Sonuç olarak, İslam, derin bir anlayış olmaksızın insanlara zorla dayatılan bir kurallar bütünü ve katı bir "yapılacaklar ve yapılmayacaklar" dizisi değildir. İslam, ezberlenecek ya da yatmadan önce anlatılan masallar gibi tekrarlanacak teorik bilgiler değildir. İslam, metafizikle ilişkimizi şekillendiren ama hayatın işlerinde hiçbir söz hakkı olmayan bir ruhani sistem de değildir. İslam, insan tabiatıyla uyuşan, kesin bir inancı ortaya koyan rasyonel bir öğretiye dayalı kapsamlı bir sistemdir. İslam, bireyin inancını, davranışını ve düşünce biçimini dinamik bir şekilde şekillendirir. Müslümanlar İslam'ı incelerken, Allah'ın büyüklüğünü daha çok düşünmelerini ve takdir etmelerini sağlayacak, onları sonunda O'nun koyduğu düzene uymaya teşvik edecek dinamik bir güç üretecek çok derin ve yaratıcı bir şekilde incelemelidirler.

In conclusion, Islam is not a collection of rules and a rigid set of "do's and don't's" to be imposed upon the people by force without any deep understanding. Islam is not theoretical information to be memorized or rehearsed as bedtime stories. Islam is not a spiritual system that shapes our relationships with metaphysics but has no voice in the life affairs. Islam is a comprehensive system built upon a rational doctrine that establishes a conclusive belief which agrees with the nature of the human being. Islam shapes the individual's belief, in addition to his behavior and thinking, in a dynamic way. While Muslims study Islam, they must study it in a very profound and creative way that will produce a dynamic force which will push them to think more and appreciate Allah's greatness, and ultimately encourage them to comply with the order that He fashioned.

Son iki yüzyılda Müslümanların durumunu değiştirmek için birçok girişim ortaya çıktı. Bu girişimler Müslümanların düşüncesinde bazı etkiler bırakmış olsa da kapsamlı bir dirilişi gerçekleştiremedi. Bu girişimlerin hiçbiri, Müslümanların düşüncesini İslam'a göre yeniden canlandırmaya yönelik entelektüel bir temele sahip değildi. Ya Müslümanların duygularını geçici olarak harekete geçirip sonra sönen duygusal patlamalardı ve derin bir entelektüel etki yaratamadılar, ya da yalnızca bazı Şer'i hükümlere uymaya odaklandılar ve hükümlerin ele alınış biçimi bile yanlıştı. Bu tür bir girişimin çarpıcı bir örneği kadının giyim tarzı meselesiydi. Kadının giyim tarzı çoğu zaman Müslüman Ümmetin merkezî sorunu olarak ele alınır; oysa o, birçok semptomdan yalnızca biridir. Ayrıca kadının giyim tarzı, İslam'ın toplumdaki insan ve kadın anlayışına, insanın ve kadının doğasına ve birbirleriyle ilişkisinin doğasına ve amacına dair ele aldığı belirli temel kavramlara dayanan İslam'ın toplumsal sisteminin bir parçasıdır. Bununla birlikte, kadının giyimi meselesi çoğu zaman bu derin kavramlardan bağımsız olarak tartışılır.

Many attempts emerged to change the situation of Muslims in the last two centuries. Although these attempts left some impact in the thinking of Muslims, they failed to achieve a comprehensive revival. None of these attempts had an intellectual basis geared towards reviving the thinking of Muslims according to Islam. They were either emotional spouts that rallied the feelings of the Muslims temporarily before diffusing but failed to exert a profound intellectual impact, or they focused on the mere compliance to some Sharii rules, and even the way the rules were addressed was incorrect. A vivid example of such an attempt was in the issue of the woman's dress code. The woman's dress code is often addressed as the central problem of the Muslim Ummah, while it is only a symptom among many other symptoms. Furthermore, the woman's dress code is part of the social system of Islam, which is rooted in certain fundamental concepts that Islam addresses regarding the outlook towards man and woman in the society, the nature of man and woman, and the nature and purpose of their relationship to one another. However, oftentimes the issue of woman's dress is discussed in isolation of any profound concepts.

Sonuçta, bütün bu girişimler Müslümanların düşünce yapısına çare olamadı; oysa düşünme, insanı ayıran en belirgin özelliklerden biridir. Selef'in yöntemine dönmeye çağıran hareketler bile diğer çabalardan daha iyi bir sonuç vermedi. Bu tür girişimler, Selef-i Salih'in düşünme yöntemini kavrayamadı. Bu hareket, Selef'i taklit ederek o düşünme yönteminin meyveleriyle yetinmekle kaldı ve Selef'in kendisinin (Allah onlardan razı olsun) taklidi kınadığı gerçeğini göz ardı etti. Sonuç olarak bu hareketler, Selef'in tartıştığı meselelerle sınırlı kaldı ve güncel hayatla hiçbir ilgisi olmayan konulara saplandı.

In the end, all of these attempts failed to address the thinking of Muslims, although thinking is one of the most distinguishing characteristics of man. Even the attempts to call Muslims back to the method of the Salaf did not fare any better than the other efforts. Such attempts failed to recognize the method of the Salaf Salih in thinking. This movement restricted itself to the fruits of that thinking method by imitating the Salaf, neglecting the fact that the Salaf themselves (may Allah be pleased with them) condemned imitation. As a result, these movements restricted themselves to issues that were discussed by the Salaf, without any relevance to the current life.

Daha da yıkıcı olan sonucu ise Modernist akım oldu. Modernist akım, daha başlangıcından itibaren yanlıştı; çünkü Gelenekçi ve Seküler akımlara bir tepki olarak, aralarındaki uçurumu kapatma girişimi olarak ortaya çıkmıştı. Modernistlerin girişimleri aslında İslam ile Batı kültürünü uzlaştırma çabasından başka bir şey değildi; oysa Allah (swt) birkaç ayette açıkça, İslam ile başka herhangi bir ideoloji ya da kültür arasında uzlaşmaya yer olmadığını bildirmiştir. İslam'ı Batı ile uzlaştırma amacının kendisi, Batı kültürünün, İslam da dahil olmak üzere diğer bütün bakış açılarının başvurması gereken referans olarak kabul edilmesinin dolaylı bir kabulüydü.

Even more disastrous in its outcome was the Modernist movement. From its very inception, the Modernist movement was incorrect because it was spawned as a reaction to the Traditionalist and Secular currents as an attempt to bridge the gap between them. The attempts of the Modernists were, in reality, no more than an attempt to reconcile between Islam and Western culture, although Allah (swt) clearly stated in several ayahs that there is no room for conciliation between Islam and any other ideology or culture. The mere objective of trying to reconcile Islam with the West was an implicit recognition of the Western Culture as the reference to which all other points of view, including Islam, would have to refer to.

Sonuç olarak, Modernist hareket, İslam ile diğer ideolojiler arasındaki açık ayrımı bulanıklaştırdı, İslam'a dair net anlayışı seyreltti ve Müslümanlar arasında Batı kültürünün ve düşüncesinin egemenliğini güçlendirdi. Bugün bu Modernist düşünce, bu düşünceyi temsil eden grup ve bireyler, Batı tarafından Müslümanları kuşatmak ve Müslümanların düşünce ve davranışlarını Batı kültürünün çizgisinde şekillendirmek için kullanılmaktadır.

As a result, the Modernist movement blurred the clear distinction between Islam and other ideologies, diluted the clear understanding of Islam, and strengthened the dominance of Western culture and thought among the Muslims. Today, this Modernist thought, and those groups and individuals who represent such a thought pattern, are used by the West to contain the Muslims and to mold the thinking and behavior of Muslims along the lines of Western culture.

Diriliş için çalışanlar, önce Müslümanların doğru düşünce biçimini oluşturabilmesi için İslami düşünce tarzını ve İslam'ın nasıl incelenmesi gerektiğine dair yöntemi yeniden canlandırmalıdır. Bunu yaptıklarında çeşitli bakış açıları ve görüşler birleşecek, kamuoyu bilinci doğru biçimde oluşacaktır. Birleşik bir bakış açısı ve kamuoyu bilinci oluştuğunda, Müslüman ümmetin diğer tüm konuları ve fikirleri değerlendirmek için net bir referansı ve çerçevesi olacak; bu da ümmetin Müslümanlara sunulan, İslami bakış açısıyla çelişen her fikri ve çağrıyı doğal olarak reddetmesini sağlayacaktır. Bu süreç, ümmete gerçeklikle ilgili ve dinamik bir biçimde doğru fikirleri sunan, düşünme sürecini harekete geçiren kesintisiz bir çabayı gerektirir. Etkileşim açık bir biçimde ilerlemeli ve fikirlerin kısıtlanmadan kendilerini ortaya koymasına izin verilmelidir. Fikir tartışmasını engellemeye ya da Müslümanların dikkatini, İslami ideolojiyi benimsemek ve doğru düşünce biçimini inşa etmek amacının dışındaki herhangi bir şeye yöneltmeye yönelik her girişim, Müslümanlara karşı bir saldırı ve diriliş yolunda bir engel olarak görülmelidir. Bu fikir tartışması yoluyla yanlış fikirler yavaş yavaş elenecek, ümmet doğru fikirlere yoğunlaşacak ve sonunda kitlelerce taşınan bir entelektüel ivme ortaya çıkacaktır. Bu entelektüel ivme, doğal olarak devlet tarafından uygulanan bir fikre dönüşecek ve devlet ile ümmet arasında hiçbir boşluk kalmayacaktır. Müslümanlar bu aşamaya ulaştıklarında, rasyonel bir akide üzerine inşa edilmiş kapsamlı bir ideoloji olarak İslam'ı dünyaya taşıyabilecek konuma geleceklerdir.

Those who seek the revival for Muslims must first revive the Islamic way of thinking and the method through which Islam must be studied in order to create the correct way of thinking among Muslims. By doing so, the various points of view and outlooks will become unified, and the public awareness will be built in the correct way. With the formation of a unified outlook and public awareness, the Muslim Ummah will have a clear reference and a framework to judge all other issues and ideas, which will cause the Ummah to naturally reject any idea or call presented to the Muslims that contradicts the Islamic point of view. This process necessitates a continuous process of providing the Ummah with the correct ideas in a relevant and dynamic way that addresses the reality and instigates the thinking process. The interaction must proceed in an open manner, and the ideas must be allowed to present themselves unrestricted. Any attempt to censor discussion or divert the attention of the Muslims from anything other than the objective of embracing the Islamic ideology and building the correct way of thinking must be viewed as an attack against the Muslims and an obstacle in the path of revival. Through this discussion of ideas, the incorrect ideas would gradually be filtered out, and the Ummah would concentrate upon the correct ideas, which would eventually give rise to an intellectual momentum carried by the masses. This intellectual momentum would then transform naturally into an idea implemented by the state with no gap between the state and the Ummah. Once the Muslims reach this stage, they will be in a position to carry Islam as a comprehensive ideology built upon a rational Aqeedah to the world.