33. Sünnet, Kur'an'ın dışında Allah Resulü'nden (ﷺ) gelen sözleri, fiilleri ve onayları ifade eder. Sünnet, Allah'tan (SWT) gelen bir vahiydir; çünkü Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

33. The Sunnah consists of the sayings of the Messenger (PBUH), his actions and consent that has come from him, other than the Qur’an. It is revelation from Allah (SWTH), because Allah (SWTH) said:

"Ve o, kendi arzusuna göre konuşmaz. O, ancak vahyolunan bir vahiydir." [En-Necm: 3-4] Yüce Allah şöyle buyurdu:

“Nor does he speak of (his own) desire. It is only an Inspiration that is inspired.” [An-Najm: 3-4] He (SWTH) said:

"Ben yalnızca bana vahyolunana uyarım." [Yunus: 15] (SWT) buyurdu:

“I only follow that which is revealed to me.” [Yunus: 15] He (SWTH) said:

"De ki: Ben ancak bana vahyolunana uyarım." [El-En'âm: 203] Allah (SWT) şöyle buyurdu:

“Say: verily, I only follow that which is revealed to me.” [Al-An’aam: 203] He (SWTH) said:

"Ben size yalnızca vahiy (Allah'tan gelen) ile uyarıyorum." [Al-Anbiyaa: 45]

“I warn you only by the revelation (from Allah).” [Al-Anbiyaa: 45]

34. Sünnet, Kur'an gibi Allah'tan gelen bir vahiy ve Allah'ın şeriatı olduğu için ona benzer. Şeriat açısından Kerim Kur'an ile Sünnet arasında hiçbir fark yoktur. İkisi de hitabu'ş-şari' (Şari'in, yani Koyucunun hitabı) niteliğindedir; çünkü Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

34. The Sunnah is like the Qur’an, because it is revelation from Allah and the Sharee’ah of Allah. There is no difference between the Noble Qur’an and the Sunnah in the Sharee’ah. Both of them are khiTaab ash-shaari’ (the speech of the Legislator), due to the saying of Allah (SWTH):

"Peygamber size ne verirse onu alın, neyi de yasaklarsa ondan sakının." {Haşr: 7} Buradaki "mâ" (ne, neyi), genellik ifade eden lafızlardan biridir. Ayrıca Yüce Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

“And whatsoever (maa) the Messenger (Muhammad (PBUH)) gives you, take it, and whatsoever (maa) he forbids you, abstain (from it).” [Al-Hashr: 7] The ‘maa’ is one of the forms of generality. Also He (SWTH) said:

"Kim Peygamber'e itaat ederse, Allah'a itaat etmiş olur." [En-Nisâ: 80] Ve (SWT) buyurmuştur:

“He who obeys the Messenger (Muhammad (PBUH)) has indeed obeyed Allah.” [An- Nisaa’: 80] And He (SWTH) said:

“(Ve) eğer bir konuda aranızda ihtilafa düşerseniz, onu Allah'a ve Peygamber'e (ﷺ) havale edin.” [En-Nisâ: 59] Bu itibarla Sünnet, Kur'an-ı Kerim gibi, hiçbir ihtilaf olmaksızın bir Şer'i delildir.

“(And) if you differ in anything amongst yourselves, refer it to Allah and His Messenger (PBUH).” [An-Nisaa’: 59] Thus, the Sunnah is a Sharee’ah evidence, like the Noble Qur’an, without any difference.

35. Sünnet, Kur'an'ın nakledildiği şekilden farklı olarak rivayet yoluyla bize ulaşmıştır. Allah Resulü'ne (SWTH) indirilen, onun insanlara tebliğ ettiği, konuşmaları kesin delil teşkil eden kimselere ulaştırdığı ve ezberlenmesini ve yazılmasını emrettiği o yüce Kur'an, tıpkı kendisine indirildiği gibi bize nakledilmiştir. Sünnet ise, râvilerin Resul'ün (ﷺ) söyledikleri, yaptıkları ve onayladıkları hususlarda bize naklettikleridir. Dolayısıyla bir şeyin Sünnet'ten olduğunu kabul etmek, râviye bağlıdır.

35. The Sunnah has reached us via narration, a manner unlike that of the Qur’an, which had been transmitted to us as transmission. The selfsame Noble Qur’an that was revealed to the Messenger of Allah (SWTH) - which he conveyed to people whose speech establishes a decisive proof, and which he ordered to be memorised and written - has been transmitted to us exactly the same as it was revealed to him. Whilst the Sunnah is what the narrators narrated to us concerning what the Messenger (PBUH) said, what he did and what he consented to. Thus, to consider something to be part of the Sunnah depends on the narrator.

36. Peygamber'den (ﷺ) rivayet edenler ya Sahabe'den olanlar ya da Sahabe'den olmayan diğer kişilerdi. Bunun nedeni, Resulullah'ı (ﷺ) gören her kişinin Sahabi olmadığı gibi, ondan rivayet eden her kişinin de Sahabi olmamasıdır. "Sahabe" kelimesi Arapça bir kelimedir ve dil delaletine göre anlaşılır. "Sahabi" kelimesi dilsel olarak, sohbet anlamını yerine getiren herkes demektir. Sahabi'nin anlamını tanımlayan bir Şer'i nass yoktur. Dolayısıyla anlam, dilin gösterdiği şekildedir. Sa'id b. el-Müseyyeb'den rivayet edildiğine göre Sahabi'nin tanımı şöyledir: "(Resulullah ile birlikte) bir yıl veya iki yıl kalmış olmalı ya da (Resulullah ile birlikte) bir veya iki savaşa katılmış olmalıdır." Resulullah'ı (ﷺ) görmüş olan veya ondan rivayette bulunan, ama onunla birlikte bulunmamış kişi ise Sahabi değildir. Bu yüzden Enes b. Malik'e, "Senden başka Peygamber'in (ﷺ) sahabilerinden hayatta kalan var mı?" diye sorulduğunda, şöyle demiştir: "Onu görmüş olan bazı Bedevilerden insanlar vardır; ama onunla birlikte bulunanlar, hayır."

36. Those who narrated from the Prophet (PBUH) were either from the Sahaabah or other people who are not from the Sahaabah. This is because not everyone who saw the Messenger (PBUH) is a Sahaabi. Nor is everyone who narrated from him a Sahaabi. The word Sahaabah is an Arabic word, which is understood according to the linguistic indication. The word Sahaabi linguistically means anyone who fulfils the meaning of companionship. There is no Sharee’ah text defining the meaning of Sahaabi. So the meaning is that which the language has indicated. It has been narrated from Sa’eed b. al-Musayyab that the definition of Sahaabi is that “he must have spent a year or two (with the Messenger (PBUH)) or have gone to one or two battles (with the Messenger (pbuh)).” As for the one who saw the Messenger (PBUH) or narrated from him but did not accompany him, he is not a companion (Sahaabi) That is why when Anas b. Malik was asked: “Other than you, are there any companions of the Prophet left?” He said: “There are some people from the Bedouins who saw him, but as for those who accompanied him, no.”.

37. Her Müslüman, bir Sahabînin rivayetini kabul etmeli ve onu delil olarak almalıdır. Onu reddetmesi caiz değildir, çünkü bir Sahabînin güvenilirliği, Kur'an-ı Kerîm'in kat'î nassıyla sabittir. Muhâcirlerden veya Ensârdan olduğu kanıtlanmış herkesin rivayeti kesinlikle kabul edilmelidir. Bir Müslümanın bunu reddetmesi caiz değildir, çünkü bu, Allah (SWT)'un övdüğü ve güvenilirliği Kur'an-ı Kerîm'de sabit olan birini reddetmek anlamına gelir.

37. Every Muslim must accept the narration of a Sahaabi and to take it as proof. It is not allowed for him to reject it, because the trustworthiness of a Sahaabi is proven by of the definite (qat’i) text of the noble Qur’an. Anyone who is proven to be from the Muhajireen or from the Ansar, his narration must be definitely accepted. It is not allowed for a Muslim to reject it, because that would mean rejection of someone Allah (SWTH) has praised and whose trustworthiness is established in the Noble Qur’an.

38. Sahabe dışındaki her ravi için şart koşulmuştur ki, rivayetini delil olarak göstermeden önce, rivayet ettiği konuda 'adl (güvenilir) ve dabit (kesin hafızalı) olduğu ispat edilmiş olmalıdır. Bu nedenle, bir ravinin güvenilirliği, rivayetini Sünnet'in bir parçası sayacak derecede, ancak güvenilirlik ve dabt şartları yerine getirildiğinde ispat edilebilir. Dolayısıyla hadisin kimden alındığı incelenmelidir. Mezhebinde, onu benimseyeni kâfir kılan bir görüş bulunan kimseden, Resûlullah ﷺ'a yalan isnat edilmesine, mezhebini desteklemek veya kendi fırkasına çağırıp insanları ona katılmaya teşvik etmek için izin veren kimseden, ya da İslam'ın menfaati için yalan söylemeye ruhsat veren kimseden rivayet alınmaz. Bunun sebebi, Resûlullah ﷺ'ın şöyle buyurmasıdır:

38. It is stipulated for any narrator, other than the Sahaabah, that before one cites his narration as proof, he is proved to be ‘adl (trustworthy) and dhaabit (precise) in regards to what he narrates. So the trustworthiness of a narrator, such that we consider his report a part of the Sunnah, cannot be established unless the conditions of trustworthiness and dhabt (precision) are fulfilled. Thus, one must scrutinise from whom the Hadeeth is taken. The narration is not taken from someone whose madh-hab contains an opinion that makes the one who adopts it a kaafir, or someone who allows lies to be said about the Messenger (PBUH) in order to support his madh-hab, or to call to his sect and encourage people to be part of it, or if he permits lying for the benefit of Islam etc. This is because the Messenger (PBUH) said:

"Bana kasten yalan isnat eden kimse, cehennemdeki yerini hazırlasın." Allah'ın Resulü hakkında yalan söyleyen kimse, şüphesiz güvenilirliğini yitirmiştir.

“The one who deliberately lies about me let him reserve a place for himself in the Hellfire.” The one who lies about the Messenger of Allah has definitely lost his trustworthiness.