53. Ekonomik sorun, ülkenin yoksulluğu değil, bireylerin yoksulluğudur. Başka bir deyişle, ekonomik sorun servetin üretimi değil, servetin dağılımıdır. Bir ülke yoksulsa, sorunu üretimi artırmak için çalışarak, genişleme yoluyla veya diğer ülkelerle bütünleşerek çözülür. Bir ülkede yoksulluk sorununun var olması kaçınılmaz değildir. Fakir ülkelerde olduğu gibi ortaya çıkabilir, zengin ülkelerde olduğu gibi ortaya çıkmayabilir. Hayata bakış açısıyla bağlantılı değildir, halklara ve milletlere göre de farklılık göstermez; üstelik nüfus içinde sorunlar da yaratmaz. Bireysel yoksulluk sorununa gelince, bu kesinlikle ortaya çıkacaktır. Çünkü özürlü ve tembel insanların, kazalar sonucu özürlü hale gelenlerin varlığı; bunların hepsi ve benzerleri toplumda kaçınılmaz olarak bulunacaktır. Ayrıca mülkiyet bir içgüdüdür ve insanlar arasında daha fazla mülk edinme rekabeti toplumda kaçınılmaz olarak ortaya çıkacaktır. Dolayısıyla toplumda bireylerin yoksulluğu önlenemez bir şeydir. Çözüm gerektiren kaçınılmaz bir sorundur. Ayrıca bu sorun, halktan halka ve milletten millete değişen hayata bakış açısıyla ilgilidir. Dolayısıyla ödülün çabaya göre olması gerektiğini düşünen insanlar vardır; bu yüzden üretmeyenin yoksul olması adildir. Doğuştan bir engel nedeniyle ya da kendi kontrolü dışında bir şey başına geldiği için çalışamayan özürlünün yaşama hakkından mahrum bırakılmasının zulüm olduğunu düşünen insanlar da vardır. Bu nedenle adalet, onun geçimini güvence altına almayı gerektirir. Geçim ve para için hayatta rekabet doğaldır. Böyle bir rekabet, çözüm gerektiren sorunlar yaratır. Bu, çözüm gerektiren sorunun ülkenin yoksulluğu değil, bireylerin yoksulluğu olduğunu göstermektedir. Bireysel yoksulluğun çözülmesi, ülkenin yoksulluğunun da çözülmesi demektir. Dolayısıyla sorun üretimde değil, dağıtımdadır.

53. The economic problem is not the poverty of the country, but the poverty of individuals. Or in other words, the economic problem is the distribution of wealth and not the production of wealth. If a country is poor, its problem is solved by working to increase production, by expansion or by integration with other countries. The presence of the problem of poverty in a country is not inevitable. It may occur as in poor countries and it may not occur as in rich countries. It is not linked to the viewpoint about life, nor does it differ according to the peoples and nations, moreover, it does not create problems amongst the population. As for the problem of individual poverty, this will definitely happen. This is because the presence of the disabled and lazy people, beside others who became disabled through accidents; all of these and the like will inevitably exist in society. Furthermore, ownership is an instinct and competition among people for more ownership will inevitably occur in society. Thus, poverty of individuals in society is something that cannot be avoided. It is an inevitable problem that requires a solution. Also this problem relates to the viewpoint about life, which differs from people to people and nation to nation. So there are people who think the reward should be according to the effort, thus it is fair that the one who does not produce is poor. There are also people who think that it is injustice that the disabled be deprived from the right to live, even his inability was a natural handicap or if something happened to him beyond his control, thus causing him to be unable to earn. So justice demands that his livelihood is secured. Competition in life for livelihood and money is natural. Such competition creates problems amongst the population, which require solutions. This shows that the problem that needs a solution is the problem of the poverty of individuals, not the poverty of the country. Solving individual poverty solves the country’s poverty. Thus, the problem is distribution and not production.

54. Devletin, bütün vatandaşların temel ihtiyaçlarının (Hacâtü asâsiyye) her birinin tek tek ve eksiksiz bir biçimde karşılanmasını temin etmesi gerekir. Her bireye ayrıca lüks ihtiyaçlarını (Hacâtü kemâliyye) karşılayabilmesi için imkân sağlanmalı; vatandaşların güvenlik, eğitim, sağlık ve toplumun geri kalan temel ihtiyaçlarına sahip olması güvence altına alınmalıdır. 55. Mülkiyet üç çeşittir: özel mülkiyet, kamu mülkiyeti ve devlet mülkiyeti. Özel mülkiyet, bir malın ya da faydanın değeri ölçüsünde konulmuş ilahi bir kuraldır; bu sayede mal sahibi malından yararlanabilir ve bunun karşılığını alabilir. Kamu mülkiyeti ise Şâri'nin, topluluğun bir malın kullanımını paylaşmasına verdiği izindir. Devlet mülkiyeti ise harcanması devlet başkanının görüşüne ve içtihadına bağlı olan mülktür.

54. One must insure that all the basic needs (Hajaat asaasiyyah), of all the citizens, are satisfied individually and in a complete manner. Every individual should also be enabled to satisfy his luxurious needs (Hajaat kamaaliyyah), and insure that the citizens have security, education, healthcare and the rest of the basic needs of the community. 55. Ownership is of three types: private ownership, public ownership and state ownership. As for private ownership it is a divine rule estimated in terms of asset or benefit, which accordingly enables the owner to utilize the asset and to receive compensation for it. As for public ownership, it is the permission of the Lawgiver to the community to share the use of the asset. State ownership is the property whose expenditure depends on the opinion and Ijtihaad of the head of state.

56. Kamu mülkiyeti, devletin görüşüne bakılmaksızın malın niteliği ve tanımıyla belirlenir. Bakılması gereken malın gerçekliğidir: Eğer mal, şehir meydanları gibi kamu hizmetlerinden veya petrol gibi doğası gereği bireylerin sahip olamayacağı doğal kaynaklardan ya da doğası gereği bireylere ait olmayan herhangi bir şeyden ise, o doğal olarak kamu malıdır. Devlet onu özel mülk olarak tutamaz. Eğer mal bu üç şeyden biri değilse, özel mülk olarak kalır ve devletin onu sahibinden zorla alıp kamu veya devlet malına çevirmesi caiz değildir. Devlet malına gelince, bu, tüm Müslümanların hakkı olan mallarla sınırlıdır; ancak bu kamu malı değildir. İnsanların bunun üzerinde hakkı olsa da, örneğin Harâc, vergiler ve Fey' gibi, yine de devlet malıdır ve devlete ait olmalıdır. Müslümanların üzerinde hakkı yoksa, o bireylerin malıdır ve devletin ona sahip olması caiz değildir. Dolayısıyla, bireysel olarak sahip olunan bir malın, devletin genel bir menfaat gördüğünde devlet mülkiyetine geçirilmesiyle özel mülkü devlet malına dönüştürmesi anlamına gelen ve kamulaştırma olarak bilinen uygulama tamamen haramdır. Bu caiz değildir, çünkü Şeriat malın gasbedilmesini ve el konulmasını yasaklamıştır. Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur:

56. Public ownership is established by the nature and description of the property, regardless of the state’s view. It is the reality of the property that needs to be looked into: if the property is from the public amenities, like city squares or natural resources such as oil or anything which by its very nature is not owned by individuals, then it is naturally public property. The state cannot keep it as private property. If the property is not from one of these three then it remains as private property and it is not allowed for the state to forcibly take it from its owner and turn it into public or state property. As for the state property, this is restricted to the property that is the right of all the Muslims, but it is not property that belongs to the public. Even though the people have a right over it, such as Kharaj, taxes and Fay’, however it is state property and must be owned by the state. If the Muslims don’t have a right over it then it is the property of individuals and the state is not allowed to own it. Hence, what is known as nationalisation is completely haraam, because it is the state that transforms the private property into state property when it sees a general interest that requires the state’s ownership of a property owned individually. This is not allowed because the Sharee’ah has forbidden us to confiscate property. He (PBUH) said:

"Bir kişinin kardeşinin değneğini izni olmadan almasına izin verilmez." O, kamu malının ne olduğunu tanımlamış ve meseleyi devletin görüşüne göre değil, malın niteliğine ve tanımına bağlamıştır. Devlet malını, Müslüman kitlelerin hakkının bulunduğu mallarla sınırlandırarak tanımlamıştır.

“It is not allowed for a person to take the stick of his brother without his permission.” He defined what is public property and he made the matter dependent on the nature and description of the property, not according to the opinion of the state. He defined state property and restricted it to the property in which the Muslim masses have a right.

57. Toprak mülkiyetinin kendine özgü kuralları vardır. Toprağa sahip olmanın amacı tarımsal üretim ve bu üretimin devamı ile artırılmasıdır. Toprak, diğer mallarla aynı şekilde satın alma, hibe, miras ve diğer mülkiyet türleriyle mülk hâline gelir. Ölü toprak ise onu ihya etmek suretiyle veya devlet toprağın mülkiyetini bireylere tahsis ettiğinde de mülk olur. Şer'i terminolojide buna "ikta" (devlet tarafından yapılan mülk tahsisi) denir. Birey toprağın mülkiyetini kazandığında, toprağı işletme sorumluluğunu bizzat üstlenmek zorundadır. Bunu ya işi doğrudan kendisi yaparak ya da işçi, hayvan, tarım aletleri vb. kiralayarak yapar. Toprağı ekim için kiraya vermesi caiz değildir. Üç yıldan fazla ihmal ederse, toprağa el konulur ve başkasına verilir. Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur:

57. Ownership of the land has specific rules. The possession of land is meant for agricultural production, and for the continuity and increase of this production. The land becomes owned as any other land would: by purchase, gift, inheritance and other types of ownership. It is also owned by reviving it, if it was dead land, or if the state granted its ownership to individuals. In the Sharee’ah terminology, this is known as ‘iqTaa’ (state property grants). When the individual gains ownership of the land he is obliged to personally undertake the responsibility of exploiting the land. He does this either by directly doing the work himself, or hiring workers, animals, farming equipment etc. It is not allowed for him to lease it out for cultivation. If he neglects it for more than three years, then the land is confiscated and given to someone else. He (PBUH) said:

“Ölü topraktan yararlanılır hale getiren kimse, toprak onundur.” Rivayet edildiğine göre Peygamber ﷺ, Ebu Bekir ve Ömer'e toprak tahsis etmiştir. Sahih olarak rivayet edildiğine göre Resulullah ﷺ şöyle buyurmuştur:

“The one who revives a barren land it belongs to him.” It has been narrated that the Prophet (PBUH) granted land to Abu Bakr and ‘Umar. It has been authentically narrated that the Messenger (PBUH) said:

“Kim bir arazisi varsa, onu ya kendisi assın ya da kardeşi assın. Ürününün üçte birine veya dörtte birine, ya da belirli bir miktar yiyeceğe karşılık kiraya vermemelidir.” Rivayet edilmiştir ki Ömer üç yıl boyunca çitle çevirmeye izin vermiştir. Arazi üç yıl boş bırakılmış ve başkası onu ihya etmişse, o kimse araziye daha fazla hak sahibidir. Yine Ömer şöyle demiştir: “Bir araziyi çitle çeviren (Muhtacir) kimsenin, üç yıl sonra onda hakkı yoktur.” 58. Dış ticaret, mal olarak ya da para olarak, tüm vatandaşlar için serbesttir. İthalat veya ihracat için lisansa ve (yabancı) para havalesine ihtiyaç yoktur; çünkü ithalatı genel kapsamına alan Allah'ın (SWTH) şu sözü vardır:

“Whosoever had a piece of land, let him cultivate it or let his brother cultivate it. He must not rent for it’s third or fourth of its harvest, and or a specified amount of food.” It has been reported that ‘Umar allowed fencing for three years. If the land has been left for three years and someone else revived it, then he is more entitled to it. It is also ‘Umar who said: “Anyone who fences a land (Muhtajir) has no right to it after three years.” 58. Foreign trade is allowed for all citizens, whether it is in goods or money. There is no need for licenses for import or export and no need for (foreign) money orders, due to the saying of Allah (SWTH), which is general in import:

"Oysa Allah alışverişi helal kılmıştır" {Al-Baqarah: 275}, ve Resulullah ﷺ'ın şu sözünün genel anlamı:

“A nd Allah has permitted trade” [Al-Baqarah: 275], and the general import of the saying of the Messenger (PBUH):

“Altını gümüşle, dilediğiniz gibi takas edin, ancak elden ele (vadesiz) olarak.” Bu hüküm genel olup iç ticareti de dış ticareti de kapsar. Vatandaşlık taşıyanlardan gümrük vergisi alınmaz; bunun dayanağı Peygamber ﷺ'in şu sözüdür:

“Trade with gold for silver as you wish, but hand to hand (without credit).” This is general and includes the domestic and foreign trade. Customs tax is not taken from those who carry citizenship, due to the saying of the Messenger (PBUH):

"Meks (gümrük vergisi) alan kimse cennete girmez." Vatandaşı olmayanlara gelince, onlara izinsiz, yani ithalat ruhsatı ve para havalesi olmadan ülkeye girmeleri ya da mallarını veya paralarını ithal etmeleri izin verilmez. İzin vermek ya da vermemek devletin hakkıdır. Bunun nedeni, vatandaş olmadan giren kişinin aman (koruma sözü) olmadan giremeyecek olmasıdır. Vatandaşı olmayanlardan alınan gümrük vergileri, ülkelerinin tüccarlarımızdan aldığı miktara göre alınır. Ebu Meclez, Lahik İbn Hamid'in rivayet ettiğine göre, dediler ki Ömer'e: "Eğer savaşçı bir halk topraklarımıza gelirse, onlardan ne kadar almalıyız?" O sordu: "Onlar sizden ne kadar alıyorlar?" Dediler: "Öşür (onda bir)." Dedi ki: "O halde onlardan da aynısını alın."

“He who imposes MMaakkss (custom duty) would not enter paradise.” As for non-citizens, they will not be allowed to enter the country or import their goods or money without permission, i.e. without an import licence and money order. The state has the right to give permission or withhold it. This is because the one who enters without citizenship cannot enter without amaan (pledge of protection) Customs taxes are taken from those who do not have citizenship according to what their country takes from our traders. It has been narrated that Abu Majlaz, Laahiq Ibn Hameed said: “They said to ‘Umar: ‘How much should we take from the belligerent people if they came to our land?’ He asked: ‘How much do they take from you?’ They said: ‘The ‘‘UUsshhrr (tithe)’ He said: ‘So take the same from them.’”.

59. Dış ticaret, malın kaynağına göre değil, tacirin vatandaşlığına göre değerlendirilir. Hükmen harbî kâfir (potansiyel olarak muharip kâfir) olan tacirlerin ülkemizde ticaret yapması yasaktır; ancak tacire veya mala özel olarak verilmiş izin bu kapsamın dışındadır. Aralarında antlaşma bulunan herhangi bir devletten gelen tacirler, aramızda imzalanan anlaşmalara göre muamele görür. Vatandaşlık sahibi tacirlerin ülkenin ihtiyaç duyduğu ham veya stratejik maddeleri ihraç etmeleri engellenir; ancak sahip oldukları malları ithal etmeleri engellenmez.

59. Foreign trade is considered according to the citizenship of the trader, not the source of the goods. Traders who are kaafir Harbi hukman (potentially belligerent kafir) are banned from trading in our lands, except with the special permission given to the trader or the goods. Traders from any state with whom there is a treaty will be treated according to the agreements signed between them and us. The traders who hold citizenship are prevented from exporting the raw or strategic materials that the country needs, but they are not prevented from importing property they own.

Gerçekten bizimle savaş hâlinde olan ülke, örneğin İsrail, bu tür ticaret kurallarının dışında tutulur. Bu ülkeye karşı, ister ticari ister başka türden olsun, tüm ilişkilerde gerçek savaş diyarının hükümleri uygulanır.

The country that is actually at war with us, such as Israel, is excluded from such trading rules. The rules of the land of actual war apply to it, in all the relationships with it whether they are trade relations or not.

60. Ülkede yabancı paranın kullanılması ve yatırımı yasaktır; aynı şekilde herhangi bir yabancıya bayilik (imtiyaz) verilmesi de yasaktır.

60. Utilization and investment of foreign money is banned in the country, as is the awarding of franchises to any foreigner.

61. İslam Devleti'nin, para biriminin güçlendirilmesi veya mali ve ekonomik durumun iyileştirilmesi amacıyla Uluslararası Para Fonu'na (IMF) veya Dünya Bankası'na katılması ya da onlardan yardım istemesi caiz değildir; çünkü bunun devlete zarar vermesi ve para biriminin ve ekonominin yıkılmasına yol açması söz konusudur. Zira bunlar, Amerika'nın dünyadaki para ve ticareti kontrol etmek için kullandığı kurumlardır.

61. It is not allowed for the Islamic State to participate in the IMF or the World Bank, or seek their help in order to strengthen the currency or to improve the financial or economic situation, due to the harm this causes to the state and the destruction of her currency and economy. This is because they are institutions used by America to control currency and trade in the world.

Benzer şekilde, İslam devletinin projelerini finanse etmek, ekonomisini iyileştirmek veya parasının değerini korumak amacıyla finans kurumlarından veya yabancı devletlerden dış borç almasına izin verilmez. Dış borç; devlet, ekonomi, para birimi ve egemenlik açısından taşıdığı tehlike nedeniyle caiz değildir. Çünkü dış borç, bir ülkeyi fakirleştirmenin ve ekonomisini ile para birimini yok etmenin, borcun katlanarak büyüdüğü bir araçtır. Bunun yanında, borç veren kâfir devletlerin nüfuzunu genişletmenin bir yoludur. Bu da devletin egemenliğini sınırlar ve iradesini rehin alır. Bu nedenle Şeriat bunu caiz görmez, çünkü harama götüren bir vasıtadır ve harama götüren vasıta da kendisi haramdır. Ayrıca bu tür işlemler riba olmadan gerçekleşemez ve riba haramdır.

Similarly, it is not allowed for the Islamic state to take foreign debts from financial institutions or from foreign states to finance her projects, improve her economy or protect the value of her currency. Foreign debt is not allowed due to its danger to the state, economy, currency and sovereignty. This is because foreign debt is a tool to impoverish a country and destroy its economy and currency, whereby the debt multiplies. Beside that, it is a means to extend the influence of the money lending kaafir nations. This limits the state’s sovereignty and takes its will as a hostage. Therefore, the Sharee’ah does not allow this, because it is a means that leads to Haraam and the means that leads to Haraam is itself Haraam. These deals are also because they cannot take place without riba and riba is Haraam.

Ülkelerin dış borç almasına izin verdiği görülen Ürdün, Mısır, Türkiye, Sudan ve diğer ülkelere kısaca bakıldığında, bu ülkelerin ekonomilerini iyileştirmediği anlaşılmaktadır. Projeleri başarılı olmamış, para birimlerinin değerini koruyamamış ve yoksulluğu çözememişlerdir. Aksine, para birimleri çökmüş, yoksulluk artmış, ekonomi gerilemiş, projeler başarısız olmuş ve borçlar katlanarak çoğalmıştır. Bugün IMF ve Dünya Bankası bu ülkelerin iradesini kontrol etmekte, bağışçı ülkeler ise onlar üzerinde etkide bulunmaktadır; bu durum da egemenliklerinin zayıflamasına yol açmıştır.

A quick look at the countries that allowed them-selves to take foreign loans such as Jordan, Egypt, Turkey, Sudan and other countries indicates that these countries did not improve their economies. Their projects were not successful; they did not protect the value of the currency, or solve poverty. On the contrary, the currencies have collapsed, poverty has increased, the economy has declined, projects have failed and debts have multiplied manifold. The IMF and the World Bank now control their will and the donor countries have influence over them, which has led to a weakening of their sovereignty.

62. Bir fabrikanın mülkiyeti, aslında, kamu mülkiyeti ya da devlet mülkiyeti değil, özel mülkiyettir. Bunun sebebi, Allah'ın Resulü ﷺ'in bir mühür yüzüğü ve minberin yapılmasını emretmesidir. Her ikisini de fabrikayı bireysel mülk olarak sahip olan kişilere yaptırmıştır. Resulullah ﷺ'in zamanında insanlar eşya imal ettirmeyi sipariş ederlerdi ve o da bunu onaylardı. Bu da Resulullah ﷺ'in fabrikaların bireysel mülkiyetine kayıtsız şartsız onay verdiğini gösterir. Bunun yanında, fabrikaların mülkiyetinin kamu veya devlet mülkü olduğunu gösteren hiçbir nas yoktur; dolayısıyla özel mülkiyettir.

62. The ownership of a factory is, in origin, a private property, not a public property, nor a state property. This is because the Messenger of Allah (PBUH) ordered the manufacture of a seal ring and the pulpit. He ordered the manufacture of both of these by people who owned the factory as an individual property. People used to order the manufacture of things at the time of the Messenger (PBUH) and he consented to that. This indicates that the Messenger (PBUH) consented to the individual ownership of the factories without restriction. As well as this, there is no text that indicates that the ownership of factories is a public or state property, so it is a private property.

Ancak kamu malına dair maddeyi üreten fabrikalara, ürettikleri maddenin hükmünü vermek caizdir; böylece onlar da kamu malı olurlar. Ayrıca bunları devlet mülkiyeti yapmak da caizdir, çünkü devlet, kamu malı maddesinin çıkarılması konusunda Ümmet'in temsilcisidir. Bunları bireysel mülkiyet yapmak da caizdir; bu durumda devlet, bu maddeyi çıkarmak için bu fabrikaları bireylerden kiralar.

However, it is allowed to give the factories that produce material from the public property the rule of the material they produce; thus they become public property. It is allowed as well to make them a state property, for she is the representative of the Ummah regarding the extraction of the public property material. It is allowed also to make them individual property, where the state hires these factories from the individuals in order to extract this material.

63. Devletin daimî gelirleri; fey', cizye, harâc, define hümsü ve zekâttır. Bu gelirler ihtiyaç olsun olmasın sürekli toplanır. Bu gelirler ihtiyaçları karşılıyorsa bir sorun yoktur; bu durumda devletin hiç vergi alması caiz değildir. Ancak bu gelirler giderleri karşılamaya yetmiyorsa, durumun incelenmesi gerekir. Karşılanamayan ihtiyaçlar gerekli değilse ve bunların ihmali nedeniyle arazi ya da halka bir zarar gelmiyorsa — mesela başka bir yol bulunduğu hâlde yol yapmak ya da mevcut kuyular yeterliyken kuyu kazmak gibi — bu durumda devlet, bunları yapmaya yetecek kadar vergi alır. Çünkü bu, beytülmâl ve Müslümanlar üzerine farzdır. Eğer beytülmâlde gelir yoksa, yükümlülük Müslümanlara geçer. Bu durumda ihtiyacından fazlasına sahip olan herkesten, durumuna göre ve uygun bir şekilde vergi alınır. Dolaylı vergi koymak hiçbir şekilde caiz değildir. Dolayısıyla bekçilik, sağlık, meclis, mahkemeler, müzayede ve diğer işler için hiçbir şekilde vergi yoktur.

63. The permanent revenues of the state are the fay’, the jizyah, the kharaaj, the fifth of the hidden treasure and the zakaah. These revenues are collected continuously, whether there was a need or not. If these revenues meet the needs, there is no problem; it is not then allowed for the state to collect taxes at all. If however these revenues were not enough to meet the expenses, then the matter needs to be examined. If the needs that were not met were not necessary and no harm falls upon the land or the people due to them being left, such as building a road where there is another alternative road, and digging wells where the present wells are sufficient, then in this case the state collects taxes that are enough to undertake them. This is because this is obligatory on bait ul-maal and the Muslims. If there are no revenues in bait ul-maal, then the obligation is transferred to the Muslims. In that case the taxes are collected from everybody who has more than his needs, according to his situation and in a seemly manner. It is not allowed to lay down indirect taxes at all. Thus, there are absolutely no taxes for guarding, for health, for council and nor for courts or for auction and other things.