Delil iki temel kategoriye ayrılabilir: düşünme süreciyle elde edilen akli veya rasyonel delil ve vahiyden çıkarılan nakli delil.

The daleel can be divided into two primary categories: The intellectual or rational daleel derived through the thinking process, and the textual daleel deduced from the wahi.

Akıl yoluyla elde edilen akli delil, bir meseleye uygun düşen ve sonucunda onun doğruluğunu ortaya koyan gerçekliktir. Bu tür delil de iki çeşide ayrılır:

The intellectual daleel, which is derived through the aql, is the reality that corresponds to an issue and proves its correctness as a result. This type of daleel is further subdivided into two types:

Akide, yani temel düşünce, insanlığın şeyleri ölçerken dayandığı temeldir. Bu düşünce, insan için bir referans çerçevesi görevi görür ve her insanın cevaplaması gereken temel soruları çözerek onun bakış açısını ve hayata yönelik tutumunu belirler. Bu tür düşüncenin delili akli olmalı ve tamamen gerçeklikle uyuşmalıdır. Örneğin, Allah'a (swt) Sınırsız ve Ezeli olarak inanmak, evrende, hayatta ve insanın kendisinde var olan belli gerçeklerle kurulan temel bir düşüncedir. Tüm bu gerçekliklerin doğasında bulunan özellikler, onların yaratılmış olduğunu ve ezeli olmadığını akli olarak kavramaya götürür. Benzer şekilde, Kur'an'a iman da bu süreçle elde edilir. Arapça bir metin olarak Kur'an'ın bir kaynağı olmalıdır. Kur'an'ın gerçekliğini incelemek ve olası kaynaklarını düşünmek, Kur'an'ın Allah'ın (swt) sözleri olması gerektiği yönünde akli bir sonuca götürür. Muhammed'in (saaw) peygamberliği de bu sonuç aracılığıyla anlaşılır.

The fundamental thought, or Aqeedah, is the foundation which humanity refers to when measuring things. This thought serves as a frame of reference for the human being and defines his point of view and outlook towards life by resolving the essential questions that every human being must answer. The evidence for this type of thought is rational and must fully match with the reality. For example, believing in Allah (swt) as Unlimited and Eternal is a fundamental thought which is established by certain realities inherent in the universe, in life, and in the human being himself. The properties which all of these realities inherently possess would lead to the intellectual realization that they are created and not eternal. Similarly, believing in the Qur'an is derived through this process. As an Arabic text, the Qur'an must have a source. Examining the reality of the Qur'an and thinking about its possible sources would lead to the rational conclusion that the Qur'an must be the words of Allah (swt). And the prophethood of Muhammad (saaw) is realized through this conclusion.

Kur'an, insanın duygularına hitap ederken aynı zamanda insanı çevresindeki dünyayı düşünmeye ve kesin bir inanca ulaşmaya yönlendirmiştir. Akıl ile duygunun bu iç içe geçişi sayesinde İslam akîdesi, insanın her iki yönüne de hitap eder. Böylece İslam akîdesi insanın aklını ikna eder ve fıtratını tatmin eder. Allah'ın birliğine, Kur'an'ın Allah'ın kelamı olduğuna ve Muhammed'in ﷺ son peygamber olduğuna inanmaktan oluşan akîdenin özü, bu yöntemle temellendirilmiştir.

The Qur'an addressed the sentiments of the human being while simultaneously directing the human being to think about the world surrounding him and to arrive at a conclusive belief. Through this intermixing of intellect and emotions, the Islamic Aqeedah addresses both aspects of the human being. Thus, the Islamic Aqeedah convinces the intellect of the human being and satisfies his nature. The core of the Aqeedah, which consists of believing in the Oneness of Allah, the Qur'an as the word of Allah, and in Muhammad as the final messenger, are established using this method.

Temel düşünce ya da Akide ile belirlenen referans çerçevesi, insanın diğer tüm meseleleri algılamasında bir mercek görevi görür. Ayrıca bu çerçeve, bireyin zihniyetini ve düşüncesini belirli bir yöne doğru şekillendirecektir. Sonuç olarak her birey meselelere ve sorunlara farklı bir açıdan bakacaktır. Ayrıntılı meseleler ve düşünceler birbirinden bağımsız olarak algılanamaz, çünkü ayrıntılı düşünceler temel düşüncelerin üzerine inşa edilir ve boşlukta var olmazlar. Miras gibi bir mesele ele alındığında, her birey bu meseleyi hayata dair temel bakış açısına dayanarak tartışacak ve bu da sorunu çözmek için farklı çözümlerle sonuçlanacaktır. Komünistler mirası tanımayacaktır, çünkü kendi referans çerçevelerine göre özel mülkiyet yoktur. Hükümet bir miktar mülkiyete izin verse bile, bu mülkiyetin miras yoluyla gelecek nesillere aktarılmasına izin vermeyeceklerdir. Diğer yandan Kapitalistler mirası tanır ve mal sahibine, malını kısıtlama olmaksızın dilediği kişiye bırakma veya bırakmama konusunda tam özgürlük verir. Böylece bir kişi mirasını eşine ve çocuklarına, çocuklarının bazılarına ya da hiçbirine, evcil hayvanlarına veya bir kuruluşa paylaştırabilir. Bir Müslüman ise miras meselesinin aklî değil hukuki bir mesele olduğu için bu konuda kendi akli muhakemesini kullanarak hüküm vermez. Dolayısıyla Müslüman, temel bir düşünce olarak malın Allah'a ait olduğunu ve bireyin mülkiyetinin, Allah'ın belirli bir şeye sahip olup onu kendi yararına kullanması için o kişiye verdiği izin olarak tanımlandığını gösteren Hükm-i Şer'iye başvurur. Birey öldüğünde bu izin sona erer ve malı, Hükm-i Şer'i tarafından belirlenen belirli kişi kategorilerine sabit oranlarda dağıtılmak zorundadır. Mal sahibi bu miras sistemini değiştiremez; ayrıca mirasını hayatı boyunca dağıtamaz.

The frame of reference, which is defined by the fundamental thought or Aqeedah, serves as the lens through which the human being perceives all other issues. Moreover, this frame will shape the individual's mentality and thinking towards a specific direction. Consequently, each individual would look to issues and problems from a distinct angle. One cannot perceive detailed issues and thoughts in isolation because the detailed thoughts are built upon fundamental thoughts and do not exist in a vacuum. Given an issue such as inheritance, each individual will discuss this issue based upon his or her fundamental outlook upon life, which will result in various solutions to address the issue. Communists will not recognize inheritance because personal ownership does not exist according to their frame of reference. And even if the government allows some ownership, they would not permit the transfer of this ownership to future generations through inheritance. On the other hand, the Capitalists would recognize inheritance and give the owner full freedom to define his will and designate or deny his wealth to whomever he chooses without restriction. Thus, a person can apportion his inheritance to his wife and children, to some or none of his children, to his pets, or to an organization. While a Muslim would not use his own rational judgment to issue a decision because the problem of inheritance is a legal issue and not an intellectual one. Thus, the Muslim would refer to the Hukm Sharii which indicates, as a basic thought, that wealth belongs to Allah and that the individual's ownership is defined as Allah's permission given to such an individual to own a specific item and utilize it for his own benefit. Once the individual dies, this permission ceases to exist, and his wealth must be distributed in fixed percentages to specific categories of individuals defined by the Hukm Sharii. The owner of wealth cannot change this system of inheritance, nor can he distribute his inheritance during his lifetime.

Delil türlerinin ikinci büyük kategorisi, yalnızca vahiyden türetilen nassi delildir. Akli delillerde olduğu gibi, nassi delil de iki türe ayrılır:

The second major category of daleels is the textual daleel which is derived exclusively from the wahi. As with the intellectual evidence, the textual daleel is also subdivided into two types:

Akide, evreni, insanı ve hayatı kapsamlı bir biçimde açıklayan, ayrıca bu gerçeklerin öncesinde ve sonrasında neyin bulunduğunu tanımlayan ve tüm bu unsurlar arasındaki ilişkiyi belirleyen temel düşüncedir. Akidenin özünü oluşturan konular (Allah'ın varlığı, Kur'an'ın Allah'ın kelamı olduğu ve Muhammed'in peygamber olduğu) akli delillerle sabit kılınırken, akideyle ilgili diğer bütün meseleler yalnızca vahyden kaynaklanan nakli delile dayanır. Kur'an gibi nakli delil ile onun kaynağı olan Allah, akli olarak ispat edildiğine göre, Müslüman metnin bahsettiği her şeye inanmak zorundadır. Metni reddetmek, Allah'ı (c.c.) yanlış bilgi vermekle suçlamak anlamına gelir ki bu da akideye temel olan, akli olarak kesin dayanakla doğrudan çelişir.

Aqeedah is defined as the fundamental thought which provides a comprehensive explanation of the universe, man, and life, in addition to defining what lay before and after these realities and establishing the relationship between all of these aspects. While the core of the Aqeedah (which addresses the existence of Allah, the Qur'an as Allah's Speech, and Muhammad as a prophet) is established through intellectual daleels, all other issues related to the Aqeedah are based solely upon the textual daleel that emanates from the wahi. Because the textual evidence (the Qur'an), as well as its source (Allah), are proven intellectually, then the Muslim must believe in whatever the text mentions. Rejecting the text amounts to accusing Allah (swt) of giving false information, which directly contradicts the intellectually conclusive basis for the Aqeedah.

Akideda kullanılan delile Burhân denir ve bu delilin ayrı bir önemi vardır. Burhân, bir şeyin varlığını kesin bir biçimde ispat eden kesin delil olarak tanımlanır. Bu konuda Allah (swt) şöyle buyurur:

The daleel used in the Aqeedah is called Burhaan and carries a distinct significance. Burhaan is defined as the conclusive evidence which proves the existence of something in a conclusive manner. In this regard, Allah (swt) says:

"De ki: 'Eğer doğru söylüyorsanız, delilinizi getirin.'" [TMQ 27:64] Akîdeye ilişkin herhangi bir meseleyi ispatlamak için kullanılan her delil, hem sıhhati hem de anlamı bakımından kesin olmalıdır; çünkü akîde şüpheye ya da zanna dayanarak kurulamaz. Bu niteliği taşıyan yalnızca Kur'an ile Hadîs-i Mütevâtir'dir. Hadîs-i Ahâd sahih olarak nitelendirilebilse de, sıhhati ve doğruluğu, akîdeye ilişkin meselelerde yeterli bir delil kaynağı olacak düzeye ulaşmaz. Akîdenin kesin olması gerektiğine dair delil, akîdenin kendi yapısıyla ilgilidir. Akîde kesinlik gerektirir; çünkü hayata bakış açısını belirleyen, diğer bütün düşünce ve kavramların üzerine bina edildiği temel düşünce, kesin delillere dayanmak zorundadır. Temel düşünce şüphe ve belirsizliğe açık olursa, insanın hayatı her yönüyle şüphe ve belirsizlikle dolu olur. Ayrıca Kur'an, kâfirlerin akîdelerini zan ya da şüpheye dayandırmalarını kınamıştır:

Usul ul-Fıkıh'ta bir Hüküm Şer'î için kullanılan delile "Emâre" adı verilir ve şöyle tanımlanır: Belirli bir meselenin büyük ihtimalle bu konunun kapsamına dahil olduğunu gösteren bir işaret. Burhân ile Emâre arasındaki fark, şu örnekle daha açık biçimde ortaya konulabilir. Allah (SWT) şöyle buyurduğunda: "Medyen halkına kardeşleri Şuayb'ı gönderdik." [TMQ 11:84] Bu ayet, Şuayb'ın kavmine gönderildiği gerçeğini ispat eder. Ayrıca bu ayet, Şuayb'ın bir peygamber olduğunu da ispat eder. Şuayb'ın peygamber olması bu ayetten "çıkarılmış" değildir; aksine ayet bu gerçeği, şüphe ve yanılgıya yer bırakmaksızın kesin olarak bildirmektedir.

In Usul ul-Fiqh, the daleel used for a Hukm Sharii is called "Amaarah," which is defined as: An indication to show that a particular issue is most likely included in this item. The difference between the Burhaan and the Amarah is more clearly illustrated in the following example. When Allah (swt) says, "We sent to Madian their brother Shuaib," [TMQ 11:84] the ayah proves the fact that Shuaib was sent to his people. Furthermore, the ayah also proves that Shuaib was a prophet. The fact that Shuaib was a prophet is not "derived" from the ayah; rather, the ayah mentions this fact conclusively without any room for doubt or error.

Ancak Allah (sbh) abdest hakkında, "Eğer kadınlara dokunmuşsanız [lamastum]" [TMQ 5:6] buyurduğunda, İmam Şafii bu ayeti, kadına dokunmanın abdesti bozduğunu göstermek için kullanmıştır. Şafii bu hükmü, kendi anlayışına ve bilgisinin derecesine göre ayetten çıkarmıştır. Şafii'ye göre bu anlayış, yanlış olma ihtimali bulunmakla birlikte doğrudur. Ebu Hanife de aynı ayeti, "lamastum" kelimesinin cinsel ilişkiyi ifade ettiğini belirtmek için kullanır. Ebu Hanife'nin anlayışına ve bilgisinin derecesine göre ayet bu hükmü gösterir ve Ebu Hanife'ye göre bu anlayış da, yanlış olma ihtimali bulunmakla birlikte doğrudur. Ayet, bir şeyin varlığını kesin bir biçimde kanıtlamamıştır. Bunun yerine her müctehid, ayeti, o meselede kendi anladığı hükmün ayetten türetildiğini örneklemek için kullanır. Sonuç olarak her müctehid kendi görüşünü, yanlış olma ihtimali bulunmakla birlikte doğru kabul eder; aynı mesele hakkındaki diğer alimlerin görüşlerini ise doğru olma ihtimali bulunmakla birlikte yanlış görür.

However, when Allah (swt) says regarding the wudu, "And if you lamastum women," [TMQ 5:6] Imam Shafi used this ayah to show that touching a woman breaks the wudu. Shafi derived this hukm from the ayah based on his understanding and the extent of his knowledge. And according to Shafi, this understanding is correct with the possibility of being incorrect. Abu Hanifa uses the same ayah to indicate that lamastum refers to sexual intercourse. According to Abu Hanifa's understanding and the extent of his knowledge, the ayah indicates this hukm, and to Abu Hanifa, this understanding is correct with the possibility that it is wrong. The ayah did not establish the existence of something in a conclusive manner. Instead, each mujtahid would use the ayah to illustrate that the hukm which he understands related to the issue at hand is DERIVED from the ayah. As a result, each mujtahid considers his opinion as correct with the possibility of being wrong and considers the opinions of the other scholars related to the same issue as wrong with the possibility of being correct.

Müslümanlar, Allah'ın (c.c.) Muhammed'e (s.a.v.) gönderdiği vahye iman etmek zorundadır. Hemen akla gelen soru şudur: Vahiy nedir ve kapsamı nedir? Vahiy, Allah'ın (c.c.) insanlara yönelik hitabı olarak tanımlanır ve Kur'an'ı ve Sünnet'i kapsar. Kur'an vahiydir, çünkü hem lafzı hem de manasıyla Allah'ın Kelamıdır; Sünnet ise vahiydir, çünkü Kur'an, Muhammed'in (s.a.v.) tebliğ ettiği her şeyin vahiy olduğunu kesin bir şekilde ortaya koymuştur. Allah (c.c.)

Muslims must believe in the wahi that Allah (swt) sent to Muhammad (saaw). The immediate question that arises is: What is the wahi and what is its domain? The wahi is defined as the address of Allah (swt) to the people, which includes the Qur'an and the Sunnah. The Qur'an is wahi because it is the Speech of Allah in both its words and meaning, while the Sunnah is wahi because the Qur'an conclusively established that whatever Muhammad (saaw) delivered is wahi. Allah (swt)

Kur'an'ın birçok ayetinde bu gerçeğe değinilir, örneğin şu ayette:

mentions this fact in several ayahs in the Qur'an, such as the following ayah:

"O, kendi hevesine göre konuşmaz; onun söylediği ancak vahiydir." [TMQ 53:4] Ayetteki "mâ" harfi "her ne ise" anlamına gelir ve Arapçada genelleme bildirmek için kullanılan bir harftir. Dolayısıyla ayet, Muhammed ﷺ'in din ile ilgili söylediği her şeyin vahiy olduğunu göstermektedir. Ayrıca Allah (SWT) şöyle buyurmaktadır:

"He does not speak out of his whims, but rather it is wahi." [TMQ 53:4] The letter "maa" in the ayah means "whatsoever," which is a letter in Arabic used to denote generalization. Thus, the ayah indicates that everything that Muhammad (saaw) spoke related to the Deen is wahi. In addition, Allah (swt) says:

"De ki (Muhammed), 'Ben de sizin gibi yalnızca bir insanım. Bana, sizin İlahınızın tek bir İlah olduğu vahyolunuyor.'" [TMQ 18:110] "De ki (Muhammed), 'Ben sizi yalnızca vahiyle uyarırım.'" [TMQ 21:45] "Peygamberin size verdiğini alın, sizi neden men ettiyse ondan da sakının." [TMQ 59:7] Vahiy, Kur'an ve Sünnet'i kapsar ve iki ana kategoriye ayrılabilir. Birinci tür Akide'yi ele alır ve Gayb'a ilişkin ile geçmiş ya da gelecek olaylara dair bilgiler sunar; örneğin Cennet'in tasviri, melekler ve cinler hakkında bilgiler ile bazı önceki peygamberlere ilişkin haberler gibi. Müslümanlar bu bilgilere kesin olarak inanmak zorundadır.

Daha önce belirtildiği gibi düşünme, anlaşılır gerçekliğin duyular aracılığıyla insan beynine aktarılması ve ardından gerçekliğin, onunla ilgili önceki bilgiler kullanılarak açıklanması sürecidir. İnsan aklını ve doğuştan gelen sınırlarını daha net bir şekilde kavrayabilmek için, aklı oluşturan çeşitli bileşenlerin incelenmesi gerekir:

It was mentioned previously that thinking is a process of transmitting the comprehensible reality to the human brain through the senses and then explaining the reality using the previous information related to it. Developing a clearer understanding of the human mind and its inherent limitations requires a scrutiny of the various components which comprise the mind:

Gerçeklik, insan duyularının algılayabileceği kapsam ve kapasite içinde kalan her şey olarak tanımlanır.

The reality is defined as anything within the scope and capacity of the human senses to detect.

Ayrıca hakikat, insanın hakkında bir hüküm veya sonuç ortaya koymadan önce düşündüğü şeydir. Hakikat somut olabilir, örneğin bir atom, gezegen veya kimyasal madde; ya da fiziksel ölçütlerle değil, kelimeler, formüller ve denklemler olarak ifade edilen bir fikir veya kavram olabilir. Daha önce de belirtildiği gibi, hakikat insan tarafından ya doğrudan ya da dolaylı olarak algılanabilir. Her iki durumda da insanın düşünebileceği bir hakikat bulunmalı ve bu hakikat duyulardan en az birine erişilebilir olmalıdır. Duyuların kapsamının ötesindeki hiçbir şey düşünme sürecinin konusu olamaz. Bu nedenle Müslümanlar, Gayb'ı düşünmek için boşuna zaman ve enerji harcamamalıdır. Müslümanlar Gayb'a ancak varlığını ispatlayan kesin bir delil aracılığıyla iman ederler; ancak delilin sınırlarını aşarak ilerlemeye çalışmak boşunadır, çünkü delilin konusu duyuların ötesinde yer alan bir hakikattir. Örneğin Müslümanlar meleklere, özlerini kavrayamadan iman ederler. Ama onların özünü çözmeye çalışmak, yalnızca vehimlerden, varsayımlardan ve spekülasyonlardan oluşan bir şey üretmekten öteye gitmez.

Furthermore, the reality is the object which the human being thinks about before issuing a judgment or conclusion regarding it. The reality could be tangible, such as an atom, planet, or chemical, or it could be an idea or concept expressed not in terms of physical criteria but as words, formulas, and equations. As previously mentioned, the reality can be sensed by the human being either directly or indirectly. In either case, a reality must exist which the human being can think about, and this reality must be accessible to one or more of the senses. Anything beyond the scope of the senses cannot be the subject of the thinking process. Therefore, Muslims should not fruitlessly expend time and energy in any attempt to think about the Ghaib. Muslims believe in the Ghaib only through a conclusive evidence which proves its existence, but any attempt to venture beyond the daleel is futile since the subject matter of the daleel is a reality that lay beyond the senses. For example, Muslims believe in the angels without being able to comprehend their essence. But trying to decipher their essence would amount to nothing more than formulating delusions, assumptions, and speculation.

Gerçeklik düşünme sürecinin temelinde yer alsa da, gerçekliği hissetmek düşünme sürecini başlatmaya tek başına yetmeyebilir. Kişi ayrıca gerçekliği kapsamlı biçimde incelediğinden emin olmalıdır; bu da gerçekliği farklı açılardan birkaç kez hissetmeyi gerektirebilir. Örneğin, bir kavanozda şeffaf bir sıvı gören biri, bir anlık bakışa dayanarak sıvının su olduğu sonucuna varabilir; oysa sıvı alkol olabilir ve ancak kokusunu alarak doğru bir hüküm verebilir.

Duyu organları, bilinen beş duyu olan görme, işitme, tatma, koklama ve dokunmayı kapsar. Duyular ayrıca açlık ve susuzluk gibi organik ihtiyaçlardan ve içgüdüsel duyumlardan doğan hissi; kaygı, merhamet ve cinsel duygular gibi duygusal duyumları da kapsar.

The senses include the five known senses of sight, hearing, taste, smell and touch. The senses also include the feeling which stems from the organic needs and instinctive sensations, such as hunger and thirst, as well as the emotional sensations such as anxiety, compassion, and the sexual feelings.

Gerçeği tam olarak kavramak için gereken duyusal algı düzeyi, incelenen gerçekliğin doğasına bağlıdır. Bazen tek bir duyu, eksiksiz bir imgeyi oluşturmaya yetebilir; ateşle bir kez temas etmek, ateşin yaktığı sonucuna varmak için yeterlidir. Ancak karmaşık bir bulmacayı çözmek ya da bir makinenin işleyişini kavramak gibi, tam olarak anlaşılabilmesi için birden fazla duyunun girdisine ihtiyaç duyulan gerçeklikler de vardır.

The level of sensation required in order to fully develop an accurate image of the reality depends upon the reality under scrutiny. Sometimes a single sensation may suffice to develop a complete image; a single exposure to fire is enough to conclude that fire burns. However, there are realities which require the input of several senses in order to fully grasp, such as deciphering a complex puzzle or comprehending the dynamics of a machine.

Ayrıca, duyumun kendisi, kaç duyunun dahil olduğu fark etmeksizin, kişinin eylemleri ve gündemleri için bir temel olarak yeterli değildir. Böyle bir yaklaşım, tepkisel bir eylem biçiminden öteye geçemez. Örneğin, zulme uğrayan insanların görüntüsü, kişinin yalnızca duyularına dayanarak zulme uğrayan bireylere yiyecek veya para bağışlayarak karşılık vermesine yol açmamalıdır. Birey, duruma ilişkin diğer gerçekleri incelemelidir; bu, birçok duyunun kullanılmasını ve ayrıca duyuların ötesine geçerek durum üzerinde derinlemesine düşünmeyi, belirli bir eylem tarzına karar vermeden önce gerektirebilir.

In addition, the sensation itself, however many senses are involved, is insufficient to serve as a basis for one's actions and agendas. Such an approach would amount to no more than a reactionary mode of action. For example, the sight of people being oppressed should not illicit one to respond based solely on his senses by donating food or money to the oppressed individuals. The individual must scrutinize the other realities associated with the situation, which may entail the usage of many senses in addition to extending beyond the senses by thinking deeply about the situation before settling on a specific course of action.

İnsan beyni, duyuların gerçeklikle ilgili bilgiyi ilettiği, gerçeklikle ilgili bilginin depolandığı ve duyumun önceki bilgiyle bağlantılandırıldığı yerdir. Bu işlevlerin yanı sıra beyin, sinir sistemine ve sinir sisteminden sinyal gönderme ve alma gibi başka işlevleri de yerine getirir. Beynin işlevi bilgiyi almak, işlemek ve depolamak olsa da, beynin "düşünen organ" olduğu sonucuna varılamaz; çünkü düşünme, beyin dışında, özellikle göz, kulak ve ağız gibi duyu organlarının da yer aldığı birkaç organın katıldığı bir süreçtir.

The human brain is the place where the senses transmit information pertaining to the reality, where information related to the reality is stored, and where the linking of sensation to previous information takes place. In addition to these functions, the brain performs other functions, such as sending and receiving signals to and from the nervous system. Although the brain's function is to receive, process, and store the information, one cannot conclude that the brain is the "thinking organ" because thinking is a process which involves several organs besides the brain, particularly the sensory organs such as the eyes, ears, and mouth.

Beyin sinyaller ve bilgi alır, bu bilgiyi işler ve ardından buna uygun şekilde karşılık verir. Ancak insan, farklı türde tepkiler gerektiren birçok meselle karşılaşır. Beyin diğer beden organlarına sinyal ilettiğinden, yalnızca beyne göre hareket etmek sadece içgüdüsel ve tepkisel olurdu. Bu bakımdan insan ve hayvanların beyni aynıdır. Bu süreç insan davranışının temeli olmamalıdır; ancak bu sürecin yeterli, hatta gerekli olduğu durumlar vardır. Örneğin, kişinin yaklaşan veya anlık bir tehlikeden kaçınmasını sağlayan "savaş ya da kaç" tepkisi bunun bir örneğidir. Fakat bu sürecin doğru tepkiyi üretmek için yetersiz kaldığı birçok durum ve olay da vardır. Mesela bir Müslüman erkek, güzelliğini açığa vuran bir kadın görürse, beynden gelen ilk sinyal onu kadına yaklaşmaya yönelten içgüdüsel bir sinyal olacaktır. Ancak erkek kavramlarına başvurursa, taşıdığı kavramlar bu eylemin haram olduğu ve bunun bu dünyada ve ahirette sonuçları olacağı sonucuna onu götüreceğinden, kadına yaklaşmaz.

The brain receives signals and information, processes this information and then responds accordingly. However, the human being is confronted with many issues which require different types of responses. Since the brain relays signals to the other organs of the body, acting according to the brain alone would be merely instinctive and reactionary. In this regard, the brain of human beings and animals is the same. While this process should not serve as the basis for human behavior, there are instances when such a process is sufficient or even necessary, such as the "fight or flight" response that enables one to avoid an immediate or oncoming danger. But there are many instances and situations in which this process cannot suffice to produce the correct response. For example, if a Muslim man sees a woman exposing her beauty, the immediate signal from the brain would be an instinctive one inclining the man to approach her. However, if the man refers to his concepts, he would not approach her because the concepts he carries would lead him to conclude that such an action is Haram and would result in consequences in this life and in the Hereafter.

Önceki üç unsurun tamamı duyum üretebilir, ancak düşünme sürecini başlatmaya yeterli değildir. Bu sürecin gerçekleşebilmesi için önceki bilgi zorunludur.

All of the three previously mentioned elements can produce sensation but are not sufficient to initiate the thinking process. The previous information is essential for this process to materialize.

Önceki bilgiler gerçeği anlamak için kullanıldığından, kişi sahip olduğu bilginin doğruluğundan ve isabetinden emin olmalıdır. Ayrıca, önceki bilgilere ekleme yapmak ve mevcut bilgiyi arındırmak için yeni bilgiler de edinmelidir.

Since the previous information is used to understand the reality, a person must be sure about the correctness and accuracy of the information he has. In addition, he must also acquire new knowledge in order to add to the previous information as well as to purify the existing information.

Bu durum, Müslümanın sürekli olarak kendini güncel tutmasını, olaylarla birlikte ilerlemesini ve yeni bilgiler için durmadan okuyup araştırmasını gerektirir. Aslında Müslümanlar, bilgiyi boşlukta sunan statik bir ansiklopedi değil, dinamik bir ansiklopedi olmalıdır. Bunu başarmak için Müslüman, herhangi bir disiplinin temellerinden başlamalı, bu temel üzerine diğer ayrıntıları ve dalları inşa edebilmelidir. Bu sistemli yöntem, bilginin zihinde düzenlenmesine ve işlenmesine yardımcı olur. Bilgi hazinesi zihninde açık olmalıdır ki her disiplin, dalları ile birlikte doğru biçimde sınıflandırılabilsin ve birbiriyle ilişkilendirilebilsin. Birbiriyle ilgisi olmayan farklı disiplinlere ait bilgileri karıştırmak, gerçeklik hakkında çarpık bir bakış açısına yol açar. Örneğin, tarihin Fıkıh disiplinine değil, Arapça dilinin ise bu disipline ait olduğunu bilmek gerekir. Ayrıca, ravilerin biyografik bilgisinin Hadis İlmi'nin bir parçası olduğunu, ancak tarihin bir parçası olmadığını da kavramak gerekir. Bilgiyi bu düzenli biçimde edinmek, Müslümanların daha fazla bilgiyi düzenli bir şekilde özümsemelerine yardımcı olacaktır.

This necessitates from the Muslim to always update himself by keeping with the events and continuously reading and searching for new knowledge. In fact, Muslims should be an encyclopedia a dynamic encyclopedia and not a static one that spits out information in a vacuum. In order to achieve this, the Muslim must begin with the basics of any discipline, upon which he can build other details and branches. This systematic method helps in organizing and processing the information in the mind. The reservoir of knowledge must be clear in his mind so that each discipline along with its branches can be categorized and connected to one another in the correct manner. Lumping information from various disciplines which have no relation to one another will result in a distorted outlook of the reality. For example, one must realize that history does not belong to the discipline of Fiqh while the Arabic language does. Also, one must realize that the biographical knowledge of reporters is part of Ilm ul Hadith but is not part of history. Acquiring information in this organized way will help Muslims absorb more information in an organized manner.

Allah, yeryüzü de dahil olmak üzere bütün evreni yaratmıştır. Ayrıca Allah, Adem'i yaratmış ve onu yeryüzünün kaynaklarından faydalanması için yeryüzüne indirmiştir. Bu konuda Allah Kur'an'da şöyle buyurur:

Allah created the entire universe including the earth. Furthermore, Allah created Adam and sent him down to the earth to utilize its resources. In this regard, Allah says in the Qur'an:

"O, yeryüzünde olan her şeyi sizin için yaratan O'dur." [TMQ 2:29] Allah (swt), insanı donatmış ve bu evrende kendini sürdürebilmesini sağlayan belirli özelliklerle onu yaratmıştır. Allah (swt) şöyle buyurur:

"He it is Who created for you all that is on earth." [TMQ 2:29] Allah (swt) equipped the human being and provided him with certain attributes enabling him to sustain himself in this universe. Allah (swt) says:

"Rabbinin, en Yüce olan Adının yüceliğini tespih et; O ki yaratmış ve dengeli kılmıştır (her şeyi)." [TMQ 87:1-2] Dolayısıyla insan fıtratı, evrende geçimini sürdürmesini sağlayan belirli fiziksel, zihinsel ve duygusal yeteneklerden oluşur. İnsana özel olarak verilen eşsiz özelliklerden biri, daha önce belirtildiği gibi düşünme yeteneğine sahip bir akıldır. Allah (c.c.), insana Đslam'ı uygulaması amacıyla Đslam'ı tebliğ etmenin yanı sıra, hakikat ve kendi fıtratı üzerine düşünmesini emretmiştir. Bu nedenle insanın fıtratını kavramak, yönümüzü Allah'a itaate çevirmek ve arzularımızın bizi yönetmesi yerine onları kontrol edebilmemizi sağlamak açısından esastır.

"Glorify the Name of your Lord, the Most High, Who has created (everything) and then proportioned it." [TMQ 87:1-2] Therefore, the human nature consists of specific physical, mental, and emotional capabilities that enable him to sustain his livelihood in the universe which Allah (swt) created. One unique characteristic that is provided exclusively to the human being is a mind with the ability to think as previously mentioned. Allah (swt) directed the human being to think about the reality and about his nature, in addition to addressing the human being with Islam for the purpose of implementing Islam. Therefore, comprehending the nature of the human being is essential to directing our course towards obeying Allah and enabling us to control our whims and desires rather than being controlled by them.

Allah'ın insanda yarattığı bir başka özellik, kişiyi bu gücü tatmin etmeye iten hayati bir güçtür. Bu hayati enerji, içgüdülerden ve organik ihtiyaçlardan oluşur. Organik ihtiyaçların karşılanması bireyin hayatta kalması için kritik öneme sahiptir, çünkü bu ihtiyaçlar karşılanmazsa kişi helak olur. Ayrıca organik ihtiyaçları karşılama dürtüsü içsel olarak doğar ve bu dürtüyü uyarmak için herhangi bir dış etkene bağlı değildir. Örneğin, açlık ve susuzlukla kendini gösteren tüketme ihtiyacı, uyanması için yiyeceğin bulunmasına bağlı değildir.