53. Het economische probleem is niet de armoede van het land, maar de armoede van individuen. Of in andere woorden: het economische probleem is de verdeling van rijkdom en niet de productie van rijkdom. Als een land arm is, wordt het probleem opgelost door te werken aan het verhogen van de productie, door expansie of door integratie met andere landen. De aanwezigheid van het probleem van armoede in een land is niet onvermijdelijk. Het kan voorkomen zoals in arme landen, en het kan niet voorkomen zoals in rijke landen. Het is niet gekoppeld aan de levensvisie, noch verschilt het per volkeren en naties; bovendien creëert het geen problemen onder de bevolking. Wat betreft het probleem van individuele armoede, dit zal ongetwijfeld gebeuren. Dit komt doordat de aanwezigheid van gehandicapte en luie mensen, naast anderen die gehandicapt zijn geraakt door ongelukken; al deze mensen en dergelijken onvermijdelijk in de samenleving zullen bestaan. Bovendien is bezit een instinct en zal concurrentie tussen mensen voor meer bezit onvermijdelijk in de samenleving plaatsvinden. Dus armoede van individuen in de samenleving is iets dat niet vermeden kan worden. Het is een onvermijdelijk probleem dat een oplossing vereist. Ook heeft dit probleem betrekking op de levensvisie, die verschilt van mens tot mens en van natie tot natie. Er zijn mensen die denken dat de beloning in overeenstemming moet zijn met de inspanning, dus is het rechtvaardig dat degene die niet produceert, arm is. Er zijn ook mensen die denken dat het onrecht is dat gehandicapten worden beroofd van het recht om te leven, zelfs als hun onvermogen een natuurlijke beperking was of als er iets met hen gebeurde buiten hun controle, waardoor zij niet in staat zijn te verdienen. Rechtvaardigheid vereist dus dat hun levensonderhoud wordt veiliggesteld. Concurrentie in het leven om levensonderhoud en geld is natuurlijk. Dergelijke concurrentie creëert problemen onder de bevolking, die oplossingen vereisen. Dit toont aan dat het probleem dat een oplossing behoeft het probleem van de armoede van individuen is, en niet de armoede van het land. Het oplossen van individuele armoede lost de armoede van het land op. De kwestie is dus distributie en niet productie.

53. The economic problem is not the poverty of the country, but the poverty of individuals. Or in other words, the economic problem is the distribution of wealth and not the production of wealth. If a country is poor, its problem is solved by working to increase production, by expansion or by integration with other countries. The presence of the problem of poverty in a country is not inevitable. It may occur as in poor countries and it may not occur as in rich countries. It is not linked to the viewpoint about life, nor does it differ according to the peoples and nations, moreover, it does not create problems amongst the population. As for the problem of individual poverty, this will definitely happen. This is because the presence of the disabled and lazy people, beside others who became disabled through accidents; all of these and the like will inevitably exist in society. Furthermore, ownership is an instinct and competition among people for more ownership will inevitably occur in society. Thus, poverty of individuals in society is something that cannot be avoided. It is an inevitable problem that requires a solution. Also this problem relates to the viewpoint about life, which differs from people to people and nation to nation. So there are people who think the reward should be according to the effort, thus it is fair that the one who does not produce is poor. There are also people who think that it is injustice that the disabled be deprived from the right to live, even his inability was a natural handicap or if something happened to him beyond his control, thus causing him to be unable to earn. So justice demands that his livelihood is secured. Competition in life for livelihood and money is natural. Such competition creates problems amongst the population, which require solutions. This shows that the problem that needs a solution is the problem of the poverty of individuals, not the poverty of the country. Solving individual poverty solves the country’s poverty. Thus, the problem is distribution and not production.

54. Men moet ervoor zorgen dat alle basisbehoeften (Hajaat asaasiyyah) van alle burgers individueel en op een volledige wijze worden vervuld. Elk individu zou ook in staat gesteld moeten worden om zijn luxueuze behoeften (Hajaat kamaaliyyah) te bevredigen, en er moet worden gewaarborgd dat de burgers veiligheid, onderwijs, gezondheidszorg en de rest van de basisbehoeften van de gemeenschap hebben. 55. Eigendom is van drie soorten: privé-eigendom, publiek eigendom en staatseigendom. Wat betreft privé-eigendom, dit is een goddelijke regel die wordt geschat in termen van bezit of voordeel, wat de eigenaar dienovereenkomstig in staat stelt om het bezit te gebruiken en er een vergoeding voor te ontvangen. Wat betreft publiek eigendom, dit is de toestemming van de Wetgever aan de gemeenschap om het gebruik van het bezit te delen. Staatseigendom is het bezit waarvan de uitgaven afhangen van de mening en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) van het staatshoofd.

54. One must insure that all the basic needs (Hajaat asaasiyyah), of all the citizens, are satisfied individually and in a complete manner. Every individual should also be enabled to satisfy his luxurious needs (Hajaat kamaaliyyah), and insure that the citizens have security, education, healthcare and the rest of the basic needs of the community. 55. Ownership is of three types: private ownership, public ownership and state ownership. As for private ownership it is a divine rule estimated in terms of asset or benefit, which accordingly enables the owner to utilize the asset and to receive compensation for it. As for public ownership, it is the permission of the Lawgiver to the community to share the use of the asset. State ownership is the property whose expenditure depends on the opinion and Ijtihaad of the head of state.

56. Publiek eigendom wordt vastgesteld door de aard en de beschrijving van het goed, ongeacht de visie van de staat. Het is de realiteit van het goed waar naar gekeken moet worden: als het goed behoort tot de publieke voorzieningen, zoals stadspleinen of natuurlijke hulpbronnen zoals olie of iets wat door zijn aard niet door individuen kan worden bezeten, dan is het van nature publiek eigendom. De staat kan dit niet als privé-eigendom aanhouden. Als het goed niet tot een van deze drie behoort, dan blijft het privé-eigendom en is het de staat niet toegestaan om het met geweld van de eigenaar af te nemen en om te zetten in publiek of staatseigendom. Wat betreft staatseigendom, dit is beperkt tot het goed dat het recht is van alle moslims, maar het is geen eigendom dat toebehoort aan het publiek. Hoewel de mensen er recht op hebben, zoals grondbelasting (Kharaj), belastingen en Fay’, is het desondanks staatseigendom en moet het door de staat worden bezeten. Als de moslims er geen recht op hebben, dan is het het eigendom van individuen en is het de staat niet toegestaan om het te bezitten. Daarom is wat bekend staat als nationalisatie volledig verboden (Haram), omdat het de staat is die het privé-eigendom transformeert naar staatseigendom wanneer zij een algemeen belang ziet dat het eigendom van de staat over een individueel bezeten goed vereist. Dit is niet toegestaan omdat de sharia ons heeft verboden om eigendom te confisqueren. De Profeet ﷺ zei:

56. Public ownership is established by the nature and description of the property, regardless of the state’s view. It is the reality of the property that needs to be looked into: if the property is from the public amenities, like city squares or natural resources such as oil or anything which by its very nature is not owned by individuals, then it is naturally public property. The state cannot keep it as private property. If the property is not from one of these three then it remains as private property and it is not allowed for the state to forcibly take it from its owner and turn it into public or state property. As for the state property, this is restricted to the property that is the right of all the Muslims, but it is not property that belongs to the public. Even though the people have a right over it, such as Kharaj, taxes and Fay’, however it is state property and must be owned by the state. If the Muslims don’t have a right over it then it is the property of individuals and the state is not allowed to own it. Hence, what is known as nationalisation is completely haraam, because it is the state that transforms the private property into state property when it sees a general interest that requires the state’s ownership of a property owned individually. This is not allowed because the Sharee’ah has forbidden us to confiscate property. He (PBUH) said:

“Het is een persoon niet toegestaan om de stok van zijn broeder te nemen zonder zijn toestemming.” Hij definieerde wat publiek eigendom is en maakte de zaak afhankelijk van de aard en de beschrijving van het eigendom, niet volgens de mening van de staat. Hij definieerde staatseigendom en beperkte dit tot het eigendom waarover de moslimmassa's recht hebben.

“It is not allowed for a person to take the stick of his brother without his permission.” He defined what is public property and he made the matter dependent on the nature and description of the property, not according to the opinion of the state. He defined state property and restricted it to the property in which the Muslim masses have a right.

57. Het eigendom van land heeft specifieke regels. Het bezit van land is bedoeld voor landbouwproductie, en voor de continuïteit en toename van deze productie. Het land wordt eigendom zoals elk ander land dat wordt: door koop, schenking, erfenis en andere vormen van eigendom. Het wordt ook eigendom door het te revitaliseren, indien het dood land was, of indien de staat het eigendom ervan aan individuen heeft verleend. In de sharia-terminologie staat dit bekend als ‘iqTaa’ (staatsgrondtoewijzingen). Wanneer het individu eigendom verkrijgt van het land, is hij verplicht persoonlijk de verantwoordelijkheid te dragen voor het exploiteren van het land. Hij doet dit door het werk ofwel rechtstreeks zelf te doen, of door het inhuren van arbeiders, dieren, landbouwmachines etc. Het is hem niet toegestaan het uit te verhuren voor cultivatie. Indien hij het verwaarloost voor meer dan drie jaar, dan wordt het land geconfisqueerd en aan iemand anders gegeven. De Profeet ﷺ zei:

57. Ownership of the land has specific rules. The possession of land is meant for agricultural production, and for the continuity and increase of this production. The land becomes owned as any other land would: by purchase, gift, inheritance and other types of ownership. It is also owned by reviving it, if it was dead land, or if the state granted its ownership to individuals. In the Sharee’ah terminology, this is known as ‘iqTaa’ (state property grants). When the individual gains ownership of the land he is obliged to personally undertake the responsibility of exploiting the land. He does this either by directly doing the work himself, or hiring workers, animals, farming equipment etc. It is not allowed for him to lease it out for cultivation. If he neglects it for more than three years, then the land is confiscated and given to someone else. He (PBUH) said:

“Degene die een onvruchtbaar land tot leven wekt, die behoort hem toe.” Er is overgeleverd dat de Profeet ﷺ land aan Abu Bakr en ‘Umar heeft geschonken. Er is authentiek overgeleverd dat de Boodschapper ﷺ zei:

“The one who revives a barren land it belongs to him.” It has been narrated that the Prophet (PBUH) granted land to Abu Bakr and ‘Umar. It has been authentically narrated that the Messenger (PBUH) said:

“Wie een stuk land bezit, laat hem dan bewerken of laat zijn broeder het bewerken. Hij mag het niet verhuren voor een derde of een vierde van de oogst, of voor een bepaalde hoeveelheid voedsel.” Er is overgeleverd dat ‘Umar het toestond om land gedurende drie jaar te omheinen. Als het land drie jaar lang is verlaten en iemand anders het heeft doen herleven, dan heeft hij er meer recht op. Het is ook ‘Umar die zei: “Iemand die land omheint (Muhtajir) heeft er na drie jaar geen recht meer op.” 58. Buitenlandse handel is toegestaan voor alle burgers, hetzij in goederen of in geld. Er zijn geen licenties nodig voor import of export en er zijn geen (buitenlandse) geldorders nodig, vanwege de uitspraak van Allah (SWT), die algemeen is wat betreft import:

“Whosoever had a piece of land, let him cultivate it or let his brother cultivate it. He must not rent for it’s third or fourth of its harvest, and or a specified amount of food.” It has been reported that ‘Umar allowed fencing for three years. If the land has been left for three years and someone else revived it, then he is more entitled to it. It is also ‘Umar who said: “Anyone who fences a land (Muhtajir) has no right to it after three years.” 58. Foreign trade is allowed for all citizens, whether it is in goods or money. There is no need for licenses for import or export and no need for (foreign) money orders, due to the saying of Allah (SWTH), which is general in import:

“En Allah heeft de handel toegestaan” [Al-Baqarah: 275], en de algemene betekenis van de uitspraak van de Boodschapper ﷺ:

“A nd Allah has permitted trade” [Al-Baqarah: 275], and the general import of the saying of the Messenger (PBUH):

“Verhandel goud tegen zilver zoals je wenst, maar hand tegen hand (zonder krediet).” Dit is algemeen en omvat zowel de binnenlandse als de buitenlandse handel. Douanerechten worden niet geheven van degenen die het burgerschap bezitten, vanwege de uitspraak van de Boodschapper ﷺ:

“Trade with gold for silver as you wish, but hand to hand (without credit).” This is general and includes the domestic and foreign trade. Customs tax is not taken from those who carry citizenship, due to the saying of the Messenger (PBUH):

“Degene die belastingen (invoerrechten) oplegt, zal het paradijs niet betreden.” Wat betreft niet-burgers, zij zullen het land niet mogen betreden of hun goederen of geld mogen importeren zonder toestemming, dat wil zeggen zonder een importvergunning en een betalingsopdracht. De staat heeft het recht om toestemming te verlenen of deze in te houden. Dit komt doordat degene die zonder burgerschap binnenkomt, niet kan binnentreden zonder amaan (belofte van bescherming). Douanerechten worden geheven van degenen die geen burgerschap hebben, overeenkomstig wat hun land van onze handelaren neemt. Er is overgeleverd dat Abu Majlaz, Laahiq Ibn Hameed zei: “Zij zeiden tegen ‘Umar: ‘Hoeveel moeten we van de strijdende mensen nemen als zij ons land binnenkomen?’ Hij vroeg: ‘Hoeveel nemen zij van jullie?’ Zij zeiden: ‘De ‘ushr (tiende).’ Hij zei: ‘Neem dan hetzelfde van hen.’”.

“He who imposes MMaakkss (custom duty) would not enter paradise.” As for non-citizens, they will not be allowed to enter the country or import their goods or money without permission, i.e. without an import licence and money order. The state has the right to give permission or withhold it. This is because the one who enters without citizenship cannot enter without amaan (pledge of protection) Customs taxes are taken from those who do not have citizenship according to what their country takes from our traders. It has been narrated that Abu Majlaz, Laahiq Ibn Hameed said: “They said to ‘Umar: ‘How much should we take from the belligerent people if they came to our land?’ He asked: ‘How much do they take from you?’ They said: ‘The ‘‘UUsshhrr (tithe)’ He said: ‘So take the same from them.’”.

59. Buitenlandse handel wordt beoordeeld op basis van het burgerschap van de handelaar, niet op basis van de herkomst van de goederen. Handelaren die juridisch gezien kaafir Harbi hukman (potentieel vijandige ongelovige (Kafir)) zijn, zijn verboden om in onze landen te handelen, behalve met de speciale toestemming die aan de handelaar of de goederen is verleend. Handelaren uit elke staat waarmee een verdrag bestaat, zullen worden behandeld volgens de overeenkomsten die tussen hen en ons zijn ondertekend. Handelaren die het burgerschap bezitten, worden verhinderd om de grondstoffen of strategische materialen te exporteren die het land nodig heeft, maar zij worden niet verhinderd om eigendommen te importeren die zij bezitten.

59. Foreign trade is considered according to the citizenship of the trader, not the source of the goods. Traders who are kaafir Harbi hukman (potentially belligerent kafir) are banned from trading in our lands, except with the special permission given to the trader or the goods. Traders from any state with whom there is a treaty will be treated according to the agreements signed between them and us. The traders who hold citizenship are prevented from exporting the raw or strategic materials that the country needs, but they are not prevented from importing property they own.

Het land dat daadwerkelijk met ons in oorlog is, zoals Israel, is uitgesloten van dergelijke handelsregels. De regels van het land van daadwerkelijke oorlog zijn erop van toepassing, in alle relaties ermee, of dit nu handelsrelaties zijn of niet.

The country that is actually at war with us, such as Israel, is excluded from such trading rules. The rules of the land of actual war apply to it, in all the relationships with it whether they are trade relations or not.

60. Het gebruik en de investering van buitenlands geld is verboden in het land, evenals het verlenen van franchises aan enige buitenlander.

60. Utilization and investment of foreign money is banned in the country, as is the awarding of franchises to any foreigner.

61. Het is de Islamitische Staat niet toegestaan om deel te nemen aan het IMF of de Wereldbank, of hun hulp te zoeken om de valuta te versterken of de financiële of economische situatie te verbeteren, vanwege de schade die dit toebrengt aan de staat en de vernietiging van haar valuta en economie. Dit komt doordat dit instituten zijn die door Amerika worden gebruikt om de valuta en de handel in de wereld te controleren.

61. It is not allowed for the Islamic State to participate in the IMF or the World Bank, or seek their help in order to strengthen the currency or to improve the financial or economic situation, due to the harm this causes to the state and the destruction of her currency and economy. This is because they are institutions used by America to control currency and trade in the world.

Op dezelfde manier is het de islamitische staat niet toegestaan om buitenlandse schulden aan te gaan bij financiële instellingen of bij buitenlandse staten om haar projecten te financieren, haar economie te verbeteren of de waarde van haar valuta te beschermen. Buitenlandse schuld is niet toegestaan vanwege het gevaar ervan voor de staat, de economie, de valuta en de soevereiniteit. Dit komt doordat buitenlandse schuld een middel is om een land te verarmen en de economie en valuta ervan te vernietigen, waarbij de schuld zich vermenigvuldigt. Daarnaast is het een middel om de invloed van de geld uitlenende ongelovige (Kafir) naties uit te breiden. Dit beperkt de soevereiniteit van de staat en neemt haar wil als gijzelaar. Daarom staat de sharia dit niet toe, omdat het een middel is dat leidt tot verboden (Haram) en het middel dat leidt tot verboden (Haram) is op zichzelf verboden (Haram). Deze transacties zijn ook niet toegestaan omdat ze niet kunnen plaatsvinden zonder woeker (Riba) en woeker (Riba) is verboden (Haram).

Similarly, it is not allowed for the Islamic state to take foreign debts from financial institutions or from foreign states to finance her projects, improve her economy or protect the value of her currency. Foreign debt is not allowed due to its danger to the state, economy, currency and sovereignty. This is because foreign debt is a tool to impoverish a country and destroy its economy and currency, whereby the debt multiplies. Beside that, it is a means to extend the influence of the money lending kaafir nations. This limits the state’s sovereignty and takes its will as a hostage. Therefore, the Sharee’ah does not allow this, because it is a means that leads to Haraam and the means that leads to Haraam is itself Haraam. These deals are also because they cannot take place without riba and riba is Haraam.

Een snelle blik op de landen die zichzelf toelieten buitenlandse leningen aan te gaan, zoals Jordan, Egypt, Turkey, Sudan en andere landen, geeft aan dat deze landen hun economieën niet hebben verbeterd. Hun projecten waren niet succesvol; ze beschermden de waarde van de valuta niet, of losten armoede niet op. Integendeel, de valuta's zijn ingestort, de armoede is toegenomen, de economie is achteruitgegaan, projecten zijn mislukt en de schulden zijn vele malen vermenigvuldigd. Het IMF en de Wereldbank controleren nu hun wil en de donorlanden hebben invloed op hen, wat heeft geleid tot een verzwakking van hun soevereiniteit.

A quick look at the countries that allowed them-selves to take foreign loans such as Jordan, Egypt, Turkey, Sudan and other countries indicates that these countries did not improve their economies. Their projects were not successful; they did not protect the value of the currency, or solve poverty. On the contrary, the currencies have collapsed, poverty has increased, the economy has declined, projects have failed and debts have multiplied manifold. The IMF and the World Bank now control their will and the donor countries have influence over them, which has led to a weakening of their sovereignty.

62. Het eigendom van een fabriek is in de basis privé-eigendom, geen publiek eigendom en ook geen staatseigendom. Dit komt doordat de Boodschapper van Allah ﷺ de vervaardiging van een zegelring en een minbar beval. Hij beval de vervaardiging van beide door mensen die de fabriek als privé-eigendom bezaten. Mensen bestelden in de tijd van de Boodschapper ﷺ de vervaardiging van zaken en hij stemde daarmee in. Dit geeft aan dat de Boodschapper ﷺ instemde met het individuele eigendom van fabrieken zonder beperking. Daarnaast is er geen tekst die erop wijst dat het eigendom van fabrieken publiek of staatseigendom is, dus is het privé-eigendom.

62. The ownership of a factory is, in origin, a private property, not a public property, nor a state property. This is because the Messenger of Allah (PBUH) ordered the manufacture of a seal ring and the pulpit. He ordered the manufacture of both of these by people who owned the factory as an individual property. People used to order the manufacture of things at the time of the Messenger (PBUH) and he consented to that. This indicates that the Messenger (PBUH) consented to the individual ownership of the factories without restriction. As well as this, there is no text that indicates that the ownership of factories is a public or state property, so it is a private property.

Het is echter toegestaan om de fabrieken die materialen uit het publieke eigendom produceren, het recht te geven op het materiaal dat zij produceren; hierdoor worden zij publiek eigendom. Het is eveneens toegestaan om hen tot staatseigendom te maken, aangezien zij de vertegenwoordiger is van de moslimgemeenschap (Ummah) met betrekking tot de winning van het materiaal uit het publieke eigendom. Het is ook toegestaan om hen tot individueel eigendom te maken, waarbij de staat deze fabrieken van individuen huurt om dit materiaal te winnen.

However, it is allowed to give the factories that produce material from the public property the rule of the material they produce; thus they become public property. It is allowed as well to make them a state property, for she is the representative of the Ummah regarding the extraction of the public property material. It is allowed also to make them individual property, where the state hires these factories from the individuals in order to extract this material.

63. De permanente inkomsten van de staat zijn de fay’, de hoofdelijke belasting (Jizyah), de grondbelasting (Kharaj), het vijfde deel van de verborgen schat en de armenbelasting (Zakah). Deze inkomsten worden continu geïnd, of er nu een behoefte is of niet. Als deze inkomsten voorzien in de behoeften, is er geen probleem; het is de staat dan niet toegestaan om überhaupt belastingen te heffen. Als deze inkomsten echter niet voldoende waren om de uitgaven te dekken, dan moet de zaak worden onderzocht. Als de behoeften die niet werden vervuld niet noodzakelijk waren en er geen schade ontstaat voor het land of de mensen als gevolg van het laten ervan, zoals het bouwen van een weg waar een ander alternatief pad is, en het graven van putten waar de huidige putten voldoende zijn, dan heft de staat in dit geval belastingen die voldoende zijn om deze uit te voeren. Dit komt doordat dit verplicht is voor bait ul-maal en de moslims. Als er geen inkomsten in bait ul-maal zijn, dan wordt de verplichting overgedragen aan de moslims. In dat geval worden de belastingen geïnd van iedereen die meer heeft dan zijn behoeften, naar zijn situatie en op een gepaste wijze. Het is niet toegestaan om überhaupt indirecte belastingen op te leggen. Zo zijn er absoluut geen belastingen voor bewaking, voor gezondheidszorg, voor de raad, noch voor rechtbanken of voor veilingen en andere zaken.

63. The permanent revenues of the state are the fay’, the jizyah, the kharaaj, the fifth of the hidden treasure and the zakaah. These revenues are collected continuously, whether there was a need or not. If these revenues meet the needs, there is no problem; it is not then allowed for the state to collect taxes at all. If however these revenues were not enough to meet the expenses, then the matter needs to be examined. If the needs that were not met were not necessary and no harm falls upon the land or the people due to them being left, such as building a road where there is another alternative road, and digging wells where the present wells are sufficient, then in this case the state collects taxes that are enough to undertake them. This is because this is obligatory on bait ul-maal and the Muslims. If there are no revenues in bait ul-maal, then the obligation is transferred to the Muslims. In that case the taxes are collected from everybody who has more than his needs, according to his situation and in a seemly manner. It is not allowed to lay down indirect taxes at all. Thus, there are absolutely no taxes for guarding, for health, for council and nor for courts or for auction and other things.