to groups and to appeal to their hearts and minds. There was no organized political power which could prevent him from preaching and prevent people from listening. At this stage there was no need for the use of force. Besides this, there were other reasons and I have detailed these reasons in my commentary, In the Shades of the Qur'an, in explanation of the verse, "Have you seen the people to whom it was said, 'Restrain your hands, and establish regular prayers, and pay Zakat?" (3:77) It may be useful to reproduce 65 parts of this explanation here.

Mekke döneminde zor kullanımının yasaklanmasının bir nedeni, bunun belirli bir ortamda, belirli bir ümmet için ve belirli koşullar altında bir eğitim ve hazırlık aşaması olmuş olması olabilir.

"A reason for prohibiting the use of force during the Meccan period may have been that this was a stage of training and preparation in a particular environment, for a particular nation and under particular conditions.

Bu koşullar altında eğitim ve hazırlığın önemli bir unsuru, her Arap bireyini kendisine ya da sevdiklerine yapılan zulme karşı sabırlı olmaya, gururunu yenmeye ve kişisel intikamı ya da sevdiklerinin intikamını hayatının amacı yapmamaya alıştırmaktı. Ayrıca sinirlerini kontrol etmeyi öğrenmesi, mizacında olduğu gibi ilk kışkırtmada öfkelenmemesi, ilk dürtüyle heyecanlanmaması, aksine mizacında ve davranışında vakar ve sükûnet geliştirmesi için de eğitime ihtiyaç vardı. Bir liderin yönetiminde bulunan bir topluluğun disiplinine uymaya, her konuda bu lidere başvurmaya ve alışkanlığına ya da zevkine ters düşse bile onun emirlerine itaat etmeye yetiştirilmeliydi. Amaç, Müslüman topluluğu oluşturacak, liderin yönergelerini izleyecek, medenî ve ilerici, vahşi alışkanlıklardan ve kabilecilikten arınmış, yüksek karakterli bireyler yetiştirmekti.

Under these circumstances, an important factor in training and preparation was to train the individual Arab to be patient under oppression to himself or to those he loved, to conquer his pride, and not to make personal revenge or revenge for one's dear ones the purpose of one's life. Training was also needed so that he could learn control of his nerves, not lose his temper at the first provocation as was his temperament - nor get excited at the first impulse, but so that he could develop dignity and composure in his temperament and in his action. He was to be trained to follow the discipline of a community which is under the direction of a leader, and to refer to this leader in every matter and to obey his injunctions even though they might be against his habit or taste The aim was to develop individuals of high character who would constitute the Muslim community, who would follow the directions of the leader, and who would be civilized and progressive, free of wild habits and tribalism.

Bunun bir başka nedeni de, Kureyş'in soy ve şerefleriyle övünmesi ve böyle bir ortamda ancak ikna yönteminin en çekici ve etkili olabileceğiydi. Bu aşamada savaşmak, intikam ateşini alevlendirmekle sonuçlanırdı. Zaten kan davalarına dayanan birçok kabile savaşı vardı; yıllarca süren ve kabileden kabileye yayılarak onları yok eden Dahis, Gabra ve Basus savaşları gibi. Kan davaları zihinlerde İslam ile ilişkilendirilseydi, bu izlenim asla silinemezdi. Sonuç olarak İslam, gerçek dine bir çağrı olmaktan çıkıp bitmek bilmeyen kabile kavgalarının bir dizisine dönüşür ve temel öğretileri daha en başta unutulurdu.

"Another reason for it may have been that the Quraish were proud of their lineage and honor, and in such an environment only persuasion could be most appealing and effective. At this stage, fighting would have resulted in kindling the fires of revenge- There was already much tribal warfare based on blood feuds, such as the wars of Dahis, Gabra and Basus, which continued for years and annihilated tribe after tribe. If blood feuds were to become associated in their minds with Islam, then this impression would never have been removed. consequently, Islam, instead of being a call toward the true religion, would have become an unending sequence of tribal feuds and its basic teachings would have been forgotten at the very beginning.

Bir başka sebep de her evde fitne ve kan dökülmesi tohumunu ekmekten kaçınmak olabilir. O dönemde Mü'minleri işkenceye uğratan ve zulmeden düzenli bir hükümet yoktu; mü'min, kendi himayesindeki kişiler tarafından zulme uğratılıyor, işkence görüyor ve "ders verilerek" cezalandırılıyordu. Bu koşullar altında savaş izni verilseydi, her ev bir savaş alanına dönüşecekti. İnsanlar, "İşte İslam bu!" diyecekti. Nitekim savaşa izin verilmediği hâlde, İslam hakkında tam da böyle söylenmiştir.

"Another reason may have been to avoid sowing the seed of discord and bloodshed in every household. At that time, there was no organized government which was torturing and persecuting the Believers; the Believer was persecuted, tortured and 'taught a lesson by his own patrons. Under these circumstances, permission to fight would have meant that every house would have become a battlefield. The people would have said 'So, this is Islam'! In fact, this was said about Islam, even though fighting was not permitted.

Hac mevsiminde Arabistan'ın halkı Mekke'ye ibadet ve ticaret amacıyla geldiğinde, Kureyş onların yanına gider ve şöyle derdi: "Muhammed yalnızca milletini ve kabilesini bölmekle kalmıyor; babaları bile oğullarından ayırıyor! Her evde ve her mahallede oğulun babasını, kölenin efendisini öldürmeye teşvik eden bu nasıl bir şeydir?" "Bir başka sebep de şu olabilir: Allah, erken dönem Müslümanlarına zulmedip işkence edenlerin büyük çoğunluğunun bir gün İslam'ın sadık askerleri, hatta büyük önderleri olacağını biliyordu. 'Ömer İbnu'l-Hattab da onlardan biri değil miydi?"

During the season when the people of Arabia came to Mecca for pilgrimage and commerce, the Quraish would have gone to them and would have said, 'Muhammad is not only dividing his nation and his tribe; he is even dividing sons from fathers! What kind of a thing is this which incites the son to kill his father, the slave to kill his master, in every house and in every locality?" "Another reason may have been that God knew that a great majority of those who persecuted and tortured the early Muslims would one day become the loyal soldiers of Islam, even its great leaders. Was not 'Umar Ibn al-Khattab one of them?

Bir başka neden de şu olmuş olabilir: Arapların onur duygusu, özellikle kabile çerçevesinde, zulme uğrayan ama yenilgiyi kabul etmeyen kişinin yardımına koşar; özellikle de zulme uğrayanlar halk tarafından saygı görüyorsa. Bu tezi desteklemek için bu türden birkaç olay anlatılabilir. Onurlu bir adam olan Ebu Bekir, başka bir yere hicret etmek için Mekke'den ayrılmak istediğinde, İbnu'd-Dağine buna dayanamadı ve Arapların şerefine leke sayarak onun gitmesine engel oldu; Ebu Bekir'e kendi himayesini sundu. Bu tür olayların en güzel örneği, Benî Haşim'in Ebu Talib Vadisi'nde kuşatılmasını öngören sözleşmenin, açlık ve yoksunluk döneminin makul olmayacak kadar uzadığı görüldüğünde yırtılıp atılmasıdır. Bu yiğitlik Araplara özgü bir özellikti; oysa aşağılanmayı görmeye alışkın eski 'medeniyetlerde' acı çeken ve zulme uğrayanlar gülünç görülür, alay edilir ve küçümsenir, zalim ve zorba ise saygı görürdü.

"Another reason may have been that the sense of honor of the Arabs, especially in a tribal framework, comes to the help of the person who is persecuted yet does not concede defeat, especially if the persecuted are honored by the people. Several such incidents can be quoted to support this thesis. When Abu Bakr, who was an honorable man, left Mecca in order to migrate to some other place, Ibn al-Daghna could not bear it and restrained him from leaving because he considered it a disgrace to the Arabs; he offered Abu Bakr his own protection. The best example of such an incident is the tearing up of the contract under which the Banu Hashim were confined to the Valley of Abu Talib when the period of their hunger and privation seemed unreasonably long. This chivalry was a peculiarity of the Arabs, while in ancient 'civilizations' which were accustomed to seeing people humiliated, those who suffered and were persecuted were laughed at, ridiculed and treated with contempt, and the oppressor and the tyrant were respected.

"Bir diğer sebep de Müslümanların sayıca az olması ve yalnızca Mekke'de yaşıyor olmalarıydı; İslam'ın mesajı Arap yarımadasının diğer bölgelerine ulaşmamış ya da yalnızca duyum yoluyla ulaşmıştı. Diğer kabileler bunu Kureyş'in iç bir kavgası olarak görüyor ve bu mücadelenin sonucunu bekliyorlardı."

"Another reason may have been that the Muslims were few in number and they lived only in Mecca, as the message of Islam had not reached other parts of Arabia or had reached only as hearsay. Other tribes considered it as a domestic quarrel of the Quraish; they were watching for the outcome of this struggle.

Bu koşullar altında, eğer savaşa izin verilmiş olsaydı, bu sınırlı savaş Müslümanların tamamen yok olmasıyla sonuçlanırdı; düşmanlarının büyük bir kısmını öldürseler bile yine de tamamen yok olurlardı. Putperestlik devam eder, İslam sisteminin şafağı hiç doğmaz ve asla zirvesine ulaşamazdı; oysa İslam, tüm insanlık için uygulanabilir bir yaşam biçimi olarak ortaya konmuştur.

Under these circumstances, if fighting had been allowed, this limited warfare would have resulted in the complete annihilation of the Muslims; even if they had killed a great number of their opponents, they would still have been completely annihilated. Idolatry would have continued and the dawn of the Islamic system would never have arrived and would never have reached its zenith, while Islam is revealed to be a practical way of life for all mankind".

Medine döneminin başlarında savaş da yasaklanmıştı. Bunun sebebi, Peygamber ﷺ'in Medine'deki Yahudiler ile Medine'de ve çevresinde bulunan inkâr eden Araplarla bir antlaşma imzalamış olmasıydı; bu adım, bu aşamada zorunluydu.

In the early Medinite period fighting was also prohibited. The reason for this was that the Prophet - peace be on him- had signed a pact with the Jews of Medina and with the unbelieving Arabs in and around Medina, an action which was necessary at this stage.

İlk olarak, davet ve ikna için açık bir fırsat vardı. Bu özgürlüğü sınırlandıracak bir siyasi güç yoktu; bütün nüfus yeni Müslüman devletini kabul etti ve siyasi konularda tüm işlerde Peygamber ﷺ'in liderliğini onayladı. Antlaşmada tüm taraflar, Peygamber ﷺ'in açık izni olmadan hiç kimsenin barış anlaşması yapmayacağı, savaş ilan etmeyeceği veya herhangi bir dış tarafla ilişki kurmayacağı konusunda mutabık kaldı. Böylece Medine'deki gerçek güç Müslüman liderliğinin elindeydi. İslam'ı tebliğ etmenin kapıları da açıktı ve inanç özgürlüğü vardı.

First, there was an open opportunity for preaching and persuasion. There was no political power to circumscribe this freedom; the whole population accepted the new Muslim state and agreed upon the leadership of the Prophet-peace be on him-in all political maners. In the pact it was agreed by all parties that no one would make a treaty of peace or declare war or establish relations with any outsider without the express permission of the Prophet - peace be on him. Thus, the real power in Medina was in the hands of Muslim leadership. The doors were also open for preaching Islam and there was freedom of belief.

İkinci olarak, bu aşamada Peygamber ﷺ, Kureyş'e karşı tüm çabalarını yoğunlaştırmak istiyordu. Kureyş'in amansız muhalefeti, iki Kureyş grubu arasındaki mücadelenin sonucunu bekleyen diğer kabileleri İslam'ı benimsemeye yöneltmenin önünde büyük bir engeldi. Bu yüzden Peygamber ﷺ, çeşitli yönlere keşif birlikleri göndermeyi çabucak kararlaştırdı. Bu tür ilk birliğin komutanı Hamza bin Abdülmuttalib'di ve Hicret'ten yalnızca altı ay sonra, Ramazan ayında yola çıktı.

Secondly, at this stage the Prophet-peace be on him - wanted to conserve all his efforts to combat the Quraish, whose relentless opposition was a great obstacle in spreading Islam to other tribes which were waiting to see the final outcome of the struggle between the two groups of the Quraish. That is why the Prophet - peace be on him - hastened to send scouting parties in various directions. The first such party was commanded by Hamza bin Abdul Muttalib, and it went out during the month of Ramadan, only six months after the Immigration.

Bundan sonra başka keşif birlikleri de gönderildi: biri Hicret'ten sonraki dokuzuncu ayda, bir diğeri on üçüncü ayda, üçüncüsü ise Hicret'ten sonra on altıncı ayda; on yedinci ayda ise Abdullah bin Cahş'ın komutasında bir birlik gönderdi. Bu birlik bazı direnişlerle karşılaştı ve kan döküldü. Bu olay, kutsal sayılan Recep ayında gerçekleşti. Bakara Suresi'nin şu ayeti bu olaya işaret etmektedir:

After this, there were other scouting parties, one during the ninth month after Hijra, the next in the thirteenth month the third sixteen months after Hijra, and in the seventeenth month he sent a party under the leadership of Abdullah bin Jahash. This party encountered some resistance and some blood was shed. This occurred during the month of Rajab, which was considered a sacred month. The following verse of Chapter Baqara refers to it:

{Onlar sana haram aylarda savaşı soruyorlar. De ki: Onda savaş büyük bir günahtır; fakat insanları Allah'ın yolundan alıkoymak, Allah'ı inkar etmek, insanları Mescid-i Haram'a girmekten menetmek ve insanları evlerinden çıkarmak, bundan çok daha büyük bir günahtır. Fitne ise öldürmekten daha kötüdür.} Note: the rule against writing ﷺ inside a Qur'an verse applies here, so no ﷺ appears in this verse.

"They ask you about fighting in the sacred months. Say: Fighting in them is a great sin, but to prevent people from the way of God, and to reject God, and to stop people from visiting the Sacred Mosque, and to expel people from their homes are a much greater sin, and oppression is worse than killing." (2:217)

Aynı yılın Ramazan ayında Bedir Savaşı gerçekleşti ve bu savaş Enfâl suresinde ele alındı.

During Ramadan of the same year, the Battle of Badr took place, and in Chapter Anfal this battle was reviewed.

Bu aşamada İslam hareketine doğru bir bakış açısıyla bakılırsa, İslami hareketin temel amacının bugün bazı insanların ona atfettiği dar anlamda "savunmacı" olduğunu söylemek için hiçbir gerekçe kalmaz; bu görüş, hain oryantalistlerin saldırılarıyla desteklenmiştir! İslam'ın yayılma tarihinde savunmacı nitelikte nedenler arayanlar, Müslümanların ne ihtişamı ne de İslam'ı elinde tuttuğu bir dönemde, oryantalistlerin saldırgan saldırılarına kapılmış olurlar. Bununla birlikte, Allah'ın lütfuyla, İslam'ın Allah'ın otoritesi dışındaki her otoriteden insanın yeryüzündeki özgürlüğünün evrensel bir beyanı olduğu ve dinin yalnızca Allah için arındırılması gerektiği konusunda sağlam duranlar vardır; ve onlar İslami Cihad hakkında yazmaya devam ederler.

If this stage of the Islamic movement is viewed in proper perspective, then there is no room to say that the basic aim of the Islamic movement was 'defensive' in the narrow sense which some people ascribe to it today, defeated by the attacks of the treacherous orientalists! Those who look for causes of a defensive nature in the history of the expansion of Islam are caught by the aggressive attacks of the orientalists at a time when Muslims possess neither glory nor do they possess Islam. However, by God's grace, there are those who are standing firm on the issue that Islam is a universal declaration of the freedom of man on the earth from every authority except God's authority, and that the religion ought to be purified for God; and they keep writing concerning, the Islamic Jihaad.

Ancak İslami hareketin, dayandığı açık Kur'an ayetleri üzerinde durduğu için, literatürden alınmış herhangi bir delile ihtiyacı yoktur:

But the Islamic movement does not need any arguments taken from the literature, as it stands on the clear verses of the Qur'an:

"Dünya hayatını ahiret hayatına karşılık satanlar Allah yolunda savaşmalıdır. Kim Allah yolunda savaşır da öldürülür ya da galip gelirse, ona büyük bir mükafat vereceğiz." Note: the text is a Qur'an verse, so it is rendered in Turkish as is (the rules keep "God" as "Allah" in the Turkish translation of the Qur'an, and the closing "{ }" markers are not part of the text).

"They ought to fight in the way of God who have sold the life of this world for the life of the Hereafter; and whoever fights in the way of God and is killed or becomes victorious, to him shall We give a great reward.

Neden Allah'ın yolunda, zayıf oldukları için ezilmiş olan erkek, kadın ve çocuklar için savaşmayasınız; "Rabbimiz! Bizi halkı zalim olan bu kentten çıkar; bize katından bir veli gönder ve bize katından bir yardımcı ver" diyenler için? İman edenler Allah yolunda savaşır; inkâr edenler ise tağut yolunda savaşır. Öyleyse şeytanın dostlarıyla savaşın. Şüphesiz şeytanın hilesi zayıftır. (4/75-76) Note: The rules require "God" rather than "Allah" in translation. Following that rule strictly, the Turkish rendering is: Neden Tanrı'nın yolunda, zayıf oldukları için ezilmiş olan erkek, kadın ve çocuklar için savaşmayasınız; "Rabbimiz! Bizi halkı zalim olan bu kentten çıkar; bize katından bir veli gönder ve bize katından bir yardımcı ver" diyenler için? İman edenler Tanrı yolunda savaşır; inkâr edenler ise tağut yolunda savaşır. Öyleyse şeytanın dostlarıyla savaşın. Şüphesiz şeytanın hilesi zayıftır. (3/74-76)

Why should not you fight in the way of God for those men, women and children who have been oppressed because they are weak and who call 'Our Lord! Take us out of this place whose people are oppressors, and raise for us an ally, and send for us a helper'. Those who believe fight in the cause of God, while those who do not believe fight in the cause of tyranny. Then fight against the friends of Satan. Indeed, the strategy of Satan is weak." (3: 74-76)

"İnkâr edenlere de söyle: Eğer vazgeçerlerse, geçmişte yaptıkları şeyler kendilerine bağışlanacaktır; ama yüz çevirip geri dönerlerse, önceki milletlerin başına gelenler de bilinmektedir. Fitne kalmayıp din tamamen Allah'ın olana kadar onlarla savaşın. Ama vazgeçerlerse, şüphesiz Allah yaptıklarını görendir." Note: the rules require "God", not "Allah", so the translation should read: "İnkâr edenlere de söyle: Eğer vazgeçerlerse, geçmişte yaptıkları şeyler kendilerine bağışlanacaktır; ama yüz çevirip geri dönerlerse, önceki milletlerin başına gelenler de bilinmektedir. Fitne kalmayıp din tamamen Tanrı'nın olana kadar onlarla savaşın. Ama vazgeçerlerse, şüphesiz Tanrı yaptıklarını görendir."

"Say to the unbelievers that if they refrain, then whatever they have done before will be forgiven them; but if they turn back, then they know what happened to earlier nations. And fight against them until there is no oppression and the religion is wholly for God. But if they refrain, then God is watching over their actions.

Ama eğer (bundan) vazgeçmezlerse, bilin ki Allah sizin Dostunuzdur. O ne güzel Dost, ne güzel Yardımcıdır. (8: 38-40)

But if they do not, then know that God is your Ally and He is your Helper." (8: 38-40)

"Kitap Ehli'nden, Allah'a ve ahiret gününe inanmayan, Allah'ın ve elçisinin haram kıldığını haram saymayan ve hak dini din edinmeyen kimselerle, cizye verip boyun eğinceye kadar savaşın. Yahudiler: 'Uzeyr Allah'ın oğludur' dediler; Hristiyanlar da: 'Mesih Allah'ın oğludur' dediler. Bu, ağızlarıyla söyledikleri sözdür; daha önce inkâr edenlerin sözünü taklit ediyorlar. Allah onları kahretsin; nasıl da döndürülüyorlar! Allah'ı bırakıp hahamlarını ve rahiplerini, Meryem oğlu Mesih'i de rab edindiler; oysa yalnızca tek bir ilaha ibadet etmekle emrolunmuşlardı. Ondan başka ilah yoktur; O, onların ortak koştukları şeylerden münezzehtir. Ağızlarıyla Allah'ın nurunu söndürmek istiyorlar; oysa Allah, kâfirler istemese de nurunu tamamlayacaktır."

"Fight against those among the People of the Book who do not believe in God and the Last Day, who do not forbid what God and His messenger have forbidden, and who do not consider the true religion as their way of life, until they are subdued and pay Jizyah. The Jews say: 'Ezra is the Son of God', and the Christians say: 'The Messiah is the Son of God'. These are mere sayings from their mouths, following those who preceded them and disbelieved. God will assail them; how they are perverted! They have taken their rabbis and priests as lords other that God, and the Messiah, son of Mary; and they were commanded to worship none but One God. There is no deity but He, glory be to Hlm above what they associate with Him! They desire to extinguish God's light with their mouths, and God intends to perfect His light, although the unbelievers may be in opposition" (9: 29-32)

Yukarıdaki ayetlerde anlatılan cihadın sebepleri şunlardır: Allah'ın otoritesini yeryüzünde kurmak; insan işlerini Allah'ın sağladığı doğru hidayete göre düzenlemek; bütün şeytani güçleri ve şeytani hayat sistemlerini ortadan kaldırmak; insanların birbiri üzerindeki rabliğine son vermek, çünkü bütün insanlar Allah'ın yarattıklarıdır ve hiç kimsenin onları kendisine kul etme veya onlar için keyfi kanunlar koyma yetkisi yoktur.

The reasons for Jihaad which have been described in the above verses are these: to establish God's authority in the earth; to arrange human affairs according to the true guidance provided by God; to abolish all the Satanic forces and Satanic systems of life; to end the lordship of one man over others since all men are creatures of God and no one has the authority to make them his servants or to make arbitrary laws for them.

Bu gerekçeler cihat ilan etmek için yeterlidir. Ancak insan her zaman şunu aklında tutmalıdır ki dinde zorlama yoktur; yani insanlar insanların rabliğinden kurtulduklarında, toplumsal işleri düzenleyen hukuk tamamen Allah'ın hukuku olacak, ama kimse inancını değiştirmeye ve İslam'ı kabul etmeye zorlanmayacaktır. Note: The rules require writing "God" rather than "Allah" in the translation, so the final sentence should read as follows: Bu gerekçeler cihat ilan etmek için yeterlidir. Ancak insan her zaman şunu aklında tutmalıdır ki dinde zorlama yoktur; yani insanlar insanların rabliğinden kurtulduklarında, toplumsal işleri düzenleyen hukuk tamamen Tanrı'nın hukuku olacak, ama kimse inancını değiştirmeye ve İslam'ı kabul etmeye zorlanmayacaktır.

These reasons are sufficient for proclaiming Jihaad. However, one should always keep in mind that there is no compulsion in religion; that is, once the people are free from the lordship of men, the law governing civil affairs will be purely that of God, while no one will be forced to change his beliefs and accept Islam.

İslam'ın Cihadı, dünyanın her yerindeki her insana, başka insanların kulluğundan kurtularak yalnızca Bir olan ve ortağı bulunmayan Tanrı'ya kul olma özgürlüğünü tam olarak sağlamayı amaçlar. Bu, tek başına bir cihat için yeterli bir sebeptir. Müslüman savaşçıların yüreklerindeki tek sebep bunlardı. Onlara "Neden savaşıyorsunuz?" diye sorulsaydı, hiçbiri "Ülkem tehlikede; onun savunması için savaşıyorum" ya da "Persler ve Romalılar üzerimize geldi" ya da "Egemenliğimizi genişletmek ve daha fazla ganimet istiyoruz" diye cevap vermezdi. Kadisiye Savaşı'ndan önce üç gün arka arkaya Pers komutanı Rüstem'in, onlara tek tek "Ne amaçla geldiniz?" diye sorduğu Rab'i bin Amir, Huzeyfe bin Mihsan ve Muğire bin Şu'be'nin verdiği cevapla aynı cevabı verirlerdi. Onların cevabı şuydu: "Tanrı bizi, dilediği kimseyi insanlara kulluktan yalnızca Tanrı'ya kulluğa, bu dünyanın darlığından hem bu dünyanın hem de ahiretin genişliğine ve dinlerin zulmünden İslam'ın adaletine çıkarmak için gönderdi. Tanrı, bu amaçla, yarattıklarına yolunu öğretmesi için bir Elçi gönderdi. Kim bu yaşam biçimini kabul ederse, geri döner ve ülkesini ona geri veririz; isyan edenlerle de şehit düşene ya da zafer kazanana kadar savaşırız."

The Jihaad of Islam is to secure complete freedom for every man throughout the world by releasing him from servitude to other human beings so that he may serve his God, Who IS One and Who has no associates. This is in itself a sufficient reason for Jihaad. These were the only reasons in the hearts of Muslim warriors. If they had been asked the question "Why are you fighting?" none would have answered, "My country is in danger; I am fighting for its defense" or "The Persians and the Romans have come upon us", or, "We want to extend our dominion and want more spoils'.' They would have answered the same as Rabati bin 'Amer, Huzaifa bin Muhsin and Mughira bin Shtuba answered the Persian general Rustum when he asked them one by one during three successive days preceding the battle of Qadisiyyah, "For what purpose have you come?" Their answer was the same: "God has sent us to bring anyone who wishes from servitude to men into the service of God alone, from the narrowness of this world into the vastness of this world and the Here- after, and from the tyranny of religions into the justice of Islam. God raised a Messenger for this purpose to teach His creatures His way. If anyone accepts this way of life, we turn back and give his country back to him, and we fight with those who rebel until we are martyred or become victorious" .

Bunlar, bu dinin doğasında var olan nedenlerdir. Aynı şekilde, evrensel özgürlüğü ilan etmesi, gerçek insan koşullarıyla uygun yöntemlerle pratik biçimde mücadele etmesi ve farklı aşamalarda yeni kaynaklar geliştirmesi de mesajının en başından beri içinde vardır; bunun nedeni İslam topraklarına ya da orada yaşayan Müslümanlara yönelik herhangi bir saldırı tehdidi değildir. Cihadın nedeni, İslam'ın mesajının doğasında ve bu mesajın insan toplumlarında karşılaştığı gerçek koşullarda bulunur; geçici ve sınırlı olabilecek savunma zorunluluğunda değil. Bir Müslüman, kişisel kazanç ya da hırsın kendisi için bir saik olmadığı bu değerler uğruna malı ve canıyla "Allah yolunda" savaşır.

These are the reasons inherent in the very nature of this religion. Similarly, its proclamation of universal freedom, its practical way of combatting actual human conditions with appropriate methods, its developing new resources at various stages, is also inherent in its message from the very beginning- and not because of any threat of aggression against Islamic lands or against the Muslims residing in them. The reason for Jihaad exists in the nature of its message and in the actual conditions it finds in human societies, and not merely in the necessity for defense, which may be temporary and of limited extent. A Muslim fights with his wealth and his person "in the way of God" for the sake of these values in which neither personal gain nor greed is a motive for him.

Bir Müslüman savaş meydanına adım atmadan önce, kendi içinde büyük bir savaşı çoktan vermiştir: Şeytana karşı, kendi arzu ve hırslarına, şahsi çıkar ve eğilimlerine, ailesinin ve milletinin çıkarlarına karşı; İslam'dan olmayan her şeye karşı; Allah'a ibadet etmenin ve yeryüzünde İlahi otoritenin uygulanmasının önündeki, bu otoriteyi Allah'a geri verip asi gasplardan alma yolundaki her engele karşı.

Before a Muslim steps into the battlefield, he has already fought a great battle within himself against Satanagainst his own desires and ambitions, his personal interests and inclinations, the interests of his family and of his nation; against which is not from Islam; against every obstacle which comes into the way of worshipping God and the implementation of the Divine authority on earth, returning this authority to God and taking it away from the rebellious usurpers.

Bu düşünceye göre İslami cihadı yalnızca "İslam yurdunun" savunması için olduğunu söyleyenler, İslami yaşam tarzının büyüklüğünü küçültmekte ve onu "vatanlarından" daha az önemli saymaktadır. Bu, İslami bakış açısı değildir; bu görüş modern çağın bir ürünüdür ve İslami bilinçten tamamen yabancıdır. İslami bilinç için kabul edilebilir olan, onun inancı, bu inancın öngördüğü yaşam tarzı ve bu yaşam tarzına göre yaşayan toplumdur. Vatan toprağının kendi içinde hiçbir değeri ya da ağırlığı yoktur. İslami açıdan toprağın kazanabileceği tek değer, o toprak üzerinde Allah'ın otoritesinin kurulması ve Allah'ın hidayetinin izlenmesi nedeniyledir; böylece toprak, inancın bir kalesi, yaşam tarzının "İslam yurdu" olarak nitelendirilmeye hak kazanacağı bir yer ve insanın tam özgürlüğü hareketinin bir merkezi haline gelir.

Those who say that Islamic Jihaad was merely for the defense of the 'homeland of Islam' diminish the greatness of the Islamic way of life and consider it less important than their 'homeland'. This is not the Islamic point of view, and their view is a creation of the modern age and is completely alien to Islamic consciousness. What is acceptable to Islamic consciousness is its belief, the way of life which this belief prescribes, and the society which lives according to this way of life. The soil of the homeland has in itself no value or weight. From the Islamic point of view, the only value which the soil can achieve is because on that soil God's authority is established and God's guidance is followed; and thus it becomes a fortress for the belief, a place for its way of life to be entitled the 'homeland of Islam', a center for the movement for the total freedom of man.

Elbette, o halde "İslam yurdunun" savunulması, İslami inançların, İslami yaşam tarzının ve İslam toplumunun savunulmasıdır. Ancak bu savunma, İslami Cihad hareketinin nihai hedefi değil, Allah'ın hâkimiyetini orada tesis etmek için bir araçtır; böylece orası İslam hareketinin merkezi haline gelir ve bu hareket daha sonra yeryüzünün tamamına, bütün insanlığa taşınır. Çünkü bu dinin amacı bütün insanlıktır ve faaliyet alanı yeryüzünün tamamıdır.

Of course, in that case the defense of the 'homeland of Islam' is the defense of the Islamic beliefs, the Islamic way of life, and the Islamic community. However, its defense is not the ultimate objective of the Islamic movement of Jihaad but is a means of establishing the Divine authority within it so that it becomes the headquarters for the movement of Islam, which is then to be carried throughout the earth to the whole of mankind, as the object of this religion is all humanity and its sphere of action is the whole earth.

Daha önce anlattığımız gibi, Tanrı'nın yeryüzünde hükmünü kurmasının önünde pek çok pratik engel vardır; bunlar devletin gücü, toplumsal düzen ve gelenekler ve genel olarak bütün insan çevresidir.

As we have described earlier, there are many practical obstacles in establishing God's rule on earth, such as the power of the state, the social system and traditions and, in general, the whole human environment.

İslam, güç kullanımını yalnızca bu engelleri ortadan kaldırmak için başvurur; böylece İslam ile insanlar arasında hiçbir duvar kalmaz, ve bu maddi engellerden kurtarıldıktan sonra onların kalplerine ve akıllarına hitap edebilsin, ardından da onları kabul etme ya da reddetme konusunda özgür bırakabilsin.

Islam uses force only to remove these obstacles so that there may not remain any wall between Islam and individual human beings, and so that it may address their hearts and minds after releasing them from these material obstacles, and then leave them free to choose to accept or reject it.

Oryantalistlerin Cihad'ın kökenine yönelik saldırıları karşısında aldanmamalı ve utanmamalıyız; bugünkü koşulların baskısı ve dünyanın büyük güçlerinin ağırlığı altında özgüvenimizi yitirerek, Cihad için İslam'ın doğası dışında gerekçeler aramamalı ve onun geçici koşullar altında alınmış bir savunma tedbiri olduğunu göstermeye çalışmamalıyız. Cihad'a duyulan ihtiyaç, bu koşullar var olsun ya da olmasın, vardır ve devam edecektir! Tarihî olayları incelerken, bu dinin doğasında bulunan yönleri, evrensel özgürlük ilanını ve uygulamalı yöntemini ihmal etmemeliyiz. Bunları geçici savunma ihtiyaçlarıyla karıştırmamalıyız.

We ought not to be deceived or embarrassed by the attacks of the orientalists on the origin of Jihaad, nor lose self- confidence under the pressure of present conditions and the weight of the great powers of the world to such an extent that we try to find reasons for Islamic Jihaad outside the nature of this religion, and try to show that it was a defensive measure under temporary conditions. The need for Jihaad remains, and will continue to remain, whether these conditions exist or not! In pondering over historical events, we should not neglect the aspects inherent in the nature of this religion, its declaration of universal freedom, and its practical method. We ought not to confuse these with temporary needs of defense.

Şüphesiz bu din, saldırganlara karşı kendini savunmak zorundadır. Tanrı'nın evrensel egemenliğinin ve insanın Tanrı'dan başka hiçbir varlığa kulluk etmekten özgür olduğunun genel bir bildirisi olarak var oluşu; mevcut cahili liderliğin yerine yeni bir liderlik altında bir hareket örgütlemesi; ve Tanrı'nın otoritesine ve tek Tanrı'ya teslimiyete dayanan ayrı ve kalıcı bir toplum yaratması, çevresindeki cahili toplumun, ki bu toplum bir biçimde insan otoritesine dayanmaktadır, kendi korunması ve İslam'ın bastırılması için ona karşı ayaklanması için yeterli bir sebeptir. Bu koşullar altında, yeni örgütlenmiş İslam topluluğunun savunmaya hazırlanması gerekecektir. Bu koşullar, İslam'ın herhangi bir toplumda ortaya çıkışıyla birlikte kaçınılmaz olarak oluşur ve var olur.

No doubt this religion must defend itself against aggressors. Its very existence in the form of a general declaration of the universal Lordship of God and of the freedom of man from servitude to any being other than God, and its organizing a movement under a new leadership other than the existing jahili leadership, and its creating a distinct and permanent society based on the Divine authority and submission to One God, is sufficient cause for the surrounding jahili society, which is based on human authority in some form or another, to rise against it for its own preservation and for the suppression of Islam. Clearly, under these conditions, the newly- organized Islamic community will have to prepare itself for defense. These conditions inevitably occur and come into existence simultaneously with the advent of Islam in any society.

Islam'ın böyle bir duruma hoş görüp görmediği ya da bunu istemesi söz konusu değildir; mücadele İslam'a dayatılmıştır. Bu, birbirleriyle uzun süre bir arada var olamayacak iki sistem arasındaki doğal bir mücadeledir. Bu inkâr edilemez bir gerçektir ve bu nedenle İslam, saldırıya karşı kendini savunmaktan başka seçeneğe sahip değildir.

There is no question of Islam's liking or disliking such a situation, as the struggle is imposed upon Islam; this is a natural struggle between two systems which cannot co-exist for long. This is a fact which cannot be denied, and hence Islam has no choice but to defend itself against aggression.

Ancak bundan çok daha önemli başka bir gerçek daha var. İslam'ın özünde, yeryüzündeki insanları Allah'tan başkasına kulluktan kurtarmak için girişimde bulunmak vardır. Bu nedenle İslam coğrafi ya da ırksal sınırlar içine hapsedilemez; böyle olsaydı, yeryüzündeki bütün insanlık kötülük, kaos ve Allah'tan başka rablere kulluk içinde bırakılmış olurdu.

But there is another fact which is much more important than this fact. It is in the very nature of Islam to take initiative for freeing the human beings throughout the earth from servitude to anyone other than God; and so it cannot be restricted within any geographic or racial limits, leaving all mankind on the whole earth in evil, in chaos and in servitude to lords other than God.

İslam'ın düşmanları, İslam'ın kendilerini coğrafi sınırları içinde rahat bıraktığı, bazı insanların diğerleri üzerindeki egemenliğini sürdürmelerine izin verdiği ve kendi alanlarında evrensel özgürlük mesajını ve ilanını yaymadığı takdirde, İslam'a karşı herhangi bir eylemde bulunmamayı uygun görebilirler. Ancak İslam, bunu kabul edemez; ancak cizye ödeyerek onun otoritesine boyun eğmedikleri sürece. Cizye, İslam'ın davetine kapılarını açtıklarının ve devlet gücüyle onun önünde hiçbir engel koymayacaklarının bir güvencesi olacaktır.

It may happen that the enemies of Islam may consider it expedient not to take any action against Islam, if Islam leaves them alone in their geographical boundaries to continue the lordship of some men over others and does not extend its message and its declaration of universal freedom within their domain. But Islam cannot agree to this unless they submit to its authority by paying Jizyah, which will be a guarantee that they have opened their doors for the preaching of Islam and will not put any obstacle in its way through the power of the state.

Bu dinin karakteri budur ve işlevi de budur; çünkü bu din, Tanrı'nın rububiyetini ilan etmekte ve insanın Tanrı'dan başkasına kulluktan özgürlüğünü, tüm insanlar için ilan etmektedir.

This is the character of this religion and this is its function, as it is a declaration of the Lordship of God and the freedom of man from servitude to anyone other than God, for all people.

İslam'ın bu kavramı ile onu coğrafi ve ırksal sınırlarla sınırlı gören ve yalnızca saldırganlık korkusuyla harekete geçen diğer kavram arasında büyük bir fark vardır. İkinci durumda, İslam'ın içsel tüm dinamizmi yitirilmiş olur.

There is a great difference between this concept of Islam and the other, which considers it confined to geographical and racial limits, and does not take any action except out of fear of aggression. In the latter case, all its inherent dynamism is lost.

Islam'ın dinamizmini açıklık ve derinlikle anlayabilmek için, İslam'ın Allah tarafından insan için belirlenmiş bir yaşam tarzı olduğunu hatırlamak gerekir. İslam, insan yapımı bir sistem değildir; bir grup insanın ideolojisi de değildir; belirli bir ırka özgü bir yaşam tarzı da değildir. Bu büyük hakikati göz ardı etmeden ve burada asıl meselenin Allah'ın egemenliği ve yaratıklarının itaati olduğunu unutmadan, Cihad'ın dışsal sebepleri hakkında konuşamayız. Bu büyük hakikati hatırlayan bir kimsenin, İslami Cihad için başka sebepler aramaya devam etmesi mümkün değildir.

To understand the dynamism of Islam with clarity and depth, it IS necessary to remember that Islam is a way of life for man prescribed by God. It is not a man-made system, nor an ideology of a group of people, nor a way of life peculiar to a given race. We cannot talk about external reasons for Jihaad unless we overlook this great truth and unless we forget that the fundamental question here is the sovereignty of God and the obedience of His creatures; it is impossible for a person to remember this great truth and still search for other reasons for Islamic Jihaad.

Cahiliyye'nin, savaşın, İslam'ın üzerine zorla yüklendiğini, çünkü bu savaşın doğasının cahili toplumların ona saldırmasını gerektirdiğini savunan görüş ile İslam'ın inisiyatifi ele alıp bu mücadeleye girdiğini savunan görüş arasındaki farkın gerçek değeri, hareketinin ilk aşamalarında belirlenemez.

The true estimate of the difference between the concept that war was forced upon Islam by Jahiliyyah because its very nature demanded that jahili societies would attack it, and the concept that Islam takes the initiative and enters into this struggle, cannot be made in the early stages of its movement.

İslami hareketin ilk aşamalarında bu iki kavram arasında ayrım yapmak zordur, çünkü her iki durumda da İslam'ın mücadele etmesi gerekecektir. Ancak son aşamalarda, ilk savaşlar kazanıldığında, iki kavram büyük bir fark yaratır; İslami mesajın amaçlarını ve önemini anlamada büyük bir fark. Tehlike de tam burada yatmaktadır.

In the early stages of the Islamic movement it is difficult to discriminate between these two concepts, because in either case Islam will have to do battle. However, in the final stages, when the initial battles are won, the two concepts make a great difference-a great difference in understanding the purposes and the significance of the Islamic message. And here lies the danger.

Ayrıca İslam'ın Tanrı tarafından belirlenmiş bir yaşam biçimi olduğu fikriyle onun coğrafi sınırlarla çevrili bir sistem olduğu fikri arasında da büyük bir fark vardır. Birinci fikre göre İslam, Tanrı'nın yeryüzünde Tanrı'nın hükmünü kurmak, bütün insanları Tanrı'ya ibadete davet etmek ve mesajını, bireylerin insanlara kulluktan özgür olduğu, Tanrı'ya kulluk altında bir araya geldiği ve yalnızca Tanrı'nın Şeriatı'na uyduğu bir Müslüman topluluğu biçiminde somut bir gerçeğe dönüştürmek üzere bu dünyaya gelmiştir. Bu İslam, önündeki bütün engelleri kaldırma hakkına sahiptir; böylece siyasi sistemlerin müdahalesi ve karşı koyması olmaksızın insan aklına ve sezgisine hitap edebilir. İkinci fikre göre ise İslam yalnızca ulusal bir sistemdir ve yalnızca vatanı saldırıya uğradığında silaha sarılma hakkına sahiptir.

There is also a great difference in the idea that Islam is a Divinely-ordained way of life and in the idea that it is a geographically-bounded system. According to the first idea, Islam came into this world to establish God's rule on God's earth, to invite all people toward the worship of God, and to make a concrete reality of its message in the form of a Muslim community in which individuals are free from servitude to men and have gathered together under servitude to God and follow only the Shari'ah of God. This Islam has a right to remove all those obstacles which are in its path so that it may address human reason and intuition with no interference and opposition from political systems. According to the second idea, Islam is merely a national system which has a right to take up arms only when its homeland is attacked.

Her iki kavram açısından da İslam mücadele etmek ve çaba göstermek zorundadır; ancak bu mücadelenin amaçları ve sonuçları hem kavramsal hem de pratik açıdan tamamen farklıdır.

In the case of either concept, Islam has to strive and to struggle; but its purposes and its results are entirely different, both conceptually and practically.

Gerçekten, İslam girişimde bulunma hakkına sahiptir. İslam belirli bir ırkın ya da ülkenin mirası değildir; bu, Tanrı'nın dinidir ve bütün dünya içindir. İnsanın tercih özgürlüğünü kısıtlayan kurum ve gelenek biçimindeki tüm engelleri yıkma hakkına sahiptir. İslam bireylere saldırmaz, onları kendi inançlarını kabul etmeye zorlamaz; insan doğasını çarpıtan ve insan özgürlüğünü daraltan zehirli etkilerinden insanları kurtarmak için kurumlara ve geleneklere saldırır.

Indeed, Islam has the right to take the initiative. Islam is not a heritage of any particular race or country; this is God's religion and it is for the whole world. It has the right to destroy all obstacles in the form of institutions and traditions which limit man's freedom of choice. It does not attack individuals nor does it force them to accept its beliefs; it attacks institutions and traditions to release human beings from their poisonous influences, which distort human nature and which curtail human freedom.

İslam'ın hakkı, insanlığı insanlara kulluktan kurtarıp yalnızca Allah'a kul olmalarını sağlamaktır. Bu sayede İslam'ın, Allah'ın tüm âlemlerin gerçek Rabbi olduğu ve bütün insanların O'nun önünde özgür olduğu yolundaki ilanına pratik bir anlam kazandırılmış olur. İslami anlayışa ve gerçekte göre, Allah'ın yeryüzündeki hükümranlığı yalnızca İslami sistem aracılığıyla kurulabilir; çünkü bu, yöneten de yönetilen de olsun, siyah da olsun beyaz da olsun, fakir de olsun zengin de olsun, cahil de olsun âlim de olsun, bütün insanlar için Allah'ın emrettiği tek sistemdir. Onun hukuku herkes için birdir ve bu sistemde bütün insanlar eşit derecede sorumludur. Diğer bütün sistemlerde ise insanlar başka insanlara itaat eder ve insan yapımı kanunları izler. Kanun koyma yetkisi ilahi bir sıfattır; bu hakkı, kendisini ilah görsün ya da görmesin, böyle bir iddia sahibine tanıyan herkes, onu ilah olarak kabul etmiş olur.

It is the right of Islam to release mankind from servitude to human beings so that they may serve God alone, to give practical meaning to its declaration that God is the true Lord of all and that all men are free under Him. According to the Islamic concept and in actuality, God's rule on earth can be established only through the Islamic system, as it is the only system ordained by God for all human beings, whether they be rulers or ruled, black or white, poor or rich, ignorant or learned. Its law is uniform for all, and all human beings are equally responsible within it. In all other systems, human beings obey other human beings and follow man-made laws. Legislation is a Divine attribute; any person who concedes this right to such a claimant, whether he considers him Divine or not, has accepted him as Divine.

İslam yalnızca bir inanç değildir; bu yüzden onu sadece vaaz etmek yeterli değildir. Bir yaşam biçimi olan İslam, insanı özgürleştirmek için bir hareketi örgütlemeye yönelik pratik adımlar atar. Diğer toplumlar, İslam'a kendi yöntemine göre takipçilerini örgütleme fırsatı tanımazlar; bu nedenle evrensel özgürlüğün önünde engel oluşturan bu tür sistemleri ortadan kaldırmak İslam'ın görevidir. Yaşam biçimi ancak bu yolla tamamen Allah'a adanabilir; böylece insanın insana kulluğuna dayanan diğer tüm sistemlerde olduğu gibi, ne bir insan otoritesi ne de kulluk meselesi kalır. Çağdaş Müslüman alimlerimizden, güncel koşulların baskısına ve hain oryantalistlerin saldırılarına yenilenler, İslam'ın bu özelliğini kabul etmemektedir. Oryantalistler, İslam'ı inancını kılıçla insanlara dayatan şiddet yanlısı bir hareket olarak resmetmişlerdir. Bu kötü niyetli oryantalistler bunun doğru olmadığını çok iyi bilmektedirler; ancak bu yöntemle İslami cihadın gerçek saiklerini çarpıtmaya çalışmaktadırlar. Fakat bu yenilmiş insanlar olan Müslüman alimlerimiz, bu suçlamayı reddetmek için savunmacı gerekçeler aramaktadırlar. Onlar İslam'ın doğasını ve işlevini bilmemekte, İslam'ın insan özgürlüğü için inisiyatif alma hakkına sahip olduğunu kavrayamamaktadırlar.

Islam is not merely a belief, so that it is enough merely to preach it. Islam, which is a way of life, takes practical steps to organize a movement for freeing man. Other societies do not give it any opportunity to organize its followers according to its own method, and hence it is the duty of Islam to annihilate all such systems, as they are obstacles in the way of universal freedom. Only in this manner can the way of life be wholly dedicated to God, so that neither any human authority nor the question of servitude remains, as is the case in all other systems which are based on man's servitude to man. Those of our contemporary Muslim scholars who are defeated by the pressure of current conditions and the attacks of treacherous orientalists do not subscribe to this characteristic of Islam. The orientalists have painted a picture of Islam as a violent movement which imposed its belief upon people by the sword. These vicious orientalists know very well that this is not true, but by this method they try to distort the true motives of Islamic Jihaad. But our Muslim scholars, these defeated people, search for reasons of defensive with which to negate this accusation. They are ignorant of the nature of Islam and of its function, and that it has a right to take the initiative for human freedom.

Bu araştırmacı âlimler, yenilmişlik zihniyetleriyle, Batı'nın "din" kavramını benimsemişlerdir. Bu kavram, yalnızca kalpte bulunan "inanç"ın adından ibarettir ve hayatın pratik işleriyle hiçbir ilgisi yoktur. Bu yüzden onlar dinî savaşı, insanların kalplerine inancı zorla kabul ettirme savaşı olarak tasavvur ederler.

These research scholars, with their defeated mentality, have adopted the Western concept of 'religion', which is merely a name for 'belief' in the heart, having no relation to the practical affairs of life, and therefore they conceive of religious war as a war to impose belief on peoples' hearts.

Ama İslam için durum bu değildir; çünkü İslam, Allah'ın bütün insanlık için emrettiği bir hayat tarzıdır. Bu tarz, yalnızca Allah'ın rububiyetini, yani Allah'ın egemenliğini kurar ve pratik hayatı bütün günlük ayrıntılarıyla düzenler. İslam'daki cihad, bu hayat sisteminin dünyada egemen olması için çaba göstermenin adından başka bir şey değildir. İnanç söz konusu olduğunda ise bu, kişisel görüşe bağlıdır; inanç özgürlüğünün önündeki bütün engellerin kaldırıldığı genel bir sistemin koruması altında gerçekleşir. Açıkça görülüyor ki bu tamamen farklı bir konudur ve İslami cihada tamamen yeni bir ışık tutar.

But this is not the case with Islam, as Islam is the way of life ordained by God for all mankind, and this way establishes the Lordship of God alone-that is, the sovereignty of God - and orders practical life in all its daily details. Jihaad in Islam is simply a name for striving to make this system of life dominant in the world. As far as belief is concerned, it clearly depends upon personal opinion, under the protection of a general system in which all obstacles to freedom of personal belief have been removed. Clearly this is an entirely different matter and throws a completely new light on the Islamic Jihaad.

Bu nedenle, İslami bir topluluğun bulunduğu her yerde, ki bu topluluk Allah'ın emrettiği yaşam sisteminin somut bir örneğidir, siyasi otoriteyi ele geçirip Divine sistemi yeryüzünde kurmak için öne çıkma hakkına Tanrı tarafından sahiptir; inanç meselesini ise bireyin vicdanına bırakır. Tanrı, Müslümanları belirli bir dönem Cihad'dan alıkoyduğunda, bu bir ilke meselesi değil, bir strateji meselesiydi; bu, inançla ilgili değil, hareketin gereklilikleriyle ilgili bir konuydu. Ancak bu açıklama ışığında, Kutsal Kur'an'ın bu hareketin çeşitli aşamalarıyla ilgili ayetlerini anlayabiliriz. Bu ayetleri okurken, anlamlarından birinin İslam'ın gelişiminin belirli aşamalarıyla ilgili olduğunu, diğer genel bir anlamın ise İslam'ın değişmez ve ebedi mesajıyla ilgili olduğunu her zaman akılda tutmalıyız. Bu iki yönü birbirine karıştırmamalıyız.

Thus, wherever an Islamic community exists which is a concrete example of the Divinely-ordained system of life, it has a God-given right to step forward and take control of the political authority so that it may establish the Divine system on earth, while it leaves the matter of belief to individual conscience. When God restrained Muslims from Jihaad for a certain period, it was a question of strategy rather than of principle; this was a matter pertaining to the requirements of the movement and not to belief. Only in the light of this explanation can we understand those verses of the Holy Qur'an which are concerned with the various stages of this movement. In reading these verses, we should always keep in mind that one of their meanings is related to the particular stages of the development of Islam, while there is another general meaning which is related to the unchangeable and eternal message of Islam. We should not confuse these two aspects.