الله تعالىٰ په خپل کتاب کې واضح کړې ده – او هغه د زړونو رب دی، او د غیب پوهېدونکی دی – چې نصیحت هرچا ته بیدارونکی نه وي، او هرچا ته چې اورېږي، ګټور هم نه وي.

Allah clarified in His Book – and He is the Lord of the hearts, and the Knower of the Unseen – that a reminder does not awaken everyone, and it does not benefit all who hear it.

بلکہ، اس میں شرائط اور پابندیاں ہیں۔

Rather, there are conditions and restrictions to this:

{بې شکه په دې کې یادونه ده د هغه چا لپاره چې زړه لري یا غوږ نیسي پداسې حال کې چې حاضر ذهن وي.}128

{“Verily, therein is indeed a reminder for he who has a heart or gives ear while he is heedful.”}128

ابن القیم (رحمه الله) فرمایلي دي:

Ibn al-Qayyim (may Allah have Mercy on him) said:

که تاسو د قرآن کریم څخه ګټه اخیستل غواړئ، نو کله چې دا تلاوت کیږي، خپل زړه یوځای کړئ، خپل اوریدل تمرکز کړئ، او داسې عمل وکړئ لکه چې الله تعالیٰ تاسو سره په مستقیم ډول خبرې کوي، ځکه دا د هغه له جانبه تاسو ته یو خطاب دی د دې رسول ﷺ په ژبه، لکه څنګه چې لوړ شان الله فرمایلي دي:

“If you want to benefit from the Qur’an, gather your heart when it is recited, focus your hearing, and act like you are being directly addressed by Allah, as it is an address from Him to you upon the tongue of this Messenger (peace be upon him), as the Exalted Said:

{بیشکه په دې کې د هغه چا لپاره یادونه ده چې زړه ولري، یا غوږ ونیسي او په ژوند کې متوجه وي۔} دا ځکه چې د یو شی څخه ډېر ګټه او اغیز اخیستل په دې پورې اړه لري: د هغه شی پر ځای چې اغیز لري، د هغه ملګری هدف چې دا اغیز به احساسوي، د هغه شرطونو پر ځای چې دې اغیز د احساس لپاره اړین دي، او د هغه شی لرې کېدو پر ځای چې دا اغیز یې لرې کول په نظر کې لري۔

{“Verily, therein is indeed a reminder for he who has a heart or gives ear while he is heedful.”} And this is because gaining the most benefit and effect from something depends on the object causing the effect, the accompanying target that will feel that effect, the conditions necessary for that effect to be felt, and the removal of what that effect is meant to remove.

دا ټول د پورتنۍ آیت په کې ترټولو روښانه او لنډ ډول موندل کیږي۔

All of this is found in the above verse in the most clear and concise manner possible:

په حقیقت کې دې کې یادونه ده… {بیشکه په دې کې خامخا یادونه ده} چې دا د سورت له پیل څخه تر دې ځایه ټولې خبرې ته اشاره کوي۔

{“Verily, therein is indeed a reminder…”} referring to everything from the beginning of the surah to this point.

او د الله تعالیٰ قول {"…د هغه چا لپاره چې زړه لري…"} د اثر د هدف په اړه دی، یعنې هغه ژوندی زړه چې الله پېژني، لکه څنګه چې الله تعالیٰ په بل آیت کې فرمایلي دي:

And His Saying {“…for he who has a heart…”} is referring to the target of the affect, meaning the heart that is alive and knows Allah, as Allah Said in another verse:

{"هغه بیشکه یوه نصیحت او روښانه قرآن دی، ترڅو هغه خبرداری ورکړي څوک چې ژوند لري…"}129

{“Indeed, it is a reminder and a clear Qur’an to warn he who is alive…”}129

معنی، یعنی زړه ژوندی وي.

Meaning, has a heart that is alive.

د هغه ويناوې {«…يا غوږ نيسي…»} مطلب دا دی چې هغه خپل اوريدل سمت ورکوي او خپل حواس هغه څه ته متمرکز کوي چې ده ته ويل کيږي، او دا د هغو شرطونو له جملې څخه دي چې خلک د ويل شويو خبرو څخه متاثر کيږي.

His Saying {“…or gives ear…”} means that he directs his listening and focuses his senses to what is being said to him, and this is from the conditions of being affected by words that are spoken.

هغه چې فرمایلي دي {“…حال دا چې هغه په زړه سره حاضر وي…”} دا معنا لري چې هغه داسې زړه لري چې حاضر وي او غائب نه وي. ابن قتیبه وایي: «هغه د الله کتاب اوري پداسې حال کې چې زړه یې او پوهه یې حاضره وي، او هغه هیڅ ډول غافل نه وي.» دا د هغه څه لپاره اشاره ده چې د قرآن په اثر سره باید له منځه لاړ شي، هغه دی: غفلت او د زړه غیبت، د هغه ناتوانی چې هغه څه پوه شي چې ورته رسول کیږي، او د هغه په اړه د بصیرت او فکر کولو کمزوري.

His Saying {“…while he is heedful…”} means that he has a heart that is present and not absent. Ibn Qutaybah said: “He listens to the Book of Allah while his heart and comprehension are there, and he is not distracted.” This is an indication of what is meant to be removed by the effect of the Qur’an, which is the distraction and absence of the heart, its inability to understand what is being relayed to it, and its lack of insight and reflection upon it.

که د اثر سرچینه موجوده وي (قرآن کریم)، د اثر هدف موجود وي (ژوندی زړه)، د اثر د احساس شرطونه موجود وي (تمرکز او پاملرنه)، او د خنډ لرې کول موجود وي (د زړه پریشانتیا او د ویل شوي خبرو د معنا د پوهیدو نشتوالی)، نو کله چې دا ټول عوامل موجود وي، پایله ترلاسه کیږي (د قرآن او نصیحت اثر او ګټه احساسیږي).

So, if the source of the effect is there (the Qur’an), and the target of the effect is there (the heart that is alive), and the conditions of feeling the effect are there (to focus and pay attention), and the removal of the obstacle is there (the distraction of the heart and inability to understand the meaning of what is being said) – with all of these factors are present, the result is achieved (the effect and benefit of the Qur’an and reminder is felt).

دا نو علم یوازې د عاجزۍ او په ځیر توجه کولو سره ترلاسه کیږي۔ الشعبي (الله ورباندې رحم وکړي) وویل: "زید بن ثابت د جنازې لمونځ وکړ. بیا د هغه لپاره یو خچر راوړل شو چې په هغې سپور شي، نو ابن عباس راغی او د خچر لجام یې ونیو چې هغه یې مخ ته بوځي. زید ورته وویل: پرېږده ئې، ای د رسول الله ﷺ تره زامنه!" ابن عباس وویل: "موږ ته داسې امر شوی چې له عالمانو سره داسې چلند وکړو!"130

So, knowledge is only attained by humbly lending one’s attention and focus. ash-Sha’bi (may Allah have Mercy on him) said: “Zayd bin Thabit prayed a funeral prayer. A mule was then brought for him to ride away on, and Ibn ‘Abbas came and took hold of its reigns to lead him away. So, Zayd said to him: “Let go of it, O cousin of the Messenger of Allah (peace be upon him).” Ibn ‘Abbas said: “This is how we were commanded to treat the scholars!””130

او سلف صالحین اپنے اساتذہ کے ساتھ انتہائی ادب و احترام کے ساتھ پیش آتے تھے، اور یہ بات علمی مجالس میں ان کے آداب پر غور کرنے سے واضح ہوتی ہے، خاص طور پر اس بات سے کہ وہ اپنے استادوں کی کس طرح تعظیم کرتے تھے۔ خطیب البغدادی نے اس بارے میں بہت سی روایات نقل کی ہیں۔

And the Salaf used to look with the utmost reverence and respect to those they learned from, and this is evident when looking at their manners in attending circles of knowledge, specifically how they would honor their teachers. al-Khatib reported many such narrations:

المغيرة قال: «كنا نُكرم إبراهيم النخعي كما يُكرم الرجلُ السلطان». وقال أيوب: «كان الرجل يجلس إلى الحسن ثلاث سنين لا يسأله عن شيء، هيبةً له وإجلالاً». وقال إسحاق الشهيدي: «كنت أرى يحيى القطان يصلي العصر، ثم يستند إلى أصل منارة المسجد، وبين يديه علي بن المديني، والشاذكوني، وعمرو بن علي، وأحمد بن حنبل، ويحيى بن معين، وغيرهم، كلهم يسألونه عن الحديث وهم قيام. فيستمر ذلك إلى صلاة المغرب، ولا يأذن لأحد منهم بالجلوس، ولا يجلس أحد منهم هيبةً له وإجلالاً». وقال الغلابي: «مدح ابن الخياط مالك بن أنس، فقال:»

“al-Mughirah said: “We would honor Ibrahim an-Nakha’i just as one would honor the ruler.” Ayyub said: “A man would sit with al-Hasan for three years and not ask him anything out of awe and respect for him.” Ishaq ash-Shahidi said: “I would see Yahya al-Qattan praying ‘Asr. He would then lean on the base of the mosque’s minaret, and standing in front of him would be ‘Ali bin al-Madini, ash-Shadhakuni, ‘Amr bin ‘Ali, Ahmad bin Hambal, Yahya bin Ma’in, etc. – all asking him about Hadith while they were standing up. This would go on until the Maghrib prayer, and he would not offer any of them to sit, and none of them would sit out of awe and respect of him.” al-Ghulabi said: “Ibn al-Khayyat praised Malik bin Anas, saying:

هغه خپل ځواب داسې ورکوي چې د هغه هیبت نه کموي * او هغه څوک چې پوښتنه ترې کوي خپل غږ لوړ کړي؛ د سکون رڼا او د صالحو واکمنۍ عزت * همدا رنګه هغوی د هغه درناوی کوي پرته لدې چې هغه واکمن وي… او عبدالرحمن بن حرملة الاسلمي وویل: «هیڅ څوک هم جرئت نه کاوه چې د سعيد بن المسيب نه د کومې مسئلې په اړه پوښتنه وکړي تر هغه چې د هغه اجازت نه غوښتل کیده، لکه څنګه چې د واکمن اجازت د کوم شي لپاره غوښتل کیږي.»131

He gives his answer without reducing his awe * While those asking him have their chins raised; The light of tranquility and the honor of righteous authority * This is how they respect him without him being an authority… And ‘Abd ar-Rahman bin Harmalah al-Aslami said: “Nobody dared to ask Sa’id bin al- Musayyab about anything until he would seek his permission, just as the ruler’s permission is sought for something.””131

او ویل شوي دي چې الشافعی (رضي الله عنه) د علماؤ په وړاندې د خپل عاجزۍ له امله نیوکه شوی و، نو هغه وفرمایل:

“And it is said that ash-Shafi’i (may Allah be Pleased with him) was criticized for his humility to the scholars, and he said:

زه د دوی په وړاندې عاجزي کوم، او دوی ما ته عزت ورکوي * او ته به عزت ونه مومې تر هغه چې ځان ته عاجزي ونه کړې… او احمد بن حنبل (رضي الله عنه) خلف الاحمر (رحمه الله) ته وویل: «زه به ستا د لاسونو تر منځ پرته له بل چاته ناست نه یم. موږ ته امر شوی چې هغو کسانو ته عاجزي وکړو چې له هغوی زده کوو.»132

I humble myself to them, and they honor me * And you will not be honored unless you humble yourself… And Ahmad bin Hambal (may Allah be Pleased with him) said to Khalaf al-Ahmar (may Allah have Mercy on him): “I will not sit except between your hands. We were commanded to be humble to those we learn from.””132

د علم طالب باید په خپلو کارونو کې خپل استاد ته تسلیم شي، او په خپلو نظریاتو او پریکړو کې د هغه سره مخالفت او ضدیت ونه کړي. بلکې باید د هغه سره داسې وي لکه ناروغ چې د خپل ډاکټر سره وي: په هغه څه کې چې غواړي د هغه څخه مشوره وغواړي، د هغه د رضا اراده ولري، د هغه عزت وساتي، او د هغه د خدمت په واسطه د الله تعالی قرب ولاړ شي. هغه باید پوه شي چې د خپل شیخ مقابل ته عاجزي کول عزت دی، او د هغه لپاره ځان ټیټ کول تاسو لوړوي.

“The seeker of knowledge should submit to his teacher in his affairs, and he should not seek to contradict and oppose him in his opinions and decisions. Rather, he should be with him like the sick is with his doctor – consulting him in what he wants, intending his pleasure, protecting his honor, and gaining nearness to Allah by serving him. He should realize that humility to his shaykh is an honor, and lowering yourself for him raises you.

طالبِ علم باید اپنے استاد کی طرف عظمت اور احترام کی نگاه سے دیکھے، کیونکہ اس سے وہ استاد سے فائدہ اٹھانے میں مدد پاتا ہے۔ سلف میں سے کچھ حضرات اپنے شیخ کے پاس جانے سے پہلے صدقہ دیا کرتے تھے اور کہتے تھے: "اے اللہ! میرے شیخ کے عیوب مجھ سے چھپا دے، اور مجھے ان کے علم کی برکت سے محروم نہ فرما۔"133

The student of knowledge should look to his teacher with the eye of awe and respect, as this will help him to benefit from him. Some of the Salaf would give some charity before going to visit their shaykh, saying: “O Allah! Hide the faults of my shaykh from me, and do not prevent me from the blessing of his knowledge.””133

او الشافعی (رحمه الله) وویل: «زه به د مالک (رحمه الله) په وړاندې خپل کتابونه په ډیره نرمۍ او خاموشۍ سره اړوم، ترڅو د دوی د سرو په واسطه هغه ته ځوریدنه رانشي، د هغه د درناوي له امله.» او حمدان الاصفهاني وویل: «زه د شریک (رحمه الله) سره وم، نو د خلیفه المهدي ځینې ماشومان د هغه په لور راغلل. نو هغه دیوال ته ودرېد، او هغوی ته یې مخ ونه اړاوه کله چې هغوی له هغه څخه د یوې حدیث په اړه پوښتنه وکړه. بیا هغوی بیرته راستانه شول او بیا یې هماغه پوښتنه تکراره کړه، تر دې چې وې ویل: ایا تاسو د واکمنانو ماشومان کوچني ګڼئ؟ نو شریک وویل: نه، مګر علم د الله په نزد دومره ارزښت لري چې زه یې په داسې ډول ونه درکوم.» نو سړي کېناستل، خپل زنګونونه د هغه د زنګونو سره برابر کړل، او هغه وویل: «علم داسې باید وپلټل شي.»134

“And ash-Shafi’i (may Allah have Mercy on him) said: “I would turn the pages of my books in front of Malik (may Allah have Mercy on him) in a very soft, quiet way so that he wouldn’t be bothered by its noise, out of respect for him.” And Hamdan al-Asfahani said: “I was with Sharik (may Allah have Mercy on him), and some of the children of the Khalifah al-Mahdi came to him. So, he leaned against the wall, and did not turn to them when they asked him about a hadith. They then came back and forth, asking the same question until they said: “Do you belittle the children of the rulers?” So, Sharik said: “No. However, knowledge is more valuable with Allah than that I give it in such a manner.” So, the men sat down, putting their knees on par with his knees, and he said: “This is how knowledge is to be sought.””134

او باید خپل شیخ سره په غیر رسمي ډول خبرې ونه کړي، او له لرې څخه ورته غږ ونه کړي.

“And he should not address his shaykh in an informal way, and should not call him from a distance.

او الخطیب وویل: "هغه باید ونه وایي 'ای استاده!' یا 'ای عالمه، ته دې ته څه وایې؟ ستا نظر څه دی؟' او نور. همدارنګه، هغه باید د شیخ په نشتون کې د هغه نوم یوازې په دې ترتیب سره ونه اخلي چې ورسره د احترام لقب ولګوي، لکه 'شیخ'، 'استاد' یا 'شیخنا'. هغه باید د شیخ حقوق وپیژني چې د هغه پر غاړه دي، د هغه فضیلت له یاده ونه باسي، او د هغه د عزت د ساتلو او د هغه د غیبت د دفع کولو ډیره اهمیت ورکړي. هغه باید د هغه له پاره په قهر شي، او که دا ونه شي کولای، نو باید پاڅي او هغه ناسته پریږدي چېرته چې دا کار کېږي. هغه باید د شیخ په ژوند کې د هغه له پاره دعا وکړي، او د هغه د مرګ وروسته د هغه کورنۍ، اولادونو او ملګرو سره مرسته وکړي. هغه باید د هغه قبر ته لاړ شي، د هغه له پاره د الله بښنه وغواړي او د هغه په استازولۍ صدقه ورکړي. هغه باید د هغه د آرامۍ، خاموشۍ او هدایت په تعقیب کې د هغه تقلید وکړي، او د دین په علم کې د هغه عادتونه تعقیب کړي. هغه باید د خپلو منظمو عادتونو او عبادت کې د هغه حرکتونو تقلید وکړي، او د هغه اخلاق خپل کړي. په لنډه توګه، هغه باید د هغه نمونه ونیسي."135

And al-Khatib said: “He should not say ‘O teacher!’ or ‘O scholar, what do you think about this? What is your take on this?’ etc. Also, he shouldn’t refer to him by his first name in his absence except by attaching to it a title of respect, such as ‘Shaykh,’ ‘Ustadh,’ or ‘Shaykhuna.’ And he should know the rights of his shaykh upon him, and should not forget his virtue over him, and should put great importance on protecting his honor and repelling any backbiting of him. He should become enraged for his sake, and if he is unable to do this, he should get up and leave any gathering where this is taking place. He should supplicate for his shaykh during his life, and he should tend to his family, children, and friends after his death. He should visit his grave and ask Allah’s Forgiveness for him and give charity on his behalf. He should imitate him in being calm, quiet, and guided, and should imitate his habits in knowledge of the Religion. He should imitate his movements in his regular habits and worship, and adopt his manners. Essentially, he should take him as an example.”135

او طالب علم باید د خپل استاد په سختۍ صبر وکړي او د هغه سره نرمه چلنډ ولري. الخطیب روایت کړی چې الشافعي وویل: "دوه سړي به د العمش سره لیدل کول. یو یې د حدیثو سره مینه لرله، او بل نه. نو یوه ورځ العمش د هغه سړي پر وړاندې چې د حدیثو سره مینه درلوده، قهر شو. بل سړي وویل: "که هغه زما سره داسې چلند کړی وای لکه څنګه چې ستا سره یې وکړ، زه به بیرته هغه ته نه تلم." نو العمش وویل: "له همدې امله، هغه هم ستا په شان احمق دی. هغه هغه څه پریږدي چې د هغه ګټه کوي، د زما د بد اخلاق له امله."136

And the student of knowledge should be patient with the harshness of his teacher, and should be soft with him. al-Khatib reported that ash-Shafi’i said: “Two men used to visit al- A’mash. One of them was interested in Hadith, and the other was not. So, one day al-A’mash got mad at the one who was interested in Hadith. The other man said: “If he got mad at me the way he did at you, I wouldn’t come back to him.” So, al-A’mash said: “Therefore, he is an idiot like you. He leaves what will benefit him due to my bad manners.”””136

او الشافعی (رحمہ اللہ) نے سفیان بن عیینہ سے اسی طرح کا ایک واقعہ نقل کیا ہے، جس میں سفیان سے کہا گیا: "یہ لوگ دنیا کے ہر کونے سے آپ کے پاس آتے ہیں، اور آپ ان پر غصہ ہوتے ہیں؟! یہ سب اٹھ کر آپ کو چھوڑ سکتے ہیں!" اس نے کہا: "اگر وہ ایسا کریں تو وہ بیوقوف ہوں گے، کیونکہ میری بدخلقی کی وجہ سے وہ اس چیز کو چھوڑ دیں گے جو ان کے لیے فائدہ مند ہے۔"137

And ash-Shafi’i (may Allah have Mercy on him) narrated a similar incident from Sufyan bin ‘Uyaynah, where it was said to Sufyan: “These people come to you from all corners of the world, and you get mad at them?! They can all get up and leave you!” He said: “If they did this, they would be idiots, as they leave what will benefit them due to my bad manners.””137

ابن جماعه (الله ترې ورباندې رحم وکړي) وویل:

Ibn Jama’ah (may Allah have Mercy on him) said:

د علم زده کوونکی باید د خپل استاذ سختي او بد چلند ومني، او دا کار باید د هغه څخه د هغه د لیرې کیدو سبب نشي. هغه باید د هغه د هر ناسم عمل په اړه ښه ګومان وکړي، او د خپل شیخ د هر ډول سختۍ په مقابل کې باید خپله عذر وغواړي، الله ته توبه وباسي، د هغه بخښنه وغواړي، او ملامتي خپل ځان ته ورواړوي. دا کار به د هغه شیخ سره د هغه مینه وساتي، زړه یې وساتي، او د دې ژوند او راتلونکي ژوند لپاره د زده کوونکي لپاره ډیر ګټور دی.

“The seeker of knowledge should withstand his teacher’s harshness and bad treatment, and this should not turn him away from him. He should give him the benefit of the doubt when it comes to any bad actions on his part, and should respond to any harshness from his shaykh by apologizing himself, repenting to Allah, seeking His Forgiveness, and placing the blame on himself. This will preserve his love for this shaykh, will protect his heart, and is more beneficial for the student in this life and the next.

که خپل شیخ مو ویده وموندې، نو هغه مه غواړه چې ورته ویښ شې. بلکه کیني او انتظار وباسه تر دې چې هغه ویښ شي، یا که غواړې نو لاړ شه.

If you find your shaykh sleeping, do not ask to see him. Rather, sit and wait until he wakes up, or leave if you wish.

الخطیب البغدادي (رحمه الله) روایت کوي:

al-Khatib al-Baghdadi (may Allah have Mercy on him) reported:

ابن عباس رضي الله عنه فرمایي: کله چې د رسول الله ﷺ وفات شو، ما د انصارو له یوه سړي ته وویل: راځه، د رسول الله ﷺ اصحابو ته ورشو او له هغوی څخه پوښتنه وکړو، ځکه نن ورځ دوی ډېر دي. هغه وویل: ای ابن عباسه! زه په تا حیران یم. ته فکر کوې چې دوی به له تا سره خبرې واوري، په داسې حال کې چې د اصحابو تر ټولو مهم کسان دلته شته؟ نو ما هغه پریښود او د رسول الله ﷺ اصحابو څخه د حدیث په اړه پوښتنې پیل کړې. که به ما اورېدل چې یو سړی د حدیث یوه خبره لري، نو د هغه دروازې ته به تللم، او که به مې هغه ویده موندلی، نو د هغه د کور په مخ کې به مې ځمکې ته سپړۍ خپره کړه او تر هغې به مې انتظار کاوه. باد به ماته خاوره راوړه، او په پای کې به هغه راووت او ویل: ای د رسول الله ﷺ تره زویه! دا څه شی تا دلته راوستی؟ ولې مې نه ده راوبللی؟ زه به تا ته راغلی وای. ما به ویل: زما لپاره دا ډېر مناسب دی چې زه تاسو ته راشم، او د پیغمبر ﷺ د احادیثو په اړه به مې له هغه څخه پوښتنه کوله. هغه انصاري سړی تر هغه وخته ژوندی و چې ولیدل خلک زما شاوخوا راټولېږي او له ما څخه پوښتنې کوي، نو هغه به ویل: دا ځوان زما له مې ډېر هوښیار دی! او ابن عباس رضي الله عنه فرمایي: ما د رسول الله ﷺ د ډېرې علم په دې د انصارو په ګاونډ کې وموند. زه به د یوه له دروازې مخې ته انتظار کاوه، او که به مې غوښتل چې ننوځم، نو اجازه به مې ترلاسه کوله.

“Ibn ‘Abbas (may Allah be Pleased with him) said: “When the Messenger of Allah (peace be upon him) died, I said to one of the Ansar: “Come. Let us go ask the Companions of the Messenger of Allah (peace be upon him), as they are plenty in number today.” He said: “I am amazed at you, Ibn ‘Abbas! Do you think they will pay attention to you when the most important of the Companions are amongst them?” So, I left him, and I began to ask the Companions of the Messenger of Allah (peace be upon him) about Hadith. If I heard that a man had a hadith with him, I would go to his door, and if I found him sleeping, I would spread a blanket on the ground in front of his home and wait for him. The wind would blow dirt on me, and he would eventually come out saying: ‘O cousin of the Messenger of Allah (peace be upon him)! What brings you here? Why didn’t you send for me? I would’ve come to you.’ I would say: “It is more incumbent upon me to come to you,” and I’d ask him about the ahadith of the Prophet (peace be upon him). That Ansari man lived until he saw the people gathering around me and asking me, and he would say: “That young boy was smarter than me!”” And Ibn ‘Abbas (may Allah be Pleased with him) said: “I found most of the knowledge of the Messenger of Allah (peace be upon him) in this neighborhood of the Ansar. I would wait at the door of one of them, and if I wanted permission to enter, I would’ve gotten it.