İslam'da kadın meselesi açık ve Müslümanlar arasında hiçbir zaman tartışılmamış bir konu olmuştur. Allah (swt) erkeği ve kadını yarattı ve her ikisi için de genel sorumluluklar koydu; bunlar arasında Da'vet'i taşımak ve yöneticileri hesaba çekmek de vardır. Bunun yanında her cinsiyete özgü belirli sorumluluklar da tayin etti. Müslümanlar egemenliğin Allah'a ait olduğunu kabul ettiler; erkeklerle ve kadınlarla ilgili hükümler, delile dayanılarak içtihat yoluyla çıkarılan İslami hükümlerdir. Müslümanlar arasında, içtihat sürecinin ve delil kavramının cinsiyete bağlı olmadığı zımnen kabul edilmişti; bu nedenle İslam'a dair "erkek" ya da "kadın" bir anlayış hiçbir zaman ortaya çıkmadı. İslam'ın herhangi bir kavram ya da hüküm için ortaya koyduğu tek anlayış, delile dayanan hukuki anlayıştır. Sonuç olarak, erkek ya da kadın, bütün Müslümanlar İslami hükümlere bütünüyle bağlı kaldılar ve bu anlayışa sahip Müslümanlar, bugüne kadar Batı'yı kasıp kavuran "cinsiyet savaşlarından" kurtuldular.

The issue of woman in Islam was clear and never debated among Muslims. Allah (swt) created men and women and legislated general responsibilities for both, such as carrying the Daw'ah and holding the rulers accountable, in addition to designating specific responsibilities for each gender. Muslims acknowledged that sovereignty belongs to Allah, and the rules related to both men and women are Islamic rules deduced through ijtihad based upon the daleel. It was implicitly recognized among Muslims that the process of ijtihad and the concept of daleel are not sex-dependent, and thus, a "male" or "female" understanding of Islam never emerged. The only understanding that Islam produced for any concept or rule was the legal understanding based upon the daleel. As a result, all Muslims, whether man or woman, adhered to the Islamic rules in their entirety, and the Muslims with this understanding were saved from the "sex wars" that continue to plague the West until today.

Batı'nın İslam'daki kadının statüsüne yönelik saldırısıyla karşılaşırken Müslümanların eksik olan da tam olarak buydu. Batı'nın başlattığı fikri istila, İslam'ın Toplumsal Sistemi'ne ilişkin meseleleri gündeme getirdi: Erkeğin neden dört kadınla evlenmesine izin verildiği ve kadının neden yüz ve eller dışında bütün bedenini örtmek zorunda olduğu gibi. Daha da zararlı olanı, Batı'nın kurup yaydığı İslam'da kadın statüsü kavramının kendisiydi: erkek egemen bir toplumda bir köle. Bütün bunlara uygun karşılık, Batı'nın kadına bakış açısının belirli bir görüşten kaynaklandığını fark etmek olurdu. Müslümanlar bu meseleyi, İslam'ı entelektüel temeliyle sunarak kolayca ele alabilirdi; böylece Batı'yı, erkeklere ve kadınlara hangi statünün verileceğine karar vermeye insanın mı yoksa Allah'ın mı layık olduğunu sorgulamaya zorlayabilirlerdi. Ancak Müslümanlar, Batı'nın bakış açısına uyum sağlamak için İslam'daki kadın statüsünü savunmaya çalışarak kritik bir hata yaptı. Batı'nın yönelttiği suçlamalara tepki gösteren bazı Müslümanlar, bazı saldırıları önleyeceğini düşünerek kadın özgürlüğü ve cinsiyetler arası eşitlik gibi Batılı fikirleri savunmaya başladı. Bu gruba karşılık olarak, diğer bir kesim ters uca giderek kadının evinden çıkmaması gerektiğini, ticaret, eğitim ve siyasetten men edildiğini ileri sürdü. Üçüncü bir grup ise iki kampı uzlaştırmak amacıyla ortaya çıktı; ancak bu, Batı düşünceleriyle İslami duygular arasında uzlaşma sağlama girişiminden başka bir şey değildi.

It was this understanding that the Muslims lacked in dealing with the onslaught from the West regarding the status of women in Islam. The ideological invasion initiated by the West raised issues related to the Islamic Social System, such as why the man is allowed to marry four women and why the woman must cover her entire body except the face and hands. Even more damaging was the very concept of the status of women in Islam which the West constructed and propagated - a slave in a male-dominated society. The proper response to all of this would be to realize that the outlook of the West towards women stem from a specific viewpoint. The Muslims could have easily addressed this issue by presenting Islam with its intellectual basis, forcing the West to question whether the human being or Allah was fit to decide what status would be conferred to both men and women. However, the Muslims made a critical mistake by attempting to justify the status of women in Islam to accommodate the Western outlook. Some Muslims reacted to the accusations initiated by the West began by calling for Western ideas such as woman's liberation and equality between the sexes, thinking that doing so would stave off some of the attacks. As a reaction to this group, another section of Muslims went to the opposite extreme and claimed that the woman should not leave her home and are prohibited from trade, education, and politics. A third group emerged in an attempt to reconcile between the two camps, which was no more than an attempt to reconcile between Western thoughts and Islamic emotions.

Bu çabaların sonucu tam bir felaketle noktalandı. Bu hareketlerin doğrudan bir sonucu olarak, Müslüman Ümmet kadınların statüsü konusunda üç seçenekle karşı karşıya kaldı:

The end result of these attempts to address this issue was a total disaster. As a direct outcome of these movements, the Muslim Ummah was faced with three options regarding the status of women:

Batı modelini benimsemek, yanlış bir görüşe verilen bir tepkiye dayanıyordu; "İslami" olarak adlandırılan modeli benimsemek ise bir tepkiye verilen tepkiydi; İslam'ı Batı bakış açısıyla harmanlamaya çalışan modeli benimsemek ise iki tepki arasında bir uzlaşmaydı. Sorunu daha da karmaşık hale getiren başka bir durum ise Müslümanların İslam ile kadınlara büyük ölçüde ayrımcılık yapan çeşitli yerel kültür ve gelenekler arasındaki ayrımı kaybetmeye başlamasıydı. Bu gelenek ve kültürlerin birçok unsuru, özellikle kadınlarla ilgili konularda İslami kabul edildi. İslam'ın yerel kültürle bu karışımı, hem Müslümanlar hem de Müslüman olmayanlar arasında İslam'ın kadınlara karşı baskıcı olduğu imajını büyütmeyi başardı.

To adopt the Western model, which was based on a reaction to an incorrect viewpoint; or to adopt what was labeled as the "Islamic" model, which was a reaction to a reaction; or to adopt the model which attempted to mix Islam with the Western outlook, which was a compromise between two reactions. Further compounding the problem was the fact that the Muslims began to lose the distinction between Islam and various local cultures and traditions which did in fact discriminate heavily upon women. Many aspects of these traditions and cultures were deemed Islamic, particularly on the issue of women. This intermixing of Islam with local culture succeeded in magnifying the image among Muslims and non-Muslims that Islam is oppressive to women.

Bu sorunların yanı sıra, cihad, İslam'da gayrimüslimlerin durumu ve İslam ceza hukuku gibi birçok başka konu da ele alındı. Bu sürecin başarıya ulaşmasını sağlamak amacıyla, Müslüman dünyanın dört bir yanında yeni üniversiteler ve okullar kuruldu ve Müslüman öğrencilere Batı'da eğitim görmeleri için burslar verildi. Ayrıca, Müslümanlar arasında Batı fikirlerinin ve kültürünün yayılmasını teşvik etmek amacıyla kültürel ve eğitsel kulüpler kuruldu, hatta hastaneler bile bu amaç için kullanıldı. Bütün bu araçlar, Milliyetçilik ve Laiklik gibi Batılı fikirleri ve her şeyden önce Batı'yı, tarihinden önemli Batılı şahsiyetlere, sanat ve edebiyattaki başarılarına kadar her yönüyle kutsallaştırmayı yaymak için kullanıldı. Bu düşünceler önce Lübnan'daki bazı Hristiyanlar tarafından kabul edildi ve daha sonra Müslümanlar arasında yayıldı. Batı nihayet bölgeyi askeri olarak sömürge haline getirdiğinde, kişisel meselelerle ilgili alanlar dışında Şeriat terk edildi ve yeni bir eğitim müfredatı dayatıldı. Bu eğitim müfredatının varlığı, Batı'nın Müslüman topraklarından askeri olarak çekilmesinden sonra, bu müfredattan mezun olacak gelecek nesillerin hayatın her alanında Batı'yı kendilerine ideal model olarak görmelerini garanti edecekti.

In addition to these issues, many others were addressed, such as Jihad, the status of non-Muslims in Islam, and the Islamic penal code. In order to ensure the success of this process, new universities and schools were erected throughout the Muslim world, and scholarships were granted to Muslim students to study in the West. Furthermore, cultural and educational clubs were established, and even hospitals were utilized for the purpose of promoting Western ideas and culture among Muslims. All of these tools were used to spread Western ideas such as Nationalism, Secularism, and, above all, sanctification of the West in all of its aspects, from its history to noted Western personalities to its achievements in the arts and literature. These thoughts were initially accepted by some Christians in Lebanon and later spread among Muslims. When the West eventually colonized the region militarily, the Shariah was abandoned except in areas dealing with personal issues, and a new educational curriculum was imposed. The existence of this educational curriculum would guarantee that, after the military departure of the West from the Muslim lands, the future generations who would graduate from this curriculum would look up to the West as their ideal model in every facet of life.

Günümüzde Batı düşüncesi Müslümanlar arasında yaygınlaşmıştır. Gerçekten de Batı kültürü, aydınlar ve eğitimli kesim arasında baskın bakış açısı haline gelmiştir. İslam dünyasında var olan yayınların, seminerlerin, entelektüel çevrelerin ve tartışmaların çoğu bu bakış açısından etkilenmektedir. Telekomünikasyon ve internet gibi fikirleri iletmenin yeni araçlarının ortaya çıkışı ise bu etkiyi daha da artırmıştır.

Nowadays, the Western thought has become pervasive among Muslims. In fact, the Western culture became the dominant point of view among the intelligentsia and the educated class. Most of the publications, seminars, intellectual circles, and discussions, which exist in the Muslim World are influenced by this point of view. And the advent of new means of transmitting ideas such as telecommunications and internet further enhanced this influence.

Batı düşüncesinin etkisi, Müslümanları etkileyen en tehlikeli faktördür; Yunan ve Doğu felsefelerinin etkisini çok aşmaktadır. Bu eski felsefeler Müslümanların düşüncesini saptırmış olabilirken, modern Batı felsefesi Müslüman düşüncesini tamamen öldürmüş ve gelecek nesillerin düşüncesini Batı kültürüne dayanarak yeniden şekillendirmek için çalışmıştır. Bugün Müslümanların çoğunluğu İslami duygulara sahiptir, ancak düşünce ve fikirleri bakımından Batılılaşmıştır.

The impact of the Western thought is the most dangerous factor which affected Muslims, far surpassing the impact of the Greek and Eastern philosophies. While these old philosophies may have diverted the thinking of the Muslims, the modern Western philosophy killed the Muslim thought altogether and worked to reshape the thinking of future generations of Muslims based on the Western culture. Today, the majority of Muslims have Islamic emotions, but are Westernized in their thoughts and ideas.

İslami düşünce tarzı bir gecede yok edilmedi; tarih boyunca birikmiş birçok etkenin sonucunda yavaş yavaş parçalandı. Bu etkenler, Tabiîn'den sonra ortaya çıkan bazı entelektüel etkenlerle başladı. Son dönemde, Müslümanları ilk üç neslin yaşam tarzına döndürerek İslami düşünce tarzını yeniden canlandırmaya yönelik birçok girişim başlatıldı. Ancak bu girişimler de başarısızlığa uğradı; çünkü bu tür girişimlerin öncüleri çabalarını, bu erken nesiller tarafından üretilmiş fıkhî görüşlere körü körüne bağlanmakla ve akideyle ilgili meselelerde derin bir entelektüel düşünce olmaksızın bu görüşleri sürekli tekrarlamakla sınırladılar. Dahası, ilk üç neslin düşüncelerini nasıl inşa edip sürdürdüklerini ve çevrelerindeki meselelerle nasıl yüzleştiklerini, ders alınacak bir örnek olarak incelemek ile o dönemde var olan araç ve teknolojileri fiilen taklit etmek arasında ayrım yapmadılar. Sonuç olarak, savundukları değişim aslında Müslümanların erken nesilleri örnek almasına değil, deve sırtında yolculuk yaptıkları günlere dönmelerine yönelik bir çağrıya dönüştü. Böylece bu hareketler de sorunu çözmekte yetersiz kaldı.

The Islamic way of thinking was not destroyed overnight but was slowly dismembered due to many factors which accumulated throughout history. Those factors started with the emergence of some intellectual factors after the Tabi'een. Recently, many attempts were initiated to restore the Islamic way of thinking by returning the Muslims back to the lifestyle of the first three generations. But even these attempts failed because those who pioneered such attempts confined their efforts to Taqleed in Fiqhi opinions produced by these early generations and continuous repetition of their opinions in issues related to the Aqeedah without any profound intellectual thinking. Furthermore, they did not differentiate between examining the first three generations, how they built and maintained their thinking, and how they faced the issues surrounding them as a role model to take lessons from, and actually copying the tools and technologies that existed at the time. As a result, the change that they called for was in fact a call for Muslims to return to the days of riding camels and not a call for the Muslims to emulate the early generations. Thus, even these movements were unable to solve the problem.