Enam kitab hadis berikut lebih dikenali sebagai al-Sihah al-Sittah (enam kitab hadis sahih):

The following six books of ahadith are better known as the al- Sihah al-Sitta (the six authentic books of hadith):

1. Bukhari 2. Muslim 3. Abu Dawud 4. Nisa’i 5. Tirmidhi 6. Ibn Majah Tidak ada perselisihan mengenai lima kitab yang pertama, tetapi para ulama berbeza pendapat tentang Ibn Majah dan sama ada ia patut dimasukkan dalam enam kitab hadis atau tidak. Namun begitu, Ibn Majah akhirnya menjadi terkenal dan mendapat tempatnya di kalangan enam kitab hadis.

1. Bukhari 2. Muslim 3. Abu Dawud 4. Nisa’i 5. Tirmidhi 6. Ibn Maja There is no disagreement about the first five books, but the scholars did differ about Ibn Maja and as to whether it should be included in the six books of hadith or not. Nonetheless, Ibn Maja eventually became famous and established its place amongst the six books of hadith.

Ramai orang beranggapan bahawa al-Sihah mesti bermaksud bahawa hadis-hadis yang sahih hanya terdapat dalam enam kitab hadis, tetapi anggapan ini juga tidak tepat. Hakikatnya, banyak hadis yang tidak dimasukkan ke dalam al-Sihah al-Sittah adalah setara, jika tidak lebih kuat, daripada banyak hadis dalam al-Sihah al-Sittah. Contohnya, hadis-hadis dalam Muwatta' Imam Malik telah dihimpunkan jauh lebih awal daripada hadis-hadis Bukhari, dan ia dianggap kitab yang paling sahih selepas Kitab Allah (SWTH). Walaupun begitu, Ibn Hazm berpendapat bahawa Sharh Ma'ani al-Athar karya Imam Tahawi lebih boleh dipercayai daripada Muwatta' Imam Malik.

Many people think that al-Sihah must mean that the authentic hadith are only found in the six books of hadith, but this assumption is also incorrect. In fact, many of the ahadith not admitted in the al-Sihah al-Sitta are equal to, if not stronger than, many of the ahadith in the al-Sihah al-Sitta. For example, the ahadith of the Muwatta’’ of Imam Malik were compiled long before the ahadith of Bukhari and it was considered the most authentic book after the book of Allah (SWTH). Even then, Ibn Hazam was of the opinion that the Sharah Ma’ani al-Athar of Imam Tahawi was more reliable than the Muwatta’’ of Imam Malik.

Persoalannya kemudian tetap timbul: jika terdapat kitab-kitab lain yang memuatkan hadith yang lebih sahih berbanding al-Sihah al-Sitta, maka mengapa hanya enam kitab hadith yang masyhur ini dinamakan al-Sihah al-Sitta? Hakikatnya, walaupun kitab-kitab ini begitu termasyhur dan diterima di kalangan umat, masih belum diketahui bagaimana enam kitab hadith tersebut mendapat nama al-Sihah al-Sitta.

The question then remains, if other books contain more authentic ahadith than al-Sihah al-Sitta, then why are only the six famous books of ahadith called al-Sihah al-Sitta? The truth is that despite their widespread fame and acceptance in the umma, it is still unknown as to how the six books of ahadith came to be called al-Sihah al-Sitta.

Akhirnya, yang paling penting ialah bahawa semua pengarang kitab-kitab besar ini menetapkan syarat-syarat untuk memasukkan sesebuah hadis ke dalam kitab mereka. Jika syarat-syarat tersebut diingati ketika mempelajari kitab-kitab mereka, kita akan memperoleh kefahaman yang lebih mendalam tentang hadis-hadis dan ilmu yang diperoleh daripadanya. Sebagai contoh, kita akan mengetahui sebab di sebalik kesahihan atau kelemahan sesebuah hadis, serta kecacatan tersembunyi dalam periwayatan sesebuah hadis. Kita juga akan mempelajari kaedah yang betul tentang cara mengeluarkan hukum daripada hadis-hadis. Inilah mungkin sebabnya mereka dinamakan al-Sihah al-Sitta.

Ultimately, what matters is that all the authors of these great books put conditions for including a hadith in their books. If those conditions are kept in mind when studying their books, we gain a deeper understanding of the ahadith and the knowledge derived from them. For example, we learn the reason behind the authenticity or weakness of ahadith or the hidden flaws in the transmission of a hadith. We also learn the correct method of how to deduce rulings from the ahadith. This is possibly why they are called al-Sihah al-Sitta.

Tidak mungkin untuk meliputi pelbagai bidang hadis dalam pengenalan ini, tetapi sesiapa yang ingin mempelajari lebih lanjut sentiasa boleh merujuk kembali kepada banyak buku yang ditulis mengenai subjek ini. Di sini, saya akan merumuskan objektif setiap pengarang al-Sihah al-Sitta dan apa yang mereka maksudkan ketika menyusun hadis untuk kitab mereka.

It is not possible to cover the different fields of hadith in this introduction, but if anyone wishes to learn more, they may always refer back to the many books written on this subject. Here, I will summarize the objectives of each author of the al-Sihah al-Sitta and what they had in mind when compiling ahadith for their book.

Objektif Imam Bukhari ialah untuk mengajar kaedah bagaimana mengeluarkan hukum daripada hadis-hadis yang sahih. Setiap sub-bab diberi tajuk yang menunjukkan satu hukum yang dikeluarkan daripada hadis-hadis di bawah sub-bab tersebut. Inilah sebabnya dikatakan bahawa fiqh Imam Bukhari terdapat dalam tajuk-tajuknya [fiqh al-Bukhari fī Tarajimihī].

Imam Bukhari’s objective was to teach the method of how to deduce rulings from the authentic ahadith. Every sub-chapter is given a heading that indicates a ruling deduced from the ahadith under that sub-chapter. This is why it is said that the fiqh of Imam Bukhari is in his headings [fiqh al-Bukhari fī Tarajimihī].

Objektif Imam Muslim ialah menghimpunkan semua riwayat yang berbeza bagi satu hadith dalam satu kitab. Oleh sebab itu, adalah lebih mudah untuk mencari sesuatu hadith sahih yang khusus dalam Muslim berbanding dalam Bukhari.

Imam Muslim’s objective was to compile all the different trans- missions of one hadith in one book. For this reason, it is easier to find a specific authentic hadith in Muslim than it is in Bukhari.

Imam Nasa'i memberi tumpuan kepada penggalian hukum-hakam Syariat daripada hadith, sama seperti Imam Bukhari. Atas sebab itu, tajuk setiap sub-bab baharu adalah serupa dengan tajuk sub-bab dalam Bukhari. Tetapi Imam Nasa'i juga bertujuan untuk menghimpunkan hadith-hadith yang mempunyai kecacatan tersembunyi dalam periwayatannya. Adalah gaya tersendiri beliau untuk memulakan sesuatu sub-bab dengan hadith-hadith yang mempunyai kecacatan tersembunyi dalam periwayatannya, kemudian menganalisisnya sebagaimana para ulama hadith melakukannya. Beliau mengakhiri setiap sub-bab dengan hadith yang beliau anggap paling sahih dalam sub-bab tersebut.

Imam Nisa’i concentrated on deducing rulings of the Shari‘a from the ahadith, like Imam Bukhari. For this reason, the heading of each new sub-chapter is similar to that of a sub-chapter in Bukhari. But Imam Nisa’i also aimed to compile the ahadith that carry hidden flaws in their transmissions. It is his unique style to start a sub-chapter with the ahadith that have hidden flaws in their transmission and then analyze them as the hadith masters did. He ends every sub-chapter with the hadith which he considers to be the most authentic in that sub-chapter.

Imam Abu Dawud mengumpulkan semua hadis yang dikemukakan oleh para fuqaha sebagai dalil bagi hukum-hukum mereka; beliau juga memasukkan beberapa riwayat bagi satu hadis dalam kitabnya; dan apabila sesuatu hadis itu lemah, beliau akan memberikan komentar mengenainya. Namun, Imam Abu Dawud menempuh jalan yang berlawanan dengan Imam Nisa'i, kerana beliau memulakan setiap sub-bab dengan hadis yang sahih dan mengakhirinya dengan hadis yang paling lemah.

Imam Abu Dawud compiled all the ahadith that the jurists bring in support of their rulings; he also includes multiple transmissions of one hadith in his book; also, if a hadith is weak, he will comment on it. However, Imam Abu Dawud takes the opposite course of Imam Nisa’i in that he starts off every sub- chapter with a authentic hadith and ends it with the weakest.

Imam Tirmidhi membuka sub-bab baharu bagi setiap hadis atau kumpulan hadis yang digunakan oleh para fuqaha. Beliau tidak mengumpulkan pelbagai riwayat bagi satu hadis seperti Imam Nasa'i atau Imam Abu Dawud. Biasanya beliau meriwayatkan satu hadis yang menyokong salah satu daripada empat imam dalam sesuatu hukum Syariat di bawah satu sub-bab. Satu lagi kaedah yang digunakan oleh Imam Tirmidhi ialah meriwayatkan hadis-hadis yang belum pernah dibangkitkan oleh mana-mana ahli hadis yang lain mengenai sesuatu hukum Syariat tertentu, kemudian menunjukkan hadis-hadis lain yang menyokong [mengenai isu tersebut] dengan berkata, "lebih banyak hadis diriwayatkan mengenai perkara ini oleh si fulan." Ini bertujuan untuk menunjukkan bahawa terdapat lebih banyak hadis mengenai perkara tersebut. Beliau juga kerap memetik pendapat para fuqaha mengenai isu-isu tertentu.

Imam Tirmidhi opened new sub-chapters for each hadith or group of hadith used by the jurists. He does not gather multiple transmissions of one hadith like Imam Nisa’i or Imam Abu Dawud. He will usually narrate one hadith that is in favor of one of the four imams in a ruling of the Shari‘a under one sub-chapter. Another method employed by Imam Tirmidhi is to narrate the hadith which have never been previously raised by any other of the hadith masters on a specific Shari‘a ruling and then indicate to other supporting ahadith [on that issue] by saying, “more ahadith are narrated on this subject by so and so.” This is to show that there are more ahadith on the subject. He also frequently quotes the opinions of the jurists on certain issues.

Sunan Ibn Majah mengikuti pola yang sama dengan Sunan Abu Dawud, kecuali bahawa susunan hadis dalam Sunan Ibn Majah melebihi Sunan Abu Dawud. Sunan Ibn Majah mengandungi bilangan hadis lemah yang paling banyak dalam al-Sihah al-Sitta.

Sunan Ibn Maja follows the same pattern as Sunan Abu Dawud except that the arrangement of ahadith in Sunan Ibn Maja surpasses Sunan Abñ Dówñd. Ibn Mója contains the most number of weak ahadith in the al-Sihah al-Sitta.