46. Kanun (canon) teriminin teknik bir anlamı vardır; yöneticinin insanların uymaları için çıkardığı emir anlamına gelir. Bu terim, "yöneticinin, insanları ilişkilerinde uymaya zorunlu kıldığı bir dizi ilke" şeklinde tanımlanmıştır. Her devletin temel yasasına anayasa (constitution) denirken, temel yasa dışındaki yasalara kanun (canon) denir. Anayasa terimi ise şöyle tanımlanmıştır: "Devletin şeklini ve yönetim sistemini belirleyen, devlet içindeki her otoritenin sınırlarını ve görevlerini açıklayan kanun; ya da kamu otoritesini, yani hükümeti düzenleyen, onun tebaayla ilişkisini belirleyen ve devletin tebaaya karşı haklarını ve görevlerini ile tebaanın devlete karşı haklarını ve görevlerini tayin eden kanun." Anayasa ve kanun kelimelerinin anlamı budur. Anayasa ve kanunlar yöneticinin emridir; Müslümanlar ise Allah'ın (SWT) emir ve yasaklarıyla kısıtlıdır. Dolayısıyla Kitap ve Sünnet ile sınırlıdırlar; yöneticinin kendisi de Allah'ın emir ve yasaklarıyla, yani Kitap ve Sünnet ile sınırlıdır. Buna göre Müslümanların bir anayasaya ve kanunlara ihtiyacı yoktur, çünkü Şeriat hükümleri, ilişkilerinde benimsemeleri gereken ilkeleri, devletin yapısını, yönetim sistemini ve her otoritenin sorumluluğunu açıklığa kavuşturmuştur. Onların anayasası ve kanunları Şeriat hükümleridir; yani Şâri'in (Kanun Koyucu'nun) sözündendir. Bu nedenle yalnızca buna bağlanırlar; ilişkileri ve diğer tüm eylem ve davranışları, devlette ya da toplumda, buna göre yürür. Bu yüzden İslam devleti, doğru yolda giden Halifeler dönemiyle başlayıp İslam Hilafeti'nin yıkılışına kadar bir anayasaya veya kanunlara sahip olmamıştır. Bu durum, İslam devletinin son döneminde, Osmanlı'nın sonlarına doğru Kâfir devletlerin onun kontrolünü ele geçirip onları kanunlar çıkarmaya ve ardından bir anayasa kabul etmeye zorlamasına kadar böyle devam etmiştir.

46. Canon is a technical term that means the decree issued by the ruler for people to act upon. It has been defined as “a host of principles which the ruler obliges the people to act upon in their relationships”. The basic law for every government is called a constitution, whereas laws other than the basic law are called canons. The term constitution has been defined as “the canon which outlines the shape of the state and its ruling system, and explains the limits and functions of every authority vested in it, or the canon which organizes public authority, i.e. the government, defines its relationship with its subjects, and assigns both the State’s rights and duties towards the subjects and the subject’s rights and duties towards the State.” This is the meaning of the words of constitution and canon. The constitution and canon are the order of the ruler, and the Muslims are restricted by the orders and prohibitions of Allah (SWTH) Thus, they are restricted by the Kitaab and Sunnah; the ruler himself is restricted by the orders and prohibition of Allah, i.e. the Kitaab and Sunnah. Accordingly, Muslims do not need a constitution and canons, since the Sharee’ah rules have clarified the principles that they are obliged to adopt in their relationships, the structure of the state, the ruling system and the responsibility of each authority. Their constitution and canons are Sharee’ah rules, i.e. they are from the speech of the Legislator. So they adhere only to this; according to this their relationships and the rest of their actions and behaviour proceed, whether in the state or society. That is why the Islamic state, since the time of the righteous Khulafaa’, until the destruction of the Islamic Khilafah, did not have a constitution or canons. This was the case until the Kaafir states came to control the last period of the Islamic state towards the end of the Ottomans, whereby they forced them to pass laws and then enact a constitution.

47. Allah (SWTJ) emretmiştir ki yöneticiye itaat edilsin ve onun emirleri yerine getirilsin. O (SWTH) şöyle buyurmuştur:

47. Allah (SWTJ) has commanded the obedience to the ruler and execution of his orders. He (SWTH) said:

"Ey iman edenler! Allah'a itaat edin, Resûle ve aranızdaki emir sahiplerine itaat edin." [En-Nisâ: 59] O (SWT) şöyle buyurmuştur:

“O you who believe! Obey Allah and obey the Messenger (Muhammad (PBUH)), and those of you (Muslims) who are in authority.” [An-Nisa: 59] He (SWTH) said:

"Kim Emir'e itaat ederse bana itaat etmiş olur; kim de Emir'e isyan ederse bana isyan etmiş olur." Ancak, yöneticiye itaat, onun kendi görüşü ve içtihadına göre yapmaya yetkili olduğu eylemlerle sınırlıdır; herhangi bir eylemle değildir. O, Allah'ın kendisine itaat edilmesini emrettiği iddiasıyla haramı helal kılamaz ve helali haram kılamaz. Aksine, onun sorumluluğu Şeriat'ın hükümlerini halk üzerinde uygulamaktır. Dolayısıyla itaat yalnızca Şeriat'a aittir. Allah (SWT), yöneticiye hükümleri kendi görüşü ve içtihadına göre uygulama sorumluluğunu vermiştir; bu hususlarda ona itaat etmek farzdır. Bunun ötesindeki her şeyde itaat yalnızca Allah'a ve Elçisi'ne ﷺ aittir, yöneticiye değil. Yönetici yalnızca Allah'ın hukukunu uygular. Ancak,

“Whosoever obeys the Ameer has obeyed me and whosever disobeyed the Ameer has disobeyed me.” However, obedience to the ruler is restricted to what action he is allowed to undertake according to his own opinion and Ijtihaad and not just any action. He cannot permit a Haraam and nor prohibit a Halaal under the pretext that Allah has commanded that he be obeyed. Rather his responsibility is to implement the rules of the Sharee’ah on the people. Thus, obedience is only for the Sharee’ah. Allah (SWTH) has given him the responsibility to implement the rules according to his opinion and Ijtihaad, so it is obligatory to obey him in these things. Anything beyond that, the obedience is only to Allah and His Messenger(PBUH), not to the ruler. The ruler only implements the law of Allah. However,

Sahabe, şer'i hükümler konusunda ihtilaf etmiş; müctehidler de aynı şekilde ihtilaf etmiştir. Kimileri şer'i metinden bir anlam çıkarmış,

the Sahaabah differed regarding the Sharee’ah rules and so did the mujtahidoon. Some understood something from the Sharee’ah text,

...farklı anlaşılmıştı; dolayısıyla Şer'i hükümlerde farklı anlayışlar ortaya çıkmıştı. Bu sebeple Şâri', halifeye bu görüşlerden herhangi birini benimseme ve insanları buna uymaya zorlama hakkını vermiştir; insanlar da bu konuda ona itaat etmekle yükümlüdür. Sahabe, halifenin hükümleri benimseme hakkına sahip olduğu konusunda icmâ etmiştir; halife bir hükmü benimsediğinde insanlar ona itaat etmekle yükümlü olur ve o hüküm tüm Müslümanlar için Allah'ın hükmü haline gelir. Halifenin benimsediği hükümlerde ona itaat etmenin farz olduğu ve insanları belirli hükümlere bağlama hakkına sahip olduğu doğrudur; ancak bu, halifenin emri olduğu için değil, Allah'ın emri olduğu için yerine getirilir. Halifenin yaptığı tek şey, Şer'i nassın farklı anlayışları arasından belirli bir anlayışı seçmesidir; dolayısıyla amel, halifenin emrine göre değil, Şer'i hükümlere göre yapılır.

which was different from what the other understood, hence there were different understandings of the Sharee’ah rules. For this reason the Legislator has given the Khaleefah the right to adopt any one of these opinions and oblige the people to act upon it; and they are obliged to obey him in this regard. The Sahaabah have made Ijmaa’ (consensus) that the Khaleefah has the right to adopt rules; once he has adopted a hukm the people are obliged to obey him and that rule becomes the hukm of Allah for all Muslims. It is correct that obedience to the Khaleefah in the rules he adopts is obligatory and that he has the right to make the people adhere to specific rules, but this is not undertaken because it is the order of the Khaleefah, rather because it is an order from Allah. All that the Khaleefah has done is that he selected a specific understanding from the different understandings of the Sharee’ah text, so action is carried out according to the Sharee’ah rules and not the order of the Khaleefah.

Bunun delili şudur: Halife Şer'i hükümden başka bir şeyle emir verirse, ona itaat etmek farz değildir; aksine ona itaat etmek haramdır. Dolayısıyla halifenin benimsemesine bağlılık, onun kendi emirlerine itaat değil, Allah'ın (SWT) emrettiği şeye itaattir. Bu nedenle bu, halifenin emrinin değil, Allah'ın emrinin yerine getirilmesidir. Bu yüzden yönetici, belirli ilkeleri insanlara kendi görüşü ve içtihadına göre Allah (SWT)'ın kendisine bu hakkı verdiği tek bir durum dışında, insanlara uydurtamaz.

This is evidenced by the fact that if the Khaleefah orders with other than the Sharee’ah rule, then it is not obligatory to obey him. Rather it is forbidden to obey him. Thus, adherence to the adoption of the Khaleefah is not obedience to his own orders, but rather it is obedience to Allah in what He (SWTH) has ordered. Thus, it is an execution of the order of Allah and not the order of the Khaleefah. Hence the ruler cannot force people to follow certain principles he has laid down for them except in one situation, where Allah (SWTH) has given him the right to do this according to his own opinion and Ijtihaad.

48. Müslümanların anayasaya ve kanunlara ihtiyaç duymaması, insanlar tarafından konulmuş ve yöneticinin insanlara uymalarını emrettiği kurallara ihtiyaç duymadıkları anlamına gelir; çünkü Şeriat her şeyi zaten getirmiştir. Nitekim (SWT) buyurmuştur:

48. The fact that Muslims do not need a constitution and canons means they do not need rules enacted by human beings, which the ruler ordered people to adhere to, since the Sharee’ah has already brought everything. He (SWTH )said:

“Biz sana her şeyin açıklaması olarak Kitabı (Kur’an’ı) indirdik.” [En-Nahl: 89] Dolayısıyla insanların bir anayasa ve kanunlar koymasına gerek yoktur. Ancak Şâri', halifeye, görüşler arasından belli kuralları benimseme yetkisini vermiştir,

“And We have sent down to you the Book (the Qur’an) as an exposition of everything.” [An-Nahl: 89] So there is no need for human beings to lay down a constitution and canons. However, the Shar’ entrusted the Khaleefah with adopting certain rules from amongst the opinions,

…üzerinde Müctehitlerin ihtilaf ettiği konularda, ve ona kendi özel görüşlerinden bazılarıyla halkı bağlayma hakkını vermiştir; ancak yalnızca görüşüne ve İctihadına göre hareket etme hakkı tanınan hususlarda, örneğin ordunun komutanlığı, Beytülmal'in gelir ve giderleri ve benzeri konularda. Bütün bunlardan dolayı Halife'ye bir anayasa ve kanunlar çıkarma ve halkı bunlara uymaya zorlama yetkisi verilmiştir. Bu nedenle, Müslümanların Şeriat kurallarından ve Halife'nin kendi İctihadı ve görüşüne göre düzenleme yapma hakkına sahip olduğu konulardan alınmış bir anayasaya ve kanunlara sahip olmaları caizdir.

which the Mujtahideen differed in, and gave him the right to oblige the people with some of his specific opinions, but just in aspects where he was given the right to conduct according to his opinion and Ijtihad, such as the issue of army leadership and the Bait ul- maal’s revenues and expenses and the like. Due to all of this, the Khaleefah is given the power to enact a constitution and laws and to oblige the people to follow them. Therefore, it is allowed for the Muslims to have a constitution and canons, which are adopted from the Sharee’ah rules and the matters in which the Khaleefah has been given a right to undertake according to his own Ijtihaad and opinion.

Hükümlerin benimsenmesi konusu incelenmelidir: Halife, belirli bir hükmü benimsemeden görevini yerine getiremiyorsa; ya da devletin birliği, yönetimin birliği veya Ümmet ile toprağın birliği, belirli bir görüşün benimsenmesi olmaksızın sağlanamıyor ya da korunamıyorsa, bu iki durumda benimsemek, Şeriat'ın şu kaidesine göre Halife'ye farz olur: "Vacibin tamamlanmasına ancak bununla ulaşılan şey de vacibtir" (mâ lâ yetimmü'l-vâcibu illâ bihi fehuve vâcib). Bu iki durum dışında ise benimsemek caizdir, ancak farz değildir. Halife'ye kendi görüşü ve içtihadıyla karar verme yetkisi tanınmış olan konulara gelince: Eğer fiilin icrası gerektiği anda hakkında görüş bildirebiliyorsa ve önceden belirli bir tarz tayin etmeye gerek yoksa, bu durumda belirli bir görüşü fiilin icrası için açıklayabilir ya da açıklamayabilir. Yani kanun çıkarabilir ya da çıkarmayabilir. Ancak fiilin icrası yalnızca önceden düşünülmüş ve incelenmiş tarzların kabul edilmesiyle mümkünse, yani bunlar olmadan fiilin icrası mümkün olmayacak ve düzensizlik meydana gelecekse, o takdirde kanunların çıkarılması farz olur ve bunu ihmal etmek haramdır. Dolayısıyla belirli kanunların çıkarılması konusunda insanlar bazılarına uymakla yükümlü, bazılarına uymakta ise serbesttir. Bu farz ve caiz hükümlerin tamamının tek bir anayasa ve tek bir kanunnamede toplanmasına gelince, bu caizdir, farz değildir. Dolayısıyla Müslümanlar için bir anayasa ve kanunlar çıkarmak caizdir. Ancak bunların ahkâm-ı şer'iyyeden olması ve Halife'nin kendi görüşü ve içtihadıyla karar verme yetkisine sahip olduğu konulardan olması şarttır.

As regards the adoption of the rules, this needs to be looked into: if the Khaleefah is unable to undertake his responsibility without adopting a certain rule; or the unity of the state, unity of the authority, or the unity of the Ummah and land cannot be achieved or protected, except through adoption of a certain opinion, then adoption in this two situations will be obligatory on the Khaleefah in accordance with the Sharee’ah principle: That which is necessary to fulfill a waajib is itself a waajib (maa laa yatimmul waajib illa bihi fahuwa waajib) As for other than these two situations, then adoption is allowed, but not obligatory. As for the matters in which he has been given the right to undertake according to his own opinion and ijtihaad, if he could give his opinion regarding the action when it is needed for execution, and there is no necessity to assign ahead a specific style for it, then in this case he is allowed to either clarify a specific opinion for executing the action or not. In other words, he is allowed to either enact a canon or not. However, if the execution of the action is only possible through enacting studied and thought of styles, such that the execution of the action would not be possible and disorder would occur without it, then it is obligatory to enact canons and it is Haraam to ignore that. Therefore, regarding enacting specific laws, people are obliged to follow some of them and they are allowed to follow some other. As regards the compiling of all these obligatory and allowed rules in one constitution and one canon, it is allowed and not obligatory. Thus, enacting a constitution and canons for Muslims is allowed. However, they must be from the ahkaam shar’iyyah and from what the khaleefah was given the right to undertake according to his opinion and ijtihaad.

49. Şer'î hükümlerin benimsetilmesi, çalışmayı ve yaratıcılığı köreltir ve içtihadı teşvik etmez. Çünkü halk, benimsenmiş olan hükme uymak zorunda bırakılır; başka bir görüşe göre hareket edemez. Hüküm, bilgi uğruna değil, uygulanması için çıkarılır. Böyle bir görüşe göre hareket edilemiyorsa, müctehid onu çıkarmaya bir ihtiyaç da duymaz; çünkü salt bir şeyi bilmek, fiile yönelten motivasyon kadar içtihada sevk etmez. Dolayısıyla benimsetme, araştırmayı ve yaratıcılığı engeller ve içtihadı teşvik etmez. Râşid Halifeler'in benimsettikleri hükümlerin az ve çok nadir olmasının sebebi de budur. İmam Mâlik'in, Halife Ebû Ca'fer el-Mansûr'a kendi kitabı el-Muvatta'yı benimsetmemesini tavsiye etmesinin sebebi de budur. Bu tavsiyeyi, İbnü'l-Mukaffa' hâkimler için belirli hükümlerin benimsenmesi konusunda ısrar ettikten sonra Ebû Ca'fer el-Mansûr, kitabını benimsetmeyi teklif ettiğinde yapmıştır. İmam Mâlik, halkı kendi görüşlerine göre hareket etmekte serbest bırakmanın yaratıcılığı desteklediğini, içtihadı teşvik ettiğini ve böylece entelektüel ve yasal zenginliğin arttığını düşündüğü için bunu reddetmiştir. Bu, zekâyı keskinleştirir, ümmette yaratıcı insanlar ve müctehidler yetiştirir. Bu nedenle, kanunlar ve anayasa çıkarılırken benimsetilen hükümleri sınırlamaya çalışmak gerekir.

49. The adoption of Sharee’ah rules stifles study and creativity and does not promote Ijtihaad. This is because the people would then be obliged to follow the adopted rule, since they cannot act upon any other opinion. The ruling is deduced so as to be acted upon and not just for the sake of knowledge. Since one cannot act upon such an opinion then the mujtahid will not see any need to derive it, because the mere knowledge of something does not motivate for Ijtihaad in the way that the motivation for action does. Hence, adoption stifles research and creativity and does not encourage Ijtihaad. That is why the rules adopted by the Righteous Khulafaa’ were few in number and very rare. This is also why Imam Malik advised the Khaleefah Abu Ja’far al-Mansoor not to adopt his book Al-Muwatta` and to leave the matter to the people to follow what they deemed was right. He said this when Abu Ja’far al-Mansoor proposed to adopt his book after Ibn Muqaffa’ pressed him to adopt specific rules for the judges, which the people would be obliged to adhere to. Imam Malik refused to do that because leaving the people to act upon their own opinions promotes creativity, encourages ijtihaad and consequently the intellectual and legislative wealth grows. It sharpens the intellect and produces creative people and mujtahideen in the Ummah. Therefore, one must attempt to limit the adopted rules when the canons and constitution are enacted.