همانند سه اصطلاحی که پیش‌تر بررسی شد، چهارمین و آخرین اصطلاح بنیادین قرآنی، یعنی «دین»، میان عرب‌ها دلالت‌های گوناگونی داشت، و کاربرد آن و مشتقاتش گرد یکی از این چهار مفهوم یا رابطه‌ی بنیادین می‌چرخید، از این قرار:

Like the three terms already dealt with, the fourth, and last of the basic Qur'ānic terms, namely, Deen, had different connotations among the Arabs, and their use of it and its various derivatives revolved round one or other of the following four basic concepts or relationships, etc., namely:

• تسلط، یا نفوذ، از سوی کسی که دارای اقتدار است.

• Dominance, or sway, on the part of someone in authority.

• اطاعت، بندگی، یا عبادت از جانب کسی که خود را تسلیم اقتدار می‌کند.

• Obedience, servitude, or worship on the part of the one submitting to the authority.

• قوانین، قواعد، مقررات یا ضوابطی که در چارچوب رابطه‌ی فوق وضع شده و لازم‌الرعایه است.

• Laws, rules or regulations or code imposed, and required to be observed, in the context of the above relationship.

• محاسبه کردن (برای اطاعت یا عدم اطاعت از مرجع اقتدار، یا برای پیروی یا عدم پیروی از دستورات آن)، صدور حکم، و اعلام پاداش یا مجازات.

• Calling to account (for obedience or non-obedience to the Authority or for compliance or non-compliance with its dictates), passing judgement, and pronouncing reward or punishment.

اما این واژه پیش از نزول قرآن به مرتبهٔ یک اصطلاح رسمی نرسیده بود. اعراب در آن زمان نسبت به مفاهیمی که این واژه در بر دارد، درک روشنی نداشتند و تصورات آنان در این زمینه بلندمرتبه نبود؛ و همین علت آن بود که این واژه در اصطلاحات هیچ مکتب فکری منظم و شناخته‌شده‌ای راه نیافت. در قرآن بود که این واژه، به‌روشنی آشکار به سبب آنکه برای این هدف به‌ویژه مناسب بود، معانی بسیار روشن و مشخصی یافت، و همین جنبه بود که این واژه را به یکی از مهم‌ترین واژگان در اصطلاحات قرآنی تبدیل کرد. در آن اصطلاحات، این واژه بیانگر کل شیوهٔ زندگی است که عوامل ترکیبی آن عبارت‌اند از:

The word had not, however, attained the status of a formal term as such before the revelation of the Qur'ān. The Arabs were not very clear in their minds as to the concepts involved nor were their ideas lofty in this context and that is the reason why the word had not found its way into the terminology of any systematic and recognized school of thought. It was in the Qur'ān in which, obviously because the word was particularly suited to its purpose, that it was given very clearcut and definite connotations, and it was this aspect which made the word one of the most important in the Qur'ānic terminology. In that terminology, it stands for the entire way of life, of which the composite factors are:

• حاکمیت و اقتدار عالی.

• Sovereignty and supreme authority.

• اطاعت و تسلیم در برابر چنین مرجعیتی۔

• Obedience and submission to such authority.

• نظامِ فکر و عمل که از طریق اعمالِ آن اقتدار برقرار می‌شود۔

• The system of thought and action established through the exercise of that authority.

• مجازاتی که از سوی مرجع اقتدار اعمال می‌شود، با توجه به وفاداری و اطاعت از آن، یا سرکشی و تجاوز علیه آن.

• Retribution meted out by the authority, in consideration of loyalty and obedience to it, or rebellion and transgression against it.

و، همانند موارد دیگر، قرآن این واژه را در موقعیت‌های مختلف در یک یا چند معنای چهارگانه‌ی بالا به کار می‌برد؛ اما آنجا که مقصود، اشاره به کل شیوه‌ی زندگی است، پیش از این واژه حرف تعریف «ال» را می‌آورد تا به صورت «الدین» خوانده شود. نمونه‌های این کاربردهای گوناگون به شرح زیر است:

And, as in other cases, the Qur'ān employs the term, on different occasions, in one or more of the above four senses, but where the intention is to imply the whole way of life, it uses the definite article ‘al’ before the word, to make it read ‘al-Deen’. Examples of such different uses are as follows: