Islam hari ini dipelajari dan diperoleh melalui kaedah-kaedah ini, dan jelas daripada sifatnya bahawa kaedah-kaedah tersebut tidak mampu membina pemikiran Islam. Akibatnya, dengan berleluasanya kaedah ini, kemalasan berfikir, pemikiran yang dangkal dan emosional meliputi pemikiran umat Islam masa kini, walaupun ramai umat Islam mempelajari Islam di universiti, masjid dan institusi, serta semakin bertambah bilangan Syeikh. Kaedah-kaedah ini secara semula jadi membawa kepada keadaan sedemikian kerana Islam tidak lagi dilihat sebagai suatu ideologi yang membentuk pandangan terhadap kehidupan. Sebaliknya, Islam diambil sama ada sebagai maklumat yang kaku atau statik, atau sebagai kisah-kisah untuk memuaskan emosi. Berikut ialah beberapa ciri pemikiran semasa umat Islam yang muncul hasil daripada memperoleh Islam melalui kaedah-kaedah ini.

Islam today is acquired and studied through these methods, and it is obvious by their nature that they cannot establish any Islamic thinking. As a result of their prevalance, idleness in thinking, and superficial and emotional thinking are encompassing the current thinking of Muslims in spite of the tremendous number of Muslims studying Islam in universities, masjids, and institutions, and the increasing number of Shaykhs. These methods naturally lead to such a situation because Islam is no longer viewed as an ideology that shapes the point of view towards life. Rather, Islam is taken either as rigid or static information, or as stories to appease the emotions. Following are some characteristics of the current thinking of the Muslim Ummah that have emerged as a result of acquiring Islam through these methods.

Pemikiran boleh digolongkan kepada tiga jenis: dangkal, mendalam, dan tercerahkan. Pemikiran dangkal terhasil daripada kurangnya kajian yang mendalam dan menyeluruh terhadap sesuatu keadaan, dan individu yang berpegang kepada pemikiran ini berpuas hati dengan hanya melihat permukaan sesuatu peristiwa atau keadaan. Pemikiran dangkal ini tercermin dalam pemikiran politik umat Islam pada masa kini. Apabila umat Islam memerhatikan negara-negara yang wujud di dunia Islam, mereka menyangka bahawa negara-negara tersebut merdeka dan para pemerintahnya mempunyai kehendak sendiri hanya kerana setiap negara itu mempunyai sempadan, bendera, perlembagaan, dan keahlian dalam pertubuhan antarabangsa tersendiri. Namun, jika orang yang sampai kepada kesimpulan ini meluangkan masa untuk mengkaji realiti negara-negara tersebut, bagaimana ia dibentuk, dan hubungannya dengan Barat, dia tidak akan menyimpulkan bahawa negara-negara ini merdeka.

Thinking can be characterized as either superficial, profound, or enlightened. The superficial thinking results from a lack of deep and comprehensive study of the situation, and the individual who resorts to this thinking is content with looking at the surface of any event or situation. This superficial though reflects in the current political thinking of the Muslims. When Muslims look to the existing states in the Muslim world, they think that these states are independent and that the rulers have their own will simply because they each have their own borders, flag, constitution, and membership in international organizations. However, if the same person who reaches this conclusion would spend time studying the reality of these states, how they were developed, and their relationship with the West, he would not conclude that these states are independent.

Contoh lain pemikiran yang dangkal ialah dakwaan bahawa Demokrasi selari dengan Shura yang dituntut oleh Islam, semata-mata kerana Islam menganjurkan perundingan dan memberikan hak kepada Ummah untuk memilih Khalifah. Walau bagaimanapun, apabila asas ideologi Demokrasi diteliti secara mendalam, akan jelas bahawa Demokrasi ialah satu sistem yang khusus, berasaskan anggapan bahawa manusia berhak membuat undang-undangnya sendiri dan menentukan sendiri piawaian baik dan buruk. Anggapan ini bercanggah dengan asas sistem Islam, yang menyatakan bahawa hanya Allah (SWT)

Another example of superficial thinking is claiming that Democracy parallels the Shura that Islam calls for based solely upon the fact that Islam recommends consultation and gives the Ummah the right to choose the Khalifah. However, closely examining the ideological basis of Democracy in a profound way will reveal that Democracy is a specific system based on the notion that the human being has the right to make his own laws and decide for himself his own standards of right and wrong. This notion contradicts the basis of the Islamic system, which states that only Allah (swt)

Apabila tahap pemikiran seseorang merosot, dia tidak lagi mampu melakukan kajian asli oleh dirinya sendiri. Dalam keadaan ini, apabila berhadapan dengan sebarang kes atau isu yang memerlukan sebarang jenis pemikiran atau kajian asli, dia akan mengambil idea yang sedia ada, yang telah dibentuk oleh orang lain. Sama ada dalam isu politik, undang-undang, atau mana-mana isu lain, orang sebegini akan meminta orang lain memberikan jawapan kepadanya. Dan selepas mengambil jawapan atau pendapat daripada orang lain, dia akan mempertahankan dan mewajarkan pendapat itu seolah-olah ia miliknya sendiri, tanpa mengkaji dalil-dalil yang berkaitan, semata-mata kerana kepercayaannya kepada orang yang mengemukakan pendapat tersebut.

When the thinking level declines, the individual will be unable to conduct any original research on his own. In this situation, the individual will adopt already-existing ideas established by others when faced with any case or issue that requires any type of original thought or research. Whether in political, legal, or any other issues, such a person will turn to others to provide him with the answers. And after taking the answer or opinion from others, he will defend and justify this opinion as if it was his own without researching the related evidences, only because of his trust in the one who established the opinion.

Pemikiran seperti ini tersebar luas di kalangan umat Islam walaupun jumlah mereka besar, sedangkan jumlah pemikiran yang original hampir tidak wujud. Taqleed (ikutan membuta tuli) sebegini dibenarkan dalam fiqh bagi mereka yang tidak mampu melakukan ijtihad, dan juga dibenarkan bagi mujtahid dalam keadaan tertentu di mana beliau tidak perlu menggunakan ijtihadnya sendiri. Walau bagaimanapun, pemikiran seperti ini tidak dibenarkan dalam Aqidah, kerana telah diketahui secara meluas bahawa umat Islam dilarang mengambil Aqidah mereka melalui taqleed. Pendekatan terhadap Aqidah sebegini berasal daripada golongan bukan Islam yang hanya mengikut nenek moyang mereka tanpa memulakan sebarang jenis pemikiran atau kajian terhadap kepercayaan mereka. Tambahan pula, definisi Iman tidak memberi ruang kepada taqleed dalam Aqidah kerana Iman ditakrifkan sebagai kepercayaan yang putus dan yakin, yang bertepatan dengan realiti dan berdasarkan dalil-dalil yang meyakinkan. Taqleed tidak boleh membentuk Iman sebegitu kerana ia memerlukan pemikiran tentang persoalan tersebut dan membina hujah berdasarkan dalil-dalil yang menetapkan kepercayaan yang putus itu. Oleh itu, adalah tidak betul bagi sesiapa untuk berkata "Saya beriman kepada Allah dan Rasul" hanya kerana bapanya atau syeikhnya berkata demikian.

This type of thinking is widespread among Muslims in spite of their large numbers, whereas the amount of original thinking is almost non-existent. Such taqleed (imitation) is acceptable in fiqh for those unable to conduct ijtihad and is also acceptable for the mujtahid is some where he does not have to exercise his own ijtihad. However, this type of thinking is not allowed in the Aqeedah, as it is well known that Muslims are prohibited from adopting their Aqeedah through taqleed. Such an approach towards the Aqeedah originated from the non-Muslims who simply follow their ancestors without initiating any type of thinking or research into their beliefs. Furthermore, the definition of Iman leaves no room for the taqleed in the Aqeedah because Iman is defined as the conclusive belief that agrees with the reality and is based on conclusive evidences. Taqleed cannot establish such an Iman because it requires thinking about the issue and building one’s case based on daleels that establish the conclusive belief. Therefore, it is incorrect for anyone to say "I believe in Allah and the Messenger" because his father or shaykh said so.

Dalam kehidupan seharian, terdapat bidang yang memerlukan pemikiran yang mendalam dan menyeluruh, seperti peristiwa politik, menjalankan penyelidikan di makmal, atau mencari bukti dalam sesuatu kes undang-undang. Selain itu, terdapat juga situasi yang perlu ditangani dengan pemikiran, seperti cara menghadapi serangan dan strategi serta langkah khusus yang perlu diambil. Kejadian sebegini ditunjukkan oleh Nabi ﷺ semasa Perang Khandaq, di mana Nabi ﷺ memulakan pelbagai taktik yang memerlukan pemikiran yang meluas tentang keadaan tersebut bagi menghadapi serangan ke atas Madinah dengan berkesan.

In everyday life, there are areas that require deep and comprehensive thinking, such as political events or conducting research in the lab, or searching for the evidence in a legal matter. In addition, there are situations that need to be addressed by thinking, such as how to deal with an attack and what specific strategies and measures to undertake. Such an incident was demonstrated by the Prophet (saaw) during the Battle of Al-Khandaq, in which the Prophet (saaw) initiated numerous tactics which required extensive thinking about the situation in order to effectively counter the attack upon Medina.

Sebaliknya, terdapat situasi dan isu yang tidak memerlukan pemikiran. Seseorang tidak perlu menjalankan eksperimen yang panjang dan melakukan kajian yang meluas untuk membuktikan bahawa air memenuhi keperluan orang yang dahaga, atau untuk membuktikan bahawa mana-mana bangsa wajib melindungi dirinya daripada musuh. Perkara sebegini jelas sudah diketahui melalui pengalaman harian. Begitu juga, apabila seorang Muslim mendengar azan, dia tidak perlu memikirkan cara untuk berwudu kerana amalan itu sudah begitu sebati dengannya sehingga dia melakukannya secara automatik tanpa perlu berfikir tentang setiap pergerakan. Walaupun seorang Muslim baharu mungkin pada mulanya memerlukan beberapa tunjuk cara wudu, dia tidak perlu berfalsafah tentang wudu setiap kali dia hendak melakukannya.

On the other hand, there are situations and issues which do not require thinking. One does not need to conduct lengthy experiments and engage in extensive study to prove that water fulfills the need of a thirsty person or to prove that any nation must protect itself against its enemies. Such issues are plainly obvious from everyday experience. Also, when a Muslim hears the Adhan, he does not need to think about how to perform the wudu because this action is so well-known to him that he automatically does it without any need to think about the movements. While a new Muslim may initially require a few demonstrations of the wudu, he does not need to philosophize the wudu every time he needs to perform it.

Namun, umat Islam telah kehilangan garis halus yang memisahkan perkara yang memerlukan pemikiran daripada perkara yang tidak memerlukan pemikiran. Akibatnya, umat Islam mula membincangkan perkara-perkara yang tidak memerlukan perincian sebegitu dengan cara yang sangat panjang dan terperinci. Seorang syeikh akan menghabiskan masa setahun untuk menerangkan hukum-hukum wuduk kepada orang ramai, walaupun beberapa perkara praktikal sudah memadai. Selain itu, individu lain pula menulis berjilid-jilid karya tentang wuduk, taharah, pergerakan solat, dan perkara-perkara lain seumpamanya.

Untuk menangani isu ini, seseorang mesti menyedari bahawa proses pemikiran menghendaki individu itu merasai dan memahami perkara yang sedang dibincangkan. Tiada seorang pun dapat memikirkan isu-isu yang berada di luar skop deria mereka, kecuali terdapat bukti yang sahih mengenai isu-isu tersebut yang datang daripada sumber yang telah diiktiraf kebolehpercayaannya oleh akal. Dalam konteks ini, umat Islam beriman kepada Jin, Malaikat, Hari Kiamat, Syurga dan Neraka, serta aspek-aspek lain daripada perkara ghaib. Keimanan terhadap hakikat-hakikat tersebut dibina di atas bukti yang meyakinkan yang ditetapkan melalui akal, yang berbeza daripada metafizik, yang berasaskan spekulasi semata-mata.

In order to address this issue, one must realize that the thinking process requires that the individual sense and comprehend the issue at hand. No one can think about issues that are beyond the scope of their senses unless an authentic evidence regarding such issues comes from a source that the rationale has already established as credible. Within this context, Muslims believe in the Jinn, the Angels, the Day of Judgment, Paradise and Hell-fire, and other aspects of the Ghaib. The belief in such realities is built upon the conclusive evidence that is established through the intellect, to be distinguished from metaphysics, which is based upon pure speculation.

Baru-baru ini, pemikiran metafizik telah meresap ke dalam proses berfikir umat Islam.

Recently, the metaphysical thinking has seeped into the thinking process of the Muslims.

Hari ini, orang Islam menzahirkan pemikiran metafizik dalam dua aspek:

Nowadays, the Muslims manifest the metaphysical thinking in two aspects:

Kegagalan untuk memahami had proses pemikiran dan minda manusia telah menyebabkan umat Islam membincangkan perkara-perkara yang berkaitan dengan perkara ghaib menggunakan akal dan pancaindera mereka sendiri. Akibatnya, isu-isu seperti jin menduduki ruang yang sangat besar dalam pemikiran umat Islam, sehingga sesetengah pihak sampai mendakwa bahawa mereka boleh berkomunikasi dengan jin. Contoh lain bagi isu seperti ini ialah perbincangan yang berkisar tentang Sifat-sifat Allah dan sama ada sifat-sifat tersebut merupakan sebahagian daripada Zat-Nya atau tidak. Walaupun umat Islam wajib beriman dengan kewujudan realiti-realiti sebegini, iman tersebut mesti dihadkan kepada nas dalil dan tidak boleh melangkaui batasnya, kerana proses pemikiran memerlukan pancaindera untuk berlaku. Cubaan untuk memulakan proses pemikiran ke atas realiti-realiti yang tidak dapat difahami atau dideria oleh minda manusia hanya akan menghasilkan khayalan spekulatif yang tidak mempunyai sebarang pemikiran.

Failure to understand the limits of the thinking process and the human mind has resulted in Muslims discussing issues related to the Ghaib using their own mind and senses. As a result, issues such as the jinn occupy a very large space in the thinking of Muslims, to the extent that some even claim that they can communicate with the jinn. Another example of such an issue is the discussion that revolves around the Attributes of Allah and whether or not they are part of His Entity. Although Muslims must believe in the existence of such realities, this belief must be limited to the text of the evidence and cannot venture beyond it because the thinking process requires sensation in order to occur. Attempting to initiate the thinking process upon realities that the human mind cannot comprehend or sense will result in speculative imagination devoid of any thought.

Banyak sebab yang menyumbang kepada tahap pemikiran sedemikian. Satu sebab yang penting ialah membincangkan keadaan semasa Ummah Islam boleh membawa kepada masalah dengan golongan elit pemerintah. Akibatnya, orang ramai beralih kepada isu-isu sebegini kerana ia mungkin tidak menimbulkan masalah kepada pihak berkuasa. Malah, golongan elit pemerintah mungkin juga menggalakkan pemikiran jenis ini untuk mengalihkan perhatian orang Islam daripada isu-isu sebenar yang mereka hadapi. Sebab lain ialah tahap pemikiran yang rendah di kalangan orang Islam mungkin mendorong individu untuk membincangkan isu-isu sebegini, kerana metafizik tidak memerlukan pemikiran yang serius, sesuatu yang sukar bagi ramai orang untuk memulakannya. Yang diperlukan oleh pemikiran metafizik hanyalah membawa cerita dan melepaskan imaginasi tanpa perlu mengemukakan sebarang bukti konkrit untuk membina hujah atau dalil, dan inilah sesuatu yang boleh dilakukan oleh sesiapa sahaja dengan agak mudah dan selesa.

Many reasons contributed to such a level of thinking. One important reason is that discussing the current situation of the Muslim Ummah may lead to some problems with the ruling elite. As a result, people would shift towards such issues because they may not be problematic to the ruling establishments. In fact, the ruling elite may even encourage this type of thinking to distract the Muslims from the real issues facing them. Another reason is that the low level of thinking that exists among Muslims may push the individuals to discuss such issues because metaphysics does not require serious thinking, which is difficult for many people to initiate. All that metaphysical thinking requires is bringing stories and unleashing the imagination without the need to establish any concrete evidence to build a case or argument, which is something that anyone can do with relative ease and comfort.

Qadriyya Ghaibiyya merujuk kepada peralihan hubungan perbuatan daripada Hukum Syara' kepada apa yang mungkin dibayangkan seseorang sebagai Ilmu Allah. Contoh mentaliti sedemikian ialah mendakwa bahawa kemunduran dan kemerosotan umat Islam pada masa ini adalah takdir mereka yang tidak boleh ditangani atau diubah, atau menggunakan Du'a sebagai satu-satunya cara untuk mengubah keadaan umat Islam tanpa memulakan sebarang tindakan, atau mendakwa bahawa jin dan syaitan adalah punca sesetengah penyakit dan cara untuk menyembuhkan penyakit itu ialah dengan berhubung dengan mereka.

Qadriyya Ghaibiyya refers to shifting the connection of the actions from the Hukm Sharii to what someone may imagine as the Knowledge of Allah. Examples of such a mentality are claiming that the current backwardness and decline of the Muslims is their destiny that cannot be addressed or changed, or using the Du’a as the only means of changing the situation of Muslims without initiating any action, or claiming that the jinn and the shayateen are the cause of some diseases and that the way to cure the disease is to communicate with them.

Muslim wajib beriman bahawa sebab-akibat ialah hukum semula jadi yang Allah (SWT) tetapkan di alam semesta ini.

Muslims must believe that Cause-and-Effect is a natural law that Allah (swt) set in this universe.

Kesan itu hanya akan berlaku jika sebabnya wujud. Sebagai contoh, kemenangan tidak dapat tercapai melainkan sebab-sebabnya wujud, seperti keyakinan tegas tentera terhadap matlamatnya, kebijaksanaan para pemimpinnya, serta tahap persediaan dan perancangan. Begitu juga, penyembuhan penyakit mempunyai sebab, iaitu ubat yang betul. Nabi ﷺ bersabda, "Wahai hamba Allah! Berubatlah kamu, kerana Allah menciptakan penyakit dan ubatnya." Dalam satu peristiwa, seorang lelaki datang kepada Nabi ﷺ meminta baginda berdoa untuk untanya supaya sembuh daripada penyakit kulit. Nabi ﷺ berkata kepada lelaki itu, "Tambahkan dalam doamu sedikit ter," yang menunjukkan bahawa doa sahaja tidak akan mencapai matlamat itu. Dalam peristiwa lain, Nabi ﷺ berkata kepada seorang lelaki yang ingin melepaskan untanya sambil bergantung kepada tawakkal untuk melindunginya, "Ikatlah ia, kemudian bertawakkallah." Demikian juga, membangkitkan semula umat Islam daripada keadaan mereka yang sekarang tidak akan berlaku melalui doa dan ibadah semata-mata, tetapi melalui memulakan perubahan dan berusaha ke arah mewujudkan kebangkitan. Allah (SWT)

The effect will occur only if the cause exists. For example, victory cannot materialize unless its causes exist, such as the army’s firm conviction in its objectives, the shrewdness of the leaders, and the level of preparation and planning. Also, curing a disease has a cause, which is the correct medication. The Prophet (saaw) said, "O servant of Allah! Seek medical treatment since Allah created the disease and the medication." In one incident, a man came to the Prophet (saaw) asking him to make Du’a to his camel to cure her from a skin disease. The Prophet (saaw) told the man, "Add to your Du’a some tar," indicating that the Du’a by itself will not accomplish the objective. In another incident, the Prophet (saaw) told a man who wanted to unleash his camel while depending on the tawakul to protect her, "Leash her, and then have the tawakul." By the same token, reviving the Muslims from their current status quo will occur not by Du’a and ibadah alone but through initiating the change and working towards creating the revival. Allah (swt)

Seperti yang telah disebutkan sebelum ini, cara berfikir secara intelektual ialah satu proses yang melibatkan realiti, minda manusia yang sihat, deria-deria yang memindahkan realiti kepada minda sebagai sensasi, dan maklumat terdahulu yang dihubungkan oleh minda dengan sensasi tersebut untuk menghasilkan satu pemikiran. Oleh itu, kaedah intelektual melibatkan pemikiran tentang realiti yang dihadapi, atau tentang isu tersebut sebagaimana adanya. Namun, kaedah saintifik pula berasaskan kepada menjalankan eksperimen dan mencapai kesimpulan berdasarkan data yang dikumpulkan. Mana-mana jenis penyelidikan saintifik tidak bergantung kepada keadaan atau realiti sebagaimana adanya, sebaliknya memerlukan bahan yang sedang dikaji itu didedahkan kepada persekitaran yang berbeza daripada persekitaran semula jadinya, dan kemudian memerhatikan kesan syarat-syarat yang dikenakan itu ke atas bahan tersebut. Proses ini dikenali sebagai eksperimen saintifik, yang merupakan asas utama kaedah berfikir saintifik.

As previously mentioned, the intellectual way of thinking is a process which involves the reality, a sound human mind, senses which transfer the reality to the mind as a sensation, and previous information which the mind links to the sensation to produce a thought. Thus, the intellectual method entails thinking about the reality at hand or the issue as it is. However, the scientific method is based upon performing experiments and reaching a conclusion based on the data collected. Any kind of scientific research does not depend on the situation or the reality as is but necessitates subjecting the material under scrutiny to an environment different than its natural environment and then observing the impact of these imposed conditions on the material. This process is referred to as the scientific experiment, which constitutes the cornerstone of the scientific method of thinking.

Kaedah saintifik ialah cabang daripada kaedah rasional kerana, sama seperti kaedah rasional, proses saintifik memerlukan suatu realiti, deria untuk mempersepsikan realiti tersebut, dan otak manusia untuk melakukan kajian serta analisis bagi mencapai sesuatu kesimpulan.

The scientific method is a branch of the rational method because, like the rational method, the scientific process requires a reality, senses in order to perceive the reality, and a human brain in order to perform the research and analysis to arrive at a conclusion.

Namun, perbezaannya terletak pada jenis realiti yang terlibat, dan akibatnya jenis penyelidikan serta analisis yang dijalankan dalam proses saintifik akan berbeza daripada proses rasional. Kaedah saintifik tidak boleh digunakan dalam semua disiplin kerana tidak semua perkara boleh dikenakan eksperimen. Walaupun bidang ilmu seperti fizik, biologi dan kejuruteraan boleh dibincangkan berdasarkan eksperimen, bidang ilmu seperti falsafah, sejarah, ekonomi, undang-undang dan doktrin kepercayaan tidak boleh dibincangkan menggunakan kaedah saintifik kerana disiplin-disiplin tersebut bukanlah bahan ketara yang boleh dikenakan eksperimen dan pengukuran. Sebagai contoh, menguji secara saintifik kesan sesuatu ideologi terhadap kemajuan sesebuah negara memerlukan satu negara didedahkan kepada ideologi itu dan sebuah negara lain dihapuskan daripada ideologi tersebut, untuk menentukan sama ada ideologi itu membawa kemajuan.5 Kajian sedemikian berada di luar skop kaedah eksperimen kerana seseorang tidak boleh memaksa negara, individu atau masyarakat didedahkan kepada keadaan sedemikian rupa. Namun, seseorang boleh memerhatikan negara atau individu sebagaimana adanya atau sepanjang sejarah, lalu sampai kepada kesimpulan rasional bahawa ideologi itu membawa kemajuan kepada sesebuah negara. Satu lagi perbezaan penting antara kaedah saintifik dan kaedah rasional ialah pada jenis fakta atau kesimpulan yang dicapai oleh kedua-dua cara berfikir ini. Kaedah saintifik membawa kepada penetapan fakta yang relatif dan bukan mutlak kerana ia berasaskan pengukuran yang relatif.

Jenis pemikiran ini boleh terzahir dalam dua aspek.

This type of thinking can manifest in two aspects:

1. Pemikiran Berangan-angan: Apabila seseorang mempunyai kecenderungan emosi untuk sampai kepada kesimpulan tertentu, dia berharap peristiwa-peristiwa akan membawa kepada hasil itu. Akibatnya, dia mula mentafsirkan segala-galanya berdasarkan harapan tersebut. Peranan akal dalam jenis pemikiran ini ialah untuk membenarkan hasil yang diingini dan cuba membuktikan kesahihannya. Sebagai contoh, sesetengah orang mempunyai kesetiaan tertentu kepada sesebuah rejim, dan berdasarkan keterikatan emosi ini, mereka berharap rejim tersebut adalah sebuah sistem yang adil. Berdasarkan harapan itu, mereka membuat kesimpulan bahawa sesebuah rejim itu adil, dan mereka membenarkan tindakan rejim tersebut supaya sesuai dengan kesimpulan ini, walaupun pembenaran itu bermakna menafikan fakta yang jelas sama sekali.

1. Wishful Thinking: When a person possesses an emotional inclination to reach a specific conclusion, he wishes the events to lead to this result. As a result, he would start interpreting everything based upon this wish. The intellect’s role in this type of thinking is to justify the wished for result and attempt to prove its case. For example, some people have a certain loyalty to a regime, and based upon this emotional attachment, they would wish that this regime is a just system. Based upon this wish, they would conclude that a certain regime is just, and they would justify the actions of this regime in order to fit this conclusion, even if this justification amounted to denying clear facts altogether.

Angan-angan kosong ini juga tampak dalam hasrat ramai umat Islam agar sesebuah negara menjadi Negara Islam. Hidup di bawah Sistem Islam ialah impian setiap Muslim, tetapi bagi sebahagian orang, hasrat ini boleh mendorong mereka melabelkan mana-mana rejim sebagai Islamik semata-mata berdasarkan kehadiran simbol-simbol tertentu Islam.

The wishful thinking also manifests in the wish of many Muslims for a certain state to be an Islamic State. Living under the Islamic System is the wish of every Muslim, but for some, this wish may incline them to label any regime as Islamic based upon the presence of certain symbols of Islam.

Orang-orang seperti itu kemudian akan menggunakan keberadaan simbol-simbol ini untuk mendakwa bahawa sesebuah negara itu adalah negara Islam.

Such people would then use the existence of these symbols to claim that a particular state is Islamic.

Dan jika negara yang dimaksud sebenarnya adalah negara kufur, maka individu-individu seperti ini akan berusaha membenarkannya demi mendukung kesimpulan yang mereka inginkan, yaitu bahwa negara tersebut adalah negara Islam.

Kesempitan dalam berfikir merujuk kepada ketidakupayaan untuk menjalankan kajian yang menyeluruh dalam pelbagai isu. Ia mungkin berpunca daripada keterikatan yang kuat kepada status quo, atau daripada menghadkan perbincangan kepada status quo, atau kekurangan maklumat atau sumber ilmu bagi individu tersebut.

Narrowness in thinking refers to the inability in conducting comprehensive research in different issues. It could either result from the strong attachment to the status quo or from limiting the discussion to the status quo, or the lack of information or sources of knowledge to the individual.

Sekatan-sekatan sebegini lama-kelamaan akan menjadikan individu itu seorang yang terasing, yang membataskan skop pemikirannya kepada status quo. Malah, jenis pemikiran ini menyerupai pemikiran yang dangkal, dan ia mungkin menjadi salah satu punca di sebalik pemikiran dangkal. Jenis pemikiran ini berbeza daripada pengkhususan dalam satu bidang, kerana pengkhususan bermakna memberi tumpuan kepada satu aspek bagi membangunkan kreativiti dalam bidang tertentu. Orang sebegini tidak sempit skop pemikirannya, sebaliknya fokus pada satu aspek. Walau bagaimanapun, pemikir yang sempit tidak mampu berfikir tentang sebarang isu, sama ada umum atau khusus, dan skop pemikirannya terhad serta biasanya tidak melangkaui pemikiran tentang mata pencariannya dan perkara-perkara yang berkaitan dengannya. Sebagai contoh, seorang peniaga mungkin mengenali semua pelanggannya dan keperluan mereka, serta butiran barang dagangannya. Namun, orang yang sama, jika sempit pemikirannya, akan mengelak daripada sebarang perbincangan intelektual. Jika dia menyertai perbincangan sebegini, penglibatannya akan bersifat dangkal dan semata-mata bertujuan untuk menunjukkan bahawa dia juga mempunyai sesuatu untuk dikatakan.

Such constraints eventually shift the individual into an isolated person who restricts the scope of his thinking to the status quo. In fact, this type of thinking is similar to the superficial thinking, and it could be one of the reasons behind the superficial thinking. This type of thinking is distinct from being specialized in one area because specialization means to focus in one aspect in order to develop creativity in a specific field. Such a person is not narrow in the scope of his thinking but is focused in one aspect. However, the narrow thinker cannot think in any issue, general or specific, and the scope of his thinking is limited and usually does not extend beyond thinking in his livelihood and related matters. For example, a merchant may know all of his customers and their needs, as well as the details of his merchandise. However, the same person, if narrow in his thinking, would avoid any intellectual discussion. If he participates in any such type of discussion, his participation will be superficial and for the sole purpose of showing that he has something to say.

Logik ialah disiplin Yunani kuno yang ditetapkan oleh ahli falsafah Yunani klasik. Mereka menggunakannya untuk mengkaji apa sahaja aspek, sama ada yang berkaitan dengan perkara dalam lingkungan deria atau yang berada di luar deria. Mereka menggunakannya dalam membincangkan Tuhan, Sifat-Sifat-Nya, dan Zat-Nya, di samping isu-isu lain seperti alam dan keadilan. Cara berfikir ini dibina atas susunan falsafah yang tertentu, yang membawa seseorang kepada mencapai hasil-hasil tertentu. Format khusus yang mencirikan logik terdiri daripada dua premis: premis major, yang menyatakan suatu kaedah umum atau fenomena alam, dan premis minor, yang boleh menjadi suatu idea atau isu khusus yang mesti difikirkan oleh orang itu. Berdasarkan hubungan antara kedua-dua premis tersebut, ahli logik mencapai suatu kesimpulan.

Logic is an old Greek discipline set by the classical Greek philosophers. They applied it to any aspect, whether they relate to things within or beyond the senses. They employed it in discussing God, His Attributes, and His Essence, in addition to other issues such as nature and justice. This way of thinking is built upon a specific philosophical order that leads a person to reach specific results. The specific format which characterizes logic consists of two premises: The major premise, which states a general rule or natural phenomenon, and the minor premise, which could be a specific idea or issue that the person must think about. Based on the relationship between the two premises, the logician reaches a conclusion.

Ahli logik tidak menekankan kesahihan atau ketepatan mana-mana premis atau analisis logik ini. Sebaliknya, penekanan diletakkan pada aspek formaliti. Dalam Ibn Taymiyya Against the Greek Logicians, karya Hallaq, beliau menyatakan: "Sifat yang wujud secara semula jadi dalam silogisme menjadikannya hampir tidak lebih unggul daripada qiyas, kerana betapa sahnya sesuatu silogisme sekalipun, ia tidak dapat, semata-mata melalui bentuknya, membawa kepada kesimpulan yang pasti."

Logicians do not emphasize the soundness or correctness of any of these premises or logical analysis. Rather, the emphasis is on the formality. In Ibn Taymiyya Against the Greek Logicians, by Hallaq, he states: "The inherent nature in Syllogism renders it hardly superior to analogy, because however valid the syllogism may be, it cannot, by virtue of form alone, lead to a certain conclusion.

"Subjek perbahasan itu, bukan bentuknya, yang menentukan kebenaran kesimpulan… Cara penaakulan silogistik tidak akan menghasilkan kesimpulan yang pasti semata-mata berdasarkan bentuk."

It is the subject matter of the argument, not its form, that determines the truth of the conclusion…A syllogistic mode of reasoning will not result in a certain conclusion by virtue of form alone."