لندنمن (۱۹۸۳) پژوهشی انجام داد که نشان میدهد کاریکاتورهای سیاسی در روزنامههای آمریکایی، از جمله واشینگتن پست، واشینگتن استار، میامی نیوز، بالتیمور سان و دیگران، پیاپی تصویرهای منفی از عرب‌ها ارائه کردهاند. پالمر (۱۹۹۵) کاریکاتورهای سیاسی واشینگتن پست را پس از جنگهای اسرائیل در سالهای ۱۹۵۶، ۱۹۵۷ و ۱۹۷۳ و همچنین انتفاضه فلسطین تحلیل کرد. حتی پیش از جنگ نخست خلیج فارس نیز همین گرایش به تصویرهای منفی و غیرانسانیسازی عرب‌ها، و اغلب بهطور مشخص عربهای فلسطینی، دیده میشد. چنین تصویرهای منفی اغلب برای تبلیغ جنگهای آمریکا به کار میرفتهاند، یا در مورد تحلیل پالمر (۱۹۹۵)، برای تبلیغ لشکرکشیهای اسرائیل علیه فلسطینیها.۲۶ مطالعه ناصر (۱۹۷۹) درباره تصویر عرب‌ها در فیلمهای آمریکایی میان سالهای ۱۸۹۴ تا ۱۹۶۰ نیز
Lendenman’s (1983) research has revealed successive negative portrayals of Arabs in political cartoons in American newspapers such as The Washington Post, The Washington Star, The Miami News, The Baltimore Sun and others. Palmer’s (1995) analysis of political cartoons in The Washington Post following Israel’s wars of 1956, 1957 and 1973, the Palestinian Intifida. Even prior to the first Gulf War, there was reflected the same tendency of negative and dehumanising portrayals of Arabs, and oftentimes specifically Palestinian Arabs. Such negative images are often used to promote American wars, or in the case of Palmer’s (1995) analysis, to promote Israel’s campaigns against Palestinians.26 Nasir’s (1979) study of the portrayal of Arabs in American movies between 1894 and 1960
نتایج این مطالعه نشان داد که تصویری غالب از عرب‌ها به‌عنوان عقبمانده، شرور و غیرانسانی ارائه شده است. در بررسی جامع شاهین از بیش از ۹۰۰ فیلم هالیوودی که بین سالهای ۱۸۹۶ و ۲۰۰۱ اکران شدهاند، روندی غالب در ارائه رسانهای عرب‌ها به‌عنوان شخصیت منفیِ غیرانسانی‌شده آشکار است.28
revealed a predominant image of Arabs as backwards, evil and inhumane.27 In Shaheen’s comprehensive study of over 900 Hollywood movies released between 1896 and 2001, a dominant trend of media presentations of Arabs as the dehumanised villain is evident.28
به همین ترتیب، کمالیپور (۲۰۰۰) تصویر منفی از عرب‌ها را در رادیو، تلویزیون و فیلمها ارزیابی کرد و نشان داد که عرب‌ها به ارتکاب اعمال تروریستی علیه آمریکاییها گرایش دارند.۲۹ همچنین آثار دیگری از عیاش (۱۹۹۴) و قزاز (۱۹۷۵) نشان داد که چگونه چنین تصاویر افسانهای از عرب‌ها به‌عنوان ذاتاً شرور، خشن، بیفرهنگ و تهدیدکننده، در کتابهای درسی علوم اجتماعی دوره ابتدایی، راهنمایی و دبیرستان برجسته است و این امر کلیشههای منفی درباره عرب‌ها را تداوم میبخشد.30
Similarly, Kamalipour (2000) assessed the negative portrayal of Arabs in radio, television, and movies, revealing how Arabs are prone to committing acts of terrorism against Americans.29 Further works by Ayish (1994) and Qazzaz (1975) showed how such mythical images of Arabs as inherently evil, violent, uncultured and threatening are prominent in social science textbooks in elementary school, junior high and high school, which perpetuated negative stereotypes about Arabs.30
باید پردهبرداری صورت گیرد؛ لایهبهلایه کنار زدنِ تخیلی که دشمنی آن را بدشکل کرده است. ادوارد سعید نوشته است:
There needs to be an unmasking, a successive peeling away of an imagination disfigured by hostility. Edward Said has written:
«عرب بهصورت فردی شهوتران و منحط ظاهر می‌شود که، درست است، توانایی طرحریزی حیلهگرانه و زیرکانه را دارد، اما در اساس سادیست، خائن و پست است… در اخبار تصویری و روزنامهها، عرب همواره به شمار زیاد نشان داده می‌شود. نه فردیت، نه ویژگیها یا تجربههای شخصی. بیشتر تصاویر خشم و بدبختی توده را نشان میدهند، یا حرکات غیرعقلانی (و از این رو به طرز ناامیدکنندهای عجیب و غریب).»31
“The Arab appears as an oversexed degenerate, capable, it is true, of cleverly devious intrigues, but essentially sadistic, treacherous, low…In news reels and or newspapers, the Arab is always shown in large numbers. No individuality, no personal characteristics or experiences. Most of the pictures represent mass rage and misery, or irrational (hence hopelessly eccentric) gestures.”31
سعید میگوید: «این نگرشهای شرقشناسانهٔ معاصر مطبوعات و ذهن عمومی را پر کردهاند. مثلاً عرب‌ها شترسوار، تروریست، بینیقلابدار، شهوتران پست و حریصی تصور میشوند که ثروت ناحقشان توهینی به تمدن واقعی است».32 آنچه القا می‌شود، تمایزی متافیزیکی میان «خیر» و «شر» است، همانطور که باتلر در ارتباط با جنگ عراق و عکسهای شکنجه در زندان ابوغریب در سال ۲۰۰۴ توضیح داده است. این تمایز «دیوسازی از دیگران غیرغربی» میکند و منطق امپریالیستی «جنگهای بشردوستانهٔ نوین» علیه آن «دیگران» را موجه جلوه میدهد (۲۰۰۶).
Said states that “these contemporary Orientalist attitudes flood the press and the popular mind. Arabs, for example, are thought of as camel riding, terroristic, hook-nosed, venal lechers whose undeserved wealth is an affront to real civilization”.32 What is suggested is a metaphysical distinction between ‘good’ and ‘evil’ as Butler has outlined in relation to the Iraq War and the 2004 Abu Ghraib prison abuse photos. This “demonizes non-western Others and justifies the imperialist logic of ‘new humanitarian wars’ against those ‘Others’ (2006).
مفهومِ انسان بالذات زیر سؤال میرود؛ مسئله صرفاً این نیست که «برخی انسانها با آدمیت رفتار میشوند و دیگران غیرانسانی تلقی میشوند»؛ بلکه غیرانسانیسازی به شرطِ تولیدِ انسان بدل می‌شود، تا آنجا که تمدنِ «غربی» خود را در تقابل با جمعیتی تعریف میکند که از نظر تعریف نامشروع، و اگر نه، با تردید انسان شمرده می‌شود.33
The very conception of the human is brought into question; it is not simply “that some humans are treated as humans, and others are dehumanized; it is rather that dehumanization becomes the condition for the production of the human to the extent that a “western” civilization defines itself over and against a population understood as definitionally illegitimate, if not dubiously human.”33
ادوارد سعید به کتاب «خلق و خو» (Temperament and Character) نوشتهٔ سنیا حمادی، نویسندهٔ لبنانی، اشاره میکند. او میگوید که حمادی در این اثر، ملتهای عرب و جوامع آنان را یکسان میپندارد و بدینترتیب، تنوع و تفاوتهای درونی آنان را از میان میبرد. به گفتهٔ سعید، تنها تفاوتی که حمادی میان مردم عرب قائل می‌شود این است که آنان را در توصیف منفیشان از دیگر مردمان جدا میکند.
Edward Said makes reference to Lebanese writer Sania Hamady’s work Temperament and Character, in which she homogenises Arab peoples and their societies and thus eradicates their plurality and differences. The only difference he notes about Arab people is that they are set apart from everyone else in their negative characterisation.
«تاکنون اعراب ناتوانی خود را در وحدتی منظم و پایدار نشان دادهاند. آنان گاهگاه دچار شورهای جمعی و هیجانهای ناگهانی میشوند، اما پیگیرانه در پی تلاشهای جمعی نمیروند، و چنین تلاشهایی معمولاً با بیمیلی پذیرفته می‌شود. آنان در سازماندهی و کارکرد خود فاقد هماهنگی و همسوییاند و توانایی همکاری از خود نشان ندادهاند. هرگونه اقدام جمعی برای منفعت مشترک یا سود متقابل برای آنان بیگانه است.»34
“The Arabs so far have demonstrated an incapacity for disciplined and abiding unity. They experience collective outbursts of enthusiasm but do not pursue patiently collective endeavours, which are usually embraced half-heartedly. They show lack of coordination and harmony in organization and function, nor have they revealed an ability for cooperation. Any collective action for common benefit or mutual profit is alien to them.”34
اینگونه تعمیمدادن سادهٔ سادهانگارانه به کل یک نژاد نهتنها کودکانه است، بلکه نوعی «دیگریسازی» از مردم عرب را به میان میآورد که شباهتهایی با دیگریسازی یهودیان در آلمان نازی دارد. در این متن هیچ اشارهای نمیشود که منظور از «شور و اشتیاق» چیست، یا «کنشهای جمعی»، «هماهنگی»، «همکاری»، یا نوع «کنش جمعی» و «منفعت مشترک» کدام است. در این ابهام، مردم عرب نیز مبهم و بیهدف به نظر میرسند. سعید دربارهٔ دیگریسازیای که این گزیدهٔ بالا از مردم عرب ارائه میدهد چنین نظر داده است.
Such simplistic broad brushing of an entire race is not only puerile, it also puts into play an Othering of Arabs akin to that of Jews in Nazi Germany. There is no mention of what the “enthusiasm” might be or the “collective endeavours”, or the “coordination”, or the “cooperation”, or the type of “collective action”, or the type of “common benefit”. In its vagueness, Arabs too appear vague and without purpose. Said comments on the Othering the above excerpt posits of the Arab peoples:
«سبکِ این نثر، شاید بیش از آنچه حمادی در نظر دارد، آشکار میکند. افعالی چون "نشان میدهند"، "آشکار می‌کنند" و "نمایان میسازند" بدون مفعولِ غیرمستقیم به کار رفتهاند: عرب‌ها به چه کسی آشکار می‌کنند، نشان میدهند یا نمایان میسازند؟ بدیهی است که به کسی مشخص نه، بلکه به همگان بهطور کلی. این به این معناست که این حقایق تنها برای ناظری ممتاز یا آشنا با اسرار بدیهی است، زیرا حمادی در هیچ جای این نوشته به شواهدی که عموماً در دسترس باشند برای مشاهداتش استناد نمیکند.»
“The style of this prose tells more perhaps than Hamady intends. Verbs like “demonstrate,” “reveal,” “show,” are used without an indirect object: to whom are the Arabs revealing, demonstrating, showing? To no one in particular, obviously, but to everyone in general. This is another way of saying that these truths are self-evident only to a privileged or initiated observer. since nowhere does Hamady cite generally available evidence for her observations.
علاوه بر این، با توجه به بیهودگی این مشاهدات، چه نوع شاهدی میتوانست وجود داشته باشد؟ همانطور که نوشتهاش پیش میرود، لحنش اطمینان بیشتری پیدا میکند: «هرگونه کنش جمعی ... برای آنان بیگانه است.» مقولهها سفتتر میشوند، ادعاها بیانعطافتر میشوند، و اعراب به کلی از مردمی زنده به چیزی بدل شدهاند که نه بیش از موضوعی فرضی برای سبک حمادی.35
Besides, given the inanity of the observations, what sort of evidence could there be? As her prose moves along, her tone increases in confidence-: “Any collective action ... is alien to them.” The categories harden, the assertions are more unyielding, and the Arabs have been totally transformed from people into no more than the putative subject of Hamady’s style.”35
انسانها در پی کرامتاند، یعنی در پی آنکه مورد احترام قرار گیرند، و این چیزی است که الله آن را در سرشت و وضعیت انسانیِ او به انسان عطا کرده است. این موضوع در درک ما از خودمان و از دیگران حیاتی است. شیوهای که ما برای پاس داشتن کرامت خود میکوشیم، بینشی به ما میدهد که دیگران نیز چگونه خود را ارزشمند میدانند و چه شیوهای از احترام باید میان مردم وجود داشته باشد. این نگرش زیستن با حفظ کرامت، در زمان درگیری و هنگامی که مردم در آسیبپذیرترین حالت خود هستند، حتی ضروریتر است. این احساس ارتقا دادن و پاس داشتن کرامت یک انسان محوری است برای دعوت دیگران به سوی الله، زیرا هرگونه نگرش برتریجویانه را به چالش میکشد؛ نگرشی که به آسانی میتواند مانعی بر سر راه اخلاص مسلمان شود. این رویکرد مسلمان مانع از آن می‌شود که تعاملات او با دیگران به نبردی از خودخواهیها فرو بپاشد. هر تلاشی برای آگاه ساختن آنان از اسلام در آن نقطه، به سادگی در ترجمه گم می‌شود. گاهی حتی «عقب نشینی» یا خویشتنداری بسیار ارزشمندتر از این احساس است که در هر فرصتی باید چیزی گفت. به همین سبب گفته شده است: دانش آن است که بدانی چه بگویی، حکمت آن است که بدانی کی بگویی، و خوشاخلاقی آن است که بدانی چگونه بگویی.
Humans seek dignity in being respected and this is something Allāh affords man in his core, human state. This is crucial in our own understanding of ourselves and of others. The way we seek to protect our own dignity gives us an insight into the way others too value themselves and the mode of respect that needs to exist between people. This attitude of living with the bearing of dignity is even more essential in times of conflict and when people are at their most vulnerable. This sense of promoting and respecting a person’s dignity is pivotal in calling others to Allah since it challenges any attitudes of superiority that can easily act as a barrier to the Muslim’s sincerity. This approach from the Muslim prevents his interactions with others disintegrating into a battle of egos. Any attempt at informing them of Islam at that point is simply lost in translation. Sometimes even ‘retreating’, or holding back can be so much more worthwhile than feeling a need to say something at every junction. For this end, it is said that knowledge is knowing what to say, wisdom is knowing when to say it, and that good character is knowing how to say it.
