Silogisme ini nampaknya kelihatan sebagai satu latihan minda yang sangat menarik, yang mungkin menggoda ramai orang untuk menggunakannya. Walaupun ia boleh diaplikasikan dalam matematik, pendekatan logik tidak dapat berfungsi dalam fiqh, akidah, dan politik. Beberapa contoh akan menggambarkan sifat logik yang menyesatkan apabila ia disalahgunakan.

This syllogism seems outwardly to be a very appealing mental exercise, which may tempt many people to use it. Although it could be applied in math, the logical approach cannot function in jurisprudence, Aqeedah, and politics. A few examples will illustrate misleading nature of logic if misapplied.

Logik dalam Fiqh Salah satu malapetaka terbesar yang menimpa dunia Fiqh ialah pengenalan logik dalam memahami teks hukum. Satu contoh mudah akan menunjukkan ketidakmampuan untuk sampai kepada kesimpulan yang betul menggunakan pendekatan logik. Dalam kehidupan, orang meminjam wang untuk pelbagai keperluan. Begitu juga, Haji ialah satu perkara penting yang mesti dilaksanakan oleh umat Islam. Kesimpulan logiknya ialah umat Islam mesti meminjam wang untuk Haji. Kesimpulan ini adalah salah kerana Haji hanya wajib ke atas mereka yang mampu. Orang yang tidak mempunyai wang tidak perlu berhutang. Kesilapan kesimpulan ini berpunca daripada kesilapan pada hujah kedua, walaupun ia kelihatan betul. Hujah yang betul ialah Haji ialah satu amalan penting yang mesti dilakukan oleh umat Islam jika mereka mampu.

Logic in Jurisprudence One of the greatest disasters to befall the world of Fiqh was the introduction of logic in understanding the legal text. A simple example will demonstrate the inability of reaching the correct conclusion using the logical approach. In life, people borrow money for many things. Also, the Hajj is an important thing that Muslims must perform. The logical conclusion is that Muslims must borrow money for Hajj. This conclusion is false because Hajj is obligatory only on those who are capable. The one who does not have money does not need to borrow. The fallacy of this conclusion came from the fallacy of the second argument, although it seems correct. The correct argument is that Hajj is an important act that Muslims must do if they are capable.

Logik dalam Akidah Walaupun mungkin kelihatan sebaliknya, penggunaan logik dalam akidah boleh membawa kepada kesimpulan yang salah. Sebagai contoh, seseorang boleh menetapkan sebagai premis major beliau bahawa setiap makhluk tidak kekal dan akan binasa, dan sebagai premis minor bahawa Jannah dan Neraka telah dicipta, lalu membuat kesimpulan logik bahawa Jannah dan Neraka juga akan binasa. Kesimpulan ini salah kerana premis major itu sendiri salah. Hujah pertama hanya terpakai kepada kehidupan dunia ini, tetapi ia tidak boleh digeneralisasikan untuk merangkumi Akhirat. Akhirat ialah keadaan yang berbeza, yang berada di luar jangkauan deria dan pemahaman manusia. Oleh itu, hukum-hukum kehidupan dunia tidak boleh diterapkan ke atasnya.

Logic in Aqeedah Although it may seem otherwise, the use of logic in Aqeedah may lead to erroneous conclusions. For example, one can establish as his major premise that every creation is not eternal and will end and as his minor premise that Jannah and the Hell-Fire are created, leading to the logical conclusion that Jannah and Hell-Fire will end. This conclusion is wrong because the major premise is wrong. The first argument applies only to this life, but it cannot be generalized to include the Hereafter. The Hereafter is a different situation which is beyond the human sensation and comprehension. Therefore, the rules of this life cannot be applied to it.

Logik dalam Pemikiran Politik Salah satu perangkap paling berbahaya dalam pemikiran politik umat Islam pada masa kini berpunca daripada penggunaan logik untuk sampai kepada kesimpulan politik. Sebagai contoh, apabila seseorang merumuskan pendapat politik mengenai dasar Britain dan Amerika Syarikat terhadap Kesatuan Eropah, dia mungkin menetapkan sebagai premis major bahawa Amerika akan cuba menghalang perpaduan Eropah, dan sebagai premis minor bahawa dasar Britain berkait dengan dasar Amerika Syarikat. Kesimpulan logiknya ialah Britain cuba menghalang perpaduan Eropah.

Logic in Political Thinking One of the most dangerous pitfalls in the political thinking of the Muslims nowadays results from the use of logic to arrive at political conclusions. If, for instance, in formulating a political opinion about the policies of Britain and the US towards the European Union, one were to establish as his major premise that America would try to prevent the unity of Europe and as his minor premise that British policy is connected to the US policy, the logical conclusion would be that Britain tries to prevent the unity of Europe.

Kesimpulan itu tidak tepat kerana Britain sebenarnya sangat berminat untuk mencapai perpaduan Eropah selagi ia selari dengan kepentingannya. Jika dasar British kelihatan menentang perpaduan itu, penentangan ini adalah usaha untuk mengarahkan perpaduan itu lebih menurut kepentingannya atau untuk mempengaruhi dasar Amerika Syarikat di Eropah, dan ia tidak lahir daripada kekurangan keinginan untuk mencapai perpaduan Eropah. Kesilapan logik dalam kesimpulan analogi ini berpunca daripada kesilapan pada premis kedua. Britain, sebagai sebuah negara berdaulat dan bekas kuasa besar, tidak akan bersetuju untuk meletakkan dasarnya bergantung kepada dasar mana-mana negara lain, walaupun Amerika. Meskipun kedua-duanya tergolong dalam Blok Barat yang sama, percanggahan kepentingan kadangkala boleh timbul.

The conclusion is not correct because Britain would be very enthusiastic in achieving the European unity as long as it is within its interests. If the British policy seems to oppose the unity, this opposition is an attempt to steer the unity more towards its interests or to attempt to influence the US policy in Europe and not borne out of any lack of desire to achieve the European unity. The fallacy of the conclusion in this analogy is due to the fallacy of the second premise. Britain, as a sovereign nation and a former superpower, would not accept to have its policy linked to the policy of any other nation, even America. Although both of them belong to the same Western Camp, a conflict of interest may emerge at times.

Ketiga contoh ini menunjukkan bahawa logik tidak selalu membawa manusia kepada kesimpulan yang betul.

These three examples demonstrate that logic does not always lead people to the correct conclusion.

Adalah berfaedah untuk menyebut contoh Ibn Taymiyyah bagi menggambarkan sifat mengelirukan dalam menggunakan logik di luar konteksnya. Ibn Taymiyyah memandang logik sebagai "daging unta yang disembelih yang ditemui di puncak sebuah gunung; daging itu tidak cukup baik untuk menjustifikasikan pendakian ke gunung tersebut, dan jalan yang menuju ke sana juga tidak mudah untuk diikuti" (Hallaq, Ibn Taymiyya Against the Greek Logicians).

It is worthwhile to mention the example of Ibn Taymiyyah to illustrate the misleading nature of using logic out of its context. Ibn Taymiyyah viewed logic as "the flesh of a slaughtered camel found on the summit of a mountain; the flesh is not good enough to warrant climbing the mountain, nor is the road leading to it easy to follow (Hallaq, Ibn Taymiyya Against the Greek Logicians).

Sebab mengapa logik tidak membawa kepada kesimpulan yang betul ialah kerana ia tidak mengambil kira realiti dan tidak cuba menganalisisnya. Sebaliknya, ia membina kesimpulan berdasarkan hubungan antara dua premis. Cara berfikir yang betul memerlukan pemahaman terhadap realiti, kemudian cuba mencari hukum yang boleh diterapkan ke atas realiti tersebut. Sekadar menetapkan premis-premis tertentu dan memberi tumpuan kepada hubungan antara premis-premis itu serta bentuk hujahnya tidak akan menghasilkan sebarang kesimpulan tentang realiti. Contoh pertama membincangkan perkara syariah, dan kesimpulan yang betul mengenai isu-isu berkaitan syariah ditetapkan melalui dalil daripada nas syarak.

The reason why logic does not lead to correct conclusions is because it does not regard reality nor does it attempt to analyze it. Rather, it builds a conclusion based on the relationship between two premises. The correct way of thinking necessitates understanding the reality and then attempting to find the rule that could be applied to the reality. Simply establishing certain premises and focusing on the relationship between the premises and the form of the argument will not result in any conclusion about the reality. The first example discusses an Shariah matter, and the correct conclusion regarding issues related to the Shariah is established by the evidence from the legal text.

Argumen kedua gagal mengakui sejak awal lagi bahawa keseluruhan perbincangan itu berada di luar jangkauan akal. Dan contoh ketiga tidak membina hujahnya berdasarkan kefahaman tentang susunan dunia serta kedudukan kedua-dua negara terkemuka dan negara-negara pesaing, yang mesti difahami sebelum cuba memahami dasar British di Eropah.

The second argument fails to acknowledge from the very beginning that the entire discussion is beyond the intellect. And the third example does not build its case based upon an understanding of the world order and the position of both the leading nations and the competing nations, which must be understood before attempting to comprehend the British policy in Europe.

Selain itu, cara berfikir secara logik adalah salah kerana ia menggunakan generalisasi. Dan oleh kerana intipati logik adalah berdasarkan rangkaian premis serta hanya memberi perhatian kepada bentuk, ia berpotensi menjauhkan seseorang daripada realiti. Seorang faqih yang berwibawa tidak membuat generalisasi berdasarkan persamaan yang zahir. Sebaliknya, beliau bersungguh-sungguh memahami setiap isu atau keadaan secara berasingan dan menyeluruh, kemudian beliau mencari dalil daripada sumber-sumber perundangan dan mengaplikasikan dalil tersebut kepada isu yang khusus. Tidak memadai baginya untuk merujuk kepada idea-idea umum seperti maslahah atau maqasid Syariah lalu membuat kesimpulan berdasarkannya.

In addition, the logical way of thinking is wrong because of its use of generalization. And because the essence of logic is based on a sequence of premises and pays attention only to the form, it has the potential to push a person away from the reality. A sound Faqih does not generalize based on apparent similarity. Rather, he exerts his effort in understanding each issue or situation independently and thoroughly, and then he searches for the evidence from the legislative sources and applies the daleel to a specific issue. It is not enough for him to refer to general ideas such as interest or the objective of Shariah and then conclude a result based on this.

Contoh kesimpulan yang keliru akibat generalisasi berasaskan logik boleh dilihat dalam hujah berikut. Seseorang boleh menyatakan, menurut logik, bahawa Islam tidak membebankan manusia, yang dengan sendirinya merupakan satu generalisasi, dan sebagai premis kedua, bahawa menyewa rumah itu membebankan. Oleh kerana memiliki tempat berteduh ialah keperluan asas manusia, maka kesimpulan logiknya ialah, dengan sendirinya, Islam membenarkan pembelian rumah dengan mengambil pinjaman daripada bank yang melibatkan riba bagi mengelakkan beban sewa. Apa yang gagal ditangani oleh hujah ini ialah bahawa keperluan mendesak (Darurah) bukanlah kaedah umum yang terpakai kepada semua keadaan, tetapi hanya kepada situasi tertentu yang disebutkan dalam nas-nas Islam. Selain itu, konsep bahawa Islam tidak membebankan manusia hanyalah menyatakan suatu fakta: apa sahaja yang Allah (SWT) telah turunkan sebagai halal dan haram berada dalam kemampuan manusia untuk melaksanakannya tanpa beban yang berlebihan. Namun, makna beban pada hari ini digunakan melalui logik untuk membenarkan menghalalkan apa yang Islam telah haramkan.

And example of the erroneous conclusion that may result from logical-based generalization is apparent in the following argument. One can state, according to logic, that Islam does not overburden the human being, which in itself is a generalization, and as a second premise, that renting houses is burdensome. Because having shelter is a basic need for the human being, then the logical conclusion is that, by necessity, Islam allows buying houses by taking loans from the bank which involve riba to avoid the burden of renting. What this argument fails to address is that necessity (Darurah) is not a general rule that applies to all situations but only to specific situations mentioned in the Islamic text. Also, the concept of Islam not overburdening the human being simply states a fact: Whatever Allah (swt) did reveal as halal and haram lay within the capability of the human being to apply without excessive burden. However, the notion of burden nowadays is used through logic to justify making halal what Islam made haram.

Pemikiran logik sebegini sangat lumrah di kalangan orang Islam, terutamanya dalam bidang fiqh. Akibatnya, ramai orang memetik "justifikasi logik bagi hukum Syariah" seperti mendakwa bahawa puasa (siyam) membersihkan otak daripada sisa metabolisme, atau bahawa sujud membantu melepaskan cas elektrik daripada kepala. Ramai yang lain pula membuat dakwaan bahawa Islam menjadikan kesaksian wanita kurang daripada lelaki dalam beberapa perkara kerana kekurangan kefahamannya, lalu membuat kesimpulan bahawa hukum sedemikian tidak lagi sah atas premis bahawa wanita hari ini telah berpelajaran. Dan ada pula yang mengaitkan puasa dengan rukyah anak bulan atas premis bahawa orang Islam dahulu buta huruf, lalu membuat kesimpulan bahawa penggunaan hisab dibolehkan dalam menentukan permulaan dan akhir Ramadan atas premis bahawa orang Islam kini tidak lagi buta huruf.

Such a logical thinking process is very common among Muslims, particularly in jurisprudence. As a result, many people cite "Logical justifications for Shariah rules" such as claiming that siyam (fasting) purifies the brain from its metabolic wastes, or that sujood helps discharge the electric charge from the head. Many others would make such claims that Islam made the testimony of the woman less than that of the man in certain issues because of her lack of understanding and conclude that such a rule is no longer valid on the premise that women today are educated. And yet others would link the fasting to the sighting of the moon on the premise that Muslims were illiterate, concluding as a result that the use of calculations are allowed in determining the beginning and end of Ramadan on the premise that Muslims are no longer illiterate.

Selain itu, ramai ahli fiqh menggeneralisasikan konsep keperluan mendesak (Darurah) dan menerapkannya ke atas semua keadaan, sedangkan Islam hanya menerapkan Darurah dalam keadaan-keadaan tertentu. Semua hujah yang salah ini berpunca daripada penggunaan pemikiran logik yang dipisahkan daripada konteksnya.

Furthermore, many jurists generalize the concept of necessity (Darurah) and apply it to all situations, whereas Islam applied Darurah only in specific situations. All of these erroneous arguments result from the use of logical thinking taken out of context.

Untuk menangani cara berfikir ini, umat Islam mesti dilatih untuk memahami keadaan sebagaimana adanya, bukan melalui pendekatan Sofistik ini. Umat Islam mesti menyedari bahawa proses yang terlibat dalam menetapkan Aqidah, memahami nas-nas perundangan, dan merumuskan pandangan politik adalah unik. Mereka juga mesti menghadkan penggunaan logik kepada bidang seperti matematik.

In order to address this way of thinking, Muslims must be trained to understand the situation as it is rather than through this Sophistic approach. The Muslims must realize that the processes involved in establishing the Aqeedah, understanding the legal text, and formulating political opinions are unique. And they must restrict the application of logic to such areas as mathematics.

Cara berfikir yang betul menuntut setiap orang untuk memulakan kajian terhadap sebarang isu dengan mempelajari keadaan (situasi) dengan betul, kemudian menghubungkannya dengan maklumat terdahulu bagi mencapai sesuatu kesimpulan. Bagi isu-isu Syarak, kajian mesti dibina di atas dalil-dalil Syarak yang sahih. Bagi semua isu lain, bukti yang sesuai diperlukan untuk menyokong kajian tersebut. Dalam kedua-dua keadaan, titik permulaan bagi sebarang kajian ialah mempelajari situasi, dengan kesimpulan sebagai destinasi akhirnya.

The correct way of thinking requires from any person to start searching any issue by studying the situation correctly and then linking it with previous information in order to reach a conclusion. For Sharii issues, the research must be constructed upon valid Sharii evidences. For all other issues, the appropriate evidence is required to substantiate the research. In either case, the starting point of any research is to study the situation, with the conclusion as the final destination.

Namun, disebabkan pemikiran yang dangkal, keadaannya terbalik di kalangan orang Islam. Mereka memulakan dengan kesimpulan yang telah ditetapkan terlebih dahulu, dan keseluruhan kajian disesuaikan untuk membenarkan kesimpulan yang telah diputuskan itu. Cara berfikir sebegini adalah pendekatan yang terpesong, yang menggagalkan tujuan sebenar pemikiran dan membatalkan misi pemikir itu sendiri.

However, due to the superficial thinking, the situation is reversed among Muslims. They begin with a pre-set conclusion, and the entire research is tailored to justify the conclusion that was already decided upon. This type of thinking is a twisted approach which defeats the entire purpose of thinking and cancels the mission of the thinker.

Baik berfikir secara dangkal mahupun bertaqlid, kedua-duanya secara semula jadi membawa kepada cara berfikir ini, kerana orang yang mengamalkannya biasanya menerima hasil atau kesimpulan sama ada berdasarkan angan-angan, atau kerana keperluan untuk menyesuaikan diri dengan orang ramai. Salah satu manifestasi cara berfikir ini ialah membenarkan tindakan dan keputusan para pemerintah, pegawai, syaikh, ulama dan tokoh pemikir yang terkemuka. Seluruh kajian bermula dengan kesimpulan yang telah ditetapkan terlebih dahulu, bahawa apa-apa keputusan atau tindakan yang dibuat oleh individu-individu sebegini adalah betul secara lalai. Selepas itu, pemikiran hanya dibatasi untuk mencari alasan dan penjelasan bagi membenarkan keputusan atau tindakan tersebut.

Both the superficial thinking as well as the imitation naturally result in this method of thinking because the one who utilizes it usually adopts the result or conclusion either based on, wishful thinking, or the need to blend with the crowd. One of the manifestations of this thinking is justifying the actions and decisions of the rulers, officials, shaykhs, scholars, and prominent thinkers. The entire research begins with the pre-determined conclusion that any decision or act made by such individuals is correct by default. Afterwards, the thinking is restricted to finding reasons and explanations to justify these decisions or actions.