Dit hoofdstuk is automatisch vertaald uit het Engels en kan fouten bevatten. Lees het origineel
Eat Little, Be Cautious, And Constantly Remember Allah
Ibn Jama’ah zei:
Ibn Jama’ah said:
“Een van de beste manieren om jezelf te helpen de kennis die je bestudeert te begrijpen en om verveling te voorkomen, is om zeer weinig te eten, en van wat toegestaan (Halal) is.”
“From the best ways to help yourself understand the knowledge you are dealing with and to prevent boredom from it is to eat very little, and from what is halal.
ash-Shafi’i zei: “De afgelopen zestien jaar heb ik nooit verzadigd gegeten.” De reden hiervoor is dat overmatig eten leidt tot overmatig drinken en slapen, het afstompen van de zintuigen en traagheid van het lichaam. Dit komt bovenop het feit dat dit wordt afgekeurd in de sharia, en het lichaam blootstelt aan alle soorten gevaarlijke ziekten, zoals er werd gezegd:
ash-Shafi’i said: “For the past sixteen years, I never ate my fill.” The reason for this is that eating excessively leads to excessive drinking and sleeping, dulling of the senses, and laziness of the body. This is all in addition to the fact that doing so is disliked in the Shari’ah, and exposes the body to all types of dangerous disease, as it was said:
Inderdaad, de meeste ziekten die je ziet... zijn het gevolg van eten en drinken... En geen van de beroemde geleerden of awliya’ werd ooit beschreven als iemand die veel at, of werd ooit geprezen omdat hij dat deed. Integendeel, overmatig eten is een eigenschap van zielloze dieren. Het intellect van een persoon is de bron van zijn daden, en het is te nobel om gehinderd en verspild te worden door zoiets verachtelijks als overmatige voeding. Als er geen nadeel aan te veel eten was, behalve dat het iemand dwingt om naar het toilet te gaan, dan zou dit voor de intelligente persoon al voldoende zijn geweest om een dergelijke praktijk te vermijden.
Indeed, most of the diseases you see * Are from eating and drinking… And none of the famous scholars or awliya’ were ever described as having eaten much, or was ever praised for doing so. Rather, excessive eating is a trait of mindless animals. A person’s intellect is the source of his deeds, and it is too noble to be hampered and wasted by such a despicable thing as excess food. If there were no downside to eating too much other than that it forces one to use the bathroom, this would’ve been enough for the intelligent one to steer clear of such a practice.
"En wie probeert succesvol te zijn in het zoeken naar kennis terwijl hij volhardt in excessief eten, drinken en slapen, probeert het onmogelijke."62
And whoever attempts to be successful in seeking knowledge while insisting upon excessive eating, drinking, and sleeping is attempting the impossible.”62
Ibn Qudamah (moge Allah hem genadig zijn) zei:
Ibn Qudamah (may Allah have Mercy on him) said:
“De begeerte van de maag is de meest destructieve van allemaal, en het is wat Adam (vrede zij met hem) de Paradijselijke tuin deed verlaten, en uit de begeerte van de maag komt de begeerte naar seks en rijkdom voort. Deze leiden tot vele problemen, die allemaal het resultaat zijn van het bevredigen van iemands lust.”
“The desire of the stomach is the most destructive of them all, and it is what caused Adam (peace be upon him) to exit Paradise, and from the desire of the stomach comes the desire for sex and wealth. These leads to many problems, all the result of satisfying one’s appetite.
‘Uqbah ar-Rasibi zei: “Ik trad bij al-Hasan binnen terwijl hij aan het eten was, en hij zei: ‘Kom en eet met mij.’ Ik zei: ‘Ik heb al gegeten tot ik niet meer kan eten.’ Hij zei: ‘Subhan Allah! Eet een moslim tot hij niet meer kan eten?!’” Matig eten bestaat uit het van de tafel weghalen van de handen terwijl men nog een beetje honger heeft. Dit versterkt het lichaam en houdt ziekten op afstand, en dit komt doordat zo iemand niet naar voedsel grijpt tenzij hij er honger in heeft, en zijn handen weer terugtrekt terwijl hij er nog honger in heeft. Echter, te weinig eten kan je ook verzwakken, en sommige mensen waren zo tekortgeschoten in wat zij aten dat dit ervoor zorgde dat zij nalatig werden in hun verplichtingen. Uit hun onwetendheid dachten zij dat dit iets goeds was, terwijl dit niet het geval was, aangezien degenen die honger prezen en aanmoedigden verwezen naar de matige honger die wij hierboven hebben beschreven.63
‘Uqbah ar-Rasibi said: “I entered upon al-Hasan while he was eating, and he said: “Come eat with me.” I said: “I have already eaten until I can eat no more.” He said: “Subhan Allah! Does the Muslim eat until he can eat no more?!”” Eating in moderation consists of raising one’s hands from the table while he is still a bit hungry. This strengthens the body and wards off disease, and this is because such a person does not reach for food unless he is hungry for it, and raises his hands back while he is still hungry for it. However, eating too little can also weaken you, and some people were so deficient in what they ate that this caused them to be lax in their obligations. Out of their ignorance, they thought this to be something good while this was not the case, since those who praised and encouraged hunger were referring to moderate hunger that we have described above.”63
Dit alles draait om voorzichtigheid in alle zaken, en voorzichtigheid (wara’) behoort tot de stations van de reis naar Allah, de Verhevene. Zoals Ibn al-Qayyim zei: “En de Profeet ﷺ combineerde alles wat met voorzichtigheid te maken heeft in één zin: ‘Van de volmaaktheid van de Islam van een man is dat hij achterlaat wat hem niet aangaat.’”64 Dit omvat dus het niet praten over, niet kijken naar, niet luisteren naar, niet aanraken, niet naartoe lopen of niet denken aan datgene wat hem niet aangaat, evenals het vermijden van elke andere uiterlijke of innerlijke handeling die voor iemand niet van belang is. Deze uitspraak is dus meer dan voldoende om te illustreren hoe men voorzichtig kan zijn, en Ibrahim bin Adham zei: “Voorzichtigheid is het laten varen van alles wat twijfelachtig is, en het laten varen van wat je niet aangaat is het laten varen van alles wat je niet nodig hebt.”65
All of this revolves around being cautious in all affairs, and cautiousness (wara’) is from the stations of the journey to Allah, the Exalted, as Ibn al-Qayyim said: “And the Prophet (peace be upon him) combined everything related to cautiousness in one phrase: “From the perfection of a man’s Islam is that he leaves that which does not concern him.”64 So, this includes not talking about, looking at, listening to, touching, walking towards, or thinking about that which doesn’t concern him, as well as involving any other outer or inner movements that are of no concern to one. So, this statement is more than enough to illustrate how to be cautious, and Ibrahim bin Adham said: “Cautiousness is to abandon anything doubtful, and to leave what does not concern you is to leave anything you don’t need.””65
En de essentie van voorzichtigheid is het laten liggen van wat twijfelachtig is, en de Boodschapper van Allah ﷺ moedigde dit aan in de overlevering van an-Nu’man bin Bashir: “Het toelaatbare is duidelijk en het verbodene is duidelijk, en daartussen liggen twijfelachtige zaken. Dus wie datgene laat liggen waarvan hij vermoedt dat het een zonde is, zal verder verwijderd zijn van datgene wat daadwerkelijk een zonde is, en wie de moed heeft om in datgene te vallen waarvan hij vermoedt dat het een zonde is, zal vallen in datgene wat daadwerkelijk een zonde is. Zonden zijn de grens die Allah heeft gesteld, en wie rond een grens dwaalt, zal deze overschrijden.”66
And the essence of cautiousness is to leave what is doubtful, and the Messenger of Allah (peace be upon him) encouraged this in the narration of an-Nu’man bin Bashir: “The permissible is clear and the forbidden is clear, and between them are doubtful matters. So, whoever leaves what he suspects is sin will be farther from what actually is sin, and whoever is bold enough to fall into what he suspects is sin will fall into what actually is sin. Sins are the boundary that Allah has placed, and whoever hovers around a boundary will cross it.”66
al-Baghawi zei:
al-Baghawi said:
“Deze overlevering (Hadith) is essentieel als het gaat om voorzichtigheid. Er staat in dat als iemand twijfelt over de toelaatbaarheid of het verbod van een zaak en niets heeft om naar te verwijzen, de voorzichtige persoon degene is die het laat, want als hij het niet laat, ermee doorgaat en het tot een gewoonte maakt, zal het hem naar datgene trekken wat verboden is.”
“This hadith is an essential one when it comes to cautiousness. It says that if someone is confused as to the permissibility or prohibition of a matter and has nothing to refer to, the cautious one is he who abandons it, because if he doesn’t abandon it, proceeds with it, and makes it a habit, it will drag him into what is prohibited.
De meeste twijfelachtige zaken kunnen worden onderverdeeld in twee soorten. Het eerste type is datgene waarvoor geen bewijs bestaat om tot een oordeel van toegestaan (Halal) of verboden (Haram) te komen, en een dergelijk geval vereist dat de persoon die handeling laat. Wat betreft het tweede type, dit is waarvoor er wel een bewijs en een duidelijke basis bestaat om die zaak ofwel toegestaan (Halal) ofwel verboden (Haram) te verklaren. In dit geval dient men zich te houden aan wat is vastgesteld, en men mag niet afwijken van de basisregel, behalve met zekere kennis. Bijvoorbeeld, als een man zich reinigt voor het gebed en vervolgens twijfelt of hij zijn wudu wel of niet heeft verbroken, dan dient hij te bidden zolang hij er niet zeker van is dat hij zijn wudu heeft verbroken. Ook, als men wat water vindt in de woestijn waarvan men niet zeker weet of het puur is, dan dient men vast te houden aan het basisprincipe dat water puur is, hier standvastig in te blijven, en niet toe te geven aan de duivelse fluisteringen.67
Most doubtful matters can be divided into two types. The first type is that which has no reference for which one reach a ruling of halal or haram, and such a case warrants that the person leave off that action. As for the second type, this is where there is a reference and clear basis for declaring that matter either halal or haram. In this case, one should stick to what is established, and should not digress from the basic ruling except with certain knowledge. For example, if a man purifies himself for the prayer and then has doubt as to whether or not he nullified his ablution, he is to pray so long as he isn’t certain that he nullified his ablution. Also, if one finds some water in the desert that he is not sure is pure, he should stick to the basic principle of water being pure, hold firm to this, and not fall for the devilish whisperings.”67
Ibn Hajar (moge Allah hem genadig zijn) zei:
Ibn Hajar (may Allah have Mercy on him) said:
“Het toegestane is duidelijk, en het verbodene is duidelijk” toont aan dat de regels in drie categorieën zijn verdeeld, omdat elke zaak ofwel een duidelijke tekst heeft die de deugd ervan aantoont en een waarschuwing tegen het achterlaten ervan, ofwel een duidelijke tekst die de schade ervan aantoont en een waarschuwing tegen het begaan ervan, ofwel geen duidelijke tekst die een van de twee aangeeft. Dus, de eerste is wat duidelijk toegestaan (Halal) is, en de tweede is wat duidelijk verboden (Haram) is. Toen hij ﷺ zei dat “het toegestane duidelijk is,” bedoelde hij dat het geen verdere verduidelijking behoeft, en dat het iets is dat aan iedereen bekend is. Wat de derde betreft, dit is wat ambigu en onduidelijk is voor degene die het vreest, zodanig dat hij niet weet of het toegestaan (Halal) of verboden (Haram) is. In dit geval moet de persoon deze handeling vermijden, want als het daadwerkelijk verboden (Haram) is, heeft hij de veilige weg gekozen, en als het daadwerkelijk toegestaan (Halal) is, wordt hij beloond voor het achterlaten ervan met deze intentie.68
“”The permissible is clear, and the forbidden is clear” shows that the rulings are divided into three categories, because each matter either has a clear text showing its virtue and a warning from abandoning it, a clear text showing its harm and a warning from falling into it, or no clear text indicating either of the two. So, the first is what is clearly halal, and the second is what is clearly haram. When he (peace be upon him) said that “the permissible is clear,” he meant that it does not need any additional clarification, and that it is something known to all. As for the third, it is what is ambiguous and unclear to the one who fears it, such that he doesn’t know if it is halal or haram. In this case, the person should avoid this action, because if it actually is haram, he has taken the safe route, and it is actually halal, he is rewarded for abandoning it with this intention.”68
“De zoeker naar kennis dient dus voorzichtig te zijn in alle aspecten van zijn leven, en moet er strikt op toezien dat zijn voedsel, drank, kleding en huisvesting in alle opzichten toelaatbaar zijn. Hij moet dit concept toepassen op alles wat hij en zijn gezin in het leven nodig hebben, zodat hij zijn hart kan vullen met licht en zichzelf kan voorbereiden op het absorberen van het licht van kennis en het daarvan profiteren.”
“So, the seeker of knowledge should be cautious in all aspects of his life, and should be particular about his food, drink, clothing, and housing being permissible in all aspects. He should apply this concept to everything that he and his family need in life, so that he can fill his heart with light and condition himself for soaking up the light of knowledge and benefiting from it.
Hij zou niet automatisch de neiging moeten hebben om iets als toelaatbaar te beschouwen zolang hij voorzichtig kan zijn en die zaak niet nodig heeft. Hij zou zich ook niet moeten overgeven aan de toelaatbare zaken. In plaats daarvan zou hij er altijd naar moeten streven om een hoger niveau te bereiken en de voetsporen te volgen van de rechtvaardige geleerden uit het verleden, die grote voorzichtigheid betrachtten, zelfs in de zaken die zij als toelaatbaar beoordeelden. Degene die hij het meest moet nastreven om na te bootsen en te volgen is onze Profeet Muhammad ﷺ, de Boodschapper van Allah ﷺ, die zelfs geen dadel zou eten die hij op de weg vond uit angst dat het van de zakah was, ook al was het vrij onwaarschijnlijk dat dit het geval was. De mensen van kennis moeten gevolgd en nagebootst worden, en als zij geen voorzichtigheid betrachten, wie dan wel?69
He should not automatically lean towards something being permissible so long as he can exercise caution and does not need that thing. He should also not indulge in the permissible things. Rather, he should always seek to be at a higher level and follow in the footsteps of the righteous scholars of the past, who used to exercise great caution even in those things they judged to be permissible. The one he should most strive to imitate and follow is our Prophet Muhammad, the Messenger of Allah (peace be upon him), who would not even eat a date that he found on the road out of fear that it was from charity, even though it was quite improbable that it was. The people of knowledge should be followed and imitated, and if they don’t exercise caution, who will?”69
Anas (moge Allah tevreden met hem zijn) overleverde dat de Profeet ﷺ een dadel tegenkwam die van een boom was gevallen, en zei: “Als het niet zo was dat het als liefdadigheid kon dienen, zou ik het hebben gegeten,”70 en Abu Hurayrah (moge Allah tevreden met hem zijn)
Anas (may Allah be Pleased with him) narrated that the Prophet (peace be upon him) came across a date that had fallen from a tree, and said: “Were it not for the fact that it could be charity, I would’ve eaten it,”70 and Abu Hurayrah (may Allah be Pleased with him)
overleverd dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei: “Voorwaar, ik wend mij tot mijn familie en vind een dadel op mijn bed liggen. Ik breng het naar mijn mond om het te eten, maar vrees dan dat het zakoe (aalmoesenaarsgeld) zou kunnen zijn. Dus leg ik het neer.”71 Ibn Hajar zei: “Hier noemde de Profeet ﷺ specifiek dat hij het op zijn bed vond. Hiermee weigerde hij het te eten uit voorzorg,”72 en an-Nawawi zei: “Deze overlevering (Hadith) bevat een voorbeeld van voorzichtigheid, aangezien deze dadel niet verboden was op basis van loutere vermoedens dat het van de zakoe kwam. Integendeel, het werd achtergelaten uit voorzorg.”73
narrated that the Messenger of Allah (peace be upon him) said: “Verily, I turn to my family and find a date fallen on my bed. I raise it to my mouth to eat it, and then fear that it might be charity. So, I put it down.”71 Ibn Hajar said: “Here, the Prophet (peace be upon him) specifically mentioned that he found it on his bed. With this, he refused to eat it out of caution,”72 and an-Nawawi said: “This hadith contains an example of caution, as this date was not forbidden by mere suspicion that it was from the charity. Rather, it was left out of caution.”73
- Gedenken van Allah - En het belangrijkste waar de student van kennis zorg voor moet dragen, is om Allah te gedenken in alle situaties, aangezien het gedenken van Hem de grootste deur en het beste pad is naar wat men zoekt. Wie zich hiervan afkeert, is inderdaad behouden gebleven van alle goed en is afgeweken van het juiste pad. Wie hiertoe geleid wordt, is werkelijk geleid en is geleid door de beste leider en gids.
- Remembrance of Allah - And the most important thing that the student of knowledge should be particular about is to remember Allah in all situations, as remembrance of Him is the greatest door and best path to what one seeks. Whoever turns from it has indeed been prevented from all good, and has deviated from the correct path. Whoever is guided to it has been truly been guided, and has been led by the best leader and guide.
Ibn al-Qayyim zei:
Ibn al-Qayyim said:
“Het haasten naar Allah en het vertrouwen op Hem, tevreden zijn met Hem, het hart vullen met liefde voor Hem, Hem voortdurend gedenken, geluk en vreugde ervaren door Hem te kennen – dit zijn alles onmiddellijke beloningen, een paradijs in deze wereld, en een leven dat de levens van koningen niet eens kan evenaren. Ik hoorde Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah (moge Allah hem genadig zijn) zeggen: “Inderdaad, er is een paradijs in deze wereld. Wie daar niet in treedt, zal het Paradijs van het Hiernamaals niet betreden.” En hij zei ooit tegen mij: “Wat kunnen mijn vijanden mij doen? Mijn paradijs en tuin zijn in mijn borst, en zij zijn met mij waar ik ook ga. Mijn gevangenschap is mijn privacy met Allah, mijn dood is martelaarschap, en mijn verbanning uit mijn vaderland is toerisme.” En Allah weet dat ik nooit iemand heb gezien met een zuiverder leven dan hij, ondanks de ontberingen en het gebrek aan ontspanning en rust die hij ervoer, en ondanks zijn gevangenschap en de angst om gedood te worden. Met dit alles leefde hij het zuiverste leven, had hij het sterkste en meest open hart, was hij het gelukkigst in geest, en had hij een gezicht dat de helderheid van vreugde uitstraalde.
“Rushing towards Allah and depending on Him, being pleased with Him, filling the heart with love of Him, constantly remembering Him, feeling happiness and joy with knowing Him – all of these are instantaneous rewards, a paradise of this world, and a life that the lives of kings cannot even compare to. I heard Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah (may Allah have Mercy on him) say: “Indeed, there is a paradise in this world. Whoever doesn’t enter it will not enter the Paradise of the Hereafter.” And he once said to me: “What can my enemies do to me? My paradise and garden are in my chest, and they are with me wherever I go. My imprisonment is my privacy with Allah, my killing is martyrdom, and my expulsion from my homeland is tourism.” And Allah Knows that I never saw anyone with a purer life than him despite what he was experiencing of hardship and lack of relaxation and rest, and despite his imprisonment and fear of being killed. With all of this, he lived the purest life, had the strongest and most open heart, was happiest in spirit, and had a face that emanated the brightness of delight.
Wanneer we angstig waren, wanhopige gedachten hadden en het gevoel hadden dat de wereld ons verstikte, renden we naar hem toe. Alleen al door hem te zien en zijn woorden te horen, veranderde dit alles in ontspanning, zekerheid en geruststelling. Dus, glorie aan Degene die Zijn slaven toeliet om Zijn Paradijs te aanschouwen voordat zij Hem ontmoetten en de deuren ervan voor hen opende in dit leven, waarbij Hij hen liet proeven van de smaak en de zoete bries waarvoor zij hun kracht hebben gewijd om het te zoeken en waarvoor zij hebben gestreden.
When we were frightened, had desperate thoughts, and felt as if the world was choking us, we would rush to him. Simply by seeing him and hearing his words, this would all turn into relaxation, certainty, and assurance. So, glory to the One who allowed His slaves to witness His Paradise before meeting Him and opened for them its doors in this life, giving them from its taste and sweet breeze that they have been dedicating their strength to seeking and competing for.
En sommigen van de mensen van kennis zouden zeggen: “Als de koningen en hun zonen wisten wat wij ervaren, zouden ze met zwaarden tegen ons hebben gevochten om het.” Een ander zei: “De mensen van deze wereld zijn beroofd. Ze hebben deze wereld verlaten zonder het zoetste te hebben geproefd wat erin is!” Er werd aan hem gevraagd: “En wat is dat?” Hij zei: “Liefde voor Allah, Hem kennen, en Hem gedenken (Dhikr).” Dus, liefde, kennis en voortdurend gedenken (Dhikr) van Allah, neigend naar Hem, rustig voelend met Hem, Hem uitelkaar uitsluitend voor liefde, vrees, hoop, afhankelijkheid en aandacht – zodanig dat Hij alleen de belangrijkste zorg en bezigheid van de dienaar en zijn doelen is – is het paradijs en het genot van deze wereld waar geen ander genot mee vergeleken kan worden, en het is de verkoeling van de ogen van degenen die Allah liefhebben, en het ware leven voor degenen die Hem kennen.74
And some of the people of knowledge would say: “If the kings and their sons knew what we were experiencing, they would have fought us with swords over it.” Another said: “The people of this world are deprived. They left this world without tasting the sweetest thing in it!” It was asked of him: “And what is that?” He said: “Love of Allah, knowing Him, and remembering Him.” So, love, knowledge, and constant remembrance (dhikr) of Allah, leaning to Him, feeling tranquil with Him, singling Him out for love, fear, hope, dependence, and attention – such that He alone is the main concern and preoccupation of the slave and his goals – is the paradise and delight of this world that no other delight can compare to, and it is the coolness of the eyes of those who love Allah, and true life for those who know Him.”74
Ibn al-Qayyim vervolgde:
Ibn al-Qayyim continued:
“En ik was eenmaal bij Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah toen hij Fajr bad. Daarna zat hij tot het middaguur Allah te gedenken (Dhikr), en hij wendde zich tot mij en zei: ‘Dit is mijn voeding. Als ik deze voeding niet krijg, zal ik geen energie hebben,’ of iets in die strekking. En hij zei eenmaal tegen mij: ‘Ik laat het gedenken (Dhikr) nooit achterwege, behalve met de intentie om mijn energie te sparen om mezelf te laten rusten om me voor te bereiden op meer gedenken (Dhikr),’ of iets dat qua betekenis hierop lijkt.”75
“And I was with Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah once when he prayed Fajr. He sat afterwards remembering Allah until midday, and turned to me, saying: “This is my nourishment. If I do not receive this nourishment, I will have no energy,” or something to this effect. And he said to me once: “I never leave off making dhikr except with the intention of saving up my energy to rest myself in order to prepare for more dhikr,” or something close to this in meaning.”75
“En het is ongetwijfeld dat het hart roestig wordt, net zoals koper, zilver, enzovoort doen, en het wordt gepolijst met gedenken (Dhikr), aangezien gedenken (Dhikr) het zal reinigen totdat het zo glanzend is als een spiegel. Als het wordt verwaarloosd, wordt het opnieuw roestig, en als je Allah gedenkt, wordt het opnieuw gepolijst.”
“And there is no doubt that the heart becomes rusted just like copper, silver, etc. do, and it is polished with dhikr, as dhikr will clean it until it is left as shiny as a mirror. If it is left, it once again becomes rusty, and if you remember Allah, it is once again polished.
En het hart roest door twee zaken: onachtzaamheid en zonde, en het wordt gepolijst door twee zaken: berouw en gedenken (Dhikr). Dus wie vaker onachtzaam is, zal meer roest op zijn hart hebben, en de hoeveelheid roest zal in overeenstemming zijn met hoe onachtzaam hij is.
And the heart becomes rusted because of two things: heedlessness and sin, and it becomes polished with two things: repentance and dhikr. So, whoever is heedless more often will have more rust on his heart, and the amount of rust will be in accordance with how heedless he is.
Als het hart roestig wordt, zal de eigenaar ervan de dingen niet meer kunnen zien zoals ze werkelijk zijn. Hij zal de onwaarheid als waarheid zien en de waarheid als onwaarheid, want wanneer de roest zich ophoopt, veroorzaakt het een mist die hem verhindert de dingen te zien zoals ze zijn. Dus, als de roest zich ophoopt en het hart zwart maakt, raken zijn begrip en inzicht verwoest; hij zal de waarheid niet als waarheid accepteren en de onwaarheid niet als onwaarheid verwerpen. Dit is de grootste vorm van straf die het hart kan treffen.
If the heart becomes rusted, its owner will not be able to see things for what they are. So, he will see falsehood as truth and truth as falsehood, because when the rust builds up, it causes a fog that prevents him from seeing things as they are. So, if the rust builds up and blackens the heart, his understanding and comprehension become ruined, he will not accept the truth as truth, and will not reject falsehood as falsehood. This is the greatest form of punishment that can afflict the heart.
Dit alles komt voort uit onachtzaamheid en het volgen van de eigen begeerten, aangezien zij het licht van het hart doven en het blind maken:
This all stems from heedlessness and the following of one’s desires, as they put out the light of the heart and blind it:
{“…en gehoor niet degene aan wie Wij Onze gedenking hebben doen vergeten en die zijn eigen begeerten volgt en wiens zaak verloren is gegaan.”}76
{“…and do not obey he whose heart We have made heedless of Our remembrance and who follows his own lusts, and whose affair has been lost.”}76
Dus, als de dienaar van Allah iemand wil nabootsen, laat hem dan kijken: behoort hij tot hen die Allah gedenken, of behoort hij tot de onachtzamen? Wordt hij geleid door zijn begeerten, of door de Openbaring?
So, if the servant of Allah wants to imitate someone, let him see: is he from those who remember Allah, or is he from the heedless? Is he led by his desires, or by the Revelation?
Dus, als hij wordt geleid door zijn begeerten en tot de onachtzamen behoort, dan is zijn zaak verloren. Het woord is uitgelegd als verloren, in die zin dat wat hij zou moeten doen, en wat tot zijn leiding en succes zal leiden, verloren is gegaan. Het is ook uitgelegd als verspild, in die zin dat hij heeft verspild wat hij heeft. Het is ook uitgelegd als vernietiging, en het is uitgelegd als tegenwerking van de waarheid. Al deze betekenissen zijn vergelijkbaar, en het punt is dat Allah ons heeft verboden degenen te gehoorzamen die deze eigenschappen bezitten. Een man zou dus moeten kijken naar zijn leraar, voorbeeld en leider – als hij deze eigenschappen in hem vindt, moet hij hem vermijden. Als hij iemand vindt die gewoonlijk Allah gedenkt, de profetische traditie (Sunnah) volgt, en wiens zaak niet verloren is – maar die juist zijn taak vervult – dan moet hij zich stevig aan die persoon vasthouden. Het enige verschil tussen de levenden en de doden is met betrekking tot de herinnering aan Allah, want het verschil tussen degene die zijn Heer gedenkt en degene die dat niet doet, is als het verschil tussen de levenden en de doden.77
So, if he is led by his desires and is from the heedless, his affair is lost. The word has been explained to mean lost, in that what he should be doing, and what will lead to his guidance and success, is lost. It has also been explained to mean wasted, in that he has wasted what he has. It has also been explained to mean destruction, and has been explained to mean opposition to the truth. All of these are similar in meaning, and the point is that Allah forbade us from obeying those who have these traits. So, a man should look to his teacher and example and leader - if he finds these traits in him, he should avoid him. If he finds one who is usually remembering Allah, following the Sunnah, and his affair is not lost – rather, he is doing his job – he should hold tightly to that person. The only difference between the living and the dead is in regards to the remembrance of Allah, because the difference between the one who remembers his Lord and the one who doesn’t is like the difference between the living and the dead.”77
En Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah (moge Allah hem genadig zijn) zei:
And Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah (may Allah have Mercy on him) said:
“Soms kwam ik honderd verschillende verklaringen voor één enkele vers tegen, en ik vroeg Allah om mij toe te staan ze te begrijpen. Ik zou zeggen: ‘O Leraar van Adam en Ibrahim, leer mij!’ Ik zou naar een verlaten moskee gaan, mijn gezicht in het stof wrijven en Allah vragen, zeggend: ‘O Leraar van Ibrahim, leer mij.’”78
“Sometimes, I would come across a hundred different explanations for a single verse, and I would ask Allah to allow me to understand them. I would say: ‘O Teacher of Adam and Ibrahim, teach me!’ I would go to an abandoned mosque, rub my face in the dirt, and ask Allah, saying: ‘O Teacher of Ibrahim, teach me.’”78
Abu Musa al-Ash’ari (moge Allah tevreden met hem zijn) overleverde dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei: “De gelijkenis van degene die zijn Heer gedenkt en degene die dat niet doet, is als die van de levende en de dode,”79 en dit is de versie van al-Bukhari. De bewoording van Muslim is: “De gelijkenis van het huis waarin Allah wordt gedacht en het huis waarin Hij niet wordt gedacht, is als die van de levende en de dode.”80
Abu Musa al-Ash’ari (may Allah be Pleased with him) narrated that the Messenger of Allah (peace be upon him) said: “The likeness of the one who remembers his Lord and the one who doesn’t is like that of the living and the dead,”79 and this is al-Bukhari’s version. Muslim’s wording is: “The likeness of the house in which Allah is remembered and that in which He is not remembered is like that of the living and the dead.”80
ash-Shawkani (moge Allah hem genadig zijn) zei:
ash-Shawkani (may Allah have Mercy on him) said:
“En deze gelijkenis toont de verheven schoonheid en de nobele deugd van degene die Allah herinnert, en het toont het leven dat aan hem en zijn ziel wordt geschonken als resultaat van het licht waarmee hij wordt omringd en de beloning die aan hem wordt gegeven. Evenzo toont het aan dat degene die de herinnering aan Allah verlaat – zelfs als hij letterlijk in leven is – niet als levend wordt beschouwd. Integendeel, hij wordt vergeleken met de doden, die niets bezitten van wat de levenden bezitten die bezig zijn met het gehoorzamen van Allah, de Almachtige en de Majesteitwekkende. En wat in deze overlevering (Hadith) staat, staat ook in het vers: {“Is hij die dood was, en Wij hem leven gaven…”}81
“And this parable shows the lofty beauty and noble virtue of the one who remembers Allah, and it shows the life that is granted to him and his soul as the result of the light he is surrounded with and the reward that he is granted. Likewise, it shows that the one who abandons the remembrance of Allah – even if he is literally alive – is not considered to be alive. Rather, he is likened to the dead, who do not contain any of what the living who are busy obeying Allah, the Mighty and Majestic, contain. And what is in this hadith is also in the verse: {“Is he who was dead, and We gave him life…”}81
Dit betekent dat de ongelovige wordt vergeleken met de dode, en de leiding tot de Islam wordt vergeleken met het leven.82
This means that the disbeliever is likened to the dead, and guidance to Islam is likened to life.”82
En al-Bukhari gaf een van zijn hoofdstukken de titel ‘Hoofdstuk: de deugd van het gedenken van Allah.’ Daarin nam hij de eerder genoemde overlevering (Hadith) van Abu Musa op, evenals deze overlevering (Hadith) van Abu Hurayrah, waarin de Boodschapper van Allah ﷺ zei:
And al-Bukhari titled one of his chapters ‘Chapter: the Virtue of Remembering Allah.’ In it, he included the aforementioned hadith of Abu Musa, as well as this hadith of Abu Hurayrah, in which the Messenger of Allah (peace be upon him) said:
“Allah heeft Engelen die de wegen afzoeken, op zoek naar hen die Hem gedenken. Dus, als zij hen vinden die Allah gedenken, roepen zij: ‘Kom zien waar jullie naar op zoek zijn!’ en de Engelen omringen hen met hun vleugels tot aan de hemel.”
“Allah has Angels who roam the roads, seeking out those who remember Him. So, if they find those who remember Allah, they call out: ‘Come see what you’re looking for!’ and the Angels encircle them with their wings up to the sky.
Dan vraagt hun Heer aan hen – hoewel Hij beter van hen weet –: ‘Wat zeggen Mijn slaven?’ De Engelen antwoorden: ‘Zij zeggen: subhan Allah, Allahu Akbar, en al-hamdu lil-Lah.’ Allah zegt dan: ‘Hebben zij Mij gezien?’ De Engelen antwoorden: ‘Nee! Bij Allah, zij hebben U niet gezien.’ Allah zegt: ‘Hoe zou het zijn geweest als zij Mij hadden gezien?’ De Engelen antwoorden: ‘Als zij U hadden gezien, zouden zij U vromer aanbidden en U meer prijzen, en vaker Uw vrijheid verklaren van elke gelijkenis met wat dan ook.’ Allah zal zeggen: ‘Waar om vragen zij Mij?’ De Engelen antwoorden: ‘Zij vragen U om het Paradijs.’ Allah zegt: ‘Hebben zij het gezien?’ De Engelen zeggen: ‘Nee! Bij Allah, o Heer! Zij hebben het niet gezien.’ Allah zegt: ‘Hoe zou het zijn geweest als zij het hadden gezien?’ De Engelen zeggen: ‘Als zij het hadden gezien, zouden zij er een groter verlangen naar hebben gehad, en het met grotere ijver hebben gezocht.’ Allah zegt: ‘Waarvoor zoeken zij toevlucht?’ De Engelen antwoorden: ‘Zij zoeken toevlucht voor het Vuur.’ Allah zegt: ‘Hebben zij het gezien?’ De Engelen zeggen: ‘Nee, bij Allah, o Heer! Zij hebben het niet gezien.’ Allah zegt: ‘Hoe zou het zijn geweest als zij het hadden gezien?’ De Engelen zeggen: ‘Als zij het hadden gezien, zouden zij er snel voor wegvluchten, en er extreme angst voor hebben gehad.’ Dan zegt Allah: ‘Ik maak jullie getuigen dat Ik hen vergeven heb.’ Een van de Engelen zou dan zeggen: ‘Er was zulk en zulk persoon onder hen, en hij was niet een van hen. Integendeel, hij was slechts gekomen voor een bepaalde behoefte van hem.’ Allah zou dan zeggen: ‘Dit zijn mensen van wie de metgezellen niet verdrietig zullen zijn.’83
Then, their Lord asks them - though He Knows better than them – ‘What do My slaves say?' The Angels reply: ‘They say: subhan Allah, Allahu Akbar, and al-hamdu lil-Lah.’ Allah then Says: ‘Did they see Me?' ’ The Angels reply: ‘No! By Allah, they didn't see You.’ Allah Says: ‘How it would have been if they saw Me?’ The Angels reply: ‘If they saw You, they would worship You more devoutly and praise You more, and declare Your freedom from any resemblance to anything more often.’ Allah will Say: ‘What do they ask Me for?’ The Angels reply: ‘They ask You for Paradise.’ Allah Says: ‘Did they see it?’ The Angels say: ‘No! By Allah, O Lord! They did not see it.’ Allah Says: ‘How it would have been if they saw it?’ The Angels say: ‘If they saw it, they would have greater desire for it, and would seek it with greater zeal.’ Allah Says: ‘From what do they seek refuge?’ The Angels reply: 'They seek refuge from the Fire.’ Allah Says: ‘Did they see it?’ The Angels say: ‘No, by Allah, O Lord! They did not see it.’ Allah Says: ‘How it would have been if they saw it?’ The Angels say: ‘If they saw it, they would flee from it swiftly, and would have extreme fear of it.’ Then, Allah says: ‘I make you witnesses that I have Forgiven them.’ One of the Angels would then say: ‘There was such and such a person amongst them, and he was not one of them. Rather, he had just come for some need of his.’ Allah would then Say: ‘These are people whose companions will not be saddened.’”83
al-Hafidh Ibn Hajar (moge Allah hem genadig zijn) zei:
al-Hafidh Ibn Hajar (may Allah have Mercy on him) said:
“Wat hier wordt bedoeld met dhikr is dat men de woorden uitspreekt die worden aangemoedigd om te worden gezegd, en dit constant doet, zoals het zeggen van subhan Allah (glorie zij aan Allah), al-hamdu lil-Lah (lof zij aan Allah), la ilah illa Allah (er is niemand die aanbeden wordt behalve Allah), Allahu Akbar (Allah is de Grootste), la hawla wa la quwwata illa bil-Lah (er is geen macht noch kracht behalve bij Allah), bismil-Lah (in de Naam van Allah), hasbuna Allah wa ni’m al-Wakil (Allah is ons voldoende, en Hij is de beste Beschermer van onze zaken), evenals het zoeken naar vergeving bij Allah, en het doen van dua voor het goede in deze wereld en het hiernamaals.
“What is meant by remembrance here is that one pronounces the words that are encouraged to be said, and does this constantly, such as saying subhan Allah (glory be to Allah), al-hamdu lil-Lah (praise be to Allah), la ilah illa Allah (there is none worthy of worship except Allah), Allahu Akbar (Allah is the Greatest), la hawla wa la quwwata illa bil-Lah (there is no might nor power except with Allah), bismil-Lah (in the Name of Allah), hasbuna Allah wa ni’m al-Wakil (Allah is sufficient for us, and He is the best Disposer of our affairs), as well as seeking Allah’s Forgiveness, and supplicating for the good of this world and the next.
Het gedenken (Dhikr) van Allah omvat ook het doen van datgene wat Allah heeft verplicht of aangemoedigd, zoals het reciteren van de Qur’an, het lezen van overlevering (Hadith), het bestuderen van kennis, het verrichten van vrijwillige gebeden, enzovoort. En gedenken (Dhikr) vindt soms plaats met de tong, waarbij de persoon daarvoor beloond wordt zonder zelfs de betekenis van wat hij zegt te hoeven kennen. Hij mag echter niet iets anders bedoelen dan de werkelijke betekenis, en als hij bij deze uitspraak de aanwezigheid van zijn hart toevoegt, dan is dit beter. Als hij daar vervolgens het begrip van wat deze gedenken (Dhikr) betekent toevoegt – wat het bevat aan verheerlijking van Allah en het ontkennen van enige tekortkoming in Hem – dan is dit nog beter. Als hij dit doet tijdens een goede daad – of het nu gebed is, jihad, enzovoort – dan vergroot dit slechts de deugdzaamheid. Als hij zich dan volledig tot Allah wendt en oprecht tegenover Hem is in het doen hiervan, dan is dit het beste en het meest volledig.84
The remembrance of Allah also includes doing that which Allah has obligated or encouraged, such as recitation of the Qur’an, reading Hadith, studying knowledge, praying optional prayers, etc. And dhikr sometimes occurs with the tongue, and the person gets rewarded for it without even having to know the meaning of what he is saying. Rather, he must not mean other than what it means, and if he adds to this pronouncement the presence of his heart, this is better. If he then adds to this the understanding of what this dhikr means - what it contains of the glorification of Allah and denying any shortcomings in Him - this is even better. If he does this during any righteous action – whether it is prayer, Jihad, etc. – it only increases in virtue. If he turns completely towards Allah and is sincere to Him in doing this, this is best and most complete.”84
Met betrekking tot de overlevering (Hadith) die door Muslim is overgeleverd: “De gelijkenis van het huis waarin Allah wordt gedacht aan, en dat waarin Hij niet wordt gedacht aan, is als die van de levende en de dode,” zei Ibn Hajar: “Wat wordt beschreven als werkelijk levend of dood is de bewoner, niet het huis, en wat wordt bedoeld met het beschrijven van het huis als levend of dood is dat de bewoner ervan levend of dood is. Dus, hij ﷺ vergeleek de persoon die Allah gedenkt – die uiterlijk is verfraaid met het licht van het leven, en innerlijk is verfraaid met het licht van kennis – met iemand die levend is, en hij vergeleek degene die Allah niet gedenkt met het huis dat uiterlijk en innerlijk verwoest is. Er werd ook gezegd dat de gelijkenis met de levenden en doden kwam doordat een levend persoon zijn bondgenoten kan helpen en zijn vijanden schade kan toebrengen, terwijl de dode dat niet kan.”85
In regards to the hadith reported by Muslim: “The likeness of the house in which Allah is remembered and that in which He is not remembered is like that of the living and the dead,” Ibn Hajar said: “What is described as being truly alive or dead is the inhabitant, not the house, and what is intended by describing the house as alive or dead is that its inhabitant is alive or dead. So, he (peace be upon him) likened the person who remembers Allah – who is outwardly beautified with the light of life, and inwardly beautified with the light of knowledge – with one who is alive, and he likened the one who doesn’t remember Allah with the house that is outwardly and inwardly ruined. It was also said that the likeness to the living and dead was because of how the living person can help his allies and harm his enemies, while the dead cannot.”85
Dus, zij die het stevigst aan het handvat van het gedenken (Dhikr) moeten vasthouden, zijn de mensen van kennis en degenen die het zoeken. Zij zijn degenen die snel reizen en er recht geleid worden naar de bestemming die zij zoeken, terwijl met alles wat anders is, hun voeten traag zouden worden, hun harten zouden roesten en zij verloren zouden raken, zoals er werd gezegd:
So, those who should hold firmest to the handhold of dhikr are the people of knowledge and those who seek it. They are the ones who traverse swiftly and are rightly guided by it to the destination they seek, and with anything else, their feet would become sluggish, their hearts would become rusted, and they would become lost, as it was said:
Als wij ziek worden, behandelen wij onszelf met Uw gedenken * En wanneer wij dit gedenken een tijdje verlaten, worden wij neerslachtig…
If we become sick, we treat ourselves with Your remembrance * And when we leave this remembrance for a bit, we become depressed…
62 ‘Tadhkirat as-Sami’ wal-Mutakallim’ (p. 74)
62 ‘Tadhkirat as-Sami’ wal-Mutakallim’ (p. 74)
63 ‘Mukhtasar Minhaj al-Qasidin’ (p. 163)
63 ‘Mukhtasar Minhaj al-Qasidin’ (p. 163)
64 Overgeleverd door at-Tirmidhi (2317), Ibn Majah (3976), Ibn Hibban (229), Ahmad (1/201) en Malik (2/470). In ‘Sharh as-Sunnah’ (14/321) zei al-Baghawi: “De keten is authentiek, maar het is mursal,” en al-Albani verklaarde het authentiek in zijn controle van ‘Mishkat al-Masabih’ (3/1361).
64 Reported by at-Tirmidhi (2317), Ibn Majah (3976), Ibn Hibban (229), Ahmad (1/201), and Malik (2/470). In ‘Sharh as-Sunnah’ (14/321), al-Baghawi said: “Its chain is authentic, but it is mursal,” and al-Albani declared it authentic in his checking of ‘Mishkat al-Masabih’ (3/1361).
65 ‘Madarij as-Salikin’ (2/21)
65 ‘Madarij as-Salikin’ (2/21)
66 Onderdeel van een langere overlevering (Hadith) gerapporteerd door al-Bukhari (52 & 2051), Muslim (1599), en Ibn Hibban (721)
66 Part of a longer hadith reported by al-Bukhari (52 & 2051), Muslim (1599), and Ibn Hibban (721)
67 ‘Sharh as-Sunnah’ (8/15)
67 ‘Sharh as-Sunnah’ (8/15)
68 ‘Fath al-Bari’ (4/341)
68 ‘Fath al-Bari’ (4/341)
69 ‘Tadhkirat as-Sami’ wal-Mutakallim’ (p. 75)
69 ‘Tadhkirat as-Sami’ wal-Mutakallim’ (p. 75)
70 al-Bukhari (2055) en Muslim (1071)
70 al-Bukhari (2055) and Muslim (1071)
71 al-Bukhari (2432) en Muslim (1070)
71 al-Bukhari (2432) and Muslim (1070)
72 ‘Fath al-Bari’ (4/344)
72 ‘Fath al-Bari’ (4/344)
73 ‘Sharh Sahih Muslim’ (7/177)
73 ‘Sharh Sahih Muslim’ (7/177)
74 ‘al-Wabil as-Sayyib’ (p. 44)
74 ‘al-Wabil as-Sayyib’ (p. 44)
75 ‘al-Wabil as-Sayyib’ (p. 39)
75 ‘al-Wabil as-Sayyib’ (p. 39)
76 al-Kahf; 28
76 al-Kahf; 28
77 ‘al-Wabil as-Sayyib’ (p. 37)
77 ‘al-Wabil as-Sayyib’ (p. 37)
78 ‘Koranexegese (Tafsir) van soera al-Ikhlas’ (p. 6)
78 ‘Tafsir Surat al-Ikhlas’ (p. 6)
79 ‘Sahih al-Bukhari’ (6407)
79 ‘Sahih al-Bukhari’ (6407)
80 ‘Sahih Muslim’ (779)
80 ‘Sahih Muslim’ (779)
81 al-An’am; 122
81 al-An’am; 122
82 ‘Tuhfat adh-Dhakirin’ (p. 15)
82 ‘Tuhfat adh-Dhakirin’ (p. 15)
83 ‘Sahih al-Bukhari’ (6408)
83 ‘Sahih al-Bukhari’ (6408)
84 ‘Fath al-Bari’ (11/212)
84 ‘Fath al-Bari’ (11/212)
85 ‘Fath al-Bari’ (11/214)
85 ‘Fath al-Bari’ (11/214)