68. De bestuurlijke structuur in de Islam verschilt fundamenteel van alle andere bestuurlijke structuren. Het is geen monarchaal systeem, noch keurt het het monarchale systeem goed. Het verleent het staatshoofd geen rechten anders dan die waar ieder individu in de moslimgemeenschap (Ummah) recht op heeft. Ook maakt het het staatshoofd geen eigenaar; hij is eerder een uitvoerder van de Shar’ van Allah. Daarnaast is hij geen symbool voor de moslimgemeenschap (Ummah), waarbij hij wel bezit heeft maar niet regeert. Hij wordt eerder door de moslimgemeenschap (Ummah) aangesteld in de functie van bestuur, waarbij hij namens haar regeert, zonder iets van dit bestuur te bezitten. Deze structuur kent ook geheel geen kroonprinschap.

68. The ruling structure in Islam fundamentally differs from all other structures of ruling. It is not a monarchical system, nor does it approve of the monarchical system. It does not allow the head of the state any rights other than those that any individual in the Ummah is entitled to. Nor does it make the head of the state an owner; he is rather an executor of the Shar’ of Allah. Also, he is not a symbol for the Ummah, where he owns but does not govern. He is rather appointed by the Ummah in the post of ruling, where he governs on her behalf, without owning any thing of this ruling. This structure does not have crown prince hood at all either.

Het is ook geen republikeins systeem. Het leiderschap van de staat is daarin niet vastgesteld voor een specifieke periode. Het is eerder vastgesteld op een specifieke wijze. Zo moet de kalief aan bepaalde voorwaarden voldoen om geschikt te zijn voor het ambt van het kalifaat. Indien een van deze voorwaarden wordt geschonden, dan wordt hij een vreemde voor het kalifaat, en wordt hij onmiddellijk verwijderd of wordt hij onderworpen aan verwijdering. Zolang hij echter aan deze voorwaarden voldoet, zal hij als kalief blijven tot hij sterft. Bovendien beperken de mensen de functies van de president van de republiek in het republikeinse systeem. Dit is anders dan in de Islam, waar de functies van het staatshoofd niet beperkt zijn; want hij heeft alle functies, en hij is de staat met al haar functies.

Nor is it a republic system. The leadership of the state in it is not fixed for a specific period. It is rather fixed with a specific manner. Thus, the khaleefah has to meet certain conditions in order to be suitable for the post of Khilafah. If any of these conditions was broken, then he will become alien from the Khilafah, and he is removed immediately or becomes subject to removal. However, as long as he meets these conditions, he will remain as khaleefah until he dies. Moreover, the people limit the functions of the president of the republic in the republican system. This is different to Islam, where the functions of the head of the state are not limited; for he has all the functions, and he is the state with all of its functions.

Het is ook geen autocratisch systeem, omdat het staatshoofd wordt beperkt door de ahkaam van de Shar’. Hij kan dus niets toestaan dat verboden (Haram) is, noch iets verbieden dat toegestaan (Halal) is. Hij is eerder gebonden aan de Shar’. Dit verschilt van het autocratische systeem, waarbij het staatshoofd onbeperkte autoriteit heeft en handelt volgens zijn eigen inzicht. Hij is de wetgever en de uitvoerder. Terwijl de kalief niet de wetgever is, is hij eerder de uitvoerder van de shar’.

It is also not an autocratic system, because the head of the state is restricted by the ahkaam of Shar’. So he cannot allow something that is haraam, nor prohibit something that is halaal. He is rather bound by the Shar’. This is different to the autocratic system, where the head of the state has unrestricted authority and he proceeds according to his own view. He is the legislator and the executor. While the Khaleefah is not the legislator, he is rather executor of the shar’.

Het is ook geen imperialistisch systeem. Dit komt doordat de bestuurde provincies, ongeacht hoe verschillend ze zijn wat betreft etnische afkomst, allemaal verbonden zijn aan één centrale autoriteit. Islam plaatste de verschillende etnische afkomsten in de gehele staat op hetzelfde niveau. Het geeft het centrum van de staat geen enkel voordeel ten opzichte van de andere provincies. Bovendien hebben alle provincies één budget en worden inkomsten geïnd voor het belang van hen allemaal. De uitgaven in elke provincie worden niet beslist op basis van de eigen inkomsten, maar op basis van de eigen behoeften, ongeacht de hoogte van de inkomsten. Bovendien hebben alle provincies dezelfde wet en dezelfde rechtsprekende autoriteit.

It is not also an imperialistic system. This is because the governed provinces, no matter how much they are different in terms of ethnic origins, they are all related to one central authority. Islam put the different ethnic origins all over the State on the same level. It does not give the centre of the state any advantage over the other provinces. Besides, all the provinces have one budget and revenues are collected for the interest of all of them. Expenses in each province are not decided based on its own revenues, rather based on its own needs, regardless of the amount of its revenues. Moreover, all the provinces have the same law and ruling authority.

Het is ook geen federaal systeem, waarbij de provincies gescheiden zijn door hun zelfbestuur, en tegelijkertijd verenigd zijn door het gemeenschappelijke bestuur. Het is eerder een systeem van eenheid, waarbij alle provincies als één land worden beschouwd. Geen van de provincies bezit enige bestuursbevoegdheid, noch in het binnenlands beleid, buitenlands beleid, de economie of het onderwijs, of enige andere bevoegdheid whatsoever. Integendeel, de volledige autoriteit ligt in één hand, en in één centrum. De Shar’ beval het doden en het vechten om de eenheid te bewaren. De Boodschapper ﷺ zei: “En wie een eed van trouw (Bay’ah) heeft afgelegd aan een imam, en hem daarmee de handdruk van het vrucht van zijn hart heeft gegeven, laat hem hem gehoorzamen voor zover hij kan. Als een ander persoon komt met de bedoeling om met hem in strijd te gaan, sla dan de nek van die andere persoon door.” Zo verschilt de structuur van de Staat van de structuur van alle andere staten. Hij is een kalief die de Shar’ uitvoert; hij kan geen kalief worden, dat wil zeggen hij heeft niet de autoriteit, tenzij de moslims hem hebben aangesteld door middel van de eed van trouw (Bay’ah), vrijwillig en met vreugde. Zodra hij kalief wordt, vallen alle functies van het bestuur in zijn handen alleen.

It is also not a federal system, where its provinces are separate through their self-autonomy, and at the same time united through the common ruling. It is rather a system of unity, where all its provinces are considered one country. None of its provinces has any of the ruling authority, neither in the internal policy, foreign policy, economy or education, or any other authority at all. Rather, the whole authority is in one hand, and in one center. The Shar’ ordered killing and fighting in order to preserve the unity. The Messenger (PBUH) said: “And whoever gave a bay’ah to an Imam, thus giving him the clasp of his hand the fruit of his heart, let him obey him as much as he can. If any other person came wanting to dispute with him, then strike the neck of the other person.” Thus, the structure of the State differs from the structure of all the other States. He is a Khaleefah who implements the Shar’; he cannot become a Khaleefah, i.e. he does not have the authority, unless the Muslims appointed him by the bay’ah, willingly and happily. Once he becomes Khaleefah, all the functions of ruling fall into his hands alone.

69. Gezag verschilt van macht, hoewel het zonder die macht niet kan voortbestaan. Op dezelfde wijze verschilt macht van gezag, hoewel het zonder dat gezag niet deugdelijk kan zijn.

69. Authority differs from force, though it cannot continue without it. Similarly, force differs from authority, though it cannot be sound without it.

Autoriteit is het besturen, en het is de Wilaayat ul-Amr (verantwoordelijkheid in beheer). Het is een uitvoerende entiteit voor de menigte aan gedachten, concepten en criteria die geaccepteerd zijn door de moslimgemeenschap (Ummah). Zo is de functie van de autoriteit (sultaan) het uitvoeren van de regels (aHkaam), het waken over de zaken van de mensen en het beheren van hun aangelegenheden.

Authority is ruling, and it is the Wilaayat ul-Amr (responsibility in charge). It is an executing entity for the host of thoughts, concepts and criteria accepted by the Ummah. Thus, the function of the authority (sultaan) is to execute the rules (aHkaam), look after the affairs of the people, and manage their matters.

Zo is het dus iets anders dan dwang, hoewel gezag niet kan bestaan zonder dwang. Dit komt doordat dwang het middel is om het gezag en de verzameling van gedachten, concepten, criteria en regels te beschermen waarop het gezag is gebaseerd. Dwang is tegelijkertijd een middel dat het gezag gebruikt om de regels uit te voeren, de criminelen, tirannen en overtreders te onderdrukken, en hen te onderwerpen totdat zij zich aan de regels houden.

Thus, it is different to force, though authority cannot exist without force. This is because force is the tool for protecting the authority and the host of thoughts, concepts, criteria and rules upon which the authority is established. Force is, at the same time, a tool that the authority uses to execute the rules, repress the criminals, tyrants and offenders, and subdue them until they abide by the rules.

Wat betreft de macht in de Staat, deze is niet bedoeld voor het verzorgen van de zaken van de mensen of het beheren van hun aangelegenheden. Met andere woorden, het is geen gezag (sultaan), hoewel het bestaan, de vorming, het beheer, de planning en de voorbereiding van macht niet mogelijk zijn zonder gezag.

As for force in the State, it is not for looking after the affairs of the people or managing their matters. In other words, it is not authority (sultaan), though the existence, formation, management, planning and preparation of force are not possible without authority.

Macht is een fysieke entiteit, vertegenwoordigd in het leger, inclusief de politie, waarmee de autoriteit regels uitvoert, criminelen en zondaars onderwerpt, rebellen onderdrukt en agressors weerstaat. Het wordt ook beschouwd als een instrument om de autoriteit en de verzameling van gedachten, concepten en criteria te beschermen, waarop de autoriteit is gebaseerd.

Force is a physical entity represented in the army, including the police, by which the authority executes rules, subdues the criminals and sinners, suppresses the rebels and resists the aggressors. It is also taken as a tool to protect the authority and the host of thoughts, concepts and criterion, on which the authority is established.

Het wordt hiermee duidelijk dat gezag iets anders is dan dwang, en dat dwang iets anders is dan gezag.

It thus becomes obvious that authority is different to force, and that force is something different to authority.

Daarom is het niet toegestaan dat de autoriteit uitmondt in dwang; want als de autoriteit dwang zou worden, dan zou de zorg voor de zaken van de mensen verwrongen raken. Dit komt doordat de concepten en het criterium van de autoriteit concepten van onderdrukking, tirannie en overheersing zouden worden, en geen concepten van zorg. De autoriteit zou ook veranderen in een militair bewind dat geen andere taak heeft dan intimidatie, dominantie, onderdrukking, tirannie en het vergieten van bloed.

Therefore, it is not allowed for the authority to become force; because if the authority became force, then it’s caring for the people’s affairs would be perverted. This is because the authority’s concepts and criterion would become concepts of suppression, oppression and dominion, and not concepts of caring. The authority would also change to become a military rule that has no task other than intimidation, domination, suppression, oppression and shedding blood.

Aangezien het de autoriteit niet is toegestaan om te veranderen in dwang, is het evenzo niet toegestaan voor dwang om autoriteit te worden, omdat het dan zou beginnen te regeren met de logica van macht. Het zou de zaken van de mensen ook beheren met de concepten en criteria van militaire wetten en de concepten van onderdrukking en onderdrukking. Deze twee benaderingen zouden vernietiging en verwoesting creëren, terreur, angst en paniek veroorzaken, en de moslimgemeenschap (Ummah) naar de rand van de afgrond leiden. Dit zou de grootste schade toebrengen aan de moslimgemeenschap (Ummah), terwijl het islamitisch (Shar’i) principe stelt: “het is niet toegestaan schade toe te brengen, noch om schade met schade te beantwoorden.”.

As it is not allowed for the authority to change to become force, it is likewise not allowed for the force to become authority, because it would start to rule using the logic of power. It would also look after the affairs of the people with the concepts and criterion of martial laws and the concepts of suppression and oppression. These two approaches would create destruction and ruin, cause terror, fear and panic, and lead the Ummah to the brink of ruin. This would cause greatest harm to the Ummah, while the Shar’ee principle states: “it is not allowed to inflict harm, and nor to answer harm with harm.”.

70. Het regeringssysteem is gebaseerd op vier principes:

70. The ruling system is based on four principles:

a) Soevereiniteit is voor de sharia en niet voor de mensen.

a) Sovereignty is for the Sharee’ah and not for the people.

b) Gezag behoort toe aan de moslimgemeenschap (Ummah).

b) Authority belongs to the Ummah.

c) De aanstelling van een enkele kalief is verplicht (Fard) voor de moslims.

c) Appointment of a single Khaleefah is Fard on the Muslims.

d) Alleen de kalief heeft het recht om sharia-regels vast te stellen.

d) Only the Khaleefah has the right to adopt Sharee’ah rules.

Dus de kalief is degene die de grondwet en de wetten uitvoert. Wat betreft de soevereiniteit die toebehoort aan Allah en niet aan het volk, zoals gestipuleerd door democratische grondwetten, dit is omdat de moslimgemeenschap (Ummah) niet wordt geleid door haar eigen wil, om te doen wat zij wenst. Integendeel, zij wordt geleid door de geboden en verboden van Allah. Zij is onderworpen aan de sharia en daarom behoort de soevereiniteit toe aan de sharia. Wat betreft de autoriteit die toebehoort aan de moslimgemeenschap (Ummah), dit is omdat de sharia heeft voorgeschreven dat de kalief wordt aangesteld via de moslimgemeenschap (Ummah) en dat de kalief de autoriteit verkrijgt via de eed van trouw (Bay’ah). Wat betreft het derde principe, de verplichting om de kalief aan te stellen, dit is vastgesteld in de nobele overlevering (Hadith): Hij ﷺ zei:

So the Khaleefah is the one who enacts the constitution and canons. As for the sovereignty belonging for Allah and not for the people, as is stipulated by democratic constitutions, this is because the Islamic Ummah is not directed by her will, to do whatever she wishes. Rather, she is directed by the orders and prohibitions of Allah. She is subject to the Sharee’ah and hence sovereignty belongs to the Sharee’ah. As for the authority belonging to the Ummah, this is because the Sharee’ah has enjoined that the Khaleefah be appointed via the Ummah and that the Khaleefah takes the authority through the Bay’ah. As for the third principle, the obligation of appointing the Khaleefah, it is established in the noble Hadeeth: He (PBUH) said:

“Degene die zijn hand terugtrekt van een gehoorzaamheid, zal Allah op de Dag des Oordeels ontmoeten zonder enig bewijs voor hem; en degene die sterft zonder een eed van trouw (Bay’ah) om zijn nek, zal sterven met de dood van de Jaahiliyyah.” Dus het is verplicht (Wajib) dat er een eed van trouw (Bay’ah) om de nek van elke moslim aanwezig is, oftewel de aanwezigheid van een kalief (Khalifah) die, door zijn aanwezigheid, een eed van trouw (Bay’ah) om de nek van elke moslim verdient. Wat betreft het vierde principe, dit is vastgesteld door de consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah). Uit deze consensus (Ijma’) zijn de beroemde sharia-principes overgenomen: “Het bevel van de imam heft het geschil op,” “het bevel van de imam wordt uitgevoerd,” “de Sultan (imam) behoudt zich het recht voor om nieuwe wetten aan te nemen voor zover er nieuwe zaken ontstaan.”

“The one who withdraws his hand from an obedience he will meet Allah on the Day of Judgment with no proof for him; and the one who dies without a bay’ah on his neck will die the death of Jaahiliyyah.” So the waajib is the presence of the bay’ah on the neck of every Muslim, i.e. the presence of a Khaleefah who, through his presence, deserves a bay’ah in the neck of every Muslim. As for the fourth principle, this has been established by the Ijmaa’ of the Sahabah. From this Ijmaa’ the famous Sharee’ah principles have been taken: “The order of the Imaam removes the dispute,” “the order of the Imaam is executed,” “The Sultan (Imam) reserves the right to adopt new laws for as many new matters that arise.”.

71. De staat is gebaseerd op acht zuilen:

71. The state is based on eight pillars:

1. De kalief (Khalifah) 2. Gedelegeerde assistenten - met volmachten 3. De uitvoerende assistenten 4. De leider (Ameer) van jihad 5. De gouverneurs (Waalis)

1. The Khaleefah 2. Delegated Assistants - with powers of attorney 3. The Executing Assistants 4. The Ameer of Jihad 5. The Governors (Waalis)

6. De rechtspraak 7. De administratieve departementen 8. De Majlis van de moslimgemeenschap (Ummah) De Boodschapper van Allah ﷺ vestigde de staatsstructuur binnen dit kader en hij beval de moslims om een staatshoofd aan te stellen toen hij hen beval een kalief te benoemen. De Boodschapper ﷺ koos Abu Bakr en Umar als zijn wazeers, oftewel assistenten. Hij ﷺ zei:

6. The Judiciary 7. The Administrative Departments 8. The Majlis of the Ummah The Messenger of Allah (PBUH) established the state structure in this framework and he ordered the Muslims to appoint a head of state when he ordered them to appoint a Khaleefah. The Messenger (PBUH) chose Abu Bakr and Umar as his wazeers i.e. assistants. He (PBUH) said:

“Mijn twee ministers onder de mensen op aarde zijn Abu Bakr en Umar.” Wat de provincies betreft, hij stelde waalis aan en hij stelde rechters (qaadis) aan om tussen de mensen te rechtspreken. Wat het bestuur betreft, de Boodschapper ﷺ stelde bestuurders aan om de verschillende overheidsafdelingen te beheren. Wat het amership van jihad betreft, welke de volgende aspecten zal administreren: buitenlandse zaken, oorlog, binnenlandse zaken en industriële zaken, de Boodschapper ﷺ en de Khulafaa’ na hem namen deze post zelf op zich. Echter, ‘Umar b. al-Khattab richtte een afdeling op voor de soldaten en stelde een specifiek persoon aan om hiervoor verantwoordelijk te zijn, wat een van de verplichte bevoegdheden is van de leider (Ameer) van jihad. Wat de Majlis al-Ummah betreft, de Boodschapper ﷺ raadpleegde de moslims telkens wanneer hij dat wilde. Hij riep consequent bepaalde individuen op om hen te raadplegen en zij waren de vertegenwoordigers van het volk. Dit maakt duidelijk dat de Boodschapper ﷺ een structuur voor de staat vestigde in een specifieke vorm.

“My two ministers among the people of the earth are Abu Bakr and Umar.” As for the provinces, he appointed waalis and he appointed judges (qaadis) to judge between the people. As for the administration, the Messenger (PBUH) appointed administrators to manage the various governmental departments. As for the ameership of Jihaad, which will administrate the following aspects: foreign affairs, war, internal affairs and industrial affairs, the Messenger (PBUH) and the Khulafaa’ after him used to undertake this post themselves. However, ‘Umar b. al-Khattab established a department for the soldiers and appointed a specific person to be responsible for it, which is one of the mandatory powers of the Ameer of Jihaad. As for the Majlis al- Ummah, the Messenger (PBUH) used to consult the Muslims whenever he wanted. He used to call upon certain individuals consistently to consult them and they were the representatives of the people. This makes clear that the Messenger (PBUH) established a structure for the state in a specific form.

72. De kalief stelt een gedelegeerde assistent aan om de verantwoordelijkheid van het bestuur op zich te nemen. De kalief delegeert aan hem de algemene verantwoordelijkheid om de zaken naar zijn eigen inzicht te beheren en deze uit te voeren op basis van zijn zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad).

72. The Khaleefah appoints a delegated assistant to undertake the responsibility of ruling. The Khaleefah delegates to him the general responsibility of managing the affairs according to his view and to execute them based on his Ijtihaad.

Daarom is bepaald dat om de benoeming een contract van delegatie te laten zijn, deze bewoordingen moet bevatten die aangeven dat het een algemeen toezicht betreft, oftewel dat het aangeeft dat hij alle verplichte machtigingen van het bestuur heeft. Met andere woorden, het moet bewoordingen bevatten die aangeven dat hij de afgevaardigde van de kalief is. Daarom moet men bij het benoemen van de assistent woorden gebruiken die de werkelijkheid van de assistent aangeven, namelijk dat hij de afgevaardigde van de kalief is en dat hij alle verplichte machtigingen van de kalief overneemt. Hij heeft wat de kalief heeft wat betreft bestuursmachten. Wat betreft gezag is hij precies zoals de kalief. Daarom klaagden de mensen bij Abu Bakr over ‘Umar, toen ‘Umar de verantwoordelijkheid van assistent op zich nam. Zij vroegen hem: “Ben jij de kalief of is het ‘Umar?” Hij antwoordde: “Ik en hij”; en dit gebeurde in het bijzijn van de metgezellen (Sahabah). De assistent kan echter niets ondernemen voordat hij de kalief heeft geïnformeerd voordat hij de handeling verricht. Als de kalief hem verhindert, dan laat hij het ondernemen van de handeling na, anders zou hij deze uitvoeren. Het informeren van de kalief over iets betekent niet dat er toestemming is gevraagd; het is eerder het informeren van de kalief over iets. Hij wacht niet op toestemming, maar verricht de handeling na het informeren van de kalief, tenzij de kalief hem verhindert dit te doen. De kalief is gerechtigd om handelingen die door de assistent zijn ondernomen te annuleren, indien dit handelingen waren die de kalief ook zou kunnen annuleren als hij ze zelf had ondernomen. Wat betreft de handelingen die de kalief zelf niet zou kunnen veranderen als hij ze zelf had ondernomen, de kalief kan deze niet annuleren als de assistent ze heeft uitgevoerd. Dit zou een uitspraak kunnen zijn die de assistent op de juiste wijze heeft uitgevoerd, of geld dat hij heeft uitgegeven waar het voor bestemd was. De kalief moet alle handelingen van de assistent beoordelen, om de juiste te bekrachtigen en de onjuiste te corrigeren. Zo vertegenwoordigt de assistent de kalief in alle functies van het kalifaat. Echter, zijn functie is om de kalief te informeren over elke zaak die hij heeft volbracht en elke afspraak die hij heeft gemaakt; dit alles moet gebeuren vóór de uitvoering. Dit naast het feit dat hij zich onthoudt van elke handeling die hem wordt ontzegd. Deze assistent werd voorheen de gedelegeerde assistent ‘wazeer tafweedh’ genoemd.

That is why it is stipulated that in order for the appointment to be a contract of delegation, it should include wording that indicates it is a general supervision, i.e. it indicates that he has all the mandatory powers of ruling. In other words, it should include wording that indicates that he is the delegate of the Khaleefah. Therefore, when appointing the assistant, one must use words that indicate the reality of the assistant, that he is the delegate of the Khaleefah, and he takes all the mandatory powers of the Khaleefah. He has what the Khaleefah has in terms of ruling powers. In terms of authority he is exactly like the Khaleefah. That is why the people used to complain to Abu Bakr about ‘Umar, when Umar assumed the responsibility of assistant. They used to ask him: “are you the Khaleefah or is it ‘Umar?” He used to reply: “me and him”; and this happened in front of the Sahabah. However, the assistant cannot undertake something until he has informed the Khaleefah before doing the action. If the Khaleefah prevents him then he desists from undertaking the action, otherwise he would execute it. Informing the Khaleefah about something does not mean permission has been taken; it is rather informing the Khaleefah about something. He does not wait for permission but does the action after informing the Khaleefah, unless the Khaleefah prevents him from doing so. The Khaleefah is entitled to cancel actions undertaken by the assistant, if they were actions that the Khaleefah could cancel if he had undertaken them himself. As for the actions that the Khaleefah himself could not change if he undertook them, the Khaleefah can’t cancel them if the assistant executed them. This could be a ruling that the assistant executed in its proper way, or money that he spent for its due. The Khaleefah must review all the actions of the assistant, so as to endorse the correct ones and rectify the wrong ones. Thus the assistant represents the Khaleefah in all the functions of Khilafah. However, his function is to inform the Khaleefah of every matter he accomplished and every appointment he performed; all of that must be done before execution. This is beside him abstaining from any action he is obstructed from doing. This assistant used to be called delegate assistant ‘wazeer tafweedh’.

73. De kalief zal een uitvoerend assistent aanstellen. Zijn werk is onderdeel van de administratieve handelingen en maakt geen deel uit van het bestuur. Zijn departement voert de richtlijnen uit die door de kalief zijn uitgevaardigd aan de binnenlandse en buitenlandse departementen, en legt alle zaken aan hem voor die vanuit die departementen onderzocht moeten worden, zodat hij de verbinding wordt tussen de kalief en anderen, waarbij hij de bevelen die de kalief uitgeeft kanaliseert en aan de kalief rapporteert wat aan hem is voorgelegd. Deze structuur fungeert als een assistent van de kalief, hoewel het een assistent is in uitvoering, niet in bestuur. De kalief heeft dus het recht om iemand aan te stellen die de handelingen met hem zal uitvoeren; en hij kan meer dan één persoon op die post aanstellen. Als hij meer dan één persoon aanstelt, zou hij elk van hen de leiding over een specifieke afdeling toewijzen. De uitvoerend assistent ‘wazeer tanfeedh’ is rechtstreeks verbonden met het staatshoofd. Zijn relatie is uitsluitend met het staatshoofd, omdat hij uitvoert wat hij van hem wenst, en aan hem rapporteert wat bij hem binnenkomt. Hij is dus als de assistent, wat een van de structuren is die rechtstreeks aan de kalief verbonden zijn, hoewel het niet tot de bestuurlijke structuren behoort. Dienovereenkomstig bestaat het huis van het kalifaat uit drie secties: ten eerste de kalief, die het staatshoofd is; ten tweede de assistenten of wat ‘wazeers van tafweedh’ wordt genoemd; en ten derde de uitvoerende structuur, of wat ‘wazeer tanfeedh’ wordt genoemd.

73. The Khaleefah will appoint an executive assistant. His work is part of the administrative actions and not part of ruling. His department executes the directives issued by the Khaleefah to the home and foreign departments, and submits all business to him that needs to be looked into from those departments, so that he becomes the connection between the Khaleefah and others, where he channels what the orders the khaleefah issues of and he reports back to the khaleefah what has been submitted to him. This structure stands as an assistant to the Khaleefah, though it is an assistant in execution, not in ruling. So the Khaleefah has the right to appoint someone who will carry out the actions with him; and he can appoint more than one person in that post. If he appointed more than one person, he would assign each one to head a specific division. The executing assistant ‘wazeer tanfeedh’ is directly linked to the head of State. His relationship is only with the head of State, because he executes what he wants from him, and reports to him what comes (to him). So he is like the assistant, which is from the structures directly linked to the Khaleefah, though it is not from the ruling structures. Accordingly, the house of Khilafah consists of three sections: firstly, the Khaleefah, who is the head of State; secondly, the assistants or what is called ‘wazeers of tafweedh’; and thirdly the structure of execution, or what is called ‘wazeer tanfeedh.’.

74. De Majlis al-Ummah bestaat uit mensen die de moslims vertegenwoordigen in het ter verantwoording roepen van de heersers en hen vertegenwoordigen in hun mening, zodat de kalief naar hen kan verwijzen. Het is niet-moslims toegestaan deel uit te maken van de Majlis al-Ummah om hun klachten te uiten over eventuele onderdrukking door de heersers, of over de onjuiste toepassing van de regels van de Islam op hen. Zij hebben geen recht om geraadpleegd te worden (in Shura), om de kandidaten voor het kalifaat (Khilafah) te selecteren, om de kalief te kiezen, om hem een eed van trouw (Bay’ah) te geven, of om de wetten en hun wetgeving te bespreken. Deze leden worden rechtstreeks door het volk gekozen. Iedereen die het burgerschap bezit, volwassen en bij zinnen is, heeft het recht om lid te worden van de Majlis, hetzij man of vrouw, moslim of ongelovige (Kafir). De moslimleden zijn gerechtigd om de kandidaten voor het kalifaat (Khilafah) te selecteren en hun mening in deze zaak is bindend.

74. The Majlis al-Ummah is composed of people who represent the Muslims in accounting the rulers and representing them in opinion so that the Khaleefah can refer to them. It is allowed for non- Muslims to be part of the majlis al-Ummah in order to voice their complaints about any oppression of the rulers, or about the misapplication of the rules of Islam upon them. They do not have a right to be consulted (in Shura), to select the candidates for the Khilafah, to elect the Khaleefah, to give him bay’ah, or to discuss the laws and their legislation. These members are elected directly by the people. Anyone who carries the citizenship is mature and sane, has the right to be a member of the Majlis, whether man or women, Muslim or kaafir. The Muslim members are entitled to select the candidates for the Khilafah and their opinion in this matter is binding.

75. De moslims hebben het recht om politieke partijen op te richten om de heersers ter verantwoording te roepen en via de moslimgemeenschap (Ummah) aan de macht te komen, op voorwaarde dat deze partijen worden opgericht op basis van de islamitische geloofsleer (Aqeedah) en dat de regels die zij aannemen afkomstig zijn van de regels van de sharia. De partij heeft geen licentie nodig; elke partij die gebaseerd is op iets anders dan de islam is verboden, zoals communistische, nationalistische of patriottische partijen.

75. The Muslims have the right to establish political parties to account the rulers and to arrive at power via the Ummah, on condition that these parties are established on the basis of the Islamic ‘Aqeedah and the rules that they adopt are from the Sharee’ah rules. The party does not need any license; any party based on other than Islam is banned, such as communist, nationalistic or patriotic parties.

76. Alle burgers hebben het recht om elke krant of elk tijdschrift uit te geven, hetzij politiek of anderszins, en elk boek uit te geven zonder de noodzaak van een licentie. Iedereen die iets drukt, verspreidt of publiceert dat in strijd is met de basis waarop de staat is gesticht, namelijk de islamitische geloofsleer (Aqeedah), zal worden gestraft.

76. All citizens have the right to issue any newspaper or journal, whether political or otherwise, and issue any book without the need for a license. Anyone who prints, propagates or publishes anything that contradicts the basis on which the state is established, i.e. the Islamic ‘Aqeedah, will be punished.