Ibn al-Qayyim (moge Allah hem genadig zijn) zei:

Ibn al-Qayyim (may Allah have Mercy on him) said:

“Het verkrijgen van wat je wilt, hangt af van het afzweren van gewoontes en de gehechtheid aan alles wat daar anders is.”

“Getting what you want depends on cutting off habits and attachment to anything else.

Gewoontes zijn wanneer men de neiging heeft naar wat meer ontspannend is, zoals de systemen en tradities waaraan mensen gewend zijn en die zij op hetzelfde niveau plaatsen als de sharia. In feite kunnen zij deze gewoontes zelfs met meer eerbied behandelen dan de sharia, en hen terechtwijzen die zich er niet aan houden – waarbij zij zo iemand zelfs verklaren tot een ongelovige, een innovator of een dwaling in het pad, en hem boycotten en straffen omdat hij tegen deze tradities en gewoontes ingaat.

Habits are when one leans towards what is more relaxing, such as the systems and traditions that people are accustomed to and place at the same level as the Shari’ah. In fact, they might even treat these habits with greater reverence than the Shari’ah, and reprimand those who do not abide by them - even declaring such a person to be a disbeliever, innovator, or misguided, and boycotting and punishing him for going against these traditions and habits.

Omwille van deze tradities vernietigen zij de tradities van de Profeet ﷺ, en maken zij hun eigen tradities tot partners van hem ﷺ – waarbij zij voor hen liefde en vijandigheid verklaren. Dus het goede in hun ogen is datgene wat met deze tradities overeenkomt, en het kwade is datgene wat deze tegenspreekt.

For the sake of these traditions, they kill off the traditions of the Prophet (peace be upon him), and make their own traditions as partners with him (peace be upon him) – declaring alliance and enmity for them. So, the good in their eyes is what goes along with these traditions, and the bad is what contradicts them.

Deze gewoonten en tradities hebben verschillende groepen van de kinderen van Adam overgenomen – de koningen, de leiders, de juristen, de Sufis, de armen, de autoriteitsfiguren en het gewone volk. Zo worden ze de jongen op jonge leeftijd aangeleerd, en de ouderen worden erop opgevoed, en ze worden behandeld als sunan. Sterker nog, ze zijn in de ogen van degenen die hen naleven belangrijker dan sunan. Wie wordt beperkt door dergelijke gewoonten, is gevangene, afgesneden, getroffen door groot ongeluk, en eindigt met het verlaten van de Qur’an en de profetische traditie (Sunnah) voor hen.

These habits and traditions have taken over various groups of the children of Adam – the kings, the leaders, the jurists, the Sufis, the impoverished, the authority figures, and the general populace. So, the young are taught them at an early age, and the old are raised upon them, and they are treated like sunan. Rather, they are more important in the eyes of those who abide by them than sunan. Whoever is restrained by such habits is imprisoned, cut off, afflicted with great misfortune, and end up abandoning the Qur’an and Sunnah for them.

Wie bij hen enige vorm van eer zoekt, is een dwaas in het aangezicht van Allah, en wie hen volgt in plaats van de Qur’an en de profetische traditie (Sunnah), zal niet geaccepteerd worden door Allah. Dit zijn de grootste barrières en obstakels voor de dienaar op zijn reis naar Allah en Zijn Boodschapper ﷺ.

Whoever seeks any type of honor with them is a fool with Allah, and whoever follows them instead of the Qur’an and Sunnah will not be accepted by Allah. These are the greatest barriers and obstacles for the slave on his journey to Allah and His Messenger (peace be upon him).

Wat deze obstakels betreft, dit zijn de vele soorten uiterlijke en innerlijke tegenstrijdigheden met de sharia die het hart beschadigen tijdens zijn reis naar Allah en het onbeweeglijk maken, en die het afsnijden op zijn pad. Het zijn drie zaken: afgoderij (Shirk), innovatie en zonde. Zo wordt het obstakel van afgoderij (Shirk) overwonnen door vast te houden aan monotheïsme (Tawhid), het obstakel van innovatie wordt overwonnen door de profetische traditie (Sunnah) toe te passen, en het obstakel van zonde wordt overwonnen door oprechte berouw. Deze obstakels worden voor de dienaar pas duidelijk wanneer hij daadwerkelijk zijn reis naar Allah en het Hiernamaals begint. Pas dan worden deze obstakels opgemerkt, en hij zal hun belemmerende effect merken in overeenstemming met hoe intens en aandachtig hij dit pad bewandelt. Anders zal hij simpelweg stil blijven staan, zonder hun verborgen effecten te voelen.

As for these obstacles, they are the many types of outer and inner contradictions to the Shari’ah that injure the heart upon its journey to Allah and render it immobile, and they cut it off on its path. They are three things: shirk, innovation, and sin. So, the obstacle of shirk is overcome by grasping onto Tawhid, and the obstacle of innovation is overcome by implementing the Sunnah, and the obstacle of sin is overcome by true repentance. These obstacles do not become evident to the slave until he actually begins his journey to Allah and the Hereafter. Only then are these obstacles noticed, and he will notice their handicapping effect in accordance with how intensely and attentively he is traversing this path. Otherwise, he will simply remain still, not feeling their hidden effects.

Wat betreft de verbindingen die verbroken moeten worden, dit betreft alles waaraan het hart zich kan hechten en verbinden in plaats van aan Allah en Zijn Boodschapper ﷺ – de genoegens en verlangens van deze wereld, de roem die het biedt, en relaties met anderen. Er is geen manier om deze drie zaken af te snijden en weg te duwen, behalve met de kracht van de verbinding en hechting aan een hoger doel. Anders is het onmogelijk om deze zaken af te snijden zonder jezelf aan iets anders te hechten. De ziel verlaat het object waar zij van houdt en naar verlangt, behalve om zichzelf te hechten aan wat nog geliefder en groter in belang is voor haar dan wat zij heeft achtergelaten. Hoe sterker de verbinding wordt met datgene wat zij zoekt, hoe zwakker de verbinding wordt met alles wat anders is, en vice versa. De verbinding met het gezochte object manifesteert zich in het intense verlangen ernaar, en dit is in overeenstemming met hoeveel er bekend is van dit object, hoe edel dat object is, en de deugd ervan boven alles wat anders is.44

As for the connections to cut off, these are to anything that the heart can be attached and connected to in place of Allah and His Messenger (peace be upon him) - of the pleasures and desires of this world, the fame it offers, and relationships with others. There is no way to cut off and push away these three things except with the strength of the connection and attachment to a higher goal. Otherwise, cutting these things off without attaching yourself to something else is impossible. The soul does not abandon the object it loves and desires except to attach itself to what is even more beloved and greater in importance to it than what it has abandoned. The stronger its connection becomes to what it seeks, the weaker its connection becomes to anything else, and vice versa. The connection to the object that is sought is manifested in the intense desire for it, and this is in accordance with how much is known of this object, how noble that object is, and its virtue over everything else.”44

En het is precies zoals Ibn al-Qayyim zei: het bereiken van je gewenste bestemming vereist dat je je valse gewoonten verlaat, de verbindingen met alles wat anders is verbreekt en de obstakels overwint om dit te doen. En het is precies zoals hij zei in het opvatten dat het afhangt van de kracht van je gehechtheid en je verlangen naar een hoger doel. Dus, hoe meer je verlangen naar iets toeneemt, hoe gemakkelijker het offer dat je brengt lijkt, en hoe meer je het gevoel hebt dat je hetgeen je zoekt al hebt bereikt.

And it is just as Ibn al-Qayyim said, as reaching your desired destination requires that you abandon your false habits, cut off connections to anything else, and overcome the obstacles to doing so. And it is just as he said in that it depends on the strength of your attachment and desire for a higher goal. So, the more your desire for something increases, the easier the sacrifice you put forth seems, and you feel as if you’ve already reached what you’re seeking.

De tijd om daar te komen lijkt slechts enkele dagen te duren, slechts enkele verlangens om op te geven – valse verlangens die als een fata morgana zijn – precies zoals al-Imam Ahmad (moge Allah hem genadig zijn) zei: “Als men de dood herinnert, lijkt alles van deze wereld onbeduidend. Het is slechts het ene soort voedsel in plaats van het andere, het ene soort kleding in plaats van het andere, en de resterende dagen zijn slechts weinig.” Dus, de student van kennis is iemand die een groot verlangen moet hebben naar het Hiernamaals en wat bij Allah is, en een sterke gehechtheid aan het hogere doel. Kennis is een voldoende afleiding van de genoegens en de glans van dit leven, en de resterende dagen zijn slechts weinig.

The time to get there seems like just a few days, just a few desires to give up – false desires that are like a mirage – just like al-Imam Ahmad (may Allah have Mercy on him) said: “If one remembers death, everything from this world seems insignificant. It is just one type of food instead of another, one type of dress instead of another, and the remaining days are only few.” So, the student of knowledge is one who should have a great desire for the Hereafter and what is with Allah, and a strong attachment to the higher goal. Knowledge is enough of a preoccupation from the pleasures and glitter of this life, and the remaining days are only few.

“al-Ash’ath Abu ar-Rabi’ overleverde dat Shu’bah tegen hem zei: “Jij hield je bezig met je zaken, en je werd rijk en succesvol. Ik hield me bezig met overlevering (Hadith), en ik werd arm.” Sufyan bin ‘Uyaynah overleverde dat Shu’bah zei: “Wie overlevering (Hadith) bestudeert, zal arm worden.”

“al-Ash’ath Abu ar-Rabi’ narrated that Shu’bah said to him: “You stuck with your business, and you became wealthy and successful. I stuck with Hadith, and I became poor.” Sufyan bin ‘Uyaynah narrated that Shu’bah said: “Whoever studies Hadith will become poor.

“Ik werd zo arm dat ik een pot die van mijn moeder was, verkocht voor zeven dinars.” az-Zubayr bin Abi Bakr zei: “Mijn nicht zei tegen onze familie: ‘Mijn oom is de beste voor zijn familie. Hij heeft geen tweede vrouw genomen of een slaaf gekocht.’ Dus zei ik: ‘Mijn vrouw zegt dat deze boeken van mij meer afleidend voor mij zijn dan drie andere vrouwen zouden zijn.’”45

I became poor to the point that I sold a pot that belonged to my mother for seven dinars.” az-Zubayr bin Abi Bakr said: “My niece said to our family: “My uncle is the best to his family. He didn’t take a second wife or purchase a slave.” So, I said: “My wife says that these books of mine are more distracting for me than three other wives would be.”””45

at-Tahhan zei:

at-Tahhan said:

“Met zijn uitspraak bedoelde Shu’bah de realiteit van wat hem was overkomen te tonen, en om zijn studenten te adviseren – de studenten van overlevering (Hadith) – wiens studie al hun tijd opslokt. Zij zijn niet in staat om het geld te verdienen dat in hun behoeften en de behoeften van degenen die zij onder zich hebben voorzien, en waardoor zij een last voor de mensen worden, hetgeen in strijd is met wat geboden is in de zuivere profetische traditie (Sunnah). En het mag niet uit de woorden van Shu’bah worden begrepen dat hij spijt had van de wereldse winsten die hij had gemist, aangezien hij een edel en ascetisch persoon was, tot het punt toe dat al-Mahdi hem 30.000 dirhams als geschenk gaf, die hij onmiddellijk uitdeelde.

“With his statement, Shu’bah meant to show the reality of what happened to him, and to advise his students – the students of Hadith – whose studies drain all of their time. They are unable to earn the money that will fulfill their needs and the needs of those under their care, causing them to become a burden on people, and this is contrary to what is commanded in the pure Sunnah. And it should not be understood from the words of Shu’bah that he regretted the worldly gains he missed out on, as he was a noble and abstinent person, to the point that al-Mahdi gave him 30,000 dirhams as a gift, which he immediately distributed.

Wie meer wil lezen over zijn edelmoedigheid en zuhd, laat hem dan verwijzen naar Abu Nu’aym’s ‘Hilyat al-Awliya’’ (7/144-147). Evenzo mag uit zijn woorden niet worden begrepen dat hij mensen probeerde af te raden om overlevering (Hadith) te bestuderen. Integendeel, hij wilde hen aanmoedigen om overlevering (Hadith) te bestuderen terwijl zij tegelijkertijd een levensonderhoud verdienden.”46 Sufyan bin ‘Uyaynah zei: “Deze inktpotten treden het huis van geen enkele man binnen, behalve dat ze het leven moeilijk maken voor zijn vrouw en kinderen.” at-Tahhan zei: “De inktpotten waar hier naar verwezen wordt, zijn de potten die door de mensen van de overlevering (Hadith) werden gebruikt, die zij overal mee naartoe namen om de overleveringen die zij hoorden op te schrijven.”

Whoever wishes to read more about his nobility and zuhd, let him refer to Abu Nu’aym’s ‘Hilyat al-Awliya’’ (7/144-147). Likewise, it should not be understood from his words that he sought to discourage people from studying Hadith. Rather, he wanted to encourage them to study Hadith while simultaneously earning a living.”46 Sufyan bin ‘Uyaynah said: “These ink jars do not enter the home of any man except that they make life hard for his wife and children.” at-Tahhan said: “The ink jars referred to here are the ones used by the people of Hadith that they’d take with them wherever they went in order to write down the narrations they heard.

En wat Sufyan bedoelde, was dat de meeste mensen van de overlevering (Hadith) zo bezig waren met het schrijven en het bestuderen, dat zij het verdienen van een levensonderhoud voor hun gezinnen verwaarloosden. Als gevolg hiervan zouden hun vrouwen en kinderen in behoefte verkeren, en zouden zij in een situatie van ontbering worden achtergelaten vanwege deze inktpotten die de oorzaak waren van de afleiding van het verdienen van een levensonderhoud.” Ibn Jama’ah zei:

And what Sufyan meant was that most of the people of Hadith were preoccupied with writing and studying from earning a living for their families. As a result, their wives and children would be left in need, and would be left in a situation of hardship because of these ink jars that were the cause of preoccupation from earning a living.” Ibn Jama’ah said:

“De student van kennis zou zijn jeugd en zijn vrije tijd in zijn leven moet benutten om zoveel mogelijk te verwerven, en hij mag zich niet laten misleiden door de verleiding om zaken uit te stellen naar een andere dag.”

“The student of knowledge should utilize his youth and free time in his life to gain as much as he can, and he should not be deceived by the temptation to put things off for another day.

Elk uur dat van zijn leven voorbijgaat is cruciaal en zal niet worden vervangen. Hij moet alles wat hij kan afsnijden van de afleidende relaties en preventieve obstakels die in de weg staan van de kennis die hij zoekt, en in plaats daarvan zijn energie en kracht moeten inzetten om zoveel mogelijk te verkrijgen, aangezien deze obstakels als wegblokkades op zijn pad zijn.

Every hour that passes of his life is crucial and will not be replaced. He should cut off what he can of the distracting relationships and preventative obstacles that are in the way of the knowledge he seeks, and should instead exert his energy and power in gaining as much as he can, since these obstacles are like roadblocks in his way.

Dit is de reden waarom de vroege generaties (Salaf) ervoor kozen om ver weg van hun families en vaderlanden te gaan wonen, want als de zorgen van iemand verspreid raken, zal hij de ontdekking missen van details en realiteiten die hij anders zou zijn tegengekomen, en Allah heeft een mens niet twee harten in zijn borst gegeven. al-Khatib al-Baghdadi vermeldde in zijn ‘Jami’’ dat sommigen van hen zeiden: “Deze kennis wordt niet geschonken behalve aan degene die zijn fabriek sluit, zijn tuin vernietigt, zijn vrienden verlaat, en van wie de naaste verwanten zijn overleden, zodat hij niet aan een begrafenis hoeft deel te nemen.” Hoewel dit een zekere mate van overdrijving kan bevatten, is de kern dat men zijn gedachten en concentratie moet verzamelen voor deze kennis.47

This is why the Salaf preferred to move far from their families and homelands, because if one’s concerns become spread out, he will miss out on discovering details and realities that he would’ve otherwise come across, and Allah did not give a man two hearts in his chest. al- Khatib al-Baghdadi mentioned in his ‘Jami’’ that some of them said: “This knowledge is not granted except to he who shuts down his factory, destroys his garden, abandons his friends, and whose closest relatives have died, such that he does not have to attend a funeral.” While this may contain some degree of exaggeration, the point is that one must gather his thoughts and concentration for this knowledge.”47

Er moet worden vermeld dat men door zichzelf af te zonderen, niet degenen onder zijn zorg mag verwaarlozen of niet mag achteroverleunen wat betreft het werken voor een levensonderhoud, om te leven van de genade van degenen die hem wel of niet iets willen geven. ash-Shafi’i zei: “Raadpleeg niet iemand die geen meel in zijn huis heeft, want hij is beroofd van gezonde logica.” Integendeel, wat bedoeld wordt met het afzonderen van afleidingen zijn die zaken waar u geen behoefte aan heeft, terwijl u in balans blijft in het zoeken naar een levensonderhoud en uw hart en energie vrijmaakt voor het zoeken naar kennis. Het is zoals Abu Yusuf al-Qadi zei: “Kennis is iets dat u niet eens een fractie van zichzelf zal geven totdat u alles van uzelf eraan geeft.” En de Boodschapper van Allah ﷺ zei, zoals Thawban overleverde: “De beste dinar is diegene die een persoon uitgeeft aan zijn gezin, en de dinar die hij uitgeeft aan zijn dier omwille van Allah, en de dinar die hij uitgeeft aan zijn metgezellen omwille van Allah.” Abu Qilabah (een van de overleveraars) zei: “Hij begon met het gezin. Wie heeft een grotere beloning dan degene die uitgeeft aan zijn kinderen om hen te beschermen, en door wie Allah winst voor hen brengt en hen rijk maakt?”48

It should be mentioned that by cutting himself off, one is not supposed to neglect those under his care or sit back from working to make a living, living at the mercy of those who would give or withhold from him. ash-Shafi’i said: “Do not consult one who does not have flour in his home, as he is devoid of sound logic.” Rather, what is meant by cutting yourself off from distractions is those things you are not in need of, while being balanced in seeking a living and freeing your heart and energy for seeking knowledge. It is as Abu Yusuf al-Qadi said: “Knowledge is something that will not give you even a fraction of itself until you give it all of yourself.” And the Messenger of Allah (peace be upon him) said, as Thawban narrated: “The best dinar is one that a person spends on his family, and the dinar which he spends on his animal for the Sake of Allah, and the dinar he spends on his companions for the Sake of Allah.” Abu Qilabah (one of the narrators) said: “He started with family. Who has greater reward than the one who spends on his children to preserve them, and through whom Allah brings profit for them and makes them rich?”48

En Abu Hurayrah (moge Allah tevreden met hem zijn) overleverde dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei: “Van de dinar die je uitgeeft als een bijdrage om het Heden van Allah te dienen, om een slaaf vrij te kopen, als een aalmoes aan een behoeftige, of om je gezin te onderhouden, de dinar met de grootste beloning is degene die je aan je gezin uitgeeft.”49

And Abu Hurayrah (may Allah be Pleased with him) narrated the Messenger of Allah (peace be upon him) as saying: “Of the dinar you spend as a contribution for Allah's Sake, to set free a slave, as a charity given to a needy, or to support your family, the one with the greatest reward is that which you spend on your family.”49

Khaythamah zei: “Terwijl wij in het gezelschap van 'Abdullah bin 'Umar zaten, kwam zijn qahraman binnen. Ibn 'Umar vroeg hem: “Heb je de slaven hun rantsoen gegeven?” Hij antwoordde: “Nee.” Hierop zei hij: “Ga en geef het hen, zoals de Boodschapper van Allah ﷺ zei: “Het is genoeg een zonde voor een man dat hij de voorziening onthoudt aan degenen die onder zijn gezag staan.””50 an-Nawawi zei: “En een qahraman is een schatbewaarder die verantwoordelijk is voor de zaken van de mensen, vergelijkbaar met een afgevaardigde of vertegenwoordiger, en dit is een Perzisch woord.”51

Khaythamah said: “While we were sitting in the company of 'Abdullah bin 'Umar, his qahraman entered. Ibn 'Umar asked him: “Have you given the slaves their provision?” He replied: “No.” Upon this, he said: “Go and give it to them, as the Messenger of Allah (peace be upon him) said: “It is enough of a sin for a man that he withholds provision from those under his authority.””50 an-Nawawi said: “And a qahraman is a treasurer that is responsible for the affairs of the people, much like a delegate or representative, and this is a Persian word.”51

En Sufyan ath-Thawri, als een man bij hem kwam om kennis te zoeken, zou hij vragen: “Heb je een manier om jezelf financieel te onderhouden?” Als hij genoeg had om zichzelf te onderhouden, zou hij hem toestaan te studeren. Als hij dat niet had, zou hij hem eerst laten gaan om een levensonderhoud te verdienen.52

And Sufyan ath-Thawri, if a man came to seek knowledge with him, would ask: “Do you have some way of sustaining yourself financially?” If he had enough to support himself, he would allow him to study. If he didn’t, he would have him go earn a living first.52

Als dit het geval is, zouden we de teksten van de vroege generaties (Salaf) die standhielden in armoede om kennis te zoeken, moeten interpreteren als het feit dat zij precies hadden wat zij nodig hadden om zichzelf en hun gezinnen te onderhouden, en dat wat zij probeerden te vermijden, het urenlang verdrinken in het najagen van de dunya en haar glans was. In feite hielden de vroege generaties (Salaf) zoveel van kennis dat dit het wereldse aspect van hun leven beïnvloedde, zoals al-Bukhari rapporteerde dat Abu Hurayrah zei: “Jullie zeggen dat Abu Hurayrah te veel overlevert van de Boodschapper van Allah ﷺ, en jullie vragen waarom de Mujahidin en de helpers (Ansar) niet zoveel overleveren van de Boodschapper van Allah ﷺ als Abu Hurayrah doet? Mijn broeders van de emigranten (Muhajirun) waren druk met hun zaken op de markt, terwijl ik bij de Boodschapper van Allah ﷺ bleef, tevreden met wat mijn maag vulde, en ik was er wanneer zij er niet waren, en ik zou onthouden wat zij zouden vergeten. Mijn broeders van de helpers (Ansar) waren druk met hun rijkdom, en ik was een arme man van de mensen van as-Suffah, die de overleveringen onthield die zij vergaten. En de Boodschapper van Allah ﷺ zei: ‘Niemand spreidt zijn kleed totdat ik deze toespraak heb afgerond en verzamelt het daarna weer naar hem toe, behalve dat hij zal onthouden wat ik ook zeg.’ Dus, ik spreidde mijn gekleurde kleed dat ik droeg totdat de Boodschapper van Allah ﷺ zijn uitspraak had afgerond, en toen verzamelde ik het tegen mijn borst. Zo ben ik geen van deze overleveringen vergeten.”53

If this is so, we should then interpret the texts of the Salaf withstanding poverty to seek knowledge to mean that they had just what they needed to sustain themselves and their families, and that what they tried to avoid was spending hours drowning in the pursuit of the dunya and its glitter. In fact, the Salaf loved knowledge so much that this affected the worldly aspect of their lives, as al-Bukhari reported that Abu Hurayrah said: “You say that Abu Hurayrah narrates too much from the Messenger of Allah (peace be upon him), and you ask why the Mujahirin and Ansar do not narrate from the Messenger of Allah (peace be upon him) as much as Abu Hurayrah does? My brothers from the Muhajirin were busy with their business in the marketplace, and I would stick with the Messenger of Allah (peace be upon him), content with what filled my stomach, and I was there when they were not, and I would memorize if they would forget. My brothers from the Ansar were busy with their wealth, and I was a poor man of the people of as-Suffah, remembering the narrations that they used to forget. And the Messenger of Allah (peace be upon him) said: “Nobody spreads his garment until I have finished this speech and then gathers it to him except that he will remember whatever I say.” So, I spread my colored garment which I was wearing until Allah's Messenger (peace be upon him) had finished his statement, and then I gathered it to my chest. So, I did not forget any of these narrations.”53

Hij zei ook: “Ik vergezelde de Profeet ﷺ om mijn maag te vullen, en dat was in een tijd dat ik noch gebakken brood at, noch versierde kleding droeg. Geen man of vrouw diende mij, en ik bond stenen op mijn buik en vroeg iemand om een vers uit de Qur’an voor mij voor te lezen, ook al kende ik het.”54

He also said: “I used to accompany the Prophet (peace be upon him) to fill my stomach, and that was when I did not eat baked bread or wear decorated clothes. No man or woman would serve me, and I used to bind stones over my belly and ask somebody to recite a verse from the Qur’an for me, even though I knew it.”54

En al-Bukhari gaf een hoofdstuk in het gedeelte over kennis in zijn ‘Sahih’ de titel ‘Hoofdstuk: het memoriseren van kennis,’ en hij voegde daarin het verhaal van Abu Hurayrah toe: “De mensen zeggen dat Abu Hurayrah te veel overlevert (Hadith). Indien het niet voor twee verzen in het Boek van Allah was, zou ik geen enkele overlevering (Hadith) hebben overgeleverd:

And al-Bukhari titled a chapter in the section on knowledge in his ‘Sahih’ ‘Chapter: the Memorization of Knowledge,’ and he included in it the story of Abu Hurayrah: “The people say that Abu Hurayrah narrates too much. Were it not for two verses in the Book of Allah, I wouldn’t have narrated a single hadith:

{“Voorwaar, degenen die de duidelijke bewijzen, de bewijzen en de leiding die Wij hebben neergezonden, nadat Wij het voor de mensen in het Boek duidelijk hebben gemaakt, zij zijn degenen die door Allah zijn vervloekt en door de vervloekers zijn vervloekt, behalve degenen die berouw tonen en goede daden verrichten en de waarheid die zij verborgen hielden openlijk verklaren. Degenen, van hen zal Ik hun berouw aanvaarden, en Ik ben Degene die berouw aanvaardt, de Barmhartige.”}55

{“Verily, those who conceal the clear proofs, evidences, and guidance which We have sent down after We have made it clear for the people in the Book, they are the ones cursed by Allah and cursed by the cursers, except those who repent and do righteous deeds, and openly declare the truth which they concealed. These, I will accept their repentance, and I am the One Who accepts repentance, the Merciful.”}55

"Inderdaad, onze broeders van de emigranten (Muhajirun) waren druk met de markt, en onze broeders van de helpers (Ansar) waren druk met hun bezit, en Abu Hurayrah hield zich vast aan de Boodschapper van Allah ﷺ, tevreden met wat er in zijn maag zat, bijwonend wat zij niet bijwoonden, en memoriserend wat zij niet memoriseerden."56

Indeed, our brothers from the Muhajirin were busy with the marketplace, and our brothers from the Ansar were busy with their wealth, and Abu Hurayrah stuck with the Messenger of Allah (peace be upon him), content with what was in his stomach, attending what they did not attend, and memorizing what they did not memorize.”56

al-Hafidh Ibn Hajar (moge Allah hem genadig zijn) zei:

al-Hafidh Ibn Hajar (may Allah have Mercy on him) said:

“Hij nam in dit hoofdstuk niets op met betrekking tot iemand behalve Abu Hurayrah, en dit is omdat hij de metgezel was die de meeste overleveringen (Hadith) memoriseerde. ash-Shafi’i zei: ‘Abu Hurayrah memoriseerde het meest van alle overleveraars van zijn tijd.’ En Ibn ‘Umar stond bij zijn begrafenis en riep de Barmhartigheid van Allah voor hem aan, zeggende: ‘Hij zou de uitspraken van de Profeet ﷺ memoriseren voor de moslims.’”57

“He did not include in this chapter anything regarding anyone but Abu Hurayrah, and this is because he was the Companion who memorized the most hadith. ash-Shafi’i said: “Abu Hurayrah memorized the most out of all the narrators of his time.” And Ibn ‘Umar stood at his funeral, invoking Allah’s Mercy for him, saying: “He would memorize the statements of the Prophet (peace be upon him) for the Muslims.””57

an-Nawawi (moge Allah hem genadig zijn) zei:

an-Nawawi (may Allah have Mercy on him) said:

“Zijn uitspraak ‘...tevreden met wat er in zijn maag zat...’ betekent dat hij vasthield aan de Profeet ﷺ, tevreden was met wat hij nodig had om zichzelf te onderhouden, en niet bezorgd was over het verzamelen van geld om te sparen.”58

“His saying “…content with what was in his stomach…” means that he stuck with the Prophet (peace be upon him), satisfied with what he needed to sustain himself, and was not concerned with gathering money to save up.”58

Ibn Kathir rapporteerde van Sa’id bin Hind dat Abu Hurayrah zei dat de Profeet ﷺ tegen hem zei: “Zal je mij niet vragen naar deze oorlogsbuit waar je metgezellen mij naar gevraagd hebben?” Waarop Abu Hurayrah zei: “Ik vraag u om mij te onderwijzen uit datgene wat Allah u heeft geleerd.”59

Ibn Kathir repored from Sa’id bin Hind that Abu Hurayrah said that the Prophet (peace be upon him) said to him: “Will you not ask me about this war booty that your companions have asked me about?” So, Abu Hurayrah said: “I ask you to teach me from what Allah has taught you.”59

Abu Hurayrah (moge Allah tevreden met hem zijn) memoriseerde de meeste overleveringen (Hadith) van de metgezellen van de Profeet ﷺ, ondanks de korte tijd waarin hij hem ﷺ vergezelde, aangezien algemeen wordt aanvaard dat hij de Islam aanvaardde in het 7e jaar na de emigratie (Hijrah), ergens tussen de gebeurtenissen van al-Hudaybiyah en Khaybar. Hij was op dat moment ongeveer 30 jaar oud, en hij was altijd bij de Boodschapper van Allah ﷺ tot aan zijn dood. Dus hij memoriseerde en vertelde het meeste, ondanks het feit dat hij de Profeet ﷺ niet langer dan drie jaar vergezelde. Dit kwam alles doordat hij oprecht was met deze kennis, de ketenen van deze wereld afwierp en zijn hart bevrijdde van alle andere afleidingen en zorgen.

Abu Hurayrah (may Allah be Pleased with him) memorized the most hadith of the Companions of the Prophet (peace be upon him) despite the short time in which he accompanied him (peace be upon him), as what is commonly accepted is that he accepted Islam in the 7th year after the Hijrah, sometime between the incidents of al-Hudaybiyah and Khaybar. He was around 30 years of age at the time, and he was always with the Messenger of Allah (peace be upon him) until he died. So, he memorized and narrated the most, despite the fact that he only accompanied the Prophet (peace be upon him) for not more than three years. This was all because he was sincere with this knowledge, threw off the shackles of this world, and freed his heart from all other distractions and concerns.

“Dus de student van kennis moet alle afleidingen wegnemen, want als iemands concentratie hier en daar verspreid is, zal hij veel zaken missen bij het ontdekken. De vroege generaties (Salaf) gaven de voorkeur aan kennis boven alles wat er ook was. Er is bijvoorbeeld overgeleverd dat al-Imam Ahmad (moge Allah hem genadig zijn) pas trouwde toen hij ouder was dan 40! En er werd een slavin als geschenk aan Abu Bakr al-Ambari gegeven. Toen zij eenmaal bij hem binnenkwam, was hij midden in een poging om tot een conclusie te komen over een kwestie, en had moeite om dat te doen. Dus zei hij: ‘Breng haar terug naar de handelaar.’ Zij vroeg: ‘Waarom? Wat heb ik gedaan?’ Hij antwoordde: ‘Niets, behalve dat mijn hart door jou werd afgeleid, en jij bent het niet waard dat ik van mijn kennis word verhinderd.’”60

“So, the student of knowledge should cut off all distractions, because if one’s concentration is spread here and there, he will miss out on discovering many things. The Salaf would put preference to knowledge over and above everything else. For example, it was narrated that al-Imam Ahmad (may Allah have Mercy on him) did not get married until after he was 40! And a slave girl was given as a gift to Abu Bakr al-Ambari. When she entered upon him one time, he was in the middle of trying to come to a conclusion on an issue, and had trouble doing so. So, he said: “Take her back to the trader.” She asked: “Why? What did I do?” He replied: “Nothing, except that my heart was distracted by you, and you are not worth me being prevented from my knowledge.”60

ash-Shafi’i (moge Allah hem genadig zijn) zei: “Niemand die deze kennis zoekt terwijl hij rijk en hooggeplaatst is, zal slagen. Integendeel, zij die het zoeken terwijl zij nederig zijn, een lage levensstandaard hebben en de geleerden dienen, zullen slagen.” En Ibn Wahb overleverde dat Malik bin Anas (moge Allah hem genadig zijn) zei: “Niemand zal bereiken wat hij wenst van deze kennis, totdat hij armoede ervaart die hem ertoe brengt het boven alles ander te verkiezen.”61

ash-Shafi’i (may Allah have Mercy on him) said: “Nobody who seeks this knowledge while he is wealthy and high in status will succeed. Rather, those who seek it while they are humble, having a low standard of living, and are serving the scholars will succeed.” And Ibn Wahb narrated that Malik bin Anas (may Allah have Mercy on him) said: “Nobody will get what he wants from this knowledge until he experiences poverty that causes him to prefer it over anything.”61