انسان‌ها توانایی‌های زیادی دارند. ما می‌توانیم نسبت به یکدیگر عشقی سرگیجه‌آور از خود نشان دهیم، مهربانی و دوستی، رحمت و دلسوزی را به نمایش بگذاریم. انسان شاهد عشق مادرانه، مراقبت پدرانه و فداکاری داوطلبانه است، و با زیباتر کردن روابطشان می‌توانند احساس گرمی، حمایت و حسن نیت را پرورش دهند. اما همان‌طور که انسان توانایی چنین نیکی‌ای را دارد، می‌تواند ظلمی غیرقابل تصور را نیز روا دارد. وقتی سخن از سوی تاریک توان انسانی به میان می‌آید، یکی از ویرانگرترین کارهایی که می‌توانیم انجام دهیم، غیرانسانی کردن دیگران است. غیرانسانی کردن کسی یعنی تصمیم بگیریم که او حقوق و مطالبات اساسی‌ای را که برای خود و هر کسی که دوستش داریم قائلیم، نه دارد و نه سزاوار آن است. یعنی او را فروانسان، ناشایست، بیگانه بدانیم و در نتیجه، کاملاً بی‌ارزش و قابل چشم‌پوشی بشماریم.

As humans, we are capable of a lot. We are able to display dizzying acts of love towards one another, to exemplify kindness and friendship, mercy and compassion. Humans are witness to motherly love, to parental care, to voluntary sacrifice, and in beautifying their relationships humans can foster feelings of warmth, protection and goodwill. But just as the human is capable of such goodness so too can he inflict unimaginable cruelty. When it comes to the dark side of human potential, one of the most devastating things we can do is to dehumanise others. To dehumanise someone is to decide they do not have, nor do they deserve, the basic rights and dues we give to ourselves and anybody we favour. It is to render them sub-human, unworthy, alien and as a result, completely expendable.

کسی را که ما غیرانسانی‌اش می‌کنیم، اکنون به‌عنوان «دیگری» به حساب می‌آوریم. «دیگری» از اجزای ناقص تشکیل شده است، به‌اندازهٔ کافی انسان نیست و از این رو برای جایگاهی در جهان، جهان ما، شایسته نیست. برای کسانی که غیرانسانی شده‌اند، اصول اخلاقی دیگر اعمال نمی‌شود و هر بازدارندهٔ اخلاقی در برابر سوءاستفاده، شکنجه یا کشتن به‌آسانی کنار زده می‌شود. غیرانسانی‌سازی محو‌کننده است؛ تصویر دیگری را مخدوش می‌کند و تمام ویژگی‌هایی را که انسان از داشتن آن‌ها در خودش متنفر است، به آن نسبت می‌دهد.

The one we dehumanise, we now count as the Other. The Other consists of incomplete parts, insufficiently human and thus inadequate for a place in the world, our world. For the dehumanised, principles of morality no longer apply and any moral restraints against abuse, torture or killing are readily overcome. Dehumanisation is effacing, it is to contort another’s image and ascribe to it all the qualities one would find repugnant to have within oneselves.

تمام نفرت و آنچه پست و سنگدلانه است، اغلب به آن «دیگری» نسبت داده می‌شود. نفس از اینکه خود را شبیه آن «دیگری» نمی‌داند احساس امنیت می‌کند. «دیگری»ی که از انسانیت تهی شده، بی‌منطق، وحشی و تهدیدکننده است. بر بوم‌های ذهنی، «دیگری»ی که از انسانیت تهی شده با ضربه‌های پهن قلم و با قلم‌موهای عریض نقاشی می‌شود. هیچ تشخیص و هویتی وجود ندارد، هیچ خطوط ظریف، هیچ ظرافت و هیچ تفاوت‌های خاکستری و هیچ حاشیه‌های ملایم در کار نیست. کسی که از انسانیت تهی شده، ترسیده، بی‌اعتماد و تعمیم‌یافته تلقی می‌شود. در فراخوان‌های علیه «دیگری»، تصاویر و روایت‌هایی از بیگانگی، بربریت و غیرانسانی بودن «دیگری» برجسته و تقویت می‌شوند.

All hatred, and that which is vile and callous is often imputed upon that Other. The self feels secure knowing he is not like that Other. The dehumanised Other is irrational, savage and threatening. On mental canvases the dehumanised Other is painted with broad strokes and wide brushes. There are no identifications, no fine lines, no nuances, no greys and no subtle outlines. The dehumanised is feared, mistrusted and generalised. In rallying calls against the Other, images and narratives of how alien, barbaric and inhuman the Other is are propped up.

این باورها سپس به‌طور مداوم و بی‌وقفه تکرار می‌شوند، تا آنجا که باور داشتن به چیزی جز آن دربارهٔ آن «دیگری» نامتجانس به نظر برسد. هر کسی که با آن «دیگری» همدلی داشته باشد، بهتر است که به جای «ما» با همان «دیگری» باشد.

These ideas are then repeated continuously and relentlessly until believing anything different about that Other becomes incongruous. Any sympathisers with the Other are better placed with that Other, rather than with ‘us’.

بر اساس الگوی اسلامی، انسان می‌تواند به انجام کارهای شگفت‌انگیز نیکی برانگیخته شود، اما همچنین ممکن است در پستی اخلاقی فرو رود و به خویشتن بهتر خود خیانت کند.

According to the Islamic paradigm, man can be inspired to perform wondrous displays of kindness, but so too can he sink into moral depravity and betray his own better sense of self.

قرآن در سوره الشمس (۹۱) توجه ما را به دوگانگی‌هایی جلب می‌کند که در وضعیت انسان وجود دارد:

The Qur’an in Surah al-Shams (91) draws our attention to the dichotomies which exist within the human condition:

۹۱:۷ – و قسم به نفس و آنچه آن را شکل داد، ۹۱:۸ – و فجور و تقوای آن را به او الهام کرد! ۹۱:۹ – کسی که نفسش را پاک گرداند رستگار شد، ۹۱:۱۰ – و کسی که آن را آلوده ساخت زیانکار گشت.

91:7 - by the soul and how He formed it 91:8 - and inspired it [to know] its own rebellion and piety! 91:9 - The one who purifies his soul succeeds 91:10 - and the one who corrupts it fails.

هر مسلمانی باید همیشه به یاد داشته باشد که در هر تعاملی با دیگری، دل یا می‌تواند از ایمان تازه‌ای سیراب شود، یا در معرض خطر پنهان و فریبنده‌ی نیت فاسد و خودبزرگ‌بینی قرار گیرد. هدف مسلمان این نیست که نقل‌قول‌ها، حقایق، آیات و احادیث را پشت سر هم بیاورد و آن‌ها را همچون تمرینی در فصاحت و بلاغت بر زبان براند. هدف این نیست که خود را با مجموعه‌ای از پاسخ‌های آماده‌ی ذهنی مسلح احساس کند تا آن‌ها را زیر فشار تکرار کند. مسلمان شرکت‌کننده در نبردی از زیرکی نیست، و در مسابقه یا رقابت برای «بازدید»، «نمایش» و «پسند» هم نیست. مسلمان را نباید بر اساس توانایی سخنوری‌اش سنجید. مسلمان باید به یاد داشته باشد که در برابر یک ماشین خودکار نایستاده، بلکه در برابر انسانی ایستاده که همانند خود اوست.

The Muslim must always remember that in every interaction one has with another person, the heart can either find a replenishing of belief or the insidious risk of a corrupted intention and pride. It is not the purpose of the Muslim to throw out quotes, facts, verses and traditions and speak them as if it is an exercise in rhetoric or eloquence. The purpose is not to feel armed with a set of mentally prepared responses to be regurgitated under pressure. The Muslim is not a participant in a battle of wits, nor are they in a contest, or competitor for ‘hits’, ‘views’ and ‘likes’. The Muslim is not to be judged for oratory prowess. The Muslim is to remember that he or she does not stand before an automated machine, but a human being, just like him.

هر انسانی از همان مجموعهٔ بیشماری از احساسات، حواس، تجربه‌های زندگی، امیدها، آرزوها، علایق، انتظارات، مسئولیت‌ها و باورها ساخته شده است که هر کس دیگری. هیچ انسانی در فضایی خالی و بی‌جزئیات مهم وجود ندارد، بلکه همچون مسلمان، راه‌های زیادی را پیموده، در سن، محیط و تجربه دگرگون شده، و به فرمان الله ۱ اکنون در برابر مسلمان ایستاده است، در آنچه دیدار دیگری از زندگی و معنادار است. اگر مسلمان صمیمانه امیدوار است که تعامل او با این شخص دگرگون‌کننده باشد، باید از آن آغاز کند که فرد را به‌عنوان شخصی پیچیده، متشکل از اجزای بسیار، انسانی درست مانند خودتان ببیند.

Every human is made up of the same myriad of emotions, senses, life experiences, hopes, dreams, interests, anticipations, responsibilities and beliefs as anyone else. No human exists in an empty space, void of important details but has, like the Muslim, traversed many paths, transitioned in age, landscape and experience and by the decree of Allāh1 now stands before the Muslim on what is another meaningful life encounter. If the Muslim genuinely hopes their interaction with the person will be transformative, it must begin with the Muslim seeing the individual as a complex person made up of many parts, a human, just like you.

بنابراین، مسلمان باید پیام اسلام را با توجه دقیق به پیچیدگی انسان منتقل کند. آنچه بیش از همه اساسی است، ارتباط میان هستهٔ درونی مسلمان و مخاطبش است. در خاطرات هری لزلی اسمیت، نویسنده و مفسر سیاسی انگلیسی، او روال صبحگاهی خود را توصیف می‌کند: پایین آمدن از پله‌های خانه‌اش و آماده کردن یک فنجان قهوه برای خودش. در هم زدن و دم کردن قهوه، خاطره‌ای نوستالژیک را در او زنده می‌کند که با «صدای جرینگ» قاشق به فنجان برانگیخته می‌شود. آنچه شاید عادی به نظر برسد، در واقع استثنایی است، لحظه‌ای با بزرگی تجربی که احساسات مربوط به فضا، مکان و زندگی این پیرمرد ۹۵ ساله را شکل می‌دهد. با «صدای جرینگ» قاشق به فنجان، اسمیت به روزهای کودکی‌اش بازمی‌گردد، زمانی که پسربچه‌ای بود و در یکی از خیابان‌های لندن ایستاده بود.

The Muslim therefore needs to convey the message of Islam with close consideration of how complex the human being is. It is the communicationbetween the inner core of the Muslim and their addressee which is most fundamental. In the memoirs of the English writer and political commentator Harry Leslie Smith, he describes his early morning routine of going downstairs in his home and preparing himself a cup of coffee. In his brewing and stirring of the coffee, he conveys a nostalgic memory stimulated by the “clinking” of his spoon with his cup. What might seem mundane is in fact exceptional, a moment of experiential magnitude that shapes the sentiments connected to space, place and life of this 95-year-old elderly gentleman. In the “clinking” of the spoon with the cup, Smith is taken back to his childhood days as a young boy standing on a London street.

اسمیت، هنگامی که قاشق به فنجان برخورد می‌کند، صدای «تق‌تق» سم اسب‌ها را بر جاده‌ای سنگفرش به یاد می‌آورد، و این صدا حافظه‌اش را متوجه خاطره‌ای می‌کند که در آن پدر و مادرش را می‌بیند که در زباله‌های بیرون به دنبال غذا می‌گردند. این یک صدا می‌تواند چنین خاطره‌ی دوری را، که به حدود هشت دهه پیش برمی‌گردد، بیدار کند، و این بسیار شگفت‌انگیز است. این موضوع ما را به این واقعیت آگاه می‌سازد که انسان مجموعه‌ای از رشته‌های بسیار پیچیده است که هر چیزی در هر لحظه می‌تواند آن‌ها را برانگیزد. انسان، چنان‌که نمونه‌ی اسمیت نشان می‌دهد، پوسته‌ای ساده نیست، بلکه آفرینشی چندلایه است که از خویشتن آگاه، حواسِ دیدن، شنیدن، بوییدن، چشیدن و لمس کردن، روحی، و قلبی که احساس می‌کند و می‌فهمد، تشکیل شده است. منش اسلامی آن است که سرشت انسان را در تمامیت آن بشناسد.

As the spoon meets the cup, it is the “clinking” of the hooves of horses on a cobblestoned road that Smith remembers, and his memory is alerted to a recollection of his parents rummaging through outdoor litter in search of food. This single sound is able to awaken such a distant memory, spanning back eight or so decades is incredibly powerful.2 The latter alerts us to the reality that man is a composite of so many intricate strands that can be provoked by any one thing at any one instance. Man, as the example of Smith illustrates, is not a simple shell, but a multi-layered creation made up of a conscious self, senses of see, hear, smell, taste and touch, a spirit, and a heart that feels and understands. Islamic character is to recognise the nature of man in all his entirety.