قرآن، مانند هر کتاب قانونگذاری و معنوی دیگری، نیازمند تفسیر است. تفسیر قرآن که در عربی «تفسیر» نامیده می‌شود، در اصل دانشی است که از طریق آن فهم انسان از قرآن و درک احکام و حکمت‌های آن افزایش می‌یابد.۶ تفسیر قرآن شاخه‌ای از دانش است که به «روش انتقال الفاظ قرآن، تبیین معانی آن، صورت‌های مفرد و مرکب آن و مصلحت‌های آن» می‌پردازد.۷ این دانش همان علمی است که به وسیله آن قرآن فهمیده می‌شود، معانی‌اش روشن می‌گردد و احکامش استنباط می‌شود. بدین ترتیب، قرآن برای خواننده قابل دسترس و قابل فهم می‌گردد.

The Qur’an, like any other legislative and spiritual book, requires exegesis. Qur’anic exegesis, known as tafsir in Arabic, is essentially the knowledge through which one increases an understanding of the Qur’an and a comprehension of its commandments and wisdom.6 Qur’anic exegesis is a branch of knowledge dealing with “the method of the delivery of the words of the Qur’an, their interpretation, their individual and composite forms and expediencies.” 7 It is this science by which the Qur’an is understood, its meanings explained and its rulings derived. Thus the Qur’an is made accessible and intelligible to the reader.

منابعی که مفسران قرآن برای تفسیر آن به کار می‌برند، عبارت‌اند از:

What follows are the sources of qur’anic exegesis used by exegetes to interpret the Qur’an:

اولین منبع تفسیر خود قرآن است. بسیاری از آیات قرآن، آیات دیگر را ستایش کرده و معنای آنها را روشن می‌سازند.8

The first source of exegesis is the Qur’an itself. Many verses in the Qur’an compliment and clarify the meaning of other verses8

این کاربرد بینامتنیت از نظر پژوهشگران در مطالعه زبان‌شناسی اهمیت قابل توجهی دارد.9

This use of intertextuality is considered significant in the study of linguistics9

این نمونه‌ای است از اینکه قرآن خودش را با آیات مرتبط تفسیر می‌کند:

The following is an example of the Qur’an explaining itself through relevant verses:

الف. «صِرَاطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ» در اینجا توضیح داده نشده، اما در آیه‌ای دیگر از قرآن کریم بیان و تفصیل داده شده است. ۱۰ [See below]

a. “The path of those you have favoured” is here unexplained but then elaborated upon in a verse elsewhere in the Qur’an. 10 [See below]

ب. «اهل نعمت، یعنی کسانی که خداوند به ایشان نعمت داده است، از پیامبران، صدیقان، شهیدان و صالحان. و چه نیکو همراهانی هستند.»

b. “Those whom God has favoured, such as the Prophets, loyal persons, martyrs and honourable men. How fine are such companions”

دومین منبع، سنت‌های پیامبر محمد ﷺ است ۱۲. قرآن غالباً به نقش پیامبر ﷺ در تبیین قرآن با گفتار و کردار اشاره می‌کند ۱۳.

The second source is the traditions of the Prophet Muhammad ﷺ 12. The Qur’an often mentions the Prophet’s ﷺrole of expounding upon the Qur’an in word and deed. 13

منبع سوم، تفسیرهای یاران پیامبر ﷺ است که قرآن را مستقیماً از ایشان آموختند. بسیاری از آنان تمام عمر خود را به مطالعه قرآن، تفسیر آن و دانش‌های مرتبط با آن اختصاص دادند. 14

The third source is the explanations of the companions of the Prophet ﷺ, who learnt the Qur’an directly from him. Many of them devoted their entire lives to studying the Qur’an, its exegesis and related knowledge. 14

منبع دیگری از تفسیر، زبان عربی است که قرآن به آن نازل شده است. اگر منابع دیگر تفسیری برای آیه ارائه نکنند، آیه با استفاده از زبان عربی به عنوان ابزاری برای تحلیل تفسیر می‌شود.

Another source of exegesis is the Arabic language in which the Qur’an was revealed. A verse is interpreted using the Arabic language as a tool for analysis if the other sources do not offer an interpretation.