77 Şeriat hükmüne göre dünya yalnızca iki türe ayrılır: Darü'l-Harb (veya Darü'l-Küfr) ve Darü'l-İslam. Dolayısıyla İslam ile hükmeden ve güvenliği İslam'ın güvenliği olan her ülke, halkı gayrimüslim olsa bile Darü'l-İslam sayılır. Buna karşılık İslam dışında bir şeyle hükmedilen ve güvenliği İslam'ın güvenliği olmayan her ülke, halkı Müslüman olsa bile Darü'l-Harb veya Darü'l-Küfr sayılır. Süleyman b. Büreyde'nin hadisi şöyledir:

77 The whole world according to the ruling of the Sharee’ah is divided into only two types, and they are: Dar ul-Harb (or Dar ul-kufr) and Dar ul-Islam. So every country that rules by Islam and whose security is that of Islam is considered Dar ul-Islam, even if its inhabitants are non-Muslims. While every country ruled by other than Islam and whose security is not that of Islam is considered Dar ul-Harb or Dar ul-Kufr, even if its inhabitants are Muslims. The Hadeeth of Sulayman b. Buraydah says:

"Onları İslam'a davet et; eğer davete olumlu karşılık verirlerse, onlardan bunu kabul et ve onlara karşı tutumunu bırak. Sonra onlardan yurtlarından Muhacirlerin yurduna göç etmelerini iste ve böyle yaparlarsa Muhacirlerle aynı haklardan yararlanacaklarını ve aynı yükümlülüklerle sorumlu olacaklarını kendilerine bildir."

"Invite them to Islam, if they respond then accept it from them and refrain from them. Then ask them to move from their land to the land of the Muhajireen, and inform them that if they did so they would enjoy the same rights as the Muhajireen and would be subject to the same duties.".

Bu metin, Dârü'l-Muhâcirîn'e hicret etmeyi, böylece Müslümanların sahip olduğu haklara sahip olmayı ve Müslümanların üzerinde uygulanan ahkâmın Dârü'l-Muhâcirîn'deki Müslümanlara da uygulanacağını ifade eden bir metindir. Dârü'l-Harb (veya Dârü'l-Küfr), İslam'a giren kişilerin, Dârü'l-Harb'in kurallarının kendilerine uygulanmaması için Dârü'l-İslam'a hicret etmeleri istenen yerdir. Ancak Dârü'l-Küfr ve Dârü'l-İslam sözcükleri Şer'î terminolojidir ve Müslümanlara atıfta bulunur. Bunlar, devletle ilgili olarak İslam ve güvenlikle ilişkilendirilir. Bu nedenle, İslam ile yönetilen her ülkenin, nüfusu Müslüman ya da gayrimüslim olsun, Dârü'l-İslam sayılacağının bir delilidir. İslam ile yönetilen ve güvenliği İslamî olmayan her ülke, bağımsız bir birim olarak devletten ayrı olsa bile iç politikanın bir parçası sayılır.

This is a text that stipulates moving to Dar ul-Muhajireen, in order to have the rights that the Muslims have, and the ahkaam applied on them is also applied on the Muslims in Dar ul-Muhajireen. Dar ul-Harb (or Dar ul-Kufr) is where those who embrace Islam are asked to move to Dar ul-Islam so that the rules of Dar ul-Harb will be applied on them. However, the words of Dar ul-Kufr and Dar ul-Islam are Sharee’ah terminology, and refer to the Muslims. Linking it to Islam and security in relation to the state. Thus, it is a proof on the fact that every country that rules by Islam is considered Dar ul-Islam whether their population are Muslims or non-Muslims. Any country that rules by Islam and whose security is not Islamic is considered part of the internal policy, even if it is separate from the state as an independent entity.

Devletin dış ilişkileri, siyasi, ekonomik, kültürel veya başka türden olursa olsun, İslam Da'vetinin taşınması esasına dayanarak kurulur. Devlet, tüm muamelelerinde davetin taşınmasını temel alır. Resulullah ﷺ, Kureyş de olsa diğer kabileler de olsa her Küfür diyarıyla (Dâru'l-Küfür) ilişkilerini, bu ilişkinin savaş hali, barış, antlaşma, iyi komşuluk, ticaret veya başka bir durum olmasına bakılmaksızın, Da'vetin taşınması esasına dayanarak kurmuştur. Bu bağlar, ondan sonra Sahabe ile olan ilişkilerinde de görülebilir. Dolayısıyla İslam Da'vetinin dış politikasını kurmanın esası budur.

78 The foreign relations of the state are established on the basis of carrying the Islamic Da’wah whether the relationship is political, economic, cultural or something else. The state takes the carrying of the call as the basis in all its dealings. The Messenger established his relations with every Kufr land (Dar ul-Kufr), whether Quraysh or the rest of the tribes, on the basis of carrying the Da’wah; whether this was a state of war, peace, treaty, good neighbourhood, trade or otherwise. The ties can be seen with the Sahabah after him. Thus, the basis for establishing the foreign policy of the Islamic Da’wah.

Dış politika iki esasa dayanır:

79 The foreign policy is based on two matters:

Birincisi, Da'veti iletmek için bilinçli eylemlerde bulunmak. Bunun iki yönü vardır: sözde 'soğuk savaş' olarak adlandırılan faaliyetin üstlenilmesi ve Da'vet taşıyıcılarının ile Da'vet programlarının Da'vet ve tanıtım yolunda ilerlemesi.

Firstly, undertaking deliberate actions to convey the Da’wah. This has two aspects: the undertaking of what is called ‘cold war’, and the Da’wah carriers and Da’wah programmes proceeding in the path of Da’wah and publicity.

İkincisi, siyasi eylemlerde bulunmak, yani diplomatik eylemler olarak bilinenler. Böylece, Hudeybiye olayıyla ilgili olarak Resulullah'ın ﷺ umre için yaptığı yolculuk, o soğuk savaşın bir parçasıydı.

Secondly, undertaking political actions, or what are known as diplomatic actions. Thus, the Messenger’s journey for ‘Umrah, in relation to the incident of Hudaybiyyah, was part of that cold war.

Ayet:

They ayah:

"Ondan Haram Aylarda savaşmayı sorarlar. De ki: 'Orada savaşmak büyük bir (günahtır).' [Bakara: 217] da tanıtımın bir parçasıdır. Ricî' günü Sahabelerini İslam halkına gönderdi ve Bi'r-i Ma'ûne'de, Necd'e İslam'ı öğretmek için en iyi 40 adamını da Da'vet planının bir parçası olarak gönderdi. Şam sınırındaki Eyle reisiyle yaptığı antlaşmalar da siyasi eylemlerin bir parçasıydı. Bu şekilde Elçi ﷺ, Da'veti iletmek için bilinçli eylemlerde bulunur, Da'veti iletmek için siyasi ve diplomatik eylemlerde de bulunurdu. Bu eylemler Da'veti taşımanın bir parçası sayılır ve Şeriat'ın talep ettiği şeylerdir. Rivayet edildiğine göre İbn Abbas şöyle demiştir:"

They ask you concerning fighting in the Sacred Months. Say, 'Fighting therein is a great (transgression).' [Baqarah: 217] is part of the publicity. He sent his Sahabah on the day of Rajee’ to the people of Islam and he sent 40 of his best men in the time of Bir Ma’oonah to Najd to teach them Islam as part of the Da’wah plan. His treaties with the chief of Aylan on the border of ash-Shaam were part of the political actions. In this manner, the Messenger (peace and blessings be upon him) used to undertake deliberate actions to convey the Da’wah and he used to undertake political and diplomatic actions to convey the Da’wah. These actions are considered to be part of the carrying of the Da’wah and they are something the Sharee’ah has demanded. It has been narrated that Ibn ‘Abbas said:

Allah'ın Elçisi, bir kavimle, onlara da'veti sunmadan savaşmamıştır. Ayrıca, Furve b. Müsayk'e şöyle buyurduğu da rivayet edilmiştir: "Onları İslam'a davet etmeden onlarla savaşmayın."

"The Messenger of Allah did not fight a people giving them da’wah. It has also been narrated that he said to Furwah b. Musayk: 'Do not fight them until you have invited them to Islam.'".

80. Uluslararası hukukun kökeni, dünyanın eski çağlardan beri her zaman, belirli düşünce ve ilkelere göre herkesin üzerinde uzlaştığı uluslararası normlara, yani kurallara sahip olduğu gerçeğine dayanır. Bunların örnekleri arasında düşmanları, kadınları ve yaralıları öldürmemek ya da esirlere işkence etmemek gibi kurallar sayılabilir. Ancak yeni uluslararası hukukun kökeni ise, dünyadaki Hristiyan milletler gibi benzer amaçları olan devletlerin, belirli kaygılar taşıyarak bazı ilke ve düşüncelerde anlaşmaya varması ve bunları uluslararası hukuk haline getirmesine dayanır. İslam devleti ise kendi aralarındaki savaş ve barış ilişkilerini düzenlemek için vardı; dolayısıyla devletin kapsamı yalnızca bunlarla sınırlıydı. Var olan İslam devletinin bununla bir ilgisi yoktu. Bu milletlerin kuralları İslam devletine uygulanabilir sayılmıyordu.

80. The origin of international law is that the world from ancient times always had international norms, terms agreed upon by everyone according to certain thoughts and principles. Examples of these are not killing enemies, women, and the wounded, or not to torture prisoners etc. But the origin in the new international law is that states had similar aims, which are the Christian nations in the world, held concerns and agreed on certain principles and thoughts, which they made international law. The Islamic state was there to organize the relations of war and peace between themselves; and therefore the state was confined only to them. The Islamic state, which existed, had nothing to do with this. The nations were not considered applicable on the Islamic state.

Böylece İslam devleti, İslam devletini kapsamadı. Osmanlı devleti zayıfladı ve devletler üzerindeki etkisini kaybetmeye başladı. Bu, uluslararası hukukun onları kapsayacak şekilde zayıflamasına yol açtı. Başlangıçta Batı devletleri bunu istedi, ancak daha sonra Osmanlı devleti, Şeriat'ın onlara da uygulanacağını fark etti. Batılı uluslar buna razı olduktan sonra, bununla ilgili uluslararası hukuka uymaya başladılar. O tarihten bu yana devletler arasındaki ilişkiler uluslararası hukuk haline geldi ve izlenecek yol buydu. Ancak bu, Şeriat'ın ilkeleriyle çelişmektedir. Devletler arasındaki ilişki, uluslararası hukuk tarafından değil, Şeriat tarafından belirlenir. Dolayısıyla bu konuyu tamamen açıklığa kavuşturmamız gerekir. Sonra devleti görmeli ve tamamen anlamalıyız. Ardından metni gerçeğe uygularız ve Şeriat metninin işaret ettiği hükmü veririz. Bu nedenle, diğer devletlerle aramızdaki uluslararası ilişkiler konusunda uluslararası hukuka değil, Şeriat'a başvururuz.

Thus, the Islamic state did not include the Islamic state. The Uthmani state weakened and began to lose its influence over the states. This weakened international law to include them. Initially the western states wanted it, but then the Uthmani state realized that the Sharee’ah would apply to them as well. After the western nations agreed to this, they began to adhere to international laws related to it. Ever since that date, dealings between states became international laws and this was the path to take. However, this contradicts the principles of the Sharee’ah. The relationship between states is determined by the Sharee’ah and not by international laws. Thus, we need to clarify this matter completely. Then we need to see the state and understand it completely. Then we apply the text on the reality and give the ruling indicated by the Sharee’ah text. Therefore, we refer to the Sharee’ah in regards to the international relations between us and other states, not international law.

Bireyin hukuki varlığı yalnızca diğer bireylerle olan ilişkisiyle ilgilidir; yalnızca kendisi için yaptığı eylemlerle değildir. Aynı şekilde devletin hukuki varlığı da yalnızca diğer devletlerle olan ilişkileriyle ilgilidir; yalnızca iç eylemleriyle değildir. Bunun nedeni, devletin bu karakterin duruşuna ve diğer devletlerin gözündeki bu karakterin imajına göre değerlendirilen, itibari bir kimlik olmasıdır. Da'veti (davet) taşıyan devlet, diğer devletlerle olan ilişkileri bakımından daha fazla etkiye sahiptir. Dolayısıyla onun hukuki varlığı ve korunması, diğer her devlet gibi, karakterine bağlıdır. Üstelik taşıdığı mesajı iletmesi de bu ilişkilerin kapsamına bağlıdır. Bu nedenle, karakterinin etkisi ile devletin imajı, dış politika çerçevesinde kendisini diğer taraflara nasıl gösterdiğiyle büyük ölçüde ilgilidir. Devletler, karşı çıktıkları diğer devletlerin itibarını, aleyhlerinde olumsuz bir kamuoyu oluşturarak zedelemeye çalışırlar. Batılı devletler bunu İslam Devleti'ne karşı yaptılar. Uluslararası kamuoyunun, devletin hem imajı hem de karakteri üzerinde büyük etkisi vardır. Elçi (SAV) bunun gözetilmesine özen gösterirdi. ﷺ buyurdu:

81 The juristic presence of the individual is only related to his relationship with other individuals, not to his actions for himself only. Likewise, the juristic presence of the State is only related to its relationships with other States, not to its domestic actions only. This is because the State is a conventional identity, which is considered according to the standing of this character, and the image of the character in the view of other states. The State that carries a call (da'wah) has more influence in terms of its relationships with other states. Thus, its juristic presence and protection, depend like any other state on its character. Moreover, its conveyance of the message that it carries depends on the extent of these relationships. Therefore, the influence of its character and the image of the State have a great deal to do with how it projects itself to other members of the foreign policy. States will distort the reputation of other States that they oppose by creating a negative public opinion against them. The Western States did this in regards to the Islamic State. The international public opinion has a great effect on the standing of the State, both on its image and its character. The Messenger (PBUH) used to take care of that. He ﷺ said:

"Bir aylık yol mesafesinden, (benim) korkumla yardım gördüm." Gerçekten Allah, Müslümanlara Da'vet'i bütün insanlığa taşımalarını ve onları Hilafet devletine getirmelerini emretmiştir. Da'vet'i taşımanın bir yöntemi olarak Cihad'ı da farz kılmıştır. Devlet, Kafirlere karşı hiçbir gevşeklik ve tereddüt göstermeden Cihad ilan etmek için ayağa kalkmalıdır. Müslümanların bir Devleti olduğu ilk andan İslam Hilafeti'nin sonuna kadar, Müslümanlar siyaset, ilim ve güç bakımından dünyanın önde gelen devletiydi. Müslümanların Kafirlerle askeri anlaşmalar veya koruma antlaşmaları yapması caiz değildir. Sorunlarını Güvenlik Konseyi'ne veya Birleşmiş Milletler'e götürmeleri, dünyadaki herhangi bir devletin eline bırakmaları ya da hangi koşulda olursa olsun Küfür uluslararası yasalarına boyun eğmeyi veya yabancı hakimiyetini kabul etmeleri caiz değildir. Allah (SWTH) şöyle buyurmaktadır:

"I have been helped by terror (of me), from a distance of one month’s journey." Indeed, Allah ﷺ has ordered the Muslims to carry the Da'wah to all mankind and to bring them into the Khilafah state. He ﷺ has legislated Jihad as a method to carry the Da'wah. The state must rise to declare Jihad against the Kuffar without any lenience or hesitation. From the first time Muslims had a State, until the end of the Islamic Khilafah, the Muslims were the leading state in the world in politics, knowledge and power. It is not allowed for the Muslims to conclude military pacts or agreements of protection with the Kuffar. It is not allowed to refer their issues to the Security Council or the United Nations, to put them in the hands of any state in the world, or to accept to submit to Kufr international laws or foreign domination, whatever the circumstances. Allah (SWTH) says:

“Ve Allah, kâfirlere mü'minler üzerinde asla bir yol vermeyecektir.” [En-Nisâ: 141] Kâfirlerin ve kâfir uluslararası kurumların bu tür ilişkileri ve yardımları, uluslararası durumda hâkim olması ve bir kez daha dünyada önde gelen devlet hâline gelmesi gereken İslam devleti politikasıyla çelişmektedir.

“And Allâh will never grant to the disbelievers a way (to triumph) over the believers.” [An-Nisaa: 141] Such relations and assistance from the Kuffar and Kaafir international institutions contradict the policy of the Islamic state, which must dominate the international situation and once again become the leading state in the world.