Günümüzde İslam, bu yöntemlerle edinilmekte ve öğrenilmektedir; bu yöntemlerin doğası gereği hiçbir İslami düşünce oluşturamayacakları ise açıktır. Bunların yaygınlığının bir sonucu olarak, üniversitelerde, camilerde ve kurumlarda İslam'ı öğrenen çok sayıda Müslüman bulunmasına ve şeyhlerin sayısının artmasına rağmen, Müslümanların mevcut düşüncesine düşünme tembelliği, yüzeysel ve duygusal düşünme hâkim olmuştur. Bu yöntemler doğal olarak böyle bir duruma yol açar; çünkü İslam artık yaşama bakış açısını şekillendiren bir ideoloji olarak görülmemektedir. Bunun yerine İslam, ya katı ve durağan bilgi ya da duyguları okşayan hikâyeler olarak ele alınmaktadır. Aşağıda, İslam'ın bu yöntemlerle edinilmesi sonucunda ortaya çıkan, Müslüman ümmetin mevcut düşüncesinin bazı özellikleri yer almaktadır.

Islam today is acquired and studied through these methods, and it is obvious by their nature that they cannot establish any Islamic thinking. As a result of their prevalance, idleness in thinking, and superficial and emotional thinking are encompassing the current thinking of Muslims in spite of the tremendous number of Muslims studying Islam in universities, masjids, and institutions, and the increasing number of Shaykhs. These methods naturally lead to such a situation because Islam is no longer viewed as an ideology that shapes the point of view towards life. Rather, Islam is taken either as rigid or static information, or as stories to appease the emotions. Following are some characteristics of the current thinking of the Muslim Ummah that have emerged as a result of acquiring Islam through these methods.

Düşünce, yüzeysel, derin veya aydınlanmış olarak nitelendirilebilir. Yüzeysel düşünce, bir durumun derinlemesine ve kapsamlı biçimde incelenmemesinden kaynaklanır; bu düşünceye başvuran kişi, herhangi bir olay veya durumun yalnızca yüzeyine bakmakla yetinir. Bu yüzeysel düşünce, Müslümanların güncel siyasi düşüncesine de yansımaktadır. Müslümanlar, Müslüman dünyasındaki mevcut devletlere baktıklarında, bu devletlerin bağımsız olduğunu ve yöneticilerin kendi iradelerine sahip olduğunu düşünürler; çünkü bu devletlerin her birinin kendi sınırları, bayrağı, anayasası ve uluslararası kuruluşlara üyeliği vardır. Ancak bu sonuca varan kişi, bu devletlerin gerçekliğini, nasıl geliştiklerini ve Batı ile olan ilişkilerini incelemek için zaman harcasaydı, bu devletlerin bağımsız olduğu sonucuna varmazdı.

Thinking can be characterized as either superficial, profound, or enlightened. The superficial thinking results from a lack of deep and comprehensive study of the situation, and the individual who resorts to this thinking is content with looking at the surface of any event or situation. This superficial though reflects in the current political thinking of the Muslims. When Muslims look to the existing states in the Muslim world, they think that these states are independent and that the rulers have their own will simply because they each have their own borders, flag, constitution, and membership in international organizations. However, if the same person who reaches this conclusion would spend time studying the reality of these states, how they were developed, and their relationship with the West, he would not conclude that these states are independent.

Bir diğer yüzeysel düşünme örneği, İslam'ın çağırdığı Şura ile Demokrasinin paralel olduğunu, yalnızca İslam'ın istişareyi teşvik etmesi ve Ümmete Halifeyi seçme hakkı vermesi gerçeğine dayanarak iddia etmektir. Oysa Demokrasinin ideolojik temelini derinlemesine incelediğimizde, Demokrasinin insanın kendi yasalarını yapma ve doğru ile yanlış ölçülerini kendisi belirleme hakkına sahip olduğu düşüncesine dayanan özel bir sistem olduğu görülecektir. Bu düşünce, yalnızca Allah (swt)'ın hükmetme hakkına sahip olduğunu belirten İslami sistemin temeline aykırıdır.

Another example of superficial thinking is claiming that Democracy parallels the Shura that Islam calls for based solely upon the fact that Islam recommends consultation and gives the Ummah the right to choose the Khalifah. However, closely examining the ideological basis of Democracy in a profound way will reveal that Democracy is a specific system based on the notion that the human being has the right to make his own laws and decide for himself his own standards of right and wrong. This notion contradicts the basis of the Islamic system, which states that only Allah (swt)

Hüküm koyma ve neyin helal neyin haram olduğunu belirleme hakkı Ash-Shaari'a (Allah'a) aittir; insanın hakkı ise yalnızca bu hükümleri anlamak ve uygulamaktır. Demokratik sistem ile İslami sistem yalnızca hukukun kaynağı bakımından değil, bu hukuk kaynaklarından hükümlerin çıkarılma sürecinde de birbirinden farklıdır.

Düşünce seviyesi düştüğünde, birey kendi başına herhangi bir özgün araştırma yapamaz hale gelir. Bu durumda birey, herhangi bir özgün düşünce veya araştırma gerektiren herhangi bir vaka veya meseleyle karşılaştığında, başkaları tarafından ortaya konmuş mevcut fikirleri benimser. Siyasi, hukuki veya başka herhangi bir mesele olsun, böyle bir kişi cevapları kendisine vermesi için başkalarına başvurur. Başkalarından cevabı veya görüşü aldıktan sonra, bu görüşü ilgili delilleri araştırmadan, yalnızca görüşü ortaya koyan kişiye duyduğu güven sebebiyle, sanki kendi görüşüymüş gibi savunur ve gerekçelendirir.

When the thinking level declines, the individual will be unable to conduct any original research on his own. In this situation, the individual will adopt already-existing ideas established by others when faced with any case or issue that requires any type of original thought or research. Whether in political, legal, or any other issues, such a person will turn to others to provide him with the answers. And after taking the answer or opinion from others, he will defend and justify this opinion as if it was his own without researching the related evidences, only because of his trust in the one who established the opinion.

Müslümanlar arasında sayıca çok olmalarına rağmen bu tür düşünce yaygındır, oysa özgün düşüncenin miktarı neredeyse yok denecek kadar azdır. Bu tür taklit (taqleed), fıkıhta ictihad yapamayanlar için caizdir; müctehid için de, kendi ictihadını kullanmak zorunda olmadığı bazı durumlarda caizdir. Ancak bu tür düşünce, akide konusunda caiz değildir, çünkü Müslümanların akidelerini taklit yoluyla benimsemelerinin yasak olduğu iyi bilinmektedir. Akideye yönelik böyle bir yaklaşım, herhangi bir düşünce ya da akideleri üzerine araştırma yapmaksızın atalarını olduğu gibi takip eden gayrimüslimlerden kaynaklanmıştır. Ayrıca, İman tanımı akidede taklide yer bırakmaz, çünkü İman, gerçeğe uygun, kesin deliillere dayanan kesin inanç olarak tanımlanır. Taklit böyle bir imanı oluşturamaz, çünkü konu üzerinde düşünmeyi ve kesin inancı doğuran delillere dayanarak kişinin kendi savını kurmasını gerektirir. Bu nedenle, babasının ya da şeyhinin söylediği için "Allah'a ve Peygamber'e iman ediyorum" demek kimse için doğru değildir.

This type of thinking is widespread among Muslims in spite of their large numbers, whereas the amount of original thinking is almost non-existent. Such taqleed (imitation) is acceptable in fiqh for those unable to conduct ijtihad and is also acceptable for the mujtahid is some where he does not have to exercise his own ijtihad. However, this type of thinking is not allowed in the Aqeedah, as it is well known that Muslims are prohibited from adopting their Aqeedah through taqleed. Such an approach towards the Aqeedah originated from the non-Muslims who simply follow their ancestors without initiating any type of thinking or research into their beliefs. Furthermore, the definition of Iman leaves no room for the taqleed in the Aqeedah because Iman is defined as the conclusive belief that agrees with the reality and is based on conclusive evidences. Taqleed cannot establish such an Iman because it requires thinking about the issue and building one’s case based on daleels that establish the conclusive belief. Therefore, it is incorrect for anyone to say "I believe in Allah and the Messenger" because his father or shaykh said so.

Günlük hayatta, siyasi olaylar ya da laboratuvarda yapılan araştırmalar ya da bir hukuki meselede delil arama gibi derin ve kapsamlı düşünce gerektiren alanlar vardır. Buna ek olarak, bir saldırıyla nasıl başa çıkılacağı ve hangi özel stratejilerin ve tedbirlerin uygulanacağı gibi düşünerek ele alınması gereken durumlar da vardır. Böyle bir olay, Hendek Savaşı'nda Peygamber ﷺ tarafından gösterilmiştir; Peygamber ﷺ, Medine'ye yönelik saldırıyı etkili biçimde püskürtmek için durum üzerine geniş kapsamlı düşünmeyi gerektiren birçok taktik uygulamıştır.

In everyday life, there are areas that require deep and comprehensive thinking, such as political events or conducting research in the lab, or searching for the evidence in a legal matter. In addition, there are situations that need to be addressed by thinking, such as how to deal with an attack and what specific strategies and measures to undertake. Such an incident was demonstrated by the Prophet (saaw) during the Battle of Al-Khandaq, in which the Prophet (saaw) initiated numerous tactics which required extensive thinking about the situation in order to effectively counter the attack upon Medina.

Öte yandan, düşünmeyi gerektirmeyen durumlar ve meseleler de vardır. Susamış bir insanın ihtiyacını suyun karşıladığını ya da herhangi bir milletin düşmanlarına karşı kendini koruması gerektiğini ispatlamak için uzun deneyler yapmaya ve geniş çaplı incelemelere girişmeye gerek yoktur. Bu tür meseleler gündelik tecrübeden açıkça anlaşılır. Ayrıca bir Müslüman ezan okunduğunda abdestin nasıl alınacağını düşünmek zorunda değildir; çünkü bu eylem ona o kadar tanıdıktır ki hareketleri üzerinde düşünmeye gerek kalmadan otomatik olarak yapar. Yeni Müslüman ise başlangıçta abdesti birkaç kez gösterilerek öğrenmeye ihtiyaç duyabilir, ancak abdesti her almak istediğinde onu felsefi bir konu gibi düşünmesi gerekmez.

On the other hand, there are situations and issues which do not require thinking. One does not need to conduct lengthy experiments and engage in extensive study to prove that water fulfills the need of a thirsty person or to prove that any nation must protect itself against its enemies. Such issues are plainly obvious from everyday experience. Also, when a Muslim hears the Adhan, he does not need to think about how to perform the wudu because this action is so well-known to him that he automatically does it without any need to think about the movements. While a new Muslim may initially require a few demonstrations of the wudu, he does not need to philosophize the wudu every time he needs to perform it.

Ancak Müslümanlar, neyin düşünmeyi gerektirip neyin gerektirmediğini ayıran bu ince çizgiyi kaybettiler. Bunun sonucunda, bu kadar ayrıntıya ihtiyaç duymayan konuları çok uzun ve detaylı bir biçimde tartışmaya başladılar. Bir şeyh, birkaç pratik açıklama yeterli olduğu halde, insanlara abdestin hükümlerini anlatmakla bir yılını geçirirdi. Buna ek olarak, başka kişiler abdest, taharet, namazın hareketleri ve benzeri konular hakkında ciltler dolusu literatür yazarlardı.

Bu sorunu çözmek için, düşünme sürecinin bireyin konuyu duyularıyla algılayıp kavramasını gerektirdiğini kabul etmek gerekir. Duyularının kapsamının ötesindeki meseleler hakkında, akıl tarafından zaten güvenilir olduğu kabul edilmiş bir kaynaktan o konularla ilgili sahih bir delil gelmedikçe hiç kimse düşünemez. Bu bağlamda Müslümanlar cinlere, meleklere, Kıyamet Gününe, Cennete ve Cehenneme ve Gayb'ın diğer yönlerine inanırlar. Bu gerçeklere olan iman, akıl yoluyla kurulan kesin delillere dayanır; saf spekülasyona dayanan metafizikten ayrılır.

In order to address this issue, one must realize that the thinking process requires that the individual sense and comprehend the issue at hand. No one can think about issues that are beyond the scope of their senses unless an authentic evidence regarding such issues comes from a source that the rationale has already established as credible. Within this context, Muslims believe in the Jinn, the Angels, the Day of Judgment, Paradise and Hell-fire, and other aspects of the Ghaib. The belief in such realities is built upon the conclusive evidence that is established through the intellect, to be distinguished from metaphysics, which is based upon pure speculation.

Son zamanlarda, metafizik düşünce Müslümanların düşünce sürecine sızmıştır.

Recently, the metaphysical thinking has seeped into the thinking process of the Muslims.

Günümüzde Müslümanlar metafizik düşünceyi iki yönüyle ortaya koymaktadır:

Nowadays, the Muslims manifest the metaphysical thinking in two aspects:

Gaybın sınırlarını anlayamamak ve insan aklının sınırlarını kavrayamamak, Müslümanların gayb konularını kendi akıllarıyla ve duyularıyla tartışmalarına yol açmıştır. Bunun sonucunda cinler gibi konular Müslümanların düşüncesinde çok geniş bir yer kaplamış, hatta bazıları cinlerle iletişim kurabildiğini iddia edecek noktaya gelmiştir. Bu tür bir konunun bir başka örneği, Allah'ın Sıfatlarının O'nun Zatının bir parçası olup olmadığı etrafında dönen tartışmadır. Müslümanların bu tür gerçekliklerin varlığına inanmaları gerekli olsa da bu inanç delil metniyle sınırlı kalmalı ve onun ötesine geçmemelidir; çünkü düşünce sürecinin gerçekleşebilmesi için duyuya ihtiyaç vardır. İnsan aklının kavrayamadığı ya da duyamadığı gerçeklikler üzerinde düşünce sürecini başlatmaya çalışmak, hiçbir düşünce içermeyen spekülatif bir hayal ile sonuçlanacaktır.

Failure to understand the limits of the thinking process and the human mind has resulted in Muslims discussing issues related to the Ghaib using their own mind and senses. As a result, issues such as the jinn occupy a very large space in the thinking of Muslims, to the extent that some even claim that they can communicate with the jinn. Another example of such an issue is the discussion that revolves around the Attributes of Allah and whether or not they are part of His Entity. Although Muslims must believe in the existence of such realities, this belief must be limited to the text of the evidence and cannot venture beyond it because the thinking process requires sensation in order to occur. Attempting to initiate the thinking process upon realities that the human mind cannot comprehend or sense will result in speculative imagination devoid of any thought.

Bu seviyedeki düşünceye birçok etken katkıda bulunmuştur. Bunlardan önemli bir neden, Müslüman ümmetin içinde bulunduğu durumun tartışılmasının yönetici seçkinlerle bazı sorunlara yol açabilmesidir. Bunun sonucunda insanlar, yönetim yapılarını rahatsız etmeyebilecek bu tür konulara yönelirler. Hatta yönetici seçkinler, Müslümanların karşı karşıya oldukları gerçek meselelerden dikkatlerini dağıtmak için bu tür düşünce biçimini bile teşvik edebilir. Bir diğer neden ise Müslümanlar arasında var olan düşük düşünce seviyesidir; çünkü metafizik konular, birçok insanın başlatması zor bulacağı ciddi bir düşünme gerektirmez. Metafizik düşünmenin gerektirdiği tek şey, hikâyeler getirmek ve hayal gücünü serbest bırakmaktır; bir dava ya da argüman kurmak için somut delil oluşturmaya ihtiyaç duyulmaz. Bu ise herkesin nispeten kolaylık ve rahatlıkla yapabileceği bir şeydir.

Many reasons contributed to such a level of thinking. One important reason is that discussing the current situation of the Muslim Ummah may lead to some problems with the ruling elite. As a result, people would shift towards such issues because they may not be problematic to the ruling establishments. In fact, the ruling elite may even encourage this type of thinking to distract the Muslims from the real issues facing them. Another reason is that the low level of thinking that exists among Muslims may push the individuals to discuss such issues because metaphysics does not require serious thinking, which is difficult for many people to initiate. All that metaphysical thinking requires is bringing stories and unleashing the imagination without the need to establish any concrete evidence to build a case or argument, which is something that anyone can do with relative ease and comfort.

Qadriyya Ghaibiyya, Hukm Şer'î'den fiillerin bağlantısını, Allah'ın İlmi olarak kişinin tasavvur edebileceği şeye kaydırmak anlamına gelir. Böyle bir zihniyetin örnekleri arasında, Müslümanların mevcut geri kalmışlığını ve gerilemesini ele alınamayan ve değiştirilemeyen bir kader olarak görmek; herhangi bir eylemde bulunmadan, Müslümanların durumunu değiştirmenin tek yolu olarak yalnızca dua etmek; ya da bazı hastalıkların sebebinin cinler ve şeytanlar olduğunu ve hastalığı tedavi etmenin yolunun onlarla iletişim kurmak olduğunu iddia etmek yer alır.

Qadriyya Ghaibiyya refers to shifting the connection of the actions from the Hukm Sharii to what someone may imagine as the Knowledge of Allah. Examples of such a mentality are claiming that the current backwardness and decline of the Muslims is their destiny that cannot be addressed or changed, or using the Du’a as the only means of changing the situation of Muslims without initiating any action, or claiming that the jinn and the shayateen are the cause of some diseases and that the way to cure the disease is to communicate with them.

Müslümanlar, Sebep-Sonuç ilişkisinin Allah (SWT) tarafından bu evrene koyulmuş doğal bir yasa olduğuna inanmak zorundadır.

Muslims must believe that Cause-and-Effect is a natural law that Allah (swt) set in this universe.

Etkinin oluşması ancak nedeninin var olmasıyla mümkündür. Örneğin, zafer, ordunun hedeflerine olan sağlam inancı, liderlerin basiretli olması ve hazırlık ile planlamanın düzeyi gibi nedenleri olmadan gerçekleşemez. Aynı şekilde, bir hastalığın tedavisinin de bir nedeni vardır; bu da doğru ilaçtır. Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "Ey Allah'ın kulu! Tedavi ol, çünkü Allah hastalığı da ilacı da yaratmıştır." Bir olayda bir adam, deri hastalığından şifa bulması için devesine dua etmesini istemek üzere Peygamber ﷺ'in yanına geldi. Peygamber ﷺ adama, "Duana biraz katran ekle" dedi; bununla, duanın tek başına bu amacı gerçekleştirmeyeceğine işaret etmiştir. Başka bir olayda ise Peygamber ﷺ, devesini tevekkülle koruyacağını düşünerek onu serbest bırakmak isteyen bir adama, "Onu bağla, sonra tevekkül et" buyurdu. Aynı şekilde, Müslümanların içinde bulundukları mevcut durumdan diriltilmesi de yalnızca dua ve ibadetle değil, değişimi başlatarak ve diriliş yaratmak için çalışarak gerçekleşecektir. Allah (SWT)

The effect will occur only if the cause exists. For example, victory cannot materialize unless its causes exist, such as the army’s firm conviction in its objectives, the shrewdness of the leaders, and the level of preparation and planning. Also, curing a disease has a cause, which is the correct medication. The Prophet (saaw) said, "O servant of Allah! Seek medical treatment since Allah created the disease and the medication." In one incident, a man came to the Prophet (saaw) asking him to make Du’a to his camel to cure her from a skin disease. The Prophet (saaw) told the man, "Add to your Du’a some tar," indicating that the Du’a by itself will not accomplish the objective. In another incident, the Prophet (saaw) told a man who wanted to unleash his camel while depending on the tawakul to protect her, "Leash her, and then have the tawakul." By the same token, reviving the Muslims from their current status quo will occur not by Du’a and ibadah alone but through initiating the change and working towards creating the revival. Allah (swt)

Daha önce belirtildiği gibi, akli düşünme yöntemi; gerçekliği, sağlam bir insan aklını, gerçekliği duyum olarak akla aktaran duyu organlarını ve bir düşünce üretmek için aklın duyuma bağladığı önceki bilgileri içeren bir süreçtir. Dolayısıyla akli yöntem, elimizdeki gerçekliği veya meseleyi olduğu gibi düşünmeyi gerektirir. Bilimsel yöntem ise deneyler yapmaya ve toplanan verilere dayanarak bir sonuca ulaşmaya dayanır. Her türlü bilimsel araştırma, durumun veya gerçekliğin olduğu gibi olmasına bağlı değildir; aksine incelenen maddeyi doğal ortamından farklı bir ortama koymayı ve ardından bu dayatılan koşulların maddeye etkisini gözlemlemeyi gerektirir. Bu sürece bilimsel deney adı verilir ve bilimsel düşünme yönteminin temel taşını oluşturur.

As previously mentioned, the intellectual way of thinking is a process which involves the reality, a sound human mind, senses which transfer the reality to the mind as a sensation, and previous information which the mind links to the sensation to produce a thought. Thus, the intellectual method entails thinking about the reality at hand or the issue as it is. However, the scientific method is based upon performing experiments and reaching a conclusion based on the data collected. Any kind of scientific research does not depend on the situation or the reality as is but necessitates subjecting the material under scrutiny to an environment different than its natural environment and then observing the impact of these imposed conditions on the material. This process is referred to as the scientific experiment, which constitutes the cornerstone of the scientific method of thinking.

Bilimsel yöntem, akıl yönteminin bir koludur; çünkü tıpkı akıl yöntemi gibi bilimsel süreç de bir gerçekliğe, bu gerçekliği algılamak için duyulara ve araştırma ve çözümleme yaparak bir sonuca varmak için bir insan beynine ihtiyaç duyar.

The scientific method is a branch of the rational method because, like the rational method, the scientific process requires a reality, senses in order to perceive the reality, and a human brain in order to perform the research and analysis to arrive at a conclusion.

Ancak aradaki fark, söz konusu gerçekliğin türünde yatmaktadır ve bunun sonucu olarak bilimsel süreçte yapılan araştırma ve analizin türü, rasyonel süreçtekinden farklı olacaktır. Bilimsel yöntem her disiplinde kullanılamaz, çünkü her şey deneye tabi tutulamaz. Fizik, biyoloji ve mühendislik gibi bilgi alanları deneye dayalı olarak tartışılabilirken; felsefe, tarih, ekonomi, hukuk ve inanç doktrinleri gibi bilgi alanları bilimsel yöntemle tartışılamaz, çünkü bu disiplinler deneye ve ölçüme tabi tutulabilecek somut maddi şeyler değildir. Örneğin, bir ideolojinin bir ulusun ilerlemesi üzerindeki etkisini bilimsel olarak test etmek, bir ideolojinin ilerlemeye yol açıp açmadığını belirlemek için bir ulusu o ideolojiye maruz bırakmayı ve başka bir ulusu o ideolojiden yoksun bırakmayı gerektirir. Böyle bir çalışma deney yönteminin kapsamının ötesindedir, çünkü ulusları, bireyleri ya da toplumları bu şekilde zorla belirli koşullara maruz bırakmak mümkün değildir. Bununla birlikte, ulusları veya bireyleri olduğu gibi ya da tarih boyunca gözlemleyip, ideolojinin bir ulus için ilerlemeye yol açtığı yönünde rasyonel bir sonuca varılabilir. Bilimsel ve rasyonel yöntem arasındaki bir diğer önemli fark, iki düşünme türünün ulaştığı olgu ya da sonuçların türündedir. Bilimsel yöntem, göreli ölçümlere dayandığı için mutlak değil, göreli olgulara ulaşılmasına yol açar.

Bu tür düşünce iki yönde kendini gösterebilir:

This type of thinking can manifest in two aspects:

1. Arzulu Düşünme: Bir kişi belirli bir sonuca ulaşmaya yönelik duygusal bir eğilime sahip olduğunda, olayların bu sonuca varmasını arzular. Sonuç olarak her şeyi bu arzuya dayanarak yorumlamaya başlar. Bu tür düşüncede akıl, arzulanan sonucu haklı çıkarmak ve bu sonucun doğruluğunu kanıtlamaya çalışmak işlevini görür. Örneğin, bazı insanlar belirli bir rejime karşı bir bağlılık hissederler ve bu duygusal bağlılığa dayanarak bu rejimin adil bir sistem olmasını isterler. Bu arzuya dayanarak belirli bir rejimin adil olduğu sonucuna varır ve bu sonuca uymak için rejimin eylemlerini haklı çıkarırlar; bu haklı çıkarma, açık gerçekleri tümüyle inkâr etmek anlamına gelse bile.

1. Wishful Thinking: When a person possesses an emotional inclination to reach a specific conclusion, he wishes the events to lead to this result. As a result, he would start interpreting everything based upon this wish. The intellect’s role in this type of thinking is to justify the wished for result and attempt to prove its case. For example, some people have a certain loyalty to a regime, and based upon this emotional attachment, they would wish that this regime is a just system. Based upon this wish, they would conclude that a certain regime is just, and they would justify the actions of this regime in order to fit this conclusion, even if this justification amounted to denying clear facts altogether.

Yanılsamacı düşüncenin bir başka görünümü de birçok Müslümanın belirli bir devletin İslam Devleti olması arzusunda kendini gösterir. İslam sistemi altında yaşamak her Müslümanın arzusudur; ancak bazıları için bu arzu, belirli İslami sembollerin varlığına dayanarak herhangi bir rejimi İslami olarak etiketleme eğilimine yol açabilir.

The wishful thinking also manifests in the wish of many Muslims for a certain state to be an Islamic State. Living under the Islamic System is the wish of every Muslim, but for some, this wish may incline them to label any regime as Islamic based upon the presence of certain symbols of Islam.

Bu tür insanlar, bu sembollerin varlığını belirli bir devletin İslami olduğunu iddia etmek için kullanırdı.

Such people would then use the existence of these symbols to claim that a particular state is Islamic.

Ve eğer söz konusu devlet gerçekte bir küfür devletiyse, bu kimseler, devletin İslami olduğu yönündeki arzu ettikleri sonucu desteklemek için bunu haklı çıkarmaya çalışırlar.

And if the state in question is in reality a Kufr state, such individuals would try to justify this in order to support their wished-for conclusion that the state is Islamic.

Dar düşünce, çeşitli konularda kapsamlı araştırma yapamama durumunu ifade eder. Bu durum, mevcut duruma güçlü bir bağlılıktan, tartışmayı mevcut durumla sınırlamaktan ya da bireyin bilgi ve bilgi kaynaklarından yoksun olmasından kaynaklanabilir.

Narrowness in thinking refers to the inability in conducting comprehensive research in different issues. It could either result from the strong attachment to the status quo or from limiting the discussion to the status quo, or the lack of information or sources of knowledge to the individual.

Bu tür kısıtlamalar, zamanla bireyi düşüncesinin kapsamını mevcut duruma hapseden, yalıtılmış bir insana dönüştürür. Aslında bu tür düşünme, yüzeysel düşünceye benzer ve yüzeysel düşüncenin nedenlerinden biri olabilir. Bu düşünme biçimi, bir alanda uzmanlaşmaktan farklıdır; çünkü uzmanlaşma, belirli bir alanda yaratıcılığı geliştirmek amacıyla tek bir yöne odaklanmak demektir. Böyle bir kişi düşüncesinin kapsamında dar değildir, yalnızca tek bir yöne odaklanmıştır. Oysa dar düşünen kişi, genel ya da özel hiçbir konuda düşünemez; düşüncesinin kapsamı sınırlıdır ve genellikle kendi geçim kaynağı ve ilgili konularının ötesine geçmez. Örneğin bir tüccar, bütün müşterilerini ve onların ihtiyaçlarını, ayrıca mallarının ayrıntılarını bilebilir. Ancak aynı kişi düşüncesi dar ise her türlü entelektüel tartışmadan kaçınır. Böyle bir tartışmaya katılırsa, katılımı yüzeysel olur ve yalnızca bir şey söyleyecek durumda olduğunu göstermek amacını taşır.

Such constraints eventually shift the individual into an isolated person who restricts the scope of his thinking to the status quo. In fact, this type of thinking is similar to the superficial thinking, and it could be one of the reasons behind the superficial thinking. This type of thinking is distinct from being specialized in one area because specialization means to focus in one aspect in order to develop creativity in a specific field. Such a person is not narrow in the scope of his thinking but is focused in one aspect. However, the narrow thinker cannot think in any issue, general or specific, and the scope of his thinking is limited and usually does not extend beyond thinking in his livelihood and related matters. For example, a merchant may know all of his customers and their needs, as well as the details of his merchandise. However, the same person, if narrow in his thinking, would avoid any intellectual discussion. If he participates in any such type of discussion, his participation will be superficial and for the sole purpose of showing that he has something to say.

Sömürgecilik Dönemi'nde emperyalistler Müslümanlar arasında bu yaklaşımı teşvik ettiler ve sömürgecilerin adına halkın başında bulunan yöneticiler, siyaset, ekonomi ve hukuk sistemi gibi belirli konuların ciddi şekilde tartışılmasını engelleyen katı yasalar uyguladılar.

Mantık, klasik Yunan filozofları tarafından ortaya konulmuş eski bir Yunan disiplinidir. Bu filozoflar onu, duyulara konu olan ya da olmayan her türlü meseleye uygulamışlardır. Tanrı'yı, O'nun Sıfatlarını ve Zatını, ayrıca tabiat ve adalet gibi diğer konuları tartışırken de ona başvurmuşlardır. Bu düşünce biçimi, insanı belirli sonuçlara ulaştıran belirli bir felsefi düzen üzerine kuruludur. Mantığı karakterize eden spesifik format iki öncülden oluşur: Genel bir kuralı ya da doğal bir olguyu ifade eden büyük öncül ve kişinin üzerinde düşünmesi gereken belirli bir fikri ya da meseleyi içerebilen küçük öncül. Mantıkçı, bu iki öncül arasındaki ilişkiye dayanarak bir sonuca ulaşır.

Logic is an old Greek discipline set by the classical Greek philosophers. They applied it to any aspect, whether they relate to things within or beyond the senses. They employed it in discussing God, His Attributes, and His Essence, in addition to other issues such as nature and justice. This way of thinking is built upon a specific philosophical order that leads a person to reach specific results. The specific format which characterizes logic consists of two premises: The major premise, which states a general rule or natural phenomenon, and the minor premise, which could be a specific idea or issue that the person must think about. Based on the relationship between the two premises, the logician reaches a conclusion.

Mantıkçılar, bu öncüllerin veya mantıksal çözümlemenin hiçbirinin doğruluğuna veya sağlamlığına vurgu yapmazlar. Aksine vurgu biçimselliktedir. Hallaq'ın Ibn Taymiyya Against the Greek Logicians adlı eserinde şu ifadeye yer verilir: "Kıyasın doğal yapısı, onu analojiden pek de üstün kılmaz; çünkü kıyas ne kadar geçerli olursa olsun, yalnızca biçimi sayesinde kesin bir sonuca ulaşamaz."

Logicians do not emphasize the soundness or correctness of any of these premises or logical analysis. Rather, the emphasis is on the formality. In Ibn Taymiyya Against the Greek Logicians, by Hallaq, he states: "The inherent nature in Syllogism renders it hardly superior to analogy, because however valid the syllogism may be, it cannot, by virtue of form alone, lead to a certain conclusion.

"Doğruluğu sonucun şekline değil, tartışmanın konusu belirler… Kıyasın bir biçimi, yalnızca şekli sayesinde kesin bir sonuca ulaşmaz."

It is the subject matter of the argument, not its form, that determines the truth of the conclusion…A syllogistic mode of reasoning will not result in a certain conclusion by virtue of form alone."