"Gevşemeyin ve üzülmeyin. Eğer mü'minler iseniz, üstün olan sizsiniz." (3: 139)

"Do not be dejected nor grieve. You shall be the uppermost if you are Believers." (3: 139)

Bu ayeti okuyunca akla ilk gelen şey, bunun savaş anlamında gerçek cihada ilişkin olduğudur; ancak bu mesajın ruhu ve uygulaması, çok yönlü çıkarımlarıyla birlikte, bu tek yönden çok daha büyük ve daha geniştir. Gerçekten de bu ayet, müminin bilincini, düşüncelerini, şeylere, olaylara, değerlere ve kişilere dair değerlendirmelerini canlandırması gereken o kalıcı zihin halini anlatmaktadır.

The first thought which comes to mind on reading this verse is that it relates to the form of Jihaad which is actual fighting; but the spirit of this message and its application, with its manifold implications, is greater and wider than this particular aspect. Indeed, it describes that eternal state of mind which ought to inspire the Believer's consciousness, his thoughts, his estimates of things, events, values and persons.

Bu, Mü'min'in kalbinde her şeyin, her durumun, her ölçünün ve her kişinin karşısında sabit kalması gereken zafer dolu bir hali anlatır: İman'ın üstünlüğü ve imanın kaynağından başka bir kaynaktan türeyen tüm değerlerin üzerindeki değeri.

It describes a triumphant state which should remain fixed in the Believer's heart in the face of every thing, every condition, every standard and every person; the superiority of the Faith and its value above all values which are derived from a source other than the source of the Faith.

Bu, yeryüzündeki ve İman yolundan sapmış tüm güçlerin üzerinde olmak; İman kaynağından türemeyen tüm yeryüzü değerlerinin üzerinde olmak; İman boyasıyla boyanmamış tüm yeryüzü âdetlerinin üzerinde olmak; İman tarafından onaylanmamış yeryüzü kanunlarının kanunlarının üzerinde olmak ve İman'da kökeni bulunmayan tüm geleneklerin üzerinde olmak demektir.

It means to be above all the powers of the earth which have deviated from the way of the Faith, above all the values of the earth not derived from the source of the Faith, above all the customs of the earth not colored with the coloring of the Faith, above all the laws of the laws of the earth not sanctioned by the Faith, and above all traditions not originating in the Faith.

Zayıf, az ve fakir olduğunda da, güçlü, çok ve zengin olduğunda da kendini başkalarından üstün görmek anlamına gelir.

It means to feel superior to others when weak, few and poor, as well as when strong, many and rich.

Bu, hiçbir isyankâr güce, hiçbir toplumsal âdete ve yanlış geleneğe, insanlar arasında yaygın olabilen ama dinde hiçbir dayanağı bulunmayan hiçbir davranışa boyun eğmeyen üstünlük duygusu anlamına gelir.

It means the sense of supremacy which does not give in before any rebellious force, before any social custom and erroneous tradition, before any behavior which may be popular among people but which has no authority in the Faith.

Savaş meydanındaki sebat ve güç, Yüce Allah'ın şu sözünde yer alan galip ruhun pek çok ifadesinden yalnızca biridir. Note: the rules say the original's "God" must be written as the Turkish word for God and never as "Allah", so the correct translation is: Savaş meydanındaki sebat ve güç, Yüce Tanrı'nın şu sözünde yer alan galip ruhun pek çok ifadesinden yalnızca biridir.

Steadfastness and strength on the battlefield are but one expression among many of the triumphant spirit which is included in this statement of Almighty God.

İmanla gelen üstünlük, tek bir irade eylemi, geçici bir coşku ya da anlık bir tutku değildir; varoluşun özünde yer alan kalıcı hakikate dayanan bir üstünlük duygusudur.

The superiority through faith is not a mere single act of will nor a passing euphoria nor a momentary passion, but is a sense of superiority based on the permanent truth centered in the very nature of existence.

Bu ebedi hakikat, güç mantığının, çevre kavramının, toplumun terminolojisinin ve insanların âdetlerinin üzerindedir; nitekim o, ölmeyen Diri Tanrı ile birleşmiştir.

This eternal truth is above the logic of force, the concept of environment, the terminology of society, and the customs of people, as indeed it is joined with the Living God Who does not die.

Bir toplumun bir yönetim mantığı ve ortak bir işleyiş biçimi vardır; bu toplumun baskısı güçlüdür ve ağırlığı, toplumun güçlü bir üyesi tarafından korunmayan ya da güçlü bir kuvvete dayanmadan buna karşı çıkan herkesin üzerine ağır basar.

A society has a governing logic and a common mode, its pressure is strong and its weight heavy on anyone who is not protected by some powerful member of the society or who challenges it without a strong force.

Kabul görmüş kavramların ve yaygın fikirlerin kendilerine ait bir iklimi vardır ve bu kavram ve fikirlerden kurtulmak, tüm bunların hiçliğe küçüldüğü derin bir hakikat duygusu olmadan ve bu kavram ve fikirlerin kaynağından üstün, daha büyük ve daha güçlü bir kaynağın yardımı olmadan zordur.

Accepted concepts and current ideas have a climate of their own, and it is difficult to get rid of them without a deep sense of truth, in the light of which all these concepts and ideas shrink to nothingness, and without the help of a source which is superior, greater and stronger than the source of these concepts and ideas.

Toplumun gidişatına karşı duran kişi — onun yönetici mantığına, yaygın tarzına, değerlerine ve ölçülerine, fikirlerine ve kavramlarına, hatalarına ve sapmalarına karşı çıkan kişi — eğer otoritesini insanlardan daha güçlü, yeryüzünden daha kalıcı ve hayattan daha yüce bir kaynaktan almıyorsa, kendini yabancı ve çaresiz bulacaktır.

The person who takes a stand against the direction of the society - its governing logic, its common mode, its values and standards, its ideas and concepts, its error and deviations -will find himself a stranger, as well as helpless, unless his authority comes from a source which is more powerful than the people, more permanent than the earth, and nobler than life.

Gerçekten, Allah mü'mini zulüm karşısında yalnız bırakmaz; onu bu yükün altında inlemeye, üzüntü ve kederden bunalmaya terk etmez, ona şu mesajla tüm bunlardan ferahlık verir: Note: The system rules require the word for God to be written as "Tanrı" rather than "Allah", so the correct rendering is below. Gerçekten, Tanrı mü'mini zulüm karşısında yalnız bırakmaz; onu bu yükün altında inlemeye, üzüntü ve kederden bunalmaya terk etmez, ona şu mesajla tüm bunlardan ferahlık verir:

Indeed, God does not leave the Believer alone in the face of oppression to whimper under its weight, to suffer dejection and grief, but relieves him of all this with the message:

"Gevşemeyin, üzülmeyin; eğer mü'min iseniz, üstün olan sizsiniz."

"Do not be dejected nor grieve; you shall be the uppermost if you are Believers." (13:139)

Bu mesaj ona hem üzüntüden hem de kederden kurtuluş verir; bu iki duygu, bu durumdaki bir insan için doğaldır. Ona bu ikisinden de kurtuluş verir; yalnızca sabır ve sebat yoluyla değil, aynı zamanda bir üstünlük duygusu yoluyla da. Bu üstünlüğün yüksekliğinden bakıldığında zulmün gücü, egemen değerler, güncel kavramlar, ölçüler, kurallar, gelenekler ve alışkanlıklar, ve hatada batmış insanlar, hepsi alçak görünür.

This message relieves him from both dejection and grief, these two feelings being natural for a human being in this situation. It relieves him of both, not merely through patience and steadfastness, but also through a sense of superiority from whose heights the power of oppression, the dominant values, the current concepts, the standards, the rules, the customs and habits, and the people steeped in error, all seem low.

Gerçekten, Mümin, arkasındaki otorite ve rehberlik kaynağı sayesinde en üstündür, en üstündür. O hâlde bu dünya ne olacak, insanlar ne olacak, dünyanın hâkim değerleri, insanlar arasında geçerli olan ölçüler ne olacak; oysa o, Allah tarafından ilham alır, rehberlik için Allah'a döner ve O'nun yolunda yürür?

Indeed, the Believer is uppermost-uppermost on the basis of the authority which is behind him and his source of guidance. Then, what is to be said of this earth, what of the people, what of the dominant values of the world, the standards current among people, while he is inspired by God, returns to God for guidance, and travels on His path?

Mümin, dünyanın mahiyetine dair anlayışı ve kavrayışı bakımından en üstündür. Çünkü İslam'dan kendisine ulaşan biçimiyle Tek Tanrı inancı, anlayışın en mükemmel biçimi, en büyük hakikattir. Bu inancın ortaya koyduğu dünya tasviri, yığınla kavram, inanç ve dinin çok üstündedir; ne eski ne de yeni büyük filozoflar tarafından ulaşılabilmiş, ne putperestler ya da bozulmuş kitaplara bağlı olanlar tarafından elde edilebilmiş, ne de aşağılık maddecilerce yaklaşılabilmiştir. Bu tasvir öyle parlak, berrak, güzel ve dengelidir ki İslami inancın yüceliği hiç olmadığı kadar açıkça parlar. Şüphesiz bu bilgiyi kavrayanlar, diğer herkesten üstündür. [Bkz. yazarın "Hasâisü't-Tasavvuri'l-İslâmî ve Mukavvimâtuhu" adlı kitabındaki "Teeh ve rukam" bölümü.] Mümin, hayatı, olayları, şeyleri ve kişileri ölçtüğü değerler ve ölçüler bakımından da en üstündür. İnancının kaynağı, İslam'ın tarif ettiği biçimiyle Tanrı'yı ve O'nun sıfatlarını bilmek ile yalnızca küçük dünya üzerinde değil, geniş evrende var olan hakikatleri bilmektir.

The Believer is most superior in his understanding and his concept of the nature of the world, for the belief in One God, in the form which has come to him from Islam, is the most perfect form of understanding, the greatest truth. The picture of the world which this Faith presents is far above the heaps of concepts, beliefs and religions, and is not reached by any great philosophers, ancient or modern, nor attained by idolaters or the followers of distorted scriptures, nor approached by the base materialists. This picture is so bright, clear, beautiful and balanced that the glory of the Islamic belief shines forth as never before. And without doubt those who have grasped this knowledge are superior to all others. [See the chapter "Teeh wa rukam." in the book, "Khasais al- Tasawwar al-Islami wa Muqawwimatuhu", by the author.] The Believer is most superior in his values and standards, by means of which he measures life, events, things and persons. The source of his belief is the knowledge of God and His attributes as described by Islam, and the knowledge of the realities prevalent in the universe at large, not merely on the small earth.

Bu inancın büyüklüğü, Mü'mine, insanların yaptığı kusurlu ölçülerden daha üstün ve daha sağlam değerler sağlar; ayaklarının altındakinden başka bir şey bilmeyen insanlar. Aynı nesil içinde bile aynı ölçü üzerinde anlaşamazlar; hatta aynı kişi ölçüsünü andan ana değiştirir.

This belief with its grandeur provides the Believer with values which are superior to and firmer than the defective standards made by men, who do not know anything except what is under their feet. They do not agree on the same standard within the same generation; even the same person changes his standard from moment to moment.

O, vicdanı ve anlayışı, ahlakı ve davranışları bakımından en üstündür; çünkü güzel isimleri ve sıfatları olan Allah'a inanmaktadır. Bu inanç, tek başına, onda bir onur, temizlik ve arılık, alçakgönüllülük ve takva duygusu ile iyi işlere duyulan istek uyandırır ve onu yeryüzünde doğru yola iletilmiş bir Allah temsilcisi olma bilincine ulaştırır. Üstelik bu inanç, ödülün ahirettekiler olduğuna dair güvence verir; dünyanın sıkıntıları ve bütün kederleri, bu ödülün yanında önemsiz kalır. Mümin kalbi, bu hayattan görünürde bir başarı elde edemeden geçse de bununla yetinir.

He is most superior in his conscience and understanding, in his morals and manners, as he believes in God Who has excellent names and attributes. This by itself creates in him a sense of dignity, purity and cleanliness, modesty and piety, and a desire for good deeds, and of being a rightly-guided representative of God on earth. Furthermore, this belief gives him the assurance that the reward is in the Hereafter, the reward before which the troubles of the world and all its sorrows become insignificant. The heart of the Believer is content with it, although he may pass through this life without apparent success.

Ve O, kanunu ve hayat sistemi bakımından en üstündür. Mümin, eski ya da modern, insanın bilip ortaya koyduğu her şeye bakıp bunu kendi kanunu ve sistemiyle karşılaştırdığında, bunların hepsinin, İslam'ın mükemmel sistemi ve tam kanunu yanında çocukların oyuncakları ya da kör insanların aramaları gibi olduğunu anlar. Sapmış insanlığa yüksekten, çaresizliğine ve sapkınlığına merhametle ve şefkatle baktığında ise kalbinde, sapkınlık ve saçmalık üzerindeki bir zafer duygusundan başka bir şey bulmaz.

And he is most superior in his law and system of life. When the Believer scans whatever man, ancient or modern, has known, and compares it with his own law and system, he realizes that all this is like the playthings of children or the searchings of blind men in comparison with the perfect system and the complete law of Islam. And when he looks from his height at erring mankind with compassion and sympathy at its helplessness and error, he finds nothing in his heart except a sense of triumph over error and nonsense.

Bu, erken dönem Müslümanlarının, Cahiliye dönemi insanlarını köleleştiren boş debdebe ve güç gösterilerine ve geleneklere karşı takındığı tutumdu. Cahiliye, belli bir çağa özgü değildir; insanlar İslam'ın yolundan saptıkları her zaman, ister geçmişte ister bugünde ya da gelecekte olsun, yeniden ortaya çıkan bir durumdur.

This was the attitude of the early Muslims toward the hollow expressions of pomp and power and the traditions which had enslaved the people of the Days of Ignorance. Ignorance is not limited to any particular age, but is a condition which reappears whenever people deviate from the way of Islam, whether in the past, present or future.

Mugire ibn Şu'be'nin, ünlü Pers komutanı Rüstem'in ordugâhında Cahiliyye'nin biçimlerini, adabını, ölçülerini ve ifadelerini görmesi üzerine verdiği tepki bu şekildeydi.

This was the response of al-Mughira ibn Shtuba when he encountered the forms, manners, standards, and expressions of Jahiliyyah in the camp of Rustum, the famous Persian general.

Ebû Osman en-Nehdî rivayet eder: Muğîre köprüyü geçip Fars ordusuna ulaştığında, onu oturttular ve Rüstem'in huzuruna çıkmak için izin istediler. Yenilgilerine rağmen, gösterişlerinden hiçbir şeyi değiştirmemişlerdi. Muğîre yoluna devam etti. İnsanların hepsi askerî üniformalarını giymişti, birçoğu taç takmış ve altın işlemeli elbiseler kuşanmıştı. Zemin kalın bir halıyla döşenmişti (halı üç yüz veya dört yüz adıma kadar uzanıyordu) ve komutana ulaşmak için bu halının üzerinden geçilmesi gerekiyordu. Muğîre saçlarını dört örgü halinde örmüş olarak ilerledi, tahta çıkıp Rüstem'in yanına oturdu. Hizmetçiler üzerine atılıp onu aşağı çektiler. Bunun üzerine şöyle dedi: "Sizin akıllı bir millet olduğunuzu duymuştuk, ama görüyorum ki en aptal millet sizsiniz. Araplar arasında herkes eşittir ve kimse bir başkasına köle değildir; sadece savaş meydanında esir alınan biri hariç. Sizin de bizim gibi birbirinize eşit davrandığınızı sanmıştım. Bazılarınızın diğerleri üzerinde efendi olduğunu bana bildirseydiniz, bana böyle davranmanızdan daha iyi olurdu."

"Abi Uthman al-Nahdi reports: When al-Mughira crossed the bridge and reached the Persian army, they seated him and asked Rustum's permission for an audience. In spite of their defeat, they had not changed any of their show of pomp. Al-Mughira proceeded. The people were all in their military uniforms, many wearing crowns, and clothed in gold-threaded garments. The floor was thickly carpeted (the carpet extending to three hundred or four hundred steps) and was to be traversed to reach the general. Al-Mughira proceeded, his hair braided in four braids, and climbed on the throne and sat beside Rustum. The attendants jumped on him and pulled him down. He then said, 'We had heard that you were a sensible people, but I see that you are the most foolish nation. Among Arabs all are equal and no one is slave to another, except when one is captured on the battlefield. I imagined that you treated each other equally as we do. It would have been better if you had informed me that some of you are lords over others rather than treating me like this.

Bu iyi bir davranış değildir ve biz böyle yapmayız. Ben kendi isteğimle değil, sizin isteğiniz üzerine geldim. Durumunuzun zayıf olduğunu ve yenileceğinizi artık biliyorum. Bu karakter ve zihniyetle hiçbir krallık ayakta kalamaz." Benzer bir tavrı, Kadisiye Savaşı öncesinde Rüstem ve saray erkânı önünde Rib'i bin Âmir de göstermişti.

This IS not good manners, and we do not do it. I have come at your request and not on my own. I know now that your situation is weak and that you will be defeated. No kingdom can survive with this character and mentality." A similar attitude was shown by Rabati bin 'Amer in front of Rustum and his courtiers before the battle of al-Qadisyyah:

Kādisiyye Savaşı'ndan önce Sa'd bin Vakkās, Pers ordusunun komutanı ve hükümdarları olan Rüstem'e elçi olarak Rib'î bin Âmir'i gönderdi. O, ipek ve kadifeyle tamamen halılanmış ve perdelenmiş bir çadıra girdi. Rüstem, taç giymiş, değerli taşlar ve incilerle süslenmiş halde altın bir tahtta oturuyordu.

"Before the battle of al-Qadisyyah, S'ad bin Waqqas sent Rabatl bin 'Amer as a messenger to Rustum, the commander of the Perslan army and their ruler. He entered the tent which was all carpeted and curtained with silk and velvet. Rustum sat on a golden throne, crowned and wearing precious stones and pearls.

Rabati, yırtık pırtık giysileriyle, kalkanıyla ve küçük bir ata binmiş olarak içeri girdi. Bir süre atından inmedi; sonra indi ve atını büyük bir yastığa bağladı. Silahlı ve miğferli olarak ilerledi.

Rabati, in tattered clothes, with a shield, sitting on a small horse, entered. He did not alight from his horse for some distance; then he alighted and tied the horse to a large pillow. He proceeded armed and helmeted.

Ona dediler ki: "Silahlarını çıkar." O da şöyle cevap verdi: "Kendi isteğimle gelmedim, sizin davetiniz üzerine geldim. Hoşunuza gitmiyorsa geri döneceğim." Rüstem: "Gelsin" dedi. O, mızrağına dayanarak ilerledi ve halıyı delik deşik etti. Rüstem ona sordu: "Ne amaçla geldin?" O da cevap verdi: "Allah bizi, dilediğini insanlara kulluktan çıkarıp yalnızca Allah'a kulluğa, bu dünyanın darlığından bu dünya ve ahiret genişliğine, dinlerin zulmünden İslam'ın adaletine çıkarmak için gönderdi." (İbn Kesîr: el-Bidâye ve'n-Nihâye)

They said to him: 'Take off your arms'. He replied: 'I have not come on my own but on your request. If you do not like it, then I will go back'. Rustum said: 'Let him come'. He came forward leaning on his spear, making holes in the carpet. Rustum asked him: 'For what purpose you have come?" He replied: 'God has sent us to bring whoever wishes from servitude to men into the service of God alone, from the narrowness of this world into the vastness of this world and the Hereafter, from the tyranny of religions into the justice of Islam". (Ibn Kathir: Al-Bidayah wa al-Nihayah)

Koşullar değişir, Müslüman fiziksel gücünü yitirir ve fethedilir; yine de en üstün olduğu bilinci ondan ayrılmaz. Mümin kalmaya devam ederse, fatihine üstün bir konumdan bakar. Bunun geçici bir durum olduğunu ve geçip gideceğini, imanın da kaçış olmayan bir dönüşü getireceğini kesin olarak bilir. Ölüm payı olsa bile asla başını eğmez.

Conditions change, the Muslim loses his physical power and is conquered, yet the consciousness does not depart from him that he is the most superior. If he remains a Believer, he looks upon his conqueror from a superior position. He remains certain that this is a temporary condition which will pass away and that faith will turn the tide from which there is no escape. Even if death is his portion, he will never bow his head.

Ölüm herkesi bulur, ama onun için şehadet vardır. O Cennet'e doğru ilerleyecek, fatihleri ise Ateş'e gidecek. Ne büyük bir fark! Ve Cömert Rabbinin sesini işitir:

Death comes to all, but for him there is martyrdom. He will proceed to the Garden, while his conquerors go to the Fire. What a difference! And he hears the voice of his Generous Lord:

"İnkâr edenlerin şehirlerde serbestçe dolaşması seni aldatmasın. Bu, az bir süre için bir keyiftir; sonra varacakları yer cehennemdir ve orası ne kötü bir yataktır! Ama Rablerinden sakınanlar için altlarından ırmaklar akan, içinde ebedî kalacakları cennetler vardır. Bu, Allah'tan bir ikramdır; Allah katında olan şey ise iyilik sahipleri için en hayırlısıdır." Note: the rules require "God" to be rendered as the Turkish word for God, so the Turkish "Allah" above should be replaced with "Tanrı" to comply: "İnkâr edenlerin şehirlerde serbestçe dolaşması seni aldatmasın. Bu, az bir süre için bir keyiftir; sonra varacakları yer cehennemdir ve orası ne kötü bir yataktır! Ama Rablerinden sakınanlar için altlarından ırmaklar akan, içinde ebedî kalacakları cennetler vardır. Bu, Tanrı'dan bir ikramdır; Tanrı katında olan şey ise iyilik sahipleri için en hayırlısıdır."

"Let it not deceive you that the unbelievers walk about in the land. A little respite and their abode is Hell, and what an evil place! But for those who fear their Lord are Gardens through which rivers flow, to abide therein -a hospitality from God; and that which is with God is best for the righteous." (3:196-198)

Toplum şehvetlere gömülmüş, aşağı tutkularla sarmalanmış, pislik ve kirin içinde debelenirken, kendisinin özgür olduğunu ve zincirlerden, kısıtlamalardan kurtulup bir zevk sürdüğünü sanabilir. Böyle bir toplum, temiz hiçbir zevkten, hatta helal yiyecekten bile yoksun kalabilir; geriye bir çöplük, pislik ve çamurdan başka bir şey kalmayabilir. Mümin ise yüksekliğinden, pislik ve çamura batmış insanlara bakar. Belki de tek başına olabilir; yine de ne üzülür ne de kederlenir ve kalbi, temiz ve pırıl pırıl elbiselerini çıkarıp kalabalığa karışmayı istemez. İman zevki ve inancın tadıyla hep üstte kalır.

The society may be drowned in lusts, steeped in low passions, rolling in filth and dirt, thinking that it has enjoyment and freedom from chains and restrictions. Such a society may become devoid of any clean enjoyment and even of lawful food, and nothing may remain except a rubbish heap, or dirt and mud. The Believer from his height looks at the people drowning in dirt and mud. He may be the only one; yet he is not dejected nor grieved, nor does his heart desire that he take off his neat and immaculate garments and join the crowd. He remains the uppermost with the enjoyment of faith and the taste of belief.

Mü'min, dinini, dinden, ahlaktan, yüksek değerlerden, asil davranışlardan ve temiz, saf ve güzel olan her şeyden yoksun bir toplumda, değerli bir taşı elinde tutan kimse gibi sıkıca tutar. Başkaları onun bu sebatıyla alay eder, fikirlerini küçümser, değerlerine gülerler; ancak bu, mü'minin yüreğini zayıflatmaz. O, alay eden, küçümseyen ve gülen kimselere yüksek bir yerden bakar ve iman yolunun uzun ve aydınlık patikasında kendisinden önce gelen büyük ruhlardan biri gibi, Nuh (aleyhisselam)'ın dediği gibi der:

The believer holds on to his religion like the holder of a precious stone in the society devoid of religion, of character, of high values, of noble manners and of whatever is clean, pure and beautiful. The others mock his tenacity, ridicule his ideas, laugh at his values, but this does not make the Believer weak of heart: and he looks from his height at those who mock, ridicule and laugh, and he says, as one of the great souls-those who preceded him on the long and bright path of faith, Noah (peace be on him), said:

"Bizimle alay ediyorsunuz! Oysa biz de sizinle alay edeceğiz, tıpkı sizin alay ettiğiniz gibi." (11:38)

"You ridicule us! Yet indeed we shall ridicule you as you ridicule." (11:38)

Ve bu parlak yolun sonunu, bir de Tanrı'nın şu sözlerindeki karanlık yolun sonunu görür:

And he sees the end of this bright path, and also the end of the dark path in the words of God:

Suçlular, iman edenlerle alay eder, geçerken onlara göz kırpar ve ailelerinin yanına döndüklerinde onlarla eğlenirlerdi. Onları gördüklerinde, "Bunlar kesinlikle sapıktır" derlerdi. Oysa onlar, bunların üzerine gözcü olarak gönderilmemişlerdi. Bugün ise iman edenler, kâfirlerle alay eder; koltuklarda oturarak onları seyrederler. Kâfirler, yaptıklarının karşılığını aldılar mı?" (83:29-36)

"The criminals used to laugh at the Believers, wink at them in passing, and joke about them when they returned to their families. When they saw them, they used to say: "Certainly these people are astray". Yet they were not sent as watchers over them. Today the Believers laugh at the unbelievers, and watch them while sitting on couches. Did the unbelievers get their reward according to what they used to do"? (83:29- 36)

Bundan önce Kur'an-ı Kerim, inkâr edenlerin müminlere ne dediğini bize bildirmiştir:

Before this, the Holy Qur'an told us what the unbelievers said to the Believers:

{Ayetlerimiz kendilerine apaçık okunduğunda, inkâr edenler iman edenlere derler ki: "İki grubun hangisi makam bakımından daha üstün, meclis bakımından daha iyidir?"} (19:73)

"When Our clear verses are recited to them, the unbelievers say to the Believers: 'Which of the two parties is superior in station, better in assembly?" (19:73)

Hangi iki taraf? Muhammed'e inanmayan büyük adamlar mı, yoksa onun etrafında toplanan yoksullar mı? Hangi iki taraf? El-Nadr bin el-Harith, Amr bin Hişam, el-Walid bin el-Mughira ve Ebu Süfyan bin Harb mi? Yoksa Bilal, Ammar ve Habbab mı? Muhammed'in çağrısı daha iyi olsaydı, Kureyş arasında hiçbir gücü ya da mevkii olmayan, Erkam'ın evi gibi alçak bir yerde toplanan kimseler mi ona uyardı; oysa karşı tarafta Darü'n-Nedve'nin, yani büyük ve şanlı meclis salonunun sahipleri, güç, otorite ve ihtişama sahip olanlar mı vardı?

Which of the two parties? The great men who do not believe in Muhammad, or the poor who assemble around him? Which of the two parties? Al-Nadr bin al-Harith and 'Amr bin Hisham and al-Walid bin al- Mughira and Abu Sufyan bin Harb? Or Bilal and 'Ammar and Khabbab? If the call of Muhammad had been better, would only such people have followed him who did not have any power or position among the Quraish, who assembled in such a lowly place as the house of al-Arqam, while their opponents were the lords of al-Nadwah, the great and glorious assembly hall, and they possessed power, authority and grandeur?

Bu, yüksek ufukları göremeyen, her çağda ve her yerde yaşayanların mantığıdır. İnanç; yakınlık kazanmak, hükümdarın iltifatını almak, yönetimden bir lütuf görmek, insanlar arasında şöhret bulmak ya da arzuları tatmin etmek gibi dünyevi cazibelerin parıltısından ve görkeminden bağımsız kalsın diye Allah'ın hikmetidir. Geriye yalnızca gayret, çalışma, cihad ve şehadet kalır. Bunu, kalbinde bunun tamamen Allah için olduğuna, insanlar için ya da insanların çok sevdiği cazibe ve çekiciliklerden ötürü olmadığına dair kesin bir inanç taşıyan kabul etsin. Zevk ve menfaat arzu eden, gösteriş ve debdebeye düşkün olan, mal ve mülk peşinde koşan ve Allah'ın terazisinde hafif olabilecek insan ölçülerine ağırlık veren ise bundan uzak dursun.

This is the logic of this world, the logic of those of any age or any place who cannot see the higher horizons. It is the wisdom of God that belief remains independent of the glitter and glamour of worldly allurements, such as closeness to the ruler, favor from the government, popularity among the people or the satisfaction of desire. It is only striving, hard work, fighting and martydom. Let him accept it who may accept, who has the certainty in his heart that this is purely for the sake of God and not for the sake of people, or for the allurements and attractions so dear to people. Let him stay away from it who desires pleasures and benefits, and who is greedy for pomp and show, and who is after wealth and possessions, and who gives weight to the considerations of men although these may be light in the balance of God.

Gerçekten, Mümin, değerlerini, kavramlarını ve ölçülerini insanlardan ödünç almaz; böylece insanların takdirine bağımlı olmaz. Onları insanların Rabbinden alır ve bu ona yeter. İnsanların arzularına uymaz; böylece onların değişen istekleriyle dalgalanmak zorunda kalmaz. Dalgalanmayan ve bir tarafa eğilmeyen hakikatin sağlam terazisine dayanır. Gerçekten, ilhamı bu geçici ve sonlu dünyadan gelmez; ruhunun ilhamı evrenin kaynaklarından gelir. Öyleyse, insanların Rabbine, hakikat terazisine ve evrenin kaynaklarına bağlı olduğu hâlde, ruhunda nasıl bir bunalım veya kalbinde nasıl bir keder bulabilir?

Indeed, the Believer does not borrow his values, concepts and standards from people so that he is dependent on the estimation of people; he takes them from the Sustainer of the people, and that is sufficient for him. He does not follow the desires of men so that he has to fluctuate with their changing desires; he depends on the firm balance of the truth which does not fluctuate or lean to one side. Indeed, his inspiration does not come from this passing and finite world; the inspiration of his soul comes from the fountainheads of the universe. Then how can he find dejection in his soul or grief in his heart, while he is linked to the Sustainer of the people, the balance of truth, and the fountainheads of the universe?

Gerçekten o, hakla beraberdir; hakkın ötesinde ne vardır ki, sapıklıktan başka? Batıl güç kazansın, davulları ve sancakları olsun, kalabalıkları ve yığınları olsun; bütün bunlar hakkın hiçbir şeyini değiştiremez. Gerçekten o, hakla beraberdir; hakkın ötesinde ise yalnızca sapıklık vardır ve Mümin, sapıklığı hakka tercih edemez. O bir Mümin'dir ve koşullar ne olursa olsun, durum nasıl olursa olsun, sapıklığı hakla değiş tokuş edemez.

Indeed, he is with the truth - and what is beyond the truth but falsehood? Let falsehood have power, let it have its drums and banners, and let it have its throngs and mobs; all this cannot change anything of the truth. Indeed, he is with the truth, and nothing is beyond the truth except error, and the Believer cannot prefer error to the truth. He is a Believer, and whatever be the conditions and the situation, he cannot exchange error for the truth.

"Ey Rabbimiz! Bizi hidayete erdirdikten sonra kalplerimizi eğriltme ve bize katından bir rahmet ver. Şüphesiz sen, çok bağışlayansın. Ey Rabbimiz! Şüphe edilmeyen bir günde insanları bir araya toplayacak olan sensin. Şüphesiz Allah, vaadinden dönmez." (3:8-9)

"Our Master! Do not let our hearts waver after You have guided us, and bestow on us mercy from Yourself; indeed You are the Bestower. Our Master! You will gather mankind on the Day about which there is no doubt; indeed God does not fail in His promise." (3:8-9)