در قرآن کریم، خداوند به مؤمنان دستور می‌دهد که با یکدیگر به شیوه‌ای نیکو سخن بگویند، یکدیگر را مسخره و توهین نکنند و خود را از دیگران برتر نپندارند. آیه‌ی سوره‌ی الحجرات مؤمنان را چنین پرهیز می‌دهد:

In the Qur’ān, Allāh instructs the believers to address one another in fair terms, not to ridicule and insult one another and consider one’s self better than others. The verse in Sūrah al-Ḥujarāt cautions the faithful:

ای اہلِ ایمان! کوئی قوم دوسری قوم کا مذاق نہ اڑائے، ممکن ہے وہ ان سے بہتر ہو؛ اور نہ عورتیں دوسری عورتوں کا مذاق اڑائیں، ممکن ہے وہ ان سے بہتر ہوں۔ ایک دوسرے پر طعن نہ کرو، اور نہ ایک دوسرے کو برے القاب سے پکارو۔ ایمان لانے کے بعد فاسق کہلانا کتنا برا ہے! اور جو لوگ توبہ نہ کریں، وہی ظالم ہیں۔

49:11 - Believers, no one group of men should jeer at another, who may after all be better than them; no one group of women should jeer at another, who may after all be better than them; do not speak ill of one another; do not use offensive nicknames for one another. How bad it is to be called a mischief-maker a after accepting faith! Those who do not repent of this behaviour are evildoers.

«عطاء بن أبي رباح» گفت: این هشدار مربوط به گفتن این عبارت به برادرت است: «ای سگ، ای الاغ، ای خوک».۸۵ غیرانسانی‌سازی همواره با زبان آغاز می‌شود و اغلب با تصاویر دنبال می‌شود. این را در تمام تاریخ می‌بینیم. در جریان هولوکاست، نازی‌ها یهودیان را «اونترمنشن» یعنی «زیرانسان» توصیف می‌کردند. آنان یهودیان را «موش» می‌خواندند و آنها را به‌صورت جوندگانی ناقل بیماری در همه چیز، از جزوه‌های نظامی گرفته تا کتاب‌های کودکان، نشان می‌دادند. هوتوهایی که در نسل‌کشی رواندا دست داشتند، توتسی‌ها را «سوسک» می‌نامیدند. بومیان اغلب «وحشی» خوانده می‌شوند. صرب‌ها بوسنیایی‌ها را «بیگانه» می‌نامیدند. در طول تاریخ، صاحبان برده، بردگان را حیوانات زیرانسان می‌دانستند.

‘Aṭā ibn Abī Rabāh said the warning is with respect to saying to your brother, “O dog, O donkey, O pig.”85 Dehumanisation always starts with language, often followed by images. We see this throughout history. During the Holocaust, Nazis described Jews as Untermenschen—subhuman. They called Jews rats and depicted them as disease-carrying rodents in everything from military pamphlets to children’s books. Hutus involved in the Rwanda genocide called Tutsis “cockroaches”. Indigenous people are often referred to as “savages”. Serbs called Bosnians “aliens”. Slave owners throughout history considered slaves subhuman animals.

کلیشه‌ها چیزی هستند که ادراک فرد از یک گروه را مخدوش می‌کنند. ادراک مردم از دیگران گاهی می‌تواند کلیشه‌های فرهنگی موجود را تأیید کند؛ کلیشه‌هایی که از طریق رسانه‌ها، کتاب‌های درسی مدارس، فیلم‌ها، مراکز مذهبی و در میان مردم منتشر شده‌اند. عبدو بر ناآگاهی ریشه‌دار آمریکایی‌ها نسبت به حضور مسلمانان در قاره آمریکا تأکید می‌کند. آن بیگانگی دورِ دستی که ممکن است آنان به مسلمانان نگاه کنند، چندان هم دور نیست اگر می‌دانستند که مسلمانان از دوران استعمار در ایالات متحده حضور داشته‌اند، زیرا بسیاری از بردگانی که از غرب آفریقا به آمریکا آورده شدند مسلمان بودند. نویسنده به نام‌هایی چون بولالی (بلالی)، محمت (محمد) و والی (ولی) اشاره می‌کند تا چشم‌اندازهای درهم‌آمیخته‌ای را که آن مسلمانان به آن‌ها پیوند داشتند، آشکار سازد.86

Stereotypes are what skew a person’s perception of a group. People’s perceptions of others can sometimes confirm existing cultural stereotypes disseminated in the media, in school textbooks, films, religious centres and among people. Abdo highlights the deep-seated ignorance Americans have of the Muslim presence in the Americas. The distant Otherness they might look on Muslims with is not all too distant if they had known that Muslims have been in the United States from colonial times, since many slaves that were brought to America from West Africa were Muslim. The author points to names like Bullaly (Bilali), Mahomet (Muḥammad), Walley (Wali)…to unpeel the syncretised landscapes to which those Muslims were bound.86

در سورهٔ یوسف نکتهٔ بسیار تأثرانگیزی وجود دارد که شایستهٔ تأمل است. هنگامی که برادران حضرت یوسف، برانگیخته از حسدی بیمارگونه، گرد هم می‌آیند تا به یوسف آسیب برسانند، می‌گویند:

In Sūrah Yūsuf, there is a very touching point that requires our reflection. When the brothers of Prophet Yūsuf gather together, motivated by a pathological envy, to do harm to Yūsuf, they say:

۱۲:۹ - [یکی از ایشان] گفت: «یوسف را بکشید، یا او را به سرزمینی دیگر بیندازید، تا توجه پدرتان تنها به شما معطوف شود. و پس از آن، شایسته‌کار خواهید بود.» ۱۲:۱۰ - [دیگری] گفت: «یوسف را نکشید، بلکه اگر ناچارید، او را در ژرفای پنهان چاهی بیندازید، تا شاید کاروانی او را برگیرد.» در نخستین بار می‌بینیم که حضرت یوسف با یاد نامش معرفی می‌شود. در آیهٔ بعد، آنگاه که برادرِ بزرگ‌تر رهبری را به دست می‌گیرد و با وجدان خود با پیشنهاد نخست مخالفت می‌کند، او نیز یوسف را به نامش یاد می‌کند. آنچه او پیشنهاد می‌دهد نیز از پیشنهاد نخست ملایم‌تر است. با آنکه ضمیر «او» در جملهٔ «او را نکشید» می‌توانست همان مفهوم را برساند، خداوند به جای آن، سخن برادر را چنین بیان می‌کند: «یوسف را نکشید».

12:9 - [One of them said], ‘Kill Joseph or banish him to another land, and your father’s attention will be free to turn to you. After that you can be righteous.’ 12:10 - [Another of them] said, ‘Do not kill Joseph, but, if you must, throw him into the hidden depths of a well where some caravan may pick him up.’ We notice in the first instance that Prophet Yūsuf is introduced with respect to his name. In the subsequent verse when the older brother takes the lead, conscientiously objecting to the initial proposal, he too mentions Yūsuf by his name. What he also proposes is less severe than the first proposition. Where the pronoun “him” as in “Do not kill him” could have conveyed the same point, Allāh instead describes the brother saying “Do not kill Yūsuf”.

برخی از عالمان این احتمال را مطرح کرده‌اند که این امر برای تقویت پیوند خانوادگی باشد، و اینکه حرمت جان انسان همچنان در این برخورد حضور دارد.

Some scholars suggest that this may be to reinforce the familial bond, and that the sanctity of human life is still present in the encounter.

نامگذاری شخصی‌سازی کردن است، یعنی به دیگری احساس تعلق دادن. نام چیزی است که برگزیده و انتخاب می‌شود و پس از آن به کسی اعطا می‌گردد. این واژه حس عاطفی را برمی‌انگیزد و اندیشه‌هایی از تولد و مراسم، خانواده و شادی را در ذهن زنده می‌کند.

Naming is personalising, the attributing to another a sense of belonging. The name is something chosen and selected and thereafter conferred onto someone. It evokes a sense of the sentimental, conjuring up thoughts of birth and ceremony, of family and happiness.

نامگذاری به معنای بخشیدن یک هویت است، از طریق دلالت‌های خود نام، از یک آرمان، یک ویژگی، یک شخصیت. مسلمان ممکن است گفت‌وگوی خود را با معرفی خویش آغاز کند و از دیگری بپرسد نامش چیست. گاهی می‌توان دریافت که خود نام می‌تواند گفت‌وگویی کامل را بگشاید.

Naming is akin to bestowing of an identity through the connotations of the name itself, of an ideal, a characteristic, a persona. The Muslim might begin his conversations by introducing himself and asking another what his or her name is. One can sometimes find that the name itself can open up an entire conversation.

در هولوکاст، هنگام سخن گفتن از زندانیان، نگهبانان نازی از به کار بردن نام یا حتی واژه‌هایی مانند «مردم»، «افراد» یا حتی «مردان» پرهیز می‌کردند و در عوض آنان را «قطعه» یا «کالا» می‌نامیدند. هدف این بود که قربانیان از هر گونه ارزش محروم شوند و زندگی‌شان بی‌معنا جلوه داده شود. به کار بردن واژه‌هایی چون «جسد» یا «قربانی» ممنوع بود؛ مردگان در عوض همچون تکه‌های چوب تلقی می‌شدند که هیچ اهمیتی نداشتند. در یک یادداشت محرمانه به تاریخ ۵ ژوئن ۱۹۴۲، انسان‌هایی که در اتاق‌های گاز سیار در خلمنو محکوم به مرگ شده بودند، همواره «محموله» یا «اقلام» خوانده می‌شدند. عاملان نسل‌کشی به ندرت قربانیان خود را به‌عنوان افراد می‌دیدند؛ آنان را به‌جای آن، توده‌ای از اجساد و لاشه‌ها می‌پنداشتند. وقتی از مرگ هزاران قربانی می‌شنویم، این عدد مانع از آن می‌شود که هر زندگی را به‌طور جداگانه در نظر بگیریم. این فجایع بی‌شک برجسته‌اند، اما اندوه یک تراژدی شخصی اغلب از ذهن ما می‌گریزد. نگهبانان نازی باید اطمینان حاصل می‌کردند که کارت‌های شناسایی از قربانیان گرفته شود، اتاق‌های گاز جای اعدام‌های فوری را بگیرد، و قربانیان هرگز با نامشان خطاب نشوند یا با هیچ واژه‌ای که نشانی از حضور انسانی داشته باشد.

In the Holocaust when speaking of prisoners, Nazi guards avoided using names or even words like ‘people’ or ‘individuals’ or even ‘men’, referring to them instead as “pieces” or “items”. The purpose was to strip victims of all importance and render their lives meaningless. Using words such as “corpse” or “victim” were forbidden; the dead were instead akin to blocks of wood, completely irrelevant. In a secret memorandum, dated June 5, 1942, the human beings marked for death in mobile gas chambers at Chelmno are always referred to as “the cargo” or “the items.” Perpetrators of genocide rarely see their victims as individuals, seeing them instead as a mass of bodies and corpses. When we hear of the deaths of thousands of victims, the number disallows a personalising with each life. The atrocity indeed stands out, but the sorrow of a personal tragedy often escapes us. Nazi guards had to ensure that identity cards were removed from their victims, that gas chambers took the place of summary executions, that victims were never addressed by their names or even in terms that denoted human presence.

با استفاده از چارچوب رسانه‌ای «موج همدلی ملی» که پس از کشتار دبستان سندی‌هوک در ایالت کنکتیکات در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۲ پدید آمد، جورج مونبیوت کوشید میان همدلی انسانی نسبت به کودکان آمریکایی که در حمله مسلحانه به دبستان سندی‌هوک در کنکتیکات در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۲ کشته شدند و کودکانی که در پاکستان بر اثر حملات پهپادی آمریکا جان باختند، پیوندی برقرار کند. در نمونه مونبیوت، آنچه برجسته می‌شود پیامد جنگ عراق و تأثیر آن بر کودکان است، که با موضع انتقادی آن روزنامه نسبت به این جنگ همخوانی دارد. با این حال، نگرش همدلانه و درهم‌آمیختن هر دو گروه قربانیان برای نشان دادن این است که چگونه ما زندگی‌های از‌دست‌رفتهٔ گوناگون را در طرح‌واره‌های شناختی خود جای می‌دهیم. مونبیوت دهها کودکی را که در حملات پهپادی، با مجوز پرزیدنت بوش و اوباما، کشته شدند به میان می‌آورد؛ ۶۴ نفر در سه سال نخست دوران ریاست‌جمهوری اوباما و ۶۹

Using the media framing of a national outpouring of compassion which emerged from the Sandy Hook Elementary School in Connecticut on December 14th 2012, George Monbiot sought to correlate humanitarian compassion between American children murdered in the gun attack at Sandy Hook Elementary School in Connecticut on December 14th 2012 and children murdered in Pakistan from American drone strikes. In Monbiot’s example, it is the outcome of the Iraq War, in line with the newspaper’s critical position on the war, and its effect on children that is highlighted. However, the empathic outlook, the merging together of both types of victims is intended to show how we situate disparate lives lost in our cognitive schemas. Monbiot brings to light the dozens of children killed in drone strikes authorised by Presidents Bush and Obama, 64 in the first three years of Obama’s time in office and 69

کودکانی که در یکی از حملات پیشین بوش کشته شدند. او بی‌تفاوتی نسبت به کودکان قربانی حملات پهپادی آمریکا را بخشی از فرایند غیرشخصی‌سازی می‌داند: «آنان به دیگری تعلق دارند: به جهان غیرانسانی حشرات و علف و بافت.»87

children killed in one of Bush’s earlier strikes. He comments on the indifference to the child victims of the American drone attacks as being part of a process of depersonalisation, ‘they belong to the other: to the non-human world of bugs and grass and tissue.’87

یک مستند ۲۰۱۸ بی‌بی‌سی وان با عنوان «قاتل در کلاس درس ما: هرگز دوباره» بر اساس تیراندازی مدرسه پارکلند در فلوریدا در فوریه ۲۰۱۸ ساخته شد. در این تیراندازی، نیکولاس کروز ۱۹ ساله وارد دبیرستان مارجوری استونمن داگلاس شد و چهارده دانش‌آموز و سه نفر از کارکنان مدرسه را کشت. او دانش‌آموزانی را دنبال می‌کرد که کارزار گسترده‌ای به رهبری جوانان برای خواستار شدن قوانین سخت‌گیرانه‌تر درباره سلاح گرم در آمریکا سازمان داده بودند. بخش عاطفی اصلی این مستند بر داستان‌های برخی از دانش‌آموزانی متمرکز است که تحت تأثیر این تیراندازی قرار گرفتند. یکی از دانش‌آموزان، هنگامی که نموداری از ساختمان ۱۲، طبقه اول را دید که نقطه‌هایی در کلاس‌های مختلف نشان می‌داد که مردم در کدام نقاط در جریان تیراندازی جان باختند، گفت: «هر بار که یک نقطه آبی می‌شد، یا یک نقطه زرد می‌شد، انگار می‌دانستم آن شخص کیست، و این واقعاً آزاردهنده بود.» دومی گفت: «من هر نقطه را می‌شناسم و می‌دانم هر یک از آن نقطه‌ها مربوط به چه کسی است، همه‌شان را. و احساس کردم که دوباره همه چیز را تجربه کردم.» نفر دیگری گفت: «بدترین چیز این است که وقتی به نقطه‌ها نام می‌دهی، دردناک است.» این دانش‌آموزان توانستند پشت هر «نقطه»، کل یک زندگی، تجربه و خاطره را ببینند و از این طریق، این زندگی‌ها را به عنوان ارزشمند و عزیز قاب‌بندی کنند تا زمان‌مندی‌ها، ارزش‌ها و اولویت‌های گوناگون را بیان کنند.

A 2018 BBC One documentary ‘Killer in Our Classroom: Never Again’88 was based on the February 2018 Parkland, Florida school shooting. This was a shooting in which 19-year-old Nikolas Cruz entered Marjory Stoneman Douglas High School and killed fourteen pupils and three members of staff. He followed students from the school who had organised a mass youth-led campaign calling for stricter gun laws in America. Part of the emotive thrust of the documentary centres on the stories of some of the students affected by the shooting. On being shown a graphic of Building 12-First Floor with scattering of dots in different classrooms indicating where people died during the shooting, one of the students stated that “Every time a dot would turn blue, or a dot would turn yellow, like I knew who that was, and it was just really upsetting.” A second said that “I know every single dot, and I know who every single one of those dots are, like every single one. And I felt as if I just like experienced it all over again”. Another stated that “The worst thing is that when you do give names to the dots, it hurts”. The students were able to place an entire life, experience and memory behind the ‘dot’, and thus enabling the framing of those lives as worthy and treasured to articulate different temporalities, values and priorities.

برای کریستوفر گلداسمیت، گروهبان ارتش ایالات متحده که بین ژانویه و دسامبر ۲۰۰۵ در شهر صدر مستقر بود، این تصاویر رنج که به خودآگاهی او راه یافت، او را به نقطه‌ای رساند که در برابر غیرانسانی‌سازی مردم عراق بایستد. گلداسمیت عکسی را توصیف می‌کند از مردی که «چهره‌اش نیست، هیچ پوستی روی سرش باقی نمانده است». این عکس، در «ناتمامی» خود، نماینده‌ی قربانی سوگوار بود. همین امر باعث شد گلداسمیت انسانیت آن مرد عراقی را بازشناسد: «این برادر کسی است، این شوهر کسی است، این پسر کسی است و این پسرعموی کسی است. تنها دلیلی که ما نسبت به آن بی‌احساس شده‌ایم این است که آنها سفیدپوست نیستند، سرباز آمریکایی نیستند.»۸۹ در جنگ عراق، «دیگری» عراقی دچار واقعیت‌زدایی می‌شود و «شبح‌گونه» می‌گردد، و می‌بینیم که چگونه غیرانسانی‌سازی به‌عنوان پیش‌درآمد خشونت عمل می‌کند و از طریق نبود چارچوبی برای جانِ از دست‌رفته، به سوءاستفاده و خشونت می‌انجامد.

For Kristoffer Goldsmith, Sergeant in the United States Army deployed between January-December 2005 in Sadr City, it was the diffusion of images of suffering into his self-consciousness that brought him to a point of contesting the dehumanisation of Iraqi people. Goldsmith describes a photograph of a man ‘missing his face, there is no skin left on his head’. The photograph was in its ‘incompleteness’ representative of a grievable victim. It led to Goldsmith recognising the humanness of the Iraqi man: “this is somebody’s brother, this is somebody’s husband, this is somebody’s son, and this is somebody’s cousin. The only reason that we’re desensitized to it is because they’re not white, they’re not American soldiers.”89 In the Iraq War the Iraqi Other undergoes a derealisation and becomes ‘spectral’ and we see how dehumanisation functions as a precursor to violence and results in abuse and violence through omission of a frame for the life lost.

در نمایشنامه «طوفان» اثر شکسپیر، نخستین اندیشهٔ ترینکیولو هنگام برخورد با کالیبان این است که می‌توان او را در انگلستان به نمایش گذاشت: «هیچ احمق تعطیلی آنجا نیست که قطعه‌ای نقره ندهد… وقتی حاضر نیستند یک دانگ به گدای لنگی کمک کنند، ده دانگ خرج می‌کنند تا یک هندی مرده را ببینند.» نمایش عکس‌های شکنجه و خشونتی که بر کسانی با پوست تیره‌تر در سرزمین‌های دوردست روا داشته شده، همین پیشکش را ادامه می‌دهد، بی‌آنکه به ملاحظاتی توجه کند که چنین نمایش‌هایی را دربارهٔ قربانیان خشونت در میان خودمان بازمی‌دارد؛ دیگری، حتی وقتی دشمن نیست، تنها کسی تلقی می‌شود که باید دیده شود، نه کسی که (همچون ما) خود نیز می‌بیند.

In the Shakespeare play, The Tempest, the character Trinculo’s first thought upon coming across Caliban is that he could be put on exhibit in England: ‘not a holiday fool there but would give a piece of silver…When they will not give a doit to relieve a lame beggar, they will lay out ten to see a dead Indian.’ The exhibition in photographs of cruelties inflicted on those with darker complexions in exotic countries continues this offering, oblivious to the considerations that deter such displays of our own victims of violence; the Other, even when not an enemy, is regarded only as someone to be seen, not someone (like us) who also sees.

سونتاگ از ما می‌خواهد که به سرباز زخمی طالبانی بیندیشیم که التماس جانش را می‌کند؛ سرنوشت او در نیویورک تایمز به شکلی برجسته به تصویر کشیده شده بود، و او نیز همسر، فرزندان، پدر و مادر، و خواهران و برادرانی داشت. برخی از آنان ممکن است روزی به سه عکس رنگی از شوهر، پدر، پسر یا برادرشان که سر بریده می‌شود برخورد کنند، اگر پیش‌تر آن‌ها را ندیده باشند.90

Sontag calls on us to consider the wounded Taliban soldier begging for his life, whose fate was pictured prominently in The New York Times and who also had a wife, children, parents, sisters and brothers, some of whom may one day come across the three colour photographs of their husband, father, son, brother being slaughtered – if they have not already seen them.90