Het woord charter betekent, taalkundig en in de sharia-terminologie, al-‘Ahd (het verbond). De Profeet ﷺ zei:

The word charter, linguistically and in the Sharee’ah terminology, means al-‘Ahd (the covenant). He(PBUH) said:

“Behalve degenen die zich aansluiten bij een groep, tussen wie jullie een verdrag (meethaaq) hebben.” [An-Nisaa’: 90] En Hij (SWT) zei:

“Except those who join a group, between you and whom there is a treaty (of peace) (meethaaq).” [An-Nisaa’: 90] And He (PBUH) said:

“En als hij toebehoorde aan een volk met wie u een verbond van wederzijdse alliantie (meethaaq) heeft, dan moet er een vergoeding (bloedgeld - Diyah) aan zijn familie worden betaald.” [An-Nisaa: 92] En Hij ﷺ zei:

“And if he belonged to a people with whom you have a treaty of mutual alliance (meethaaq), compensation (blood money - Diyah) must be paid to his family.’ [An- Nisaa: 92] And He (PBUH) said:

“Is het verbond (meethaaq) van het Boek niet van hen genomen dat zij niets over Allah zouden zeggen behalve de waarheid?” [Al-A’raaf: 169] En Hij (SWT) zei:

“Was not the covenant (meethaaq) of the Book taken from them that they would not say about Allah anything but the truth?” [Al-A’raaf: 169] And He (PBUH) said:

“En (gedenk) toen Allah het verbond (meethaaq) van de Profeten nam en zei: ‘Neem wat Ik jullie heb gegeven uit het Boek en Hikmah (inzicht in de wetten van Allah, etc.), en daarna zal er een Boodschapper (Muhammad ﷺ) naar jullie toe komen die bevestigt wat bij jullie is; jullie moeten dan in hem geloven en hem bijstaan.’” [Aali ‘Imran: 81]

“And (remember) when Allah took the Covenant (meethaaq) of the Prophets, saying: ‘Take whatever I gave you from the Book and Hikmah (understanding of the Laws of Allah, etc.), and afterwards there will come to you a Messenger (Muhammad (PBUH)) confirming what is with you; you must, then, believe in him and help him.’” [Aali ‘Imran: 81]

In onze tijd verwijst het technisch gezien naar een verzameling principes, waarin de mensen geloven, die hun levensvisie vormen en die zij als bron gebruiken voor hun grondwet en regels.

In our time, technically, it refers to a collection of principles, in which the people believe, make their viewpoint in life and take as a source for their constitution and rules.

De mensen die een handvest aannemen, zijn de nieuw ontstane volkeren die een staat hebben gevestigd en een nieuw leven zijn begonnen, anders dan het leven dat zij voorheen leidden; zoals het geval is bij de Afrikaanse staten en bij elke staat die onlangs is geboren en een nieuw leven is begonnen, anders dan hun voormalige leven.

The people, who adopt a charter, are the newly emergent people who have established a state and began a new life other that which they used to live; as is the case with the African states and with every state which was born recently and began a new life other than their former life.

Toen de Arabische landen aan het einde van de Eerste Wereldoorlog werden afgescheiden van het lichaam van het ‘Uthmani kalifaat, probeerde elke regio die een staat was geworden een handvest op te stellen, dat zij het nationale handvest noemden, zoals bijvoorbeeld in Irak en Syrië. Wat de eerdere volkeren en naties betreft, zij dachten niet aan het schrijven van een handvest. Dit komt doordat er in hen een specifiek politiek geloof had gekristalliseerd, samen met specifieke principes die zij als hun levensvisie en als bron voor de regels die zij gebruikten hanteerden, in plaats van een grondwet en wetten, voor het geval zij geen grondwet of wetten hadden. Indien zij wel een grondwet en wetten hebben, gebruiken zij deze principes als bron voor deze grondwet en wetten. Deze principes zijn bewaard gebleven, algemeen bekend en onomstreden zonder dat er een noodzaak is om ze op te schrijven, en zonder dat ze een handvest van de moslimgemeenschap (Ummah) of een nationaal handvest worden genoemd. Dit is het geval bij alle zeer oude staten.

When the Arab countries were separated from the body of the ‘Uthmani Khilafah at the end of World War I, each region that had become a state tried to draw up a charter, which they called the national charter, as in Iraq and Syria for example. As for the previous peoples and nations, they did not think of writing a charter. This is because a specific political creed had crystallised in them, together with specific principles which they took as their viewpoint about life and as a source for the rules that they used, instead of a constitution and canons, in case if they did not have a constitution or canons. If they have a constitution and canons, they use these principles as a source for this constitution and canons. These principles are preserved, well known and agreed upon without any need for them to be written down, and without being called an Ummah’s charter or national charter. This is the case with all very old states.

De islamitische moslimgemeenschap (Ummah) is een van de oudste naties en zij heeft een politiek geloof, wat de enige ware geloofsleer (Aqeedah) is. Het is diep verankerd in haar gedachten en ahkaam, waarmee zij haar levensvisie heeft gevormd en die zij heeft genomen als een bron van regels die de staat en de rest van de relaties organiseren, of wat zij de grondwet en de wetten noemen. Dit alles is vastgelegd in twee grote bronnen, namelijk de Kitaab en de profetische traditie (Sunnah). Daarom heeft zij geen behoefte aan een handvest dat het handvest van de moslimgemeenschap (Ummah) wordt genoemd. Het is niet juist dat zij een nationaal handvest zou moeten hebben, want de Kitaab en de profetische traditie (Sunnah) verplichten haar om te strijden tegen de patriottische en nationalistische band.

The Islamic Ummah is one of the most ancient of nations and she has a political creed, which is the only true ‘Aqeedah. It has been entrenched within her thoughts and ahkaam, which she made her viewpoint about life and took as a source of rules that organise the state and the rest of the relationships, or what they call constitution and canons. All of this has been recorded in two great sources, which are the Kitaab and Sunnah. Therefore, she is in no need for a charter called the Ummah’s charter. It is not right that she should have a national charter, because the Kitaab and Sunnah oblige her to fight against the patriotic and nationalistic bond.

De moslimgemeenschap (Ummah) werd echter beïnvloed door westerse denkwijzen, als gevolg van de missionaire en culturele invasie, gevolgd door de politieke en militaire aanval van de ongelovige (Kafir) westerse staten op de islamitische gebieden.

However, the Ummah was affected by the Western thoughts, due to the missionary and cultural invasion, followed by the political and military attack by the Kaafir Western states on the Muslim lands.

De toepassing van de Islam in de staat en de samenleving raakte ver verwijderd van de moslimgemeenschap (Ummah) na de vernietiging van de staat van het kalifaat (Khilafah) in 1924, waarbij de Kitaab en de profetische traditie (Sunnah) in de geest van de moslims hun politieke en wetgevende aspect verloren. De Islamitische geloofsleer (Aqeedah) hield op een politiek geloof te zijn.

The application of Islam in the state and society became far removed from the Ummah after the destruction of the Khilafah state in 1924, the Kitaab and Sunnah lost, in the minds of the Muslims, their political and legislative aspect. The Islamic ‘Aqeedah ceased to be a political creed.

Als gevolg van deze twee zaken verzwakte de visie op de Islam als een geloofsleer (Aqeedah) en een systeem voor het leven, de staat en de samenleving.

As a result of these two matters, the vision of Islam as an ‘Aqeedah and system for life, state and society weakened.

Echter, deze eeuwenoude islamitische moslimgemeenschap (Ummah) werd wakker uit haar slaap, na het intense lijden veroorzaakt door haar afstandelijkheid van de islam en de dominantie van het Westen, zijn denkwijzen, systemen en agenten. Zij werd wakker nadat het Westen zijn ware gezicht toonde en de moslimgemeenschap (Ummah) de corruptie van de westerse denkwijzen en systemen waarnam, de corruptie van de socialistische en communistische denkwijzen en systemen, en eveneens de corruptie van het nationalisme en regionalisme. Zij heeft de omvang van hun gevaar voor haar en voor haar entiteit als een moslimgemeenschap (Ummah) begrepen.

However, this ancient Islamic Ummah woke up from her slumber,after the intense suffering caused by her remoteness from Islam and the domination of the West, its thoughts, systems and agents. She woke up after the West showed its true face and the Ummah perceived the corruption of the Western thoughts and systems, the corruption of the socialist and communist thoughts and systems and also the corruption of nationalism and regionalism. She has understood the extent of their danger to her and to her entity as an Ummah.

Dus, zij is teruggekeerd naar de Islam om daarin de oplossing voor haar problemen te ontdekken. De Islam werd haar hoop op redding en op het verlossen van haar lijden en ontberingen. Zij is het gaan zien als een politiek geloofsovertuiging dat de Islamische geloofsleer (Aqeedah) een volledig systeem is voor het leven, de staat en de samenleving, en dat zowel de Kitaab als de profetische traditie (Sunnah) een politiek en wetgevend aspect hebben. Zij is tot het besef gekomen dat zij niet gered of verlost kan worden, tenzij zij terugkeert naar de Kitaab en de profetische traditie (Sunnah) en deze implementeert.

So, she has returned to Islam to discover in it the solution to her problems. Islam became her hope for salvation and for saving her from her sufferings and hardships. She has begun to view the Islamic Aqeedah as a political creed, and that the Kitaab and Sunnah contain a complete system for life, state and society and they both have a political and legislative aspect. They have come to realise that she cannot be saved or rescued unless she returns to the Kitaab and Sunnah and implements them.

Daarom is het natuurlijk dat wanneer de moslimgemeenschap (Ummah) de behoefte voelt om de huidige samenleving te veranderen en gelooft in de Kitaab en de profetische traditie (Sunnah), zij deze Kitaab en profetische traditie (Sunnah) als het handvest voor de moslimgemeenschap (Ummah) en als de bron voor de constitutie en de wetten zal aannemen. Het aannemen van de Kitaab en de profetische traditie (Sunnah) als een handvest voor de moslimgemeenschap (Ummah) moet echter worden uitgedrukt in de vorm van brede richtlijnen, waarin gedachten worden ge manifesteerd die de wijze van implementatie bevatten, zodat de Kitaab en de profetische traditie (Sunnah) als een handvest kunnen worden genomen. Het zou een studie moeten bevatten over hoe men correct definieert wat de Kitaab en de profetische traditie (Sunnah) betekenen, om de juiste koers te garanderen. Het moet laten zien hoe men de Kitaab en de profetische traditie (Sunnah) kan begrijpen en hoe zij een bron van constitutie en wetten zullen zijn. Het is noodzakelijk om de identiteit van de staat uit te leggen die op basis van deze twee bronnen zal worden gebouwd, om hen uit te voeren. Zo moet men de Kitaab en de profetische traditie (Sunnah) aannemen als een handvest, dat is gecristalliseerd in de vorm van brede richtlijnen die het praktische beeld weerspiegelen van de aanname van het handvest. Vanuit dit perspectief is het idee van dit handvest voortgekomen.

Therefore, it is natural, when the Ummah feels the need to change the current society and believes in the Kitaab and Sunnah, that it would take this Kitaab and Sunnah as the charter for the Ummah and as the source for the constitution and canons. However, adopting the Kitaab and Sunnah as a charter for the Ummah, must be expressed in the form of broad guidelines, in which thoughts are manifested that contain the manner of implementation, so that the Kitaab and Sunnah can be taken as a charter. It should include a study on how to correctly define what the Kitaab and Sunnah mean, in order to guarantee the right course. It must show how to comprehend the Kitaab and Sunnah and how they will be a source of constitution and canons. It is necessary to explain the identity of the state that will be based on the two sources, in order to execute them. Thus, one must adopt the Kitaab and Sunnah as a charter, which is crystallised in the form of broad guidelines that reflect the practical image of the adoption of the charter. It is from this perspective that the idea of this charter has come.

Dit zijn de algemene lijnen, die zijn uitgekristalliseerd door de Kitaab en de profetische traditie (Sunnah) als een handvest voor de moslimgemeenschap (Ummah) te nemen.

These are the broad lines, which have been crystallised in taking the Kitaab and Sunnah as a charter for the Ummah.