Şer'î terminolojide ve dil bakımından "mîsâk" kelimesi, el-'Ahd (sözleşme, ahit) anlamına gelir. Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur:

The word charter, linguistically and in the Sharee’ah terminology, means al-‘Ahd (the covenant). He(PBUH) said:

“Ancak aranızda antlaşma (misak) bulunan bir topluluğa katılanlar hariç.” [En-Nisâ: 90] Ve O (SWT) şöyle buyurmuştur:

“Except those who join a group, between you and whom there is a treaty (of peace) (meethaaq).” [An-Nisaa’: 90] And He (PBUH) said:

"Ve eğer öldürülen kişi, aralarında karşılıklı ittifak (mîsâk) bulunan bir kavimden olursa, ailesine diyet (kan bedeli) ödenmelidir." [En-Nisâ: 92] Ve O (PBUH) şöyle buyurmuştur:

“And if he belonged to a people with whom you have a treaty of mutual alliance (meethaaq), compensation (blood money - Diyah) must be paid to his family.’ [An- Nisaa: 92] And He (PBUH) said:

“Kitabın, onlardan Allah hakkında hakikatten başka bir şey söylemeyeceklerine dair misakı (meethaaq) alınmadı mı?” [El-A'raf: 169] Ve O (SWT) şöyle buyurmuştur:

“Was not the covenant (meethaaq) of the Book taken from them that they would not say about Allah anything but the truth?” [Al-A’raaf: 169] And He (PBUH) said:

“Ve (hatırlayın ki) Allah, Peygamberlerden söz aldığında (meesâk), şöyle buyurmuştu: ‘Size verdiğim Kitaptan ve Hikmetten (Allah'ın hükümlerini anlayış, vb.) alın; sonra yanınızdaki şeyi doğrulayan bir Elçi (Muhammed ﷺ) size gelecek; O'na mutlaka iman edecek ve O'na yardım edeceksiniz.’” [Aali ‘Imran: 81]

“And (remember) when Allah took the Covenant (meethaaq) of the Prophets, saying: ‘Take whatever I gave you from the Book and Hikmah (understanding of the Laws of Allah, etc.), and afterwards there will come to you a Messenger (Muhammad (PBUH)) confirming what is with you; you must, then, believe in him and help him.’” [Aali ‘Imran: 81]

Günümüzde teknik olarak bu terim, insanların inandığı, hayata bakış açılarını oluşturduğu ve anayasalarının ile kurallarının kaynağı olarak aldığı ilkeler bütününe işaret eder.

In our time, technically, it refers to a collection of principles, in which the people believe, make their viewpoint in life and take as a source for their constitution and rules.

Bir anayasayı benimseyen halk, bir devlet kurmuş ve daha önce yaşadıkları hayattan farklı yeni bir hayata başlamış, yeni ortaya çıkan halklardır; Afrika devletlerinde ve yakın zamanda doğup eski hayatlarından farklı yeni bir hayata başlayan her devlette olduğu gibi.

The people, who adopt a charter, are the newly emergent people who have established a state and began a new life other that which they used to live; as is the case with the African states and with every state which was born recently and began a new life other than their former life.

Arap ülkeleri Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda Osmanlı Hilafeti'nin bedeninden koparıldığında, devlet hâline gelen her bölge, kendi deyimleriyle "milli misak" adını verdikleri bir misak hazırlamaya çalıştı; nitekim Irak ve Suriye'de olduğu gibi. Önceki halklar ve milletler ise bir misak yazmayı akıllarına getirmediler. Bunun sebebi, içlerinde belirli bir siyasi itikadın, hayat hakkındaki bakış açıları olarak benimsedikleri belirli ilkelerle birlikte kristalleşmiş olmasıydı; bu ilkeler, anayasa ve kanunlar yerine, onlarda anayasa ve kanunların bulunmadığı durumlarda kullandıkları kuralların kaynağı olarak kabul ediliyordu. Eğer bir anayasaları ve kanunları varsa, bu ilkeleri bu anayasa ve kanunların kaynağı olarak kullanıyorlardı. Bu ilkeler, yazıya dökülmelerine gerek kalmadan, korunmuş, bilinmiş ve üzerinde uzlaşılmış durumdaydı; bir ümmetin misakı ya da milli misak diye adlandırılmadan. Bu durum, çok eski devletlerin tamamında böyleydi.

When the Arab countries were separated from the body of the ‘Uthmani Khilafah at the end of World War I, each region that had become a state tried to draw up a charter, which they called the national charter, as in Iraq and Syria for example. As for the previous peoples and nations, they did not think of writing a charter. This is because a specific political creed had crystallised in them, together with specific principles which they took as their viewpoint about life and as a source for the rules that they used, instead of a constitution and canons, in case if they did not have a constitution or canons. If they have a constitution and canons, they use these principles as a source for this constitution and canons. These principles are preserved, well known and agreed upon without any need for them to be written down, and without being called an Ummah’s charter or national charter. This is the case with all very old states.

İslam Ümmeti, en eski milletlerden biridir ve siyasi bir akidesi vardır; bu, tek doğru akidedir. Bu akide, düşüncelerine işlemiş ve hayata dair bakış açısı kıldığı, devletin ve diğer ilişkilerin düzenini sağlayan hükümlerin kaynağı olarak aldığı ahkâmına yerleşmiştir; yani onların anayasa ve kanun dediği şeydir. Bütün bunlar iki büyük kaynakta, Kitap ve Sünnet'te kaydedilmiştir. Bu nedenle Ümmet'in, Ümmet Şartı adı verilen bir şarta ihtiyacı yoktur. Ümmetin ulusal bir şartı olması doğru değildir, çünkü Kitap ve Sünnet onu vatanperverlik ve milliyetçi bağa karşı mücadele etmeye yükümlü kılmaktadır.

The Islamic Ummah is one of the most ancient of nations and she has a political creed, which is the only true ‘Aqeedah. It has been entrenched within her thoughts and ahkaam, which she made her viewpoint about life and took as a source of rules that organise the state and the rest of the relationships, or what they call constitution and canons. All of this has been recorded in two great sources, which are the Kitaab and Sunnah. Therefore, she is in no need for a charter called the Ummah’s charter. It is not right that she should have a national charter, because the Kitaab and Sunnah oblige her to fight against the patriotic and nationalistic bond.

Ancak ümmet, Batılı kafir devletlerin Müslüman topraklarına karşı başlattığı siyasi ve askeri saldırının ardından, misyonerlik ve kültürel istilanın etkisiyle Batı düşüncelerinden etkilendi.

However, the Ummah was affected by the Western thoughts, due to the missionary and cultural invasion, followed by the political and military attack by the Kaafir Western states on the Muslim lands.

1924'te Hilafet devletinin yıkılmasından sonra, İslam'ın devlette ve toplumda uygulanması ümmetten büyük ölçüde uzaklaştı; Kitap ve Sünnet, Müslümanların zihninde siyasi ve yasama boyutunu kaybetti. İslam Akîdesi, siyasi bir inanç olmaktan çıktı.

The application of Islam in the state and society became far removed from the Ummah after the destruction of the Khilafah state in 1924, the Kitaab and Sunnah lost, in the minds of the Muslims, their political and legislative aspect. The Islamic ‘Aqeedah ceased to be a political creed.

Bu iki durumun sonucu olarak, İslam'ın bir akîde ve hayat, devlet ve toplum için bir sistem olarak bakış açısı zayıfladı.

As a result of these two matters, the vision of Islam as an ‘Aqeedah and system for life, state and society weakened.

Ancak bu köklü İslam Ümmeti, İslam'dan uzak kalmasının ve Batı'nın, onun düşüncelerinin, sistemlerinin ve ajanlarının egemenliğinin yol açtığı ağır acılar sonucunda uykusundan uyandı. Batı'nın gerçek yüzünü göstermesinden sonra uyandı; Ümmet, Batı düşünce ve sistemlerinin bozukluğunu, sosyalist ve komünist düşünce ve sistemlerin bozukluğunu ve ayrıca milliyetçiliğin ve bölgeciliğin bozukluğunu fark etti. Bu akımların hem kendisi hem de bir Ümmet olarak varlığı için ne kadar büyük bir tehlike oluşturduğunu anladı.

However, this ancient Islamic Ummah woke up from her slumber,after the intense suffering caused by her remoteness from Islam and the domination of the West, its thoughts, systems and agents. She woke up after the West showed its true face and the Ummah perceived the corruption of the Western thoughts and systems, the corruption of the socialist and communist thoughts and systems and also the corruption of nationalism and regionalism. She has understood the extent of their danger to her and to her entity as an Ummah.

Bu nedenle o, sorunlarına çözüm bulmak için İslam'a geri dönmüştür. İslam, onun kurtuluş umudu ve acılarından ve sıkıntılarından kurtulmasının yolu haline gelmiştir. İslam Akîdesi'ni siyasi bir inanç olarak görmeye başlamış; Kitâb ve Sünnet'in hayat, devlet ve toplum için eksiksiz bir sistem içerdiğini, ikisinin de siyasi ve yasama boyutu bulunduğunu kavramıştır. Kitâb ve Sünnet'e dönüp onları uygulamadıkça kurtulamayacağını ve kendisine yardım edilemeyeceğini anlamışlardır.

So, she has returned to Islam to discover in it the solution to her problems. Islam became her hope for salvation and for saving her from her sufferings and hardships. She has begun to view the Islamic Aqeedah as a political creed, and that the Kitaab and Sunnah contain a complete system for life, state and society and they both have a political and legislative aspect. They have come to realise that she cannot be saved or rescued unless she returns to the Kitaab and Sunnah and implements them.

Bu nedenle, Ümmet mevcut toplumu değiştirme ihtiyacı duyduğunda ve Kitap ile Sünnet'e inandığında, bu Kitap ile Sünnet'i Ümmet için bir anayasa (şart) olarak ve Anayasa ile kanunların kaynağı olarak alması doğaldır. Ancak Kitap ile Sünnet'in Ümmet için bir anayasa olarak benimsenmesi, uygulama biçimini içeren düşüncelerin ortaya konduğu geniş ilkeler şeklinde ifade edilmelidir; böylece Kitap ile Sünnet bir anayasa olarak alınabilsin. Doğru yolu garanti altına almak için Kitap ile Sünnet'in ne anlama geldiğinin doğru biçimde tanımlanmasına yönelik bir inceleme de içermelidir. Kitap ile Sünnet'in nasıl anlaşılacağını ve bunların Anayasa ve kanunların kaynağı olarak nasıl olacağını göstermelidir. Bu iki kaynağa dayanacak devletin kimliğini, bunları uygulamak için açıklamak gereklidir. Böylece Kitap ile Sünnet, uygulamadaki anayasa benimsenmesinin pratik görüntüsünü yansıtan geniş ilkeler biçiminde somutlaşmış bir anayasa olarak benimsenmelidir. Bu bakış açısından bu anayasa fikri ortaya çıkmıştır.

Therefore, it is natural, when the Ummah feels the need to change the current society and believes in the Kitaab and Sunnah, that it would take this Kitaab and Sunnah as the charter for the Ummah and as the source for the constitution and canons. However, adopting the Kitaab and Sunnah as a charter for the Ummah, must be expressed in the form of broad guidelines, in which thoughts are manifested that contain the manner of implementation, so that the Kitaab and Sunnah can be taken as a charter. It should include a study on how to correctly define what the Kitaab and Sunnah mean, in order to guarantee the right course. It must show how to comprehend the Kitaab and Sunnah and how they will be a source of constitution and canons. It is necessary to explain the identity of the state that will be based on the two sources, in order to execute them. Thus, one must adopt the Kitaab and Sunnah as a charter, which is crystallised in the form of broad guidelines that reflect the practical image of the adoption of the charter. It is from this perspective that the idea of this charter has come.

Bunlar, Kitap ve Sünnet'i ümmet için bir anayasa olarak benimsemekle ortaya çıkan genel çizgilerdir.

These are the broad lines, which have been crystallised in taking the Kitaab and Sunnah as a charter for the Ummah.