6 Kitap ve Sünnet'i Anlamak - Ümmetin Anayasası | Quran Course

6 Kitap ve Sünnet'i Anlamak - Ümmetin Anayasası | Quran Course

0% read · 2 min left

Ümmetin Anayasası Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

6 Kitap ve Sünnet'i Anlamak

6 Understanding the Kitaab and Sunnah

by Al-Khilafah Publications2 min readViewed 89 times

39. Kitap ve Sünnet, Arapça bir söz ve şer'î bir hitaptır. Bunları delil olarak çıkarmak, Arapça dilini bilmeye bağlıdır.

39. The Kitaab and Sunnah are an Arabic speech and a legislative speech. Deducing them as evidence depends on knowledge of the Arabic language.

40. Arapça, diğer diller gibi, Araplar tarafından oluşturulmuş ve onlar tarafından anlaşma yoluyla kabul edilmiştir. Dolayısıyla dil, Arapların uzlaşıya dayalı kullanımından gelir ve Allah (SWTH) tarafından belirlenmiş değildir. Madem ki onu uzlaşıyla kullanıma sokanlar Araplardır, o hâlde onu anlamanın tek yolu bizzat Araplardan almaktır. Eğer onlar belirli bir kelimenin belirli bir anlam için oluşturulduğunu söylerlerse ya da belirli bir anlamın belirli bir kelime için oluşturulduğunu söylerlerse, sözleri kabul edilir ve onaylanır; tartışmaya açık değildir. Bunun sebebi, uzlaşıya dayalı kullanımın (istilah) tartışılamaz olmasıdır. Mesele teknik bir kullanım meselesidir; akli bir mesele ya da kavrama ile ilgili bir mesele değildir.

40. The Arabic language is like the rest of the languages; it has been coined by the Arabs and they agreed upon it by convention. Thus the language is from the conventional usage of the Arabs and not fixed by Allah (SWTH) So long as it is the case that the Arabs were the ones who conventionally agreed on its usage, then the only way to understand it is to take it from the Arabs themselves. If they say such and such word has been coined for such and such meaning, or if they say such and such meaning has been coined for such and such word, then their saying is accepted and sanctioned, without being open to discussion. This is because the conventional usage (istilaah) is incontestable. The issue is one of technical usage and not a rational matter or related to comprehension.

44. Kitap ve Sünnet'in her olaya hüküm verebilme kapasitesi, Arapça dilinin her yeni anlamı ifade edebilme kapasitesine bağlıdır. Bu durum, Arapça dilinin İslam ile, yani Kitap ve Sünnet ile, bölünmez bir bütün olacak şekilde birleşmesini gerektirir; daha doğrusu bunu kaçınılmaz kılar. Başka bir ifadeyle Arapça dili, İslam'ın ayrılmaz bir parçasıdır; yani Kitap ve Sünnet'in bir parçasıdır ve onlardan ayrılamaz. Geçmişte durum böyleydi ve kıyamete kadar da böyle kalmalıdır. Dolayısıyla Arapça bilgisi içtihadın temel bir şartıdır; Fatiha'nın Arapça okunması ise namazın geçerliliğinin bir şartıdır. Kur'an-ı Kerim'in tercümesine izin verilmemiştir. Bu nedenle Müslümanlar Arap Yarımadası'ndan dünyaya çıkarken Kitap ve Sünnet'i bir elinde, Arapça dili de diğer elinde taşımışlardır. İnsanlara Kitap ve Sünnet'i öğrettikleri gibi, tam olarak aynı şekilde Arapça dilini de öğretmişlerdir. Bu yüzden Arapça dilinin öğrenilmesi ve korunması gerekliliği bakımından Kitap ve Sünnet gibi ele alınması gerekir. Zira Arapça olmadan Kitap ve Sünnet, hayatın gerçekliğinde ya da yeni ortaya çıkan ilişkilerin gerçekliğinde varlığını sürdüremez.

44. The capacity of the Kitaab and Sunnah to give rulings for every incident depends on the capacity of the Arabic language to express every new meaning. This necessitates, or rather makes it inevitable, that the Arabic language is united with Islam, i.e. the Kitaab and Sunnah, such that they become one indivisible whole. In other words, the Arabic language is an intrinsic part of Islam, i.e. part of the Kitaab and Sunnah and cannot be separated from them. This is how it was in the past, and how it should remain until the end of time. Thus, knowledge of the Arabic language is a fundamental condition of Ijtihaad; recitation of the Faatiha in Arabic is a condition for the validity of Salah. Translation of the Noble Qur’an was not allowed. Hence the Muslims went out of the Arabian Peninsula to the world, carrying the Kitaab and Sunnah in one hand and the Arabic language in the other. They taught the people the Arabic language, just as they taught them the Kitaab and Sunnah in exactly the same way. That is why the Arabic language needs to be treated like the Kitaab and Sunnah in terms of the necessity to learn it and protect it. This is because the Kitaab and Sunnah will cease to exist in the reality of life, or the reality of newly emergent relations, without the Arabic language.

45. Arap dilinin, Araplarin vaz ettigi anlama sinirli kalmasi ve onlarin vaz ettigi kelimelere bagli kalinmasi, Arapca'nin yeni bilimleri ve yeni icatlari kapsamasina engel degildir. Zira her ilim ve her icat sahibi uzmanin, kendi ilmi veya icadi icin terminoloji koymasina izin verilmistir; boylece Arapca'dan alinan, kendi ilim veya icatlari icin belirli bir anlam tasiyan yeni teknik terimler uzerinde anlasmalari mumkun olur. Bu konu caizdir. Araplarin kendileri de bunu baslatmis ve bir terimin kullanimini, vaz edildigi konuya ozgu oldugu surece serbest birakmislardir. Nitekim nahiv ilmi, imla kaideleri ve benzeri ilimler icin Araplar teknik terimler koymamistir. Aksine, bu ilimlerin ustadlari terminolojiyi vaz etmistir. Araplar bu terimleri bilmiyordu. Dolayisiyla bu ilim ve disiplinlerin uzmanlari, bu alanlarda kullanilan teknik terimleri belirlemistir. Bu durum saf Araplar tarafindan kabul edilmis ve taninmistir. Bu nedenle bu ilim ve icatlarin ustadlari, her yeni ilim veya icat icin teknik terimler vaz ederler. Bunu yaparken Arapcayi kullanirlar; ancak Arap ifade ve kaliplarina bagli kalmak sartiyla, boylece kelime Araplarin vaz ettigi gibi Arapca olmaya devam eder. Arapca kelimede, teknik olarak aktarildigi anlam disinda hicbir sey degismez. Boylece Arapca, Araplarin vaz ettiklerine bagli kalarak ve onlarin koydugu sinirlar icinde kalarak, yeni ilimleri ve icatlari kapsar.

45. Limiting oneself to the meaning for which the Arabs have coined words and adhering to what they have coined, does not prevent the Arabic language from accommodating the sciences and new inventions. This is because it is allowed for every expert in every discipline or invention, to lay down terminology for his or her discipline or invention, so that they agree on new technical terms, from the Arabic language, which have a specific meaning for their disciplines or inventions. This matter is allowed. The Arabs themselves had begun this, and they permitted the usage of terminology as long as it was specific to the subject matter it was coined for. Thus, as regards the science of grammar, principles of dictation and so on, the Arabs did not give technical terms for them. Rather it was the masters of those sciences who laid down the terminology. The Arabs did not know these terminologies. Thus, the experts of these sciences and disciplines set down the technical terms used in such disciples. This was accepted and recognised by the pure Arabs. Therefore, the masters of these disciplines and inventions coin technical terms for every new discipline or invention. They use the Arabic language for this purpose, on condition that they adhere to the Arabic expressions and forms, so that the word continues to be Arabic as coined by the Arabs. Nothing changes regarding the Arabic word except the meaning, which it was technically (isTilaaHan) transmitted to. In this manner, the Arabic language encompasses new disciplines and inventions, whilst adhering to what the Arabs have coined and restricting oneself to the limits they placed.