اتحاد نگرش اروپاییان به عرب‌ها، مسلمانان و ترک‌ها به‌عنوان «دیگری» تیره‌رنگ و شیطانی، از درگیری‌های نظامی عثمانی در بالکان سرچشمه گرفت و نقشی بسیار مهم در شکل‌دادن به این «دیگری» و همچنین در ساختن تصویر خودِ اروپا ایفا کرد: «این نگرش‌ها در بخش بزرگی از تاریخ کلیسا، در شکل‌گیری مفاهیم نوین حاکمیت و در فرهنگ و تصویر خودِ اروپا ریشه دوانده‌اند و تا حدی به آمریکایی‌ها نیز منتقل شده‌اند.»91

European perception of Arab, Muslims and Turks as dark and devilish Others emanated from Ottoman military engagements in the Balkans and played a most significant role in creating the Other, as well as in self-image making: “These attitudes thread through much of church history, emerging notions of sovereignty, and European culture and self-image, and to some degree were handed on to Americans.”91

تحقیر و بدنام‌سازی یک قوم، با خود مجموعه‌ای از تبلیغات به همراه می‌آورد. روایت‌های زائران مسیحی به اورشلیم نشان می‌دهد که پیش از قرن دوازدهم، روایت کلانی که مسلمانان را دشمن، «غارتگران اورشلیم» و «کافر» معرفی کند، وجود نداشت. صحنه هنوز آماده نشده بود. شرایط سیاسی‌ای که در آن سلجوقیان به قسطنطنیه نفوذ کردند و امپراتوری بیزانس از پاپ اوربان دوم در فرانسه درخواست کمک کرد، زنجیره‌ای از تصور ذهنی یا بازتصور مسلمانان به‌عنوان دشمنان خدا را به راه انداخت که باید با آنان جنگید. چهار روایت باقی‌مانده از سخنرانی اوربان، هر یک تصویری کاملاً متفاوت از محتوای آن سخنرانی ارائه می‌دهند، اما انباشت گفتمان ضدمسلمانی در همه آنها آشکار است. او شهر اورشلیم را در معرض تهدید نژادی «شرور» معرفی کرد که به اعمال «نفرت‌انگیز» دست می‌زنند. تبلیغ‌گران جنگ صلیبی، از سخنرانی پاپ اوربان دوم در کلرمون در سال ۱۰۹۵ تا جنگ‌های صلیبی بعدی در دهه‌های پسین، تصویر مسلمان را به‌عنوان بی‌خدایی که مقدسات مسیحی را آلوده می‌کند، شکنجه‌گری وحشی علیه مسیحیان، و بت‌پرست ساختند. دیگری‌سازی مسلمانان آغاز شده بود و زمانی برجسته‌تر شد که مسلمانان خارج از حدود جامعه متمدن و هنجارمند، همچون حیوانات تصور شدند؛ چنان‌که در عبارت «کسانی را که می‌خواهند شکنجه دهند، شکم‌هایشان را می‌درند...» از یکی از روایت‌های سخنرانی اوربان نمایان است.

The vilification of a people carries with it a train of propaganda. The accounts of Christian pilgrims to Jerusalem reveal that before the twelfth century, a grand narrative of Muslims as enemies, as ‘despoilers of Jerusalem’ and as ‘heathens’, did not exist. The stage had not yet been set. The political circumstances involving the Seljuqs’ encroaching into Constantinople and Byzantine requesting assistance from Pope Urban II in France, set in motion a mental imagining or re-imagining of Muslims as the enemies of God who had to be fought. The four surviving accounts of Urban’s speech each present a distinctly different version of what his speech entailed, but the build-up of anti-Muslim rhetoric is unmistakable. He presented a city of Jerusalem under threat of a ‘wicked’ race who partake in ‘abominable’ practices. Crusade propagandists from Pope Urban II’s speech in Clermont in 1095 to further crusades in subsequent decades produced the image of the Muslim as a godless defiler of Christian sanctities, as a barbaric torturer of Christians, as an idol worshipper. The Othering of the Muslims had begun and became more pronounced when Muslims were outside the bounds of normative civilised society, as animals, which is illustrated in “who cut open the navels of those whom they choose to torment...”, taken from the following account of Urban’s speech:

«از سرزمین‌های اطراف اورشلیم گزارش هولناکی رسیده است... که نژادی کاملاً بیگانه از خدا، به سرزمین مسیحیان یورش آورده است... یا کلیساهای خدا را تا پایه ویران کرده‌اند یا آن‌ها را به آیین‌های خود به بردگی کشیده‌اند... شکم کسانی را که برای شکنجه برمی‌گزینند می‌شکافند... و آنان را در حالی که روده‌هایشان بیرون ریخته، بر زمین رها می‌کنند... از تجاوز هولناک به زنان چه بگویم؟ اگر شما نیستید، پس انتقام این کار بر عهده چه کسی است؟... راه مزار مقدس را در پیش گیرید، آن سرزمین را نجات دهید و خودتان بر آن فرمان برانید، زیرا آن سرزمین، چنان‌که کتاب مقدس می‌گوید، جاری از شیر و عسل است... این راه را برای آمرزش گناهانتان در پیش گیرید، با اطمینان به شکوه پایدار پادشاهی آسمان.» وقتی پاپ اوربان این سخنان را گفت... همه یک‌صدا فریاد زدند: Deus vult! Deus vult!، یعنی «خدا آن را می‌خواهد! خدا آن را می‌خواهد!»92

“A grave report has come from the lands around Jerusalem ...that a race absolutely alien to God...has invaded the land of the Christians...They have either razed the churches of God to the ground or enslaved them to their own rites...They cut open the navels of those whom they choose to torment...them as they lie on the ground with all their entrails out.... What can I say of the appalling violation of women? On whom does the task lie of avenging this, if not on you?...Take the road to the Holy Sepulchre, rescue that land and rule over it yourselves, for that land, as scripture says, floweth with milk and honey...Take this road for the remission of your sins, assured of the unfading glory of the kingdom of heaven.’ When Pope Urban had said these things...everyone shouted in unison: Deus vult! Deus vult!, ‘God wills it! God wills it!’”92

بنابراین تبلیغات نقش اساسی‌ای در زمینه‌سازی جنگ‌های صلیبی ایفا کرد. سخنرانی پاپ اوربان دوم از تصاویر بسیار تحریک‌آمیز بهره گرفت تا خشم اخلاقی را برانگیزد، و مهم‌ترین عنصر در سخنان او «دیگری‌سازی» مسلمانان بود که آن را به ایده تاراج اماکن مسیحیان پیوند می‌داد. آنچه او درباره وحشی‌گری مسلمانان نسبت به دیگر مسیحیان موعظه کرد، بود که تصویر شنوندگانش از اینکه مسلمانان چه کسانی هستند را شکل داد. با آنکه هیچ آزار و اذیت نظام‌مندی از سوی مسلمانان سرزمین مقدس علیه مسیحیان صورت نگرفته بود، سخنرانی پاپ اوربان دوم به اندازه‌ای بود که پاسخی گسترده و پرشور به این فراخوان برانگیزد.

Propaganda therefore played an essential part in the build-up to the crusades. Pope Urban II’s speech used highly inflammatory imagery to provoke moral outrage and what was most prominent in his address was the Otherising of Muslims and he connected that to the idea of despoiling of Christian sites. It was what he preached of the barbarity towards other Christians that came to inform his audience about who the Muslims were. Though there had been no systematic persecution of Christians by the Muslims of the Holy Land, Pope Urban II’s speech did enough to generate a mass passionate response to the appeal.

وحشیگری‌ای که بعدها در محاصرهٔ انطاکیه و تصرف بیت‌المقدس بروز کرد، برآیندِ عواملی بود از جمله لشکرکشیِ سه‌ساله، شور و حرارت مذهبی، و نگاهِ «دیگری‌ساز» بی‌گذشتی که علیه مسلمانان به کار گرفته می‌شد. صلیبی‌ها وحشیگریِ وصف‌ناپذیری به راه انداختند و در پی آن بودند که شهر مقدس را از کافران — هم مسلمانان و هم یهودیان — پاک کنند.

The savagery later unleashed in the siege of Antioch and the capture of Jerusalem was a combination of factors including the three-year march, religious fervour and an uncompromising Othering levelled against the Muslims. The Crusaders unleashed an unspeakable savagery and sought to purge the Holy City of unbelievers – Muslims and Jews.

ساکنان شهر را سر بریدند، با تیر سوراخ کردند، از برج‌ها به پایین پرتاب کردند، شکنجه دادند و زنده‌زنده سوزاندند. گروه‌هایی که تسلیم شده بودند نیز کشته شدند و زنان و کودکان هم از این کشتار در امان نماندند. صلیبی‌ها «نوزادان را از دامن مادرانشان یا از گهواره‌هایشان با گرفتن کف پاهایشان می‌ربودند و به دیوارها می‌کوبیدند یا گردنشان را می‌شکستند». این عربدهٔ وحشیانهٔ ویرانگری، تا حدی نتیجهٔ داستان‌های بسیار منفی، هرچند نادرست، بود که دربارهٔ مسلمانان در سرزمین مقدس گفته می‌شد. یکی از شاهدان عینی گفت: «هرگز کسی چنین کشتاری از مشرکان ندیده یا شنیده بود، زیرا آنان را مانند هرم‌ها بر آتش‌های بزرگ سوزاندند.»۹۳ فرایند غیرانسانی‌سازی تا حد زیادی توضیح می‌دهد که چرا بی‌رحمی وحشیانه بر غیرنظامیان مسلمان و غیرمسلح اعمال شد. صلیبی‌ها پیش از فراخوان پاپ اوربان دوم با مسلمانان آشنایی نداشتند، و در چنین شرایطی خلأ تعاملات انسانی مانع از آن می‌شد که بتوانند خود را به‌درستی جای دیگری بگذارند. در تبلیغات صلیبی، مسلمانان به‌صورت هر کلیشه‌ای از یک دشمن دیگرشده ظاهر شدند.

The inhabitants of the city were beheaded, pierced by arrows, plunged from towers, tortured and burned to death. Groups who had surrendered were also put to death, and women and children were not spared. The Crusaders “seized infants by the soles of their feet from their mothers’ laps or their cradles and dashed them against walls or broke their necks”. The brutal orgy of destruction was a result, in part, of the very negative though untrue stories told about Muslims in the Holy Land. One eyewitness said, “No one has ever seen or heard of such a slaughter of the pagans, for they were burned on pyres like pyramids.”93 The process of dehumanisation goes a long way in explaining the savage cruelty unleashed onto unarmed Muslim civilians. The Crusaders had not been exposed to Muslims prior to the appeal of Pope Urban II and the void of human interactions would in any situation disallow effective perspective taking. Muslims emerged in Crusade propaganda as every stereotype of an Othered enemy.

در تفتیش عقاید اسپانیا در قرن شانزدهم، مسلمانان با عناوین «سارацن»، «هاگارن» و «جانوران هاگارنی» توصیف می‌شدند. در امپراتوری هابسبورگ در قرن شانزدهم، ترک‌های مسلمان به‌صورت «ترک وحشتناک» و دشمنی فروانسان ترسیم می‌شدند. اسپانیایی‌ها موریان را حریص و سادیست توصیف می‌کردند. در اسناد رسمی، موریسکوها به‌طور معمول «بلا»، «طاعون»، «تب»، «گله‌ی بلاخیز» یا «جانوران» و «افعی‌هایی» در «آغوش اسپانیا» خوانده می‌شدند. این همان زبانی بود که در متون جدلی و در نوشته‌هایی که از اخراج مسلمانان حمایت می‌کردند به کار می‌رفت. یکی از آنان، فونسکا، واعظ پیشین والنسیا، نوشت که «خیانت و آداب ناپسند» موریسکوها از «خون آلوده» و «شیر مادرشان» به آنان به ارث رسیده است.94

In the Spanish Inquisition during the sixteenth century, Muslims were depicted as ‘Saracens’, ‘Hagarenes’ and ‘Hagarene beasts’. In the sixteenth-century Hapsburg Empire, Muslim Turks were portrayed as “terrible Turk” and as a subhuman enemy. Spaniards described the Moors as greedy and sadistic. In official documents, the Moriscos were routinely referred to as a “pestilence,” a “plague,” a “fever,” a “pestilential horde,” or “beasts” or “vipers” within the “bosom of Spain.” This was the kind of language used in polemic texts, in texts written in support of the expulsion of Muslims. One of them, a former preacher in Valencia, Fonseca wrote how the “treason and bad customs” of the Moriscos were inherited in their “corrupted blood and their mother’s milk.”94

مفهوم «دیگرسازی» و غیرانسانی‌سازی برای فهم ایدئولوژی پشت نسل‌کشی مسلمانان در بوسنی (۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵) محوری است. این مفهوم برای درک ذهنیت برنتون تارانت، مسلح مسجد نیوزیلندی که حمله تروریستی کرایست‌چرچ را انجام داد و جان ۵۰ مسلمانی را گرفت که در مسجد النور و مرکز اسلامی لین‌وود در سال ۲۰۱۹ نماز می‌خواندند، بسیار حیاتی است. در بیانیه تارانت، دیگرسازی مسلمانان به‌شدت ریشه‌دار بود. میان رادوان کارادژیچ، طراح نسل‌کشی بوسنی، و تارانت پیوندهای زیادی وجود دارد. رادوان کارادژیچ به توصیف مسلمانان بوسنیایی به‌عنوان کثافت، خائن و آفت که باید نابود می‌شدند، بدنام بود. به تعبیر بیلیانا پلاوشیچ، معاون کارادژیچ، «این ماده‌ای [صربی] از نظر ژنتیکی تغییرشکل‌یافته بود که اسلام را پذیرفت.»95

The concept of Othering and dehumanisation is central to understanding the ideology behind the genocide of Muslims in Bosnia (1992-95). This concept is critical in understanding the mindset of the New Zealand mosque gunman Brenton Tarrant, who carried out the Christchurch terror attack which claimed the lives of 50 Muslims praying at the Al Noor Mosque and the Linwood Islamic Centre in 2019. There existed an entrenched sense of othering of Muslims in Tarrant’s manifesto. There is much that connects the mastermind of the Bosnian genocide, Radovan Karadžić and Tarrant. Radovan Karadžić was infamous in describing Bosnian Muslims as filth, as traitors and vermin that needed to be annihilated. In the words of Biljana Plavsić, Karadžić’s deputy, “It was [Serb] genetically deformed material that embraced Islam.”95

پیوندهای میان غیرانسانی‌سازی مسلمانان بوسنی و غیرانسانی‌سازی یهودیان در هولوکاست بسیار شبیه‌اند. مسلمانان از هرگونه ارزش انسانی تهی شدند و بیگانه، فروتر و زشت تصویر شدند. این نگرش نسبت به همسایگان مسلمانشان به‌تدریج دگرگون شد. هر مهربانی همسایگانه‌ی بی‌آلایش اکنون مشکوک به نظر می‌رسید، و آن مسلمانی که در قاب تصویر بود، در ذهن عاملان صرب بوسنیایی دستخوش دگردیسی شد. فرایند غیرانسانی‌سازی از طریق تلاشی هماهنگ برای «دیگری‌سازی» مسلمانان بوسنیایی، توسط جریان‌های سیاسی، مذهبی و فکری نخبگان صرب به اجرا درآمد و سپس در رسانه‌ها عادی‌سازی شد. تبلیغات قطب‌ساز به سبک روز رسانه‌های صربستان و صرب‌های بوسنی بدل شد تا قربانیان خود را به‌عنوان «دیگری» معرفی کنند.

The parallels with the dehumanising of Jews in the Holocaust are all too similar. Muslims were stripped of all human value and rendered alien, inferior and hideous. This attitude towards their Muslim neighbours slowly transformed. Any innocent neighbourly pleasantries were now suspect, the Muslim in the frame underwent a metamorphosis in the mind of Bosnian Serb perpetrators. The process of dehumanisation was implemented through a concerted effort of Othering the Bosnian Muslims by political, religious and intellectual strands of the Serb elite, and then normalised in the media. Polarising propaganda became the flavour of the day for Serbian and Bosnian Serb media to Otherise their victims.

در یکی از موارد هولناک که گستردگی دیگرسازی به عنوان فرایندی برای توجیه خشونت را نشان می‌دهد، محاصره‌ی سارایوو است. تلویزیون بلگراد که تحت کنترل دولت بود، داستانی دروغین پخش کرد که هدفش برانگیختن نفرت و توجیه محاصره بود، از جمله این جمله: «افراطیون مسلمان هولناک‌ترین شیوه‌ی شکنجه‌ی مردم را در جهان ابداع کرده‌اند. دیشب کودکان صرب را در باغ وحش «پیونیرسکا دولینا» شهر به شیرها خوراندند.»96

In one horrifying case which reflects the extent of Othering as a process to legitimise violence is the siege of Sarajevo. The state-run Belgrade TV aired a false story intended to fuel hatred and justify the siege, including the line: “Muslim extremists have come up with the most horrifying way in the world of torturing people. Last night they fed the Serb children to the lions in the city’s ‘Pionirska Dolina’ zoo.”96

این خبر در اخبار شب پخش شد و چند میلیون بیننده آن را تماشا کردند. عاملان این جنایت به این باور رسیده بودند که نابودی مسلمانان کاری ضروری است که دولت از آنان می‌خواهد، و اینکه آزادی و امنیت خودشان با حضور "مهاجمان" مسلمان به خطر افتاده است. فرایند «دیگرسازی» به پایان رسیده بود.

This was reported on the evening news and was watched by several million viewers. The perpetrators were led to think that the annihilation of the Muslim people was necessary work demanded of the State and that their own freedom and security was compromised by the presence of Muslim “invaders”. The process of Othering was complete.

در یک گفتگوی شنودشده با یکی از نزدیکانش در اکتبر ۱۹۹۱، کاراджیچ روشن ساخت:

In an intercepted conversation with a close associate from October 1991, Karadžić made clear:

«مسلمانان نابود خواهند شد، آن مردم از روی زمین محو خواهند شد اگر همین حالا دست به کار شوند. پیشنهاد ما تنها شانس آنان بود. تا گردن در خون فرو خواهند رفت و مردم مسلمان [در بوسنی و هرزگوین] از میان خواهند رفت. تنها در چند روز، سارajevo نابود خواهد شد و پانصد هزار کشته به جا خواهد ماند؛ در عرض یک ماه مسلمانان در بوسنی و هرزگوین قتل عام خواهند شد.»97

“Muslims will disappear, that people will disappear from the face of the earth if they start now. Our offer was their only chance. They will be up to their necks in blood and the Muslim people [in BiH] would disappear. In just a couple of days, Sarajevo will be gone and there will be five hundred thousand dead, in one month Muslims will be annihilated in BiH.”97

کاراجیچ با ایدئولوژی «برادری و یکپارچگی» و درهم‌آمیختن جوامع مخالفت کرد و در عوض اجازه داد گفتمان قربانی‌بودن، واکنش صربی‌ها را شکل دهد.

Karadžić spoke against an ideology of “brotherhood and unity” and the mixing of communities, and instead allowed a discourse of victimhood to frame the Serbian response.

او نمونههایی از رنجهای صربها به دست عثمانیها را برگزید و روایتی از آسیبدیدگی قوم خود ساخت. او بر ایجاد ترس از مسلمانان، ترس از «دیگری» دامن زد، ترسی که عاملان صرب بوسنیایی را در نسلکشی آنان به هم پیوند داد. بیلیانا پلاویچ در اعترافِ گناهش در برابر دادگاه بینالمللی کیفری برای یوگسلاوی سابق توضیح داد:

He picked out examples of Serb suffering at the hands of the Ottomans and wove a narrative of traumatisation of his own people. He played on generating a fear of the Muslims, a fear of the Other, which connected the Bosnia Serb perpetrators in their genocide. In Biljana Plavsić’s guilty plea before the ICTY, she explained:

«در آن زمان، به آسانی خودم را قانع کرده بودم که این موضوع بقا و دفاع از خود است. در واقع، بیشتر از این بود. رهبری ما، که من بخش ضروری آن بودم، تلاشی را رهبری کرد که افراد بیشماری از مردم بی‌گناه را قربانی کرد. توضیحات مربوط به دفاع از خود و بقا هیچ توجیهی ارائه نمی‌دهد. در پایان، حتی در میان مردم خودمان گفته می‌شد که در این جنگ، نجابت اخلاقی خود را از دست داده بودیم. پرسش‌های آشکار این است: اگر این حقیقت اکنون بدیهی است، چرا من زودتر آن را ندیدم؟ و چگونه رهبران ما و کسانی که از آنان پیروی کردند، چنین اعمالی را مرتکب شدند؟ پاسخ هر دو پرسش، به باور من، ترس است؛ ترسی کورکننده که به وسواسی بدل شد، به‌ویژه برای ما که جنگ جهانی دوم برایمان خاطره‌ای زنده بود، این که صرب‌ها هرگز اجازه نخواهند داد دوباره قربانی شوند. در این راه، ما در رهبری، اساسی‌ترین وظیفه هر انسانی را زیر پا گذاشتیم، یعنی وظیفه خویشتن‌داری و احترام به کرامت انسانی دیگران. ما متعهد شده بودیم که برای پیروزی هر کاری را که لازم بود انجام دهیم.»98

“At the time, I easily convinced myself that this was a matter of survival and self-defence. In fact, it was more. Our leadership, of which I was a necessary part, led an effort which victimised countless innocent people. Explanations of self-defence and survival offer no justification. By the end, it was said, even among our own people, that in this war we had lost our nobility of character. The obvious questions become: if this truth is now self-evident, why did I not see it earlier? And how could our leaders and those who followed have committed such acts? The answer to both questions is, I believe, fear, a blinding fear that led to an obsession, especially for those of us for whom the Second World War was a living memory, that Serbs would never again allow themselves to become victims. In this, we in the leadership violated the most basic duty of every human being, the duty to restrain oneself and to respect the human dignity of others. We were committed to do whatever was necessary to prevail.”98

برای دستیابی به اهداف یک دولت صربی در غرب رودخانه درینا، صرب‌های بوسنیایی جدا شدن از جمعیت مسلمان را ضروری دانستند و بر این باور بودند که این امر مستلزم نابودی آن مسلمانان است. چنین اقدامی بدون انسان‌زدایی پیشین از جمعیت مسلمان امکان‌پذیر نبود، تا جایی که عاملان دیگر آنان را انسان نبینند، بلکه جوندگانی ببینند که باید کشته شوند. کاراجیچ مسئول برقراری برنامه‌ای دولتی برای انسان‌زدایی است که امروزه الهام‌بخش ناسیونalistهای افراطی راست‌گرا است.

To achieve the goals of a Serb state west of Drina, Bosnian Serbs deemed it necessary to separate themselves from the Muslim population and they believed this meant the extermination of those Muslims. Such an undertaking could not be possible without first dehumanising the Muslim population to such an extent that perpetrators would no longer see them as human beings, but as rodents that needed to be killed. Karadžić is responsible for putting in place a state-run program of dehumanisation that serves as inspiration for far-right nationalists today.

برنتون تارانت، مسلح عامل کشتار کرایست‌چرچ، از رادووان کاراجیچ، جنایتکار جنگی محکوم‌شده، الهام زیادی گرفت. در راه رسیدن به قتل‌عام خود، تارانت آهنگی ناسیونالیستی صربی پخش کرد که در آن از رادووان کاراجیچ ستایش شده و از او خواسته می‌شود تا صرب‌ها را رهبری کند. این آهنگ همچنین از جنگجویان صربی ستایش می‌کند و خواستار کشتار ترک‌هایی می‌شود که ناسیونالیست‌های افراطی صرب به آن‌ها اشاره می‌کنند و منظورشان مسلمانان بوسنی است. مانیفست تارانت با عنوان «جایگزینی بزرگ» توضیح می‌دهد که انگیزه حمله او ایجاد ترس بوده و خواستار کشتار مسلمانان در اروپا شده است. او ترک‌ها را تهدید می‌کند و با واژه غیرانسانی «سوسک‌ها» از آن‌ها یاد می‌کند: «اما اگر بخواهید در سرزمین‌های اروپایی زندگی کنید، هر جا که غرب تنگه بسفر باشد، ما شما را خواهیم کشت و شما سوسک‌ها را از سرزمین‌های خود بیرون خواهیم راند.»99

Christchurch gunman Brenton Tarrant drew much inspiration from the convicted war criminal Radovan Karadžić. En route to his killing spree, Tarrant played a Serbian nationalist song in which Radovan Karadzic is glorified and called on to lead Serbs. The song further glorifies Serbian fighters and calls for the killing of Turks who hard-line Serb nationalists use to refer to Bosnian Muslims. Tarrant’s manifesto ‘The Great Replacement’ describes that the motive for his attack was to create fear and calls for the killing of Muslims in Europe. It threatens Turks, referring to them with the dehumanising “roaches”: “But if you attempt to live in European lands, anywhere west of the Bosphorus. We will kill you and drive you roaches from our lands.”99

ترنت به سخنرانی پاپ اوربان دوم در آغاز جنگ صلیبی اول استناد کرد؛ سخنرانی‌ای که در آن مسلمانان به‌عنوان وحشی، بت‌پرست و بی‌حرمتان به مقدسات خداوند معرفی شده‌اند. دیگری‌سازی مسلمانان در سخن پاپ اوربان دوم با شنوندگانش همدلی برانگیخت. این اتهامات نه‌تنها دروغین بودند، بلکه تصویر یک «دیگری» ترک که به دینی دیگر تعلق داشت، به زبانی دیگر سخن می‌گفت و به خدایی دیگر نماز می‌خواند، به کشتار وحشیانه‌ی جنگ صلیبی اول دامن زد. دیگری‌سازی مسلمانان آغاز شده بود و در اینجا، در نشانی ترنت با عنوان «به مسیحیان»، بازمی‌گردد.

Tarrant cited Pope Urban II’s First Crusade speech in which Muslims are presented as barbarians, heathen, and despoilers of the sanctities of God. The Othering of Muslims as presented in Pope Urban II’s speech struck a chord with his audience. Not only were the allegations false, but the image of a Turkish Other who belonged to a different faith, spoke a different language and who prayed to a different God spurred the carnage of the First Crusade. The Othering of the Muslims had begun, and returns here with Tarrant’s address “To Christians”:

«مردمان شایستهٔ شکوه، مردمانی که خداوند پروردگارِ ما برکتشان داده، زیر بارِ این توهین‌ها و خفت‌بارترین تحقیرها ناله می‌کنند و فرومی‌افتند. نژاد برگزیدگان دچار آزارهای بی‌حدوحصرند، و نژاد بی‌دین سارازن‌ها نه به باکرگانِ خداوند احترام می‌گذارند و نه به مدرسه‌های کشیشان. آنان ناتوانان و سالخوردگان را زیر پا له می‌کنند، کودکان را از مادرانشان می‌ربایند تا در میان بربرها، نامِ خدا را فراموش کنند. این ملتِ منحرف، مهمان‌خانه‌ها را آلوده می‌کند… معبدِ خداوند چون مجرمی با آن رفتار می‌شود و زیورهای قدس‌گاه به یغما می‌رود. از خودتان بپرسید، پاپ اوربان دوم چه می‌کرد؟» تارنت افزون بر این، شعار «اروپا برای اروپاییان» را پیشنهاد کرد.

“The people worthy of glory, the people blessed by God Our Lord, moan and fall under the weight of these outrages and most shameful humiliations. The race of the elect suffers outrageous persecutions, and the impious race of the Saracens respects neither the virgins of the Lord nor the colleges of priests. They run over the weak and the elderly, they seize the children from their mothers so that they might forget, among the barbarians, the name of God. That perverse nation profanes the hospices … The temple of the Lord is treated like a criminal and the ornaments of the sanctuary are robbed. ASK YOURSELF, WHAT WOULD POPE URBAN II DO?” Tarrant further proposed a “Europe for Europeans”:

«مهاجمان باید از خاک اروپا بیرون رانده شوند، فارغ از اینکه از کجا آمده‌اند یا چه زمانی آمده‌اند. رومی‌ها، آفریقایی‌ها، هندی‌ها، ترک‌ها، سامی‌ها یا دیگران. اگر آنان از قوم ما نیستند، اما در سرزمین‌های ما زندگی می‌کنند، باید بیرون رانده شوند. اینکه به کجا رانده می‌شوند، مسئله و مسئولیت ما نیست. سرزمین‌های ما خانه‌ی ایشان نیست؛ آنان می‌توانند به سرزمین‌های خودشان بازگردند یا موطن‌های خود را در جای دیگری بنیان نهند. اما آنان بر خاک ما سکونت نخواهند کرد. اینکه چگونه بیرون رانده شوند بی‌اهمیت است؛ مسالمت‌آمیز باشد، با زور، با رضایت، با خشونت یا از راه دیپلماسی. باید بیرون رانده شوند.»

“The invaders must be removed from European soil, regardless from where they came or when they came. Roma, African, Indian, Turkish, Semitic or other. If they are not of our people, but live in our lands, they must be removed. Where they are removed to is not our concern, or responsibility. Our lands are not their home, they can return to their own lands or found their homelands elsewhere. But they will not occupy our soil. How they are removed is irrelevant, peacefully, forcefully, happily, violently or diplomatically. They must be removed.

تا زمانی که این متجاوزان به سرزمین‌های قومی خود بازگردانده نشوند، اروپا هیچ حاکمیت واقعی‌ای ندارد و هر کسی، فارغ از قومیت یا عقیده‌اش، می‌تواند اروپا را از آنِ خود بداند.

Until these interlopers are repatriated to their people’s lands, then Europe has no true sovereignty, and anyone, no matter their ethnicity or beliefs can call Europe their own.

«حملہ‌آوروں کو نکالو، یورپ کو دوبارہ فتح کرو»100

REMOVE THE INVADERS, RETAKE EUROPE”100

در آغاز کتاب «روح مردم سیاه‌پوست» (Souls of Black Folk)، و. ا. ب. دوبوآ از ما می‌پرسد: «احساس بودن یک مسئله چگونه است؟»۱۰۱ پرسش او نوعی بی‌تفاوتی عاطفی را به چالش می‌کشد؛ بی‌تفاوتی‌ای که به موجب آن کسی که «مسئله» نبوده و نیست، نمی‌تواند خودتوصیفِ «مسئله‌دار»ی را درک کند که دوبوآ به آنان نظر داشت. در ۱۷ جولای ۲۰۱۴، اریک گارنر ۴۳ ساله با گرفتن خفه‌کنندهٔ یکی از افسران اداره پلیس شهر نیویورک کشته شد، در حالی که دست‌کم یازده بار گفته بود: «نمی‌توانم نفس بکشم». گارنر هنگامی که دست‌هایش را بالا برد و بی‌گناهی‌اش را به افسران پلیس نیویورک که با او روبه‌رو شده بودند اعلام کرد، از نظر جسمی بی‌حرکت نبود. وضعیت او تلاشی بود برای ایجاد فاصله میان خود و افسران. او در فضای شخصی‌اش احساس تهدید و تجاوز می‌کرد. فعالان کوشیدند کشته‌شدن این مرد ۴۳ ساله را «کنایه‌آمیز» کنند و با استفاده از رمزگان نمادین بالا بردن دست‌ها به‌عنوان اعلام بی‌گناهی، خود را در چارچوب گارنر قرار دهند و بدین‌ترتیب فضایی نمادین و تازه پدید آورند. سه کلمه‌ای که گارنر گفت، «نمی‌توانم نفس بکشم»، بنا بر «کتاب نقل‌قول‌های ییل»، در صدر برجسته‌ترین سخنان سال ۲۰۱۴ قرار گرفت.۱۰۲ اما نخستین واژهٔ او، ضمیر ساده ولی بسیار گویای «من»، است که ما را از راه اندیشیدن به طیفی از لحن‌های تصورشده، به همدلی با دیدگاه اریک گارنر می‌کشاند. همان‌طور که زیمر (۲۰۱۴) توصیف می‌کند: «ادای این سخنان، «نمی‌توانم نفس بکشم»، در میان هزاران نفری که همین کار را می‌کنند، کنشی از همدلی و همبستگی عمیق است. این همدلی از آنجا می‌آید که لحظه‌ای به جای اریک گارنر قرار می‌گیریم، در همان آنی که جانش را خفه می‌کردند. نوعی ادای احترام بلاغی است که جایگاه سوژگی او را بپذیریم، ضمیر «من» را بر زبان آوریم و واژه‌هایی را تکرار کنیم که او یازده بار درمانده تکرار کرد.»۱۰۳ سخنانی که به یاد آورده می‌شوند، همچون خواندن ترانه‌های محبوب هنرمندان درگذشته یا زمزمهٔ واژگان در آیین‌های زیارت، یا در مراسم یادبود، همگی حسی از همبستگی همدلانه را از راه تقلید در خود دارند.

W. E. Dubois questions us in the opening lines of Souls of Black Folk, ‘How does it feel to be a problem?’101 His question challenges an emotional disengagement whereby one who is not and has not been a ‘problem’ could not understand the ‘problematic’ self-description of the many whom Dubois was intending. On July 17 2014, 43-year-old Eric Garner was killed in a chokehold by a New York City Police Department officer, whilst having repeated “I can’t breathe” at least eleven times. Garner was not physically still when he held up his hands, protesting his innocence to the NY police officers who encountered him. His positioning was one of trying to create space between him and the officers. He felt threatened within his space and violated. Activists sought to ‘metonymise’ the 43-year-old’s killing, using the symbolic code of holding up of hands as a declaration of innocence, as a way of placing themselves in the frame of Garner and thus symbolically creating new space. The three words spoken by Garner, “I can’t breathe” topped the list of the most notable quotations of 2014 according to the Yale Book of Quotations.102 But it is the first of his words, it is the simple but highly evocative pronoun “I” which draws us, through a consideration of a range of imagined tones to a perspective-taking with Eric Garner. As Zimmer (2014) describes, “To intone the words “I can’t breathe,” surrounded by thousands of others doing the same, is an act of intense empathy and solidarity. The empathy comes from momentarily stepping into the persona of Eric Garner at that instant the life was being choked out of him. It is a kind of rhetorical tribute to inhabit his subject position, taking on the pronoun “I” and repeating the words he helplessly repeated eleven times.”103 Words reminisced, like the singing of popular songs of deceased artists or the chanting of words during pilgrimage rituals, or during memorials, all contain a sense of empathic solidarity through mimicry.

تصاویر پیش و پس از لینچ کردن قربانیان، روایتی تصویری و تحریف‌شده می‌ساخت؛ ترس و وحشت با خفت و تحقیر حتی پس از مرگ تکمیل می‌شد. در سال ۱۸۹۳ در شهر سوونزبورو در ایالت جورجیا، ۶۰۰۰ نفر در اعدام چارلز جانستون حضور یافتند؛ رویدادی که نمایش‌هایی را به عنوان جاذبه‌های جانبی برگزار می‌کرد. چنین لینچ‌ها و اعدام‌هایی شبیه سرگرمی‌های نمایشی مدرن بودند، رویدادهایی برای تفریح و هیجان. قربانیان لینچ همچون جاذبه‌های حیوانات به نمایش گذاشته می‌شدند. فردریکسون (۲۰۰۲)، جاهودا (۱۹۹۹) و سانتا آنا (۲۰۰۲) نشان می‌دهند که غیرانسانی‌سازی پیش‌شرط لازم برای خشونتی است که از سوی فرهنگ و/یا دولت تأیید می‌شود؛ آنان یادآور می‌شوند که غیرانسانی‌سازی گروه‌ها به معنای طرد اخلاقی آن‌هاست و بدین‌ترتیب رفتار با آنان به شیوه‌ای که انسانیتشان را نفی می‌کند، تأیید و مجاز شمرده می‌شود.

Pre-lynching and post-lynching pictures of victims sought to create a twisted pictorial narrative – dread and fear was altogether fulfilled with humiliation in death. 6,000 people attended the execution of Charles Johnston in Swainsboro, Georgia in 1893, an event which hosted shows as side attractions. Such lynchings and executions resemble modern theatrical entertainment, events of thrilling amusement. The victims of lynching were displayed like animal attractions. Frederickson (2002), Jahoda (1999) and Santa Ana (2002) show that dehumanization is a necessary precondition for culturally and/or state-sanctioned violence, noting that the dehumanising of groups is to morally exclude them, and thus approve and make permissible to treat then in a way that denies their humanity.

این موضوع در فاجعهٔ اوتا بنگا دیده شد. اوتا که در سال ۱۹۰۶ در باغ وحش برانکس در نیویورک نگهداری می‌شد، گاهی همراه با یک اورانگوتان در خانهٔ پریمیت‌ها قرار داده می‌شد و به نمونهٔ برجستهٔ یک جمعیت بدل شد که از «دیدن» جاذبهٔ او لذت می‌برد. دسته‌های بزرگ مردم گرد می‌آمدند تا پسر کوتوله را ببینند. او را پشت میله‌های قفسی حبس کرده بودند تا به او خیره شوند، و مردم می‌خندیدند، هرچند او به‌طور کامل نمی‌فهمید که مردم نه با او، بلکه به او می‌خندیدند.

This was seen in the tragedy of Ota Benga. Housed at the Bronx Zoo, New York, in 1906, at times with an orangutan in the Primate House, Ota became the spectacle par excellence for a population that relished in ‘seeing’ their attraction. Swarms gathered to catch a sight of the pigmy boy. He was locked behind bars in a cage to be stared at, and people would laugh, though he could not fully understand that the people were laughing not with him but at him.

پامela نیوکرک، نویسندهٔ کتاب «نمایش: زندگی شگفت‌انگیز اوتا بنگا» (Spectacle: The Astonishing Life of Ota Benga، انتشارات Amistad، نیویورک، ۲۰۱۵)، در مقاله‌ای دربارهٔ کتابش توضیح می‌دهد که اوتا بنگا چگونه با این تیتر در نیویورک تایمز یک‌شبه به سوژهٔ پرسروصدا تبدیل شد: «بوشمن با میمون‌های باغ وحش برانکس در یک قفس زندگی می‌کند». کف محوطهٔ باغ وحش را با استخوان پر کرده بودند تا چنین القا شود که اوتا آدم‌خوار است؛ با این‌که تیز کردن دندان‌ها در میان مردان کنگویی رسم معمولی بود.