1. Ümmet, İslam'a bir inanç, bir sistem, ayrı bir yaşam tarzı ve hayata dair bir bakış açısı olarak inanır. Onun için bu dünyada yaşar ve İslam'ı bir fikri önderlik ve evrensel bir Mesaj olarak dünyaya taşır.

1. The Ummah believes in Islam as a creed, a system, a distinct way of life and a viewpoint about life. She lives for it in this world and carries it to the world as an intellectual leadership and a universal Message.

2. İslam, insanın Rabbiyle, kendisiyle ve diğer insanlarla olan ilişkisini düzenlemek için Allah'ın (SWT) efendimiz Muhammed'e ﷺ indirdiği semavi dindir.

2. Islam is the heavenly religion that Allah (SWTH) has revealed to our master Muhammad (PBUH) to organise the relationship of man with his Lord, with himself and with other human beings.

3. İslam yalnızca Kitap ve Sünnet'te tezahür eder.

3. Islam is only manifested in the Kitaab and Sunnah.

4. Kitap ve Sünnet, Allah'tan (SWT) vahiy yoluyla, efendimiz Muhammed'e (ﷺ), Allah'ın Elçisi'ne sonradan gönderilmiştir. Böylece Kitap, lafız ve mana olarak Allah'tan vahiy yoluyla getirilmiştir; Sünnet ise mana olarak Allah'tan (SWT) vahiy yoluyla getirilmiş, ama Elçi'nin kendi sözleriyle ifade edilmiştir.

4. The Kitaab and Sunnah were sent down as revelation from Allah (SWTH) to our master Muhammad, the Messenger of Allah (PBUH). Thus, the Kitaab has been brought through revelation, as word and meaning from Allah; and the Sunnah has been brought through revelation, as meaning from Allah (SWTH), but it was expressed in the Messenger’s own words.

5. Akıl ve ergenlik çağına ulaşmış (mükellef) her Müslüman, bütün fiillerinde Şeriat hükümlerine bağlı kalmakla yükümlüdür. Allah'ın bir kulu olarak, fiillerinin Şâri'in (Allah'ın) sözünde zikredilenle çelişmesi, yani Şeriat hükmüne aykırı olması caiz değildir. O (SWT) şöyle buyurmuştur:

5. It is obligatory on every legally responsible (mukallaf) Muslim to adhere to the Sharee’ah rules in all his actions. It is not allowed that, as a servant of Allah, his actions contradict what has been mentioned in the speech of the Legislator, i.e. contrary to the Sharee’ah rule. He (SWTH) said:

“Hayır, Rabbin adına yemin ederim ki, aralarındaki her türlü anlaşmazlıkta seni (ey Muhammed ﷺ) hakem kılmadıkça iman etmiş olmazlar.” [En-Nisâ: 65] Ve Allah Resûlü ﷺ'nin şu sözü sebebiyle:

“But no, by your Lord, they can have no Faith, until they make you (O Muhammad (PBUH)) judge in all disputes between them.” [An-Nisaa: 65] And due to the saying of the Messenger (PBUH):

"Kim bizim emrimize uymayan bir amel işlerse, o amel reddedilir." Ve Allah'ın (SWT) şu buyruğu nedeniyle:

“Whosoever does an action which is not according to our teaching then it is rejected.” And due to the saying of Allah (SWTH):

"Peygamber size ne verirse onu alın, neyi yasaklarsa ondan kaçının." [Haşr: 7] Dolayısıyla Şeriat hükmüne bağlılık, imanın gereklerinden biridir. Bu yüzden Allah (SWT) şöyle buyurmaktadır:

“And whatsoever the Messenger (Muhammad (PBUH)) gives you, take it, and whatsoever he forbids you, abstain (from it).” [Al-Hashr: 7] Thus, adherence to the Sharee’ah rule is one of the requisites of Imaan. That is why Allah (SWTH) says:

"Hayır, Rabbin hakkı için, aralarında çıkan anlaşmazlıklarda seni (ey Muhammed ﷺ) hakem kılmadıkça iman etmiş olmazlar." [An-Nisaa: 65]

“But no, by your Lord, they can have no Faith, until they make you (O Muhammad (PBUH)) judge in all disputes between them.” [An-Nisaa: 65]

6. İslami Akide, Allah'a, meleklerine, Kitaplarına, Peygamberlerine, Ahiret Gününe ve hayırlı ile şerli olarak Allah'tan olduğu kabul edilen Kadere iman etmektir (yani Allah'ı bilmek).

6. The Islamic ‘Aqeedah is the belief in Allah, His angels, Books, Messengers, Day of Judgement and Qadar, whose good and bad are from Allah (i.e. knowledge of Allah).

7. İnanç esasları ancak kesinlikle (yakîn ile) alınır; bu nedenle inanç için delil kat'î olmalıdır, çünkü Allah (SWT) zanna dayanarak inanan kimseleri yermiştir. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

7. The beliefs are not taken except through certainty (yaqeen), thus the evidence for belief must be Qat’i, because Allah (SWTH) censured those who believed on the basis of Zann (speculation) Allah SWTH said:

“Onlar yalnızca zanna uyarlar; oysa zan, hakikat yerine geçmez.” [En-Necm: 28] O (SWTH), akide konusunda zanna uyanları kınamış ve zannı sapkınlık saymıştır; nitekim şöyle buyurmuştur:

“They follow but speculation, and verily, speculation is no substitute for the truth.” [An-Najm: 28] He (SWTH) censured those who follow zann, when speaking about ‘aqeedah, and considered zann as misguidance; so He (SWTH) said:

“Ve eğer yeryüzündekilerin çoğuna uyarsan, seni Allah'ın yolundan saptırırlar. Onlar yalnızca zanna uyarlar ve yalnızca yalan söylerler.” [En'am: 116] Ve O (SWT), bunu ilim ('ilm) saymamış, şöyle buyurmuştur:

“And if you obey most of those on earth, they will mislead you far away from Allah’s Path. They follow nothing but speculations, and they do nothing but lie.” [Al-An’aam: 116] And He (SWTH) did not consider it to be knowledge (‘ilm), so He said:

"Oysa onların bu konuda hiçbir bilgisi yoktur. Onlar yalnızca zanna uyarlar; oysa zan, hakikat yerine asla geçemez." [An-Najm: 28]

“While they have no knowledge thereof. They follow but speculation, and verily, speculation is no substitute for the truth.” [An-Najm: 28]

8. Şer'î hükümler zann (ihtimal) veya yakîn (kesinlik) yoluyla alınabilir. Haber-i vâhid (tek kişinin rivayet ettiği haber), şer'î hükümlerin tamamında delil kabul edilir. İster ibadetlerle ilgili hükümler (ibâdât), ister toplumsal muâmelelerle ilgili hükümler (muâmelât), ister cezalarla ilgili hükümler (‘uqûbât) olsun, bunlara uyulması gerekir; çünkü Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur:

8. The Sharee’ah rules can be taken on the basis of Zann (probability)or Yaqeen (certainty). The singular report (khabar ahad) is considered a proof in all Sharee’ah rules. They must be acted upon, whether they are from the rules of worships (‘Ibadaat), societal transactions (Mu’aamalaat), punishments (‘Uqubaat) etc, because the Messenger (PBUH) said:

"Allah aydınlatsın o kulu ki benim sözümü duydu, ezberledi, anladı ve iletti. Zira bazen fıkıh taşıyan kişi fakih olmayabilir ve belki de fıkhı kendisinden daha fakih olan birine taşır." Peygamber ﷺ "kul" dedi, "kullar" demedi. Böyle bir kelime genel olup bir veya birden çok kişiye uygulanabilir. Dolayısıyla anlam şudur: Hadisini nakleden tek kişiyi veya kişileri övmektedir. Bunun sebebi, Peygamber ﷺ bir zamanlar on iki elçiyi on iki krala gönderip onları İslam'a davet etmesidir. Her krala tek bir elçi gönderildi. Davetin tek bir kişi tarafından iletilmesine uymak farz olmasaydı, Peygamber ﷺ tek bir elçi göndermekle yetinmezdi. Şeriat hükümlerinde tek haberle amel etme konusunda Sahabe'nin icmaı gerçekleşmiştir.

“May Allah illuminate the servant who heard my statement, so he memorized, understood it and conveyed it. For it may occur that somebody carries knowledge (fiqh) without being knowledgeable (faqeeh), and perhaps he will carry the fiqh to somebody who is of greater fiqh than him.” The Messenger (PBUH) said ‘servant’ and not ‘servants’. Such a word is generic and can apply to one or more people. So the meaning is that he is praising the single person or persons for transmitting his hadeeth. This is because the Prophet (PBUH), at one time, sent twelve messengers to twelve kings inviting them to Islam. A single messenger was sent to each king. Had the conveyance of the Da’wah by a single person not been obligatory to follow, the Messenger (PBUH) would not be content to send one messenger. The consensus (Ijmaa’) of the Sahaabah has taken place on the issue of acting upon the single report in regards of the Sharee’ah rules.

9. 'Akīde ve i'tikād kelimeleri aynı anlamı taşır; bu anlam inançtır (îmân). İmân, gerçeklikle uyuşan ve delile dayanan kesin inançtır (el-i'tikādü'l-cāzim el-mutābık li'l-vāki' 'an delîl). Bu üç unsur birlikte bulunmalıdır: kesinlik, gerçeklikle uyuşma ve delile dayanma. Bir inancın îmân, yani 'akīde olabilmesi için bu üç unsurun o inançta bir arada bulunması gerekir. Bu nedenle haber-i vâhid konusunda kesin olmayan bir inanca sahip olmak yasak değildir, çünkü bu bir i'tikād değildir.

9. The words ‘Aqeedah and I’tiqaad have one meaning, which is belief (Imaan), Imaan is the decisive belief that agrees with the reality and is based on evidence (al-I’itiqaad al-jaazim al-muTaabiq lil waaqi’ ‘an daleel); all three must be present together: decisiveness, agreement with the reality and being derived from evidence and they must come together in the belief if it is to be Imaan, i.e. ‘Aqeedah. Hence, it is not prohibited to have non-decisive belief in the khabar ahad, because it is not belief (I’tiqaad).

10. Şer'i hüküm, Şâri'in (Kanun Koyucunun) insanların fiilleriyle ilgili olarak iktiza (emir), tahyir (serbestlik) ve vad' (bağlama) yoluyla koyduğu sözüdür. Dolayısıyla Şâri'in sözü şer'i hükümdür. Şâri'in sözü olmayan hiçbir şey şer'i hüküm değildir. "Hüküm", insanın fiiline ilişkin görüştür. Bu görüş Şâri'in sözünden ise şer'i hükümdür; Şâri'den değilse şer'i hüküm değildir. Şer'i tarifler ve kapsayıcı kaideler, sağlam içtihatla çıkarılmışsa şer'i hüküm sayılır.

10. The Sharee’ah rule is the speech of the Legislator regarding the actions of people by order (Iqtidaa`), option (takhyeer) and attachment (wadh’) Thus, the speech of the Legislator is the Sharee’ah rule. So that which is not a speech of the Legislator is not a Sharee’ah rule. The ‘rule’ (hukm) is the view pertaining to the action of a man. If this view is from the speech of the Legislator, then it is a Sharee’ah rule. If it is not from the Legislator, then it is not a Sharee’ah rule. Sharee’ah definitions and comprehensive principles are considered Sharee’ah rules, if they have been derived by sound Ijtihaad.

11. Akîde ve şer'î hüküm, ikisi de bir düşünce sayılır. Ancak neyle ilgili olduklarında ayrılırlar. Eğer düşünce insanın fiiliyle ilgiliyse, bu şer'î bir hükümdür; inanılması gereken bir şeyi içerse de içermese de böyledir. Eğer insanın fiiliyle ilgili değilse, kalbin fiillerine, yani bir şeye inanmak ya da inanmamakla ilgilidir. Bu da akîdeden sayılır. Şâri'in sözünde zikredilen düşünceler bakımından ise incelemek gerekir: eğer inanmayı talep eder ama bir eylemi talep etmezse, gaybî haberler ve kıssalar gibi, akîdenin bir parçasıdır. Eğer bir eylemi talep ediyorsa, şer'î hükümlerdendir. Allah (SWTH) şöyle buyurmuştur:

11. The ‘Aqeedah and the Sharee’ah rule are both considered to be a thought. But they differ in terms of what the thought relates to. If it is related to the action of man, then it is a Sharee’ah rule, whether it does or does not include something one must believe in. If it is not related to the action of man, then it refers to the actions of the heart, i.e. it relates to believing or not believing in something. This is from the ‘Aqeedah. With respect to that which has been mentioned in the speech of the Legislator, in terms of thoughts, one needs to look into it: if it requests belief but does not request action, such as the stories and reports of the unseen, then it is part of ‘Aqeedah. If it requests an action, then it is from the Sharee’ah rules. He (SWTH) said:

“Allah'a ve O'nun Elçisi'ne (Muhammed ﷺ) iman edin.” [Nisâ: 136] O (SWT) şöyle buyurmuştur: “Allah her şeyin yaratıcısıdır.” [Ra'd: 16] O (SWT) şöyle buyurmuştur:

“Believe in Allah, and His Messenger (Muhammad (PBUH)).” [Al-Nisaa’: 136] He (SWTH) said: ‘Allah is the Creator of all things.’ [Ar-Ra’d: 16] He (SWTH) said:

"Ve (hatırlayın ki) İbrahim (Abraham) ve (oğlu) İsmail (Ismail), Beyt'in temellerini yükseltiyorlardı." [Bakara: 127] Allah (SWT) buyurdu:

“And (remember) when Ibrahim (Abraham) and (his son) Isma’il (Ishmael) were raising the foundations of the House.” [Baqarah: 127] He (SWTH) said:

"Aralarında gümüşten kaplar dolaştırılacaktır." [İnsan/Ed-Dahr: 15] Bunun gibi, herhangi bir eylem talep etmeyen Şer'i nasslar akîdedendir. (SWT) buyurdu:

“And amongst them will be passed round vessels of silver.” [Ad-Dahr: 15] Such Sharee’ah texts and any others which have not requested any actions are from the ‘Aqeedah. He (SWTH) said:

"Eğer onlar sizin için çocuklarınızı emzirirlerse, onlara ücretlerini verin." [Talâk: 6] Yüce Allah şöyle buyurmuştur:

“Then if they give suck to the children for you, give them their due payment.” [At-Talaaq: 6] He (SWTH) said:

"Allah alım satımı helal kılmıştır." [Bakara: 275] (SWT) buyurmuştur:

“Allah has permitted trading.” [Al-Baqarah: 275] He (SWTH) said:

"Ancak onlar (kadınlar) bundan vazgeçmeyi kabul ederlerse, ya da nikâh bağı kendi elinde olan (koca) vazgeçerse." [Bakara: 237] Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur:

“Unless they (the women) agree to forego it, or he (the husband), in whose hands is the marriage tie.” [Al-Baqarah: 237] He (SWTH) said:

"Kitabın Fâtiha suresini okumadan namaz olmaz." dedi ﷺ.

“There is no Salaah without (reciting) the Opening chapter (Al-Faatiha) of the Book.” He (PBUH) said:

"Alışveriş yapan iki taraf (satıcı ve alıcı), birbirlerinden ayrılmadan önce (akdi sürdürme ya da iptal etme) tercihine sahiptirler."

“The two traders (the seller and the purchaser) have the choice (to conclude or cancel the deal) before they departed (from each other).”.

O (ﷺ) şöyle buyurdu: Wait — the source says "He (PBUH)", which refers to the Prophet Muhammad, so the correct form is with ﷺ, and the honorific abbreviation is replaced by it. Here is the corrected translation: Peygamber ﷺ şöyle buyurdu:

He (PBUH) said:

“Sizden biriniz son teşehhüdü bitirdiğinde, dört şeyden Allah'a sığınsın: Cehennem azabından, kabir azabından, diriler ve ölüler için olan fitnelerden ve Deccal'in fitnesinden.” Bu, Şeriat'ın bazı fiillerin yerine getirilmesini emreden diğer nasslarının yanı sıra gelmektedir; bu fiiller de Şeriat hükümlerinin bir parçasıdır.

“When any of you finishes the final tashahhud, he should seek refuge with Allah from four things: from the punishment of Jahannam, the punishment of the Grave, the trials of the living and the dead, and the trials of the Dajjal.” This is beside other Sharee’ah texts that request the performance of some actions that are part of the Sharee’ah rules.

Lawgiver'ın (Şâri') sözünde zikredilmeyen yeni düşüncelere gelince, bunların gerçekliği önce o alanda uzmanlığı olanlar tarafından anlaşılmalıdır. Bu gerçekliğe ilişkin Şer'î metin ya da bu türden bir gerçeklikle ilgili bir illet (ʿilletu'l-hükm) içeren metin incelenecek ve ardından bu gerçeklik üzerine uygulanacaktır. Eğer bu gerçeklik üzerine uygulanıyorsa, o gerçeklik o metnin kapsamına girer. Buna göre, gerçeğe, yapılması istenen bir fiil olup olmadığı açısından metinde ne varsa o verilir. Böylece bu gerçekliğin akaid (inanç) mi yoksa ahkâm (hükümler) mi olduğu anlaşılır. Dolayısıyla hükmü zikredildiği için, sanki Lawgiver'ın sözünde zikredilmiş gibi kabul edilir. Bütün düşünceler bu yöntemle incelenir. Dolayısıyla insanın fiilleriyle ilgili her düşünce Şeriat hükümlerindendir; insanın fiiliyle bağlantılı olmayan her düşünce ise inançlardan (akaid) sayılır.

As regards the new thoughts that are not mentioned in the speech of the Legislator, their reality has to be understood, firstly, by those who have the expertise. The Sharee’ah text that relates to that reality or a text which contains an ‘illah related to that type of reality, will be studied and then applied on that reality. If it applies on that reality, then the reality would come under that text. Accordingly, the reality will be given what is in the text, in terms of whether it was a requested action or not. Thus, the reality will be understood, as to whether it is from the ‘aqaa’id (beliefs) or from the ahkaam. It is thus considered as if it was mentioned in the speech of the Legislator, since it had mentioned its ruling. All thoughts are studied in this manner. So, every thought related to the actions of man is from the Sharee’ah rules and every thought not linked to the action of man is from the beliefs (‘Aqaa`id).

12. Ümmet, tek bir akideyle birleşmiş insanlar topluluğudur ve bu akideden onun sistemi doğar. İslam ümmeti, İslam akidesiyle birleşmiştir ve bu akideden Şeriat hükümleri doğar. Bu nedenle Müslümanlar tek bir ümmettir.

12. The Ummah is a collection of people united by a single ‘Aqeedah, from which its system emanates. The Islamic Ummah is united by the Islamic ‘Aqeedah, from which the Sharee’ah rules emanate. Therefore, the Muslims are a single Ummah.

13. Müslümanları birbirine bağlayan bağ İslami akidedir. Bu akide sayesinde İslam kardeşliği ortaya çıkar. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

13. The bond which unites the Muslims together is the Islamic ‘Aqeedah. Through this ‘Aqeedah, the Islamic brotherhood comes into existence. He (SWTH) said:

"Mü'minler ancak kardeştirler." [Hucurât: 10] Resûlullah ﷺ şöyle buyurdu:

“The believers are nothing else than brothers.” [Al-Hujuraat: 10] The Messenger (PBUH) said:

"Müslüman, bir başka Müslüman'ın kardeşidir." Böylece İslam'a iman ederek kardeş olurlar.

“The Muslim is a brother of another Muslim.” So by believing in Islam, they become brothers.

14. Devletteki insanları birleştiren bağ vatandaşlıktır, İslam Ümmeti değildir. Vatandaşlık taşıyan kişi, Müslüman olmasa bile, hak ettiği tüm haklara ve üstlenmesi gereken tüm görevlere sahip olur. Vatandaşlık taşımayan kişinin ise Müslümanların sahip olduğu haklar yoktur ve Müslümanlara yüklenen görevler ona yüklenmez. Bunun sebebi, Şeriatın zimmilere (Müslüman olmayan tebaaya) bunu garanti etmiş olmasıdır; nitekim Peygamber ﷺ'in şöyle buyurduğu rivayet edilmiştir:

14. The bond that unites the people in the state is citizenship and not the Islamic Ummah. The one who carries citizenship will possess all the rights that he deserves and duties he must undertake, even if he is a non Muslim. The one who does not carry citizenship does not have the rights, which the Muslims have, nor are the duties that are imposed on the Muslims imposed on him. This is because the Sharee'ah has guaranteed this to the Zimmis (non-Muslim subjects), due to what has been narrated, that the Messenger (PBUH) said:

"Açlara yemek yedirin, hastaları ziyaret edin ve esiri kurtarın." Ebû Ubeyd şöyle dedi: "Cihad onlar için yapılır ve esirleri fidye ile kurtarılır. Esaretten kurtarıldıklarında, özgür olarak kendi himaye ve ahitlerine geri dönerler; bu konuda hadisler de vardır." Bunun sebebi, Müslümanların otoritesi altında yaşamak için hicret etmeyen Müslümanın, Müslümanların sahip olduğu haklara sahip olmayacağı ve Müslümanlara yüklenen görevlerin de ona yüklenmeyeceğidir. Bu, Süleyman bin Büreyde'nin hadisine dayanmaktadır:

“Feed the hungry, visit the sick and ransom the captive.” Abu ‘Ubayd said: “Jihaad is done for their sake and their captives are ransomed. When they are rescued (from captivity), they return, as free, to their protection and covenant; and there are ahaadeeth regarding this issue.” This is because the Muslim who does not travel to live under the authority of the Muslims will not have the rights the Muslims have, nor will the duties imposed on Muslims be imposed on him. This is due to the Hadeeth of Sulayman bin Buraydah:

"Onları kendi topraklarından Dârü'l-Muhâcirîn'e (muhâcirlerin yurduna) hicret etmeye davet et; ve eğer hicret ederlerse, Muhâcirlerin sahip olduğu haklara aynen sahip olacaklarını ve Muhâcirlerin yüklü olduğu görevlerle aynen yükümlü olacaklarını bildir." Bu metin, Müslümanların üzerinde olduğu aynı haklardan yararlanabilmeleri ve Müslümanlara yüklenen aynı yükümlülüklerle bağlanmaları için onların Dârü'l-İslâm'a hicret etmeleri gerektiğini öngörmektedir; yani hükümlerin onları kapsaması için hicret şarttır.

“Invite them to move from their land to Dar al-Muhajireen (the land of the emigrants); and inform them that if they emigrate they will enjoy the same rights as the Muhajireen, and they will have the same duties as the Muhajireen.” This text stipulates that they must move to dar ul-Islam in order to have the same rights as the Muslims and are bound to the same duties that the Muslims are bound to, i.e. in order that the rules cover them.

15. Vatandaşlık, devlete ve düzene sadakat göstermek ve İslam'ın otoritesi altında bulunan Dâru'l-İslâm'ı kalıcı ikamet yeri olarak benimsemektir.

15. Citizenship is to be loyal to the state and system and to take Dar al- Islam, which is under the authority of Islam, as a place of permanent residence.

16. Milliyetçilik kötü bir gurur ve yıkıcı bir ırkçılıktır. İslam bunu yasaklamıştır. O ﷺ şöyle buyurmuştur:

16. Nationalism is evil pride and destructive racism. Islam has forbidden it. He (PBUH) said:

“Kim ‘asabiyye çağrısı yaparsa, babasının cinsel organlarını ısırmış gibidir; bunu söylemekten utanmasın.” Ve Peygamber ﷺ, Cahiliyye taassubu hakkında şöyle buyurmuştur:

“He who calls for ‘‘aassaabb yyii yyaahh is as if he bit his father’s genitals and do not be embarrassed to say it.” And he (PBUH) said regarding the chauvinism of Jahiliyyah:

“Onu bırakın, çünkü çürümüş.” Sahih Müslim'de, Allah'ın Resulü'nün (ona Allah'ın selamı ve bereketi olsun) şöyle buyurduğu rivayet edilmiştir:

“Leave it for it is rotten.” It has been reported in Saheeh Muslim that the Messenger of Allah (may the peace and blessings of Allah be upon him) said:

“Kim kör bir sancak (rayah) altında savaşır – bu sancağın hakkı mı yoksa batılı mı temsil ettiği bilinmez – ve kavmi için öfkelenir, bir kavme çağrıda bulunur ya da bir kavmi destekler ve bunun sonucunda öldürülürse, bu, cahiliye zamanındaki gibi öldürülmüş olur.” Küfür devletleri Müslümanlar arasında milliyetçiliği yaydığında, Müslümanların birliğini parçalayıp birbirinden ayrı milletlere ve ırklara böldüler. Müslümanlar arasında Türk, Arap, Kürt ve Fars milliyetçiliği körüklendiğinde, İslam ümmetinin safları bölündü. Bu durum Müslümanların bölünmesine, devletlerinin parçalanmasına ve bir bölgenin diğerinden koparılmasına yol açtı. Bunun tehlikesi İslam ümmeti ve İslam devleti için çok yıkıcı oldu. Müslümanların kontrolünü ele geçirdikten sonra onları milletlere dönüştürdüler ve her ülkenin etrafına, doldurulamayan ve üzerine köprü kurulamayan bir hendek kazdılar. Aralarına kurşun bir duvar gibi sınırlar ördüler ve bu sınırlar her birini birbiri için bir Darü'l-Harb hâline getirdi. Dolayısıyla milliyetçiliğe çağrı yapmak büyük bir günah ve korkunç bir münkerdir. Bunu bir bağ olarak kabul etmek, İslam'a ve Müslümanlara karşı işlenmiş bir suçtur. Milliyetçilikle mücadele edilmeli ve çağrısına karşı çıkılmalıdır; tıpkı bir cihad farizasını üstlenir gibi. Milliyetçiliğin günahına ve kötülüğüne benzer şekilde bölgecilik ve mezhepçilik de vardır. Bütün bunlar ümmetin bölünmesine ve dolayısıyla zayıflamasına yol açar. Milliyetçiliğe, bölgeciliğe ve mezhepçiliğe çağrı yapan herkesi, en ağır cezayı hak eden bir suçlu gibi görmeliyiz.

“And whosoever fights under a blind (rayah) banner (it is not known whether this flag represents the truth or falsehood), gets angry along with his group of people, or calls to a group of people, or supports a group of people, and is subsequently killed because of that, then he is killed as if in the time of jahiliyyah.” When the Kaafir states spread nationalism among the Muslims, they tore up the unity of the Muslims into disparate peoples and races. When Turkish, Arab, Kurdish and Persian nationalism was stirred up amongst the Muslims, the ranks of the Islamic Ummah became divided. This led to Muslim division, break-up of their states and one region being separated from another. Its danger was very destructive to the Islamic Ummah and to the Islamic state. After gaining control of the Muslims, they turned them into nations and dug a trench around each country, which cannot be filled nor a bridge built over it. Between them they built borders like a wall of lead, which made them a Dar al-Harb for each other. Thus, calling to nationalism is a great sin and a terrible munkar (evil). Taking this as a bond was a crime committed against Islam and the Muslims. Nationalism needs to be fought and its call needs to be opposed, just as one would undertake the obligation of Jihad. Similar to the sin and evil of nationalism is the idea of regionalism and sectarianism. All of this leads to the division of the Ummah and subsequently to her weakness. We should treat anyone who calls to nationalism, regionalism and sectarianism as a criminal who deserves the most severe punishment.

17. İslam ülkeleri de olsun, İslam dışı ülkeler de olsun, dünyanın tamamı ya Dârü'l-İslâm'dır ya da Dârü'l-Harb/Küfür'dür, üçüncü bir kısım yoktur. Dârü'l-İslâm, İslam'ın otoritesiyle yönetilen ve üzerinde İslam hükümlerinin uygulandığı topraklardır. Onun güvenliği Müslümanların güvenliğidir, yani Müslümanların otoritesindedir. Dârü'l-Küfür veya Dârü'l-Harb ise İslam'ın otoritesiyle yönetilmeyen ve üzerinde İslam hükümlerinin uygulanmadığı topraklardır. Ya da güvenliği Müslümanlardan başkalarının elindedir, yani Müslümanların otoritesinde değildir. Bunun sebebi, "harb", "küfür" veya İslam kelimelerine "dâr" kelimesinin eklenmesinin, yöneticiliğe ve otoriteye bir eklemesi olup halka veya topraklara bir eklemesi olmamasıdır. Çünkü Resûlullah ﷺ, "Dârü'l-Muhâcirîn"i tarif ederken otoriteyi ve güvenliği dikkate almış, oraya hicret edenlere Müslümanlarla aynı hakları vermiş ve onlara Müslümanlara uygulanan aynı hükümleri uygulamıştır. Nitekim Süleyman bin Büreyde'nin hadisinde şöyle buyrulmuştur:

17. The whole world, whether it is the Islamic countries or the non- Islamic countries, are either Dar al-Islam or Dar al-Harb/Kufr and there is no third. Dar al-Islam is the land, which is ruled by the authority of Islam and on which the Islamic rules are applied. Its security is the security of the Muslims, i.e. in their authority. As for Dar al-Kufr or Dar al-Harb, they are lands which are not ruled by the authority of Islam and nor are the rules of Islam applied on them. Or, the security is in the hand of people other than the Muslims, i.e. it is not in their authority. This is because adding the word dar to the word ‘harb’, ‘kufr’ or Islam is an addition to ruling and authority and not to the inhabitants or the land. This is because the Messenger (PBUH) was considering the authority and security when he described ‘Dar al-Muhaajireen’, and gave those who moved to it the same rights of the Muslims and he applied on them the same rules applied on the Muslims. Thus, in the Hadeeth of Sulayman bin Buraydah:

“Onları topraklarından Dâru'l-Muhâcirîn'e (muhacirlerin yurdu) hicret etmeye davet et.” Böylece, üzerinde İslam'ın otoritesi bulunmayan bir topraktan, İslam'ın otoritesi bulunan bir topraga hicret etmelerini emretti. Hemen ardından Peygamber ﷺ şunu söyledi:

“Invite them to move from their land to Dar al-Muhaajireen (the land of the emigrants).” Thus, he ordered that they move from a land, which does not have the authority of Islam over it, to a land that has the authority of Islam. Straight after that He (PBUH) said:

"Ve onlara bildirin ki, eğer hicret ederlerse, Muhâcirîn'in sahip olduğu haklara sahip olacaklar ve Muhâcirîn'in yükümlülüklerini taşıyacaklardır." Böylece (Peygamber ﷺ) hicretten kaynaklanan belirli hükümler koymuştur. Hicreti, Müslümanların sahip olduğu haklara sahip olmanın ve Müslümanlara uygulanan hükümlerin kendilerine de uygulanmasının bir şartı kılmıştır. Bu da bir Dâr'ın tanımlanırken dikkate alınan şeylerin otorite, hükümler ve güvenlik olduğunu gösterir. Eğer bunlar İslâmî ise, orası Dârü'l-İslâm olur; eğer küfrî ise, orası Dârü'l-Küfr olur.

“And inform them that if they do emigrate they will enjoy the same rights as the Muhaajireen and they will have the same duties as the Muhaajireen.” So he made certain rules result from moving. He made moving a condition for having the rights the Muslims have and for having the rules applied on them that are applied on the Muslims. This indicates that the things that are considered when defining a Daar are the authority, rules and security. If they are Islamic, then it will be a Dar al-Islam; if they are Kufr then it will be Dar al-Kufr.

18. Daimi olarak Dârü'l-Harb veya Dârü'l-Küfür'de ikamet eden birinin, Dârü'l-İslâm'a aman (koruma teminatı) olmaksızın, yani özel bir giriş izni olmaksızın girmesi caiz değildir; çünkü harbî, aman olmadan Dârü'l-İslâm'a girmekten men edilmiştir. Toprağı Dârü'l-İslâm olan ama İslâm'ın otoritesi altına girmeyen kimseye gelince, mesela Hilâfet'e karşı çıkmış olması veya ülkesinin Hilâfet'in otoritesine katılmamış olması durumunda, bu kimse aman olmaksızın, yani izin olmaksızın girer. Böyle bir kişinin hükmü, Halife'nin otoritesi altında yaşayan kimsenin hükmü gibidir; ikisi arasında hiçbir fark yoktur.

18. It is not for someone who permanently resides in Dar al-Harb or Dar al-Kufr to enter Dar al-Islam without Amaan (pledge of protection), i.e. without special permission to enter, because the Harbi is prevented from entering Dar al-Islam without Amaan (security). As for the one whose land is Dar al-Islam but does not come under the authority of Islam, for instance if he was dissenting from the Khilafah or his country had not been annexed to the authority of the Khilafah, then he will enter without (need of) security, i.e. without permission. The ruling regarding such a person is like the ruling for the one who lives under the authority of the Khaleefah, with no difference between the two.

19. İslam toprakları, İslam'ın otoritesi altında Müslümanlar tarafından yönetilmiş ve üzerinde İslam'ın hükümleri uygulanmış topraklardır. Kafkasya'da olduğu gibi hâlâ Müslümanlar tarafından iskân edilmiş olan topraklar da, El-Endülüs (diğer adıyla İspanya) gibi Müslümanların sürülüp orayı vatanları hâline getiren kâfirlerin yaşadığı topraklar da bunlara dahildir. Bu toprakların tamamı, İslam'ın otoritesi altında yönetildikleri ve İslam'ın ahkâmıyla idare edildikleri sürece İslam toprağı sayılır. Bu, bu ülkelerin topraklarına ilişkin hükümlerin, İslam'ın otoritesi altında bulundukları zamandaki hâliyle devam ettiği anlamına gelir. Eğer ülke fethedilmişse, El-Endülüs gibi harâcî arazi olur; ama halkı savaşmadan orada İslam'a girerse, Endonezya gibi öşrî arazi olur. Ayrıca, Müslümanlar tarafından yönetilmemiş olsa bile, içinde Müslüman çoğunluk bulunan her toprak, halkı orada İslam'a girdiği için İslam toprağı sayılır.

19. The Islamic lands are the lands that were ruled by Muslims under the authority of Islam and the rules of Islam were applied on them. Whether it was still inhabited by the Muslims such as in the Caucasus, or if the Muslims had been driven out and the Kuffar had made that their homeland, such as in al-Andalus (otherwise known as Spain). These are all considered Islamic lands, as long as they have been ruled by Islam under the authority of Islam and had been ruled by the Islamic ahkaam. This means the rules regarding the lands of such countries remain as they were when they were under the authority of Islam. If the country had been conquered then it is kharaji land like al-Andalus, but if their people embrace Islam over it (without fighting), then it is Ushri land like Indonesia. Also, any land, in which there is a Muslim majority, even if it had not been ruled by Muslims, it will be considered as Islamic land because its people have embraced Islam over it.

20. İslam topraklarının birliği Müslümanlara farzdır, çünkü İslam birden fazla İslam devletini yasaklamıştır. Dolayısıyla birden fazla Halifelik bulundurmak haramdır. O ﷺ şöyle buyurmuştur:

20. The unity of the Islamic lands is Fard on the Muslims, because Islam has forbidden more than one Islamic state. So it is forbidden to have more than one Khilafah. He (PBUH) said:

“Kim bir imama biat ederse, ona elini ve gönül meyvesini vermeli ve gücü yettiğince ona itaat etmelidir; eğer bir başkası onunla çekişmeye kalkarsa, o adamın boynunu vurun.” Peygamber ﷺ, devletin iki devlete bölünmesini yasakladı; çünkü başka bir halifeyle çekişmek, devletin bir parçasının koparılması ve ikinci bir hilafetin kurulması anlamına gelir. O ﷺ şöyle buyurdu:

“Whosoever pledged allegiance to a Imam, should give him the clasp of his hand, and the fruit of his hand and shall obey him as long as he can, and if another comes to dispute with him, you must strike the neck of that man.” He (PBUH) forbade the division of the state into two states, since the dispute of another Khaleefah means the dismemberment of a part of the state and the establishment of a second Khilafah. He (PBUH) said:

“Bir halifeye bey’at verildikten sonra başka bir halife için bey’at alınırsa, ikincisini öldürün.” Bir halifeye bey’at verilmesi iki devlet kurulması anlamına geldiğinden, İslam topraklarında iki devlet kurulmasını yasaklamıştır. Bu metinler, birden fazla devletin bulunmasını açıkça yasaklamaktadır. Böyle bir durum ortaya çıkarsa, bu bir munker (kötülük) sayılır ve ortadan kaldırılması gerekir; bunu ortadan kaldırmak ise toprakların birleştirilmesi demektir.

“When an oath of allegiance (bay’ah) has been taken for two Khaleefahs, kill the latter of them.” He forbade the establishment of two states in the Islamic lands since the bay’ah to two Khaleefah constitutes establishment of two states. These texts are clear in their prohibition of having more than one state. If this happens then it is considered a munkar (evil), which has to be removed; and removing it means unification of the lands.

21. Müslüman olmayanlar, İslam tüm insanlık için gelmiş olduğundan, İslam hükümleriyle hem esaslar (Usul) hem de dallar (Füru') bakımından muhatap tutulurlar. Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur:

21. Non-Muslims are addressed by the Islamic rules in terms of the foundations (Usool) and branches (furoo’), since Islam has come for the whole of mankind. He (PBUH) said:

“Ve Seni (ey Muhammed ﷺ) yalnızca bütün insanlığa müjde verici ve uyarıcı olarak gönderdik.” [Sebe': 28] Bunun bir sebebi de Allah'ın (SWT) bazı şube hükümlerle onlara bizzat emretmiş olmasıdır. Bu nedenle ibadet emreden ayetler kâfirleri de kapsar; nitekim (SWT) şöyle buyurmuştur:

“And We have not sent you (O Muhammad (PBUH)) except as a giver of glad tidings and a warner to all mankind.” [Saba`: 28] This is also because Allah (SWTH) has explicitly commanded them with some of the branches. So the aayaat that command worship include Kuffar, such as when He (SWTH) said:

"Ey insanlar! Rabbinize (Allah'a) kulluk edin." [el-Bakara: 21] Yüce Allah şöyle buyurdu:

“O mankind! Worship your Lord (Allâh).” [Al-Baqarah: 21] He (SWTH) said:

“Ve Allah'a karşı insanların üzerindeki bir borç olarak, Beyt'e (Ka'be'ye) yapılan Hac ibadeti de vardır.” [Âl-i İmrân: 97] Bunun sebebi, eğer onlar şeriatın dallarını yerine getirmekle yükümlü olmasaydılar, bunları yerine getirmediklerinde tehdit edilmezlerdi. O (SWT) şöyle buyurmuştur:

“And Hajj (pilgrimage to Makkah) to the House (Ka’bah) is a duty that mankind owes to Allâh.” [Aali Imraan: 97] This is because if they were not responsible for fulfilling the branches, then they would not have been threatened for not undertaking them. He (SWTH) said:

"Müşriklerin vay haline; onlar zekâtı vermezler."

“And woe to Al-Mushrikûn (polytheists) those who give not the Zakât.”.

[Fussilat: 6-7] Ve O (SWT) şöyle buyurmuştur:

Fussilat: 6-7] And He (SWTH) said:

"Ve böylece (o inkârcı) ne (bu Kur'ân'a, Muhammed ﷺ'in risaletine) inanmış ne de namaz kılmıştır!" [El-Kıyâme: 31] Ve (Allah) (SWT) buyurmuştur:

“So he (the disbeliever) neither believed (in this Qur’ân, in the Message of Muhammad (PBUH)) nor prayed!” [Al-Qiyaamah: 31] And He (SWTH) said:

“(Ve onlara) ‘Sizi Cehennem’e ne sürükledi?’ diye soracaklar. Onlar da şöyle diyecekler: ‘Biz namaz kılanlardan değildik; Miskini doyurmazdık; Boş konuşanlarla birlikte boş konuşurduk (Allah’ın yasakladığı her şeyi); Ve Ceza Günü’nü yalanlardık.’” [Müddessir: 42-46] Bu, onların bazı emir ve yasaklarla yükümlü tutulduğunu ortaya koymaktadır; aynı durum, diğer emir ve yasaklar için de geçerlidir. Onlar, İslam’ın hükümleriyle muhatap kılınır ve temel esaslarla emrolundukları gibi furu’ ile de emrolunurlar; ancak inançlarını ve inançlarının parçası olan hükümleri değiştirmeye zorlanmazlar. Peygamber ﷺ’in onayladığı hükümler üzerinde kalmalarına izin verilir. Çünkü Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

“(And they will say to them): ‘What has caused you to enter Hell?’ They will say: ‘We were not of those who used to offer their Salât (prayers Nor we used to feed Al-Miskin (the poor); And we used to talk falsehood (all that which Allâh hated) with vain talkers And we used to belie the Day of Recompense.’” [Al- Muddaththir: 42-46] This proves that they are commanded with certain orders and prohibitions, which is actually the case for the rest of the orders and prohibitions as well. They are addressed with rules of Islam and commanded with the branches just as they are commanded with the foundations (usool); though they are not compelled to change their beliefs or change the rules, which are part of their beliefs. They are allowed to remain on the rules, which the Messenger of Allah (PBUH) approved. This is because He (SWTH) said:

"Dinde zorlama yoktur." [el-Bakara: 256] Ve onun ﷺ şu sözü:

“there is no compulsion in religion.” [Al-Baqarah: 256] And his (PBUH) saying:

"Yahudiliğini veya Hristiyanlığını uygulayan kişi, bundan dolayı zarar görmeyecektir." Dolayısıyla onlar, Elçinin (ﷺ) izin verdiği şeyleri, örneğin alkol içmeyi ve evlenmeyi, inanmakta, ibadet etmekte ve herhangi bir eylemde bulunmakta serbest bırakılırlar. Bu konularda onlara karşı çıkmayız. Ancak, 'Ukubat (cezalar) ve Mu'amalat (muameleler) gibi diğer konularda, Müslümanlara uygulandığı gibi, tam olarak aynı şekilde onlara da uygulanır. Ancak bu kuraldan, diplomatik heyetler konusunda bir istisna yapılmıştır. Bunlar "diplomatik dokunulmazlık" olarak bilinen bir ayrıcalığa sahiptirler; çünkü Peygamber (ﷺ), Müseylime'nin iki elçisine şöyle demişti:

“The one who practices his Judaism or Christianity he will not be afflicted for it.” So they are left to believe, worship and undertake any action, which the Messenger (PBUH) allowed such as drinking alcohol or marriage. In these matters we do not oppose them. However, any other matters, such as the ‘Uqubaat (punishments) and Mu’amalaat (transactions) are applied on them just as they are applied on the Muslims, in exactly the same manner. However, an exception is made from this with regards to diplomatic missions. They have what is known as “diplomatic immunity”, because the Prophet (PBUH) said to the two messengers of Musaylamah:

"Allah'a andolsun ki, elçilerin öldürülmemesi olmasaydı, boyunlarınızı vururdum."

“By Allah! Had it not been that messengers are not killed I would have struck off your necks.”.

22. Babaları İslam'dan dönmüş (mürted olmuş) olup, babaları mürted olduktan sonra doğan kişiler; yani kâfir ve mürted olan babalardan doğmuş olanlar. Bunlar Kâfir sayılır, mürted sayılmazlar. Mürted sayılmamalarının sebebi, kendilerinin irtidat etmemiş olmalarıdır; irtidat eden, onların babalarıdır. Bunlar irtidat etmemişlerdir. Kâfir sayılmalarının sebebi ise kâfir ebeveynden doğmuş olmalarıdır; kâfir ebeveynden doğan herkes kâfirdir. Bu hüküm, İbn Mes'ud'un rivayet ettiği şu hadise dayanmaktadır:

22. Those whose fathers had apostatised from Islam but were born after their fathers had become murtadd (apostates), i.e. they were born to fathers who are kafir murtadd. They are considered Kuffar and not murtadd. As for why they are not considered murtadd, this is because they themselves did not commit apostasy; rather the ones who committed apostasy are their fathers. They did not apostatise. As for why they are Kuffar, this is because they are born to Kuffar parents; anyone who is born to Kuffar parents is kaafir. This is due to what Ibn Mas’ud narrated that:

“Peygamber ﷺ, ‘Ukbe b. Ebi Muayt’i öldürmek istediğinde, kendisine, ‘Ya kadınlar ve çocuklar?’ diye soruldu. O da, ‘Ateş’ buyurdu.” Başka bir rivayette ise: “Ateş onlar ve babaları içindir.” Ayrıca sabit olmuştur ki, Peygamber ﷺ’e müşriklerin bazılarına (gece) baskın yapmak hakkında soru sorulduğunda ve bu sırada kadın ve çocuklarından bazılarının zarar göreceği (veya esir alınacağı) bildirildiğinde, o ﷺ şöyle buyurdu:

“When the Prophet (PBUH) wished to kill ‘Uqbah Abi Mu’yat someone asked: what about the women and children? He said: the fire.” And in another narration: “The fire is for them and their father.” It has also been established that when the Prophet (PBUH) was asked about invading some of the Mushrikeen (at night) and thus some of their women and children are harmed (or captured), he (PBUH) said:

"(Kadınları ve çocukları) onlardandır." Babaları irtidat etmiş olan kimseler, doğdukları din üzerinden muamele görürler. Dolayısıyla eğer Yahudi veya Hristiyan iseler, Yahudi veya Hristiyan gibi muamele görürler; yani Kitap Ehli olarak ele alınırlar. Eğer müşrik olmuşlarsa, müşrik gibi muamele görürler; kestikleri (et) yenmez ve onların kadınlarıyla evlenilmez.

“they (their women and children) are from them.” Those people whose fathers had become apostates are dealt with on the basis of the religion into which they were born. So if they are Jewish or Christian then they are treated as Jews or Christians, i.e. they are treated as People of the Book. If they became mushrik they are treated as Mushrik, their slaughtered (meat) is not eaten and nor do we marry their women.

23. Kapitalizm de komünizm gibidir; ikisi de küfürdür. Her biçimiyle sosyalizm küfürdür. Dinin hayattan ayrılması inancı küfürdür. Diyalektik materyalizm inancı küfürdür. Devlet sosyalizmi, tarımsal sosyalizm vb. küfürdür. Hristiyanlık nasıl küfürse, kapitalizm de öyle bir küfür ideolojisidir. Yahudilik nasıl küfürse, komünizm de öyle bir küfür ideolojisidir. Bunlar küfür milletleridir ve küfür tek bir millettir. Ayrıca sosyalizmin her biçimi küfürdür.

23. Capitalism is like communism; both are Kufr. Socialism in all its forms is Kufr. The creed of separating religion from life is Kufr. The creed of dialectical materialism is Kufr. State socialism and agricultural socialism etc are Kufr. Just as Christianity is Kufr, capitalism is also a kufr ideology. Just as Judaism is Kufr, communism is also a kufr ideology. These are kufr millahs and Kufr is one millah. Also all forms of socialism are Kufr.