Entelektüel bir şekilde ideolojisini benimseyen her ilerleyen millet, kamuoyunun büyük konular ve sorunlar karşısındaki bakışının birleşik olacağı bir kamu bilincini oluşturur. Bu birleşik kamu bilinci, insana, hayata ve evrene yönelik bakış açısı tutarlı olduğunda ve entelektüel yoldan varılmış temel bir inanç üzerine kurulduğunda ortaya çıkar.
Any progressing nation which adopts its ideology in an intellectual way will form a public awareness, which means that the public’s outlook towards the major issues and problems will be unified. This unified public awareness materializes when the point of view towards man, life, and the universe, is consistent and is built upon a fundamental conviction that is arrived at intellectually.
Böyle bir kamuoyu farkındalığı ve hayata yönelik birleşik bir bakış açısı olmadan, Ümmet fikri birliğini kaybedecek ve sonuç olarak birbiriyle çelişen birçok düşünce ve duygunun etkisi altında kalacaktır.
Without such public awareness or a unified outlook toward life, the Ummah will lose its intellectual unity, and, as a result, will come under the influence of many conflicting thoughts and emotions.
Bir tek durum ya da mesele karşısında bile algılar farklılaşır ve bu durumla başa çıkma çabaları dağınık kalır. Böylece bir grubun inşa edebildiği ya da başardığı her şey, bir başka grubun işleyişiyle yok olabilir. Sonunda düşmanlık yayılır ve birleşik bir yapı kurma her girişimi dağılıp gider. Allah (SWT), Müslümanları böyle bir ihtilaftan şu sözleriyle uyarmıştır:
Even when presented with one case or issue, its perception will vary, and the efforts to deal with this case will be scattered. Thus, what any group may build or achieve may be destroyed by the function of another group. At the end, animosity will spread, which will dissolve any attempt to establish a unified entity. Allah (swt) warned the Muslims about such a dispute when He said:
"Ve Allah'a ve Elçisine itaat edin, birbirinizle tartışmayın; yoksa cesaretiniz kırılır ve gücünüz gider. Sabredin. Şüphesiz Allah sabredenlerle beraberdir." [TMQ 8:46] Ayrıca Allah (swt) şöyle buyurmaktadır: Kalpleri birleştiren fikrin birliği, Allah'ın Müslümanlara verdiği en büyük lütuflardan biridir.
"And obey Allah and His Messenger, and do not dispute (with one another) lest you lose courage and your strength departs, and be patient. Surely, Allah is with those who are patient." [TMQ 8:46] Furthermore, Allah (swt) states that the unity of the Fikr that unifies the hearts is one of the greatest favors that Allah gave to the Muslims:
"Hepiniz birlikte Allah'ın ipine (Kur'an'a) sımsıkı sarılın ve aranızda ayrılığa düşmeyin. Allah'ın üzerinizdeki nimetini hatırlayın: Birbirinize düşman idiniz, fakat O, kalplerinizi birbiriyle kaynaştırdı ve O'nun lütfuyla kardeş oldunuz (İslam'da). Ateş çukurunun kenarında bulunuyordunuz, O da sizi ondan kurtardı." [TMQ 3:103] Ancak Müslümanlar kamuoyu bilincini kaybettiler, birleşik bakış açılarını yitirdiler ve farklı görüşlerin esiri oldular. Bunun nedeni, İslami düşünce tarzının eksikliği ve İslam'ı doğru biçimde benimsemekteki başarısızlıktır; bir de sömürgecilerin ve onların araçlarının Batı kültürünü yaymak için gösterdiği çabalardır. Günümüzde, bilerek ya da bilmeyerek, Din'in kamusal hayattan ayrılmasını savunan Kapitalist Müslümanlar vardır. Aynı şekilde Komünist Müslümanlar, Milliyetçi Müslümanlar, Sosyalist Müslümanlar, yalnızca kendi çıkarlarını önemseyen Müslümanlar, Pragmatist Müslümanlar, yöneticilerin eylemlerini haklı çıkaran Müslümanlar ve dikkatsiz Müslümanlar vardır; her birinin kendine özgü bir bakış açısı bulunmaktadır. Herhangi bir konuyu tartışmak için bir araya geldiklerinde hemen birbirlerinden ayrışırlar ve tartışma ya her tarafın diğerine hakaret ettiği ya da birbirine aşağılayıcı adlar taktığı bir düzeye tırmanır ve birbirlerine karşı kin besleyerek ayrılırlar. Sonuç olarak, Müslüman dünyadaki toplumlar, her biri kendine özgü bir bakış açısına sahip farklı kamplar halinde yaşamaktadır. Her kamp da diğerlerinden kendini soyutlar; yalnızca belirli bir çıkar elde etmek, bir resmiyet gereği veya birbiriyle çatışmak için bir araya gelir.
"And hold fast, all of you together, to the Rope of Allah (the Qur’an) and be not divided among yourselves. And remember Allah’s Favor on you, for you were enemies to one another, but He joined your hearts together so that, by His Grace, you became brethren (in Islam), and you were on the brink of a pit of fire, and He saved you from it." [TMQ 3:103] However, Muslims lost their public awareness and lost their unified outlook and became controlled by different outlooks. This is because of the lack of the Islamic way of thinking and because of the failure to adopt Islam in its correct way, as well as because of the efforts of the Colonialists and their tools in propagating the Western culture. Nowadays, there are Capitalist Muslims who call, intentionally or unintentionally, for the separation of Deen from the public life. Similarly, there exist Communist Muslims, Nationalist Muslims, Socialist Muslims, Muslims who are concerned solely about their interests, Pragmatic Muslims, Muslims who justify the acts of the rulers, and careless Muslims, each one having a distinct point of view. If they meet to discuss any issue, they will immediately differ with each other, and the discussion will either escalate to a level where each side will hurl insults at one another or label each other with derogatory names and depart with animosity towards each other. As a result, societies in the Muslim world live in different camps, each one of them having their own distinct outlook or point of view. And each camp isolates itself from the others, meeting only to acquire a specific interest or as a formality or to clash with one another.
Fikri bölünme, Ümmetin başına gelen en büyük felakettir. Bugün Müslümanlar, en kritik veya görüş ayrılığına yer bırakmayacak kadar açık olan meseleler de dahil olmak üzere her konuya, kişinin kendi özel bakış açısına göre farklı bir açıdan yaklaşmaktadır.
The intellectual division is the worst disaster that struck the Ummah. Muslims today approach any issue, even critical or clear-cut issues that leave no room for divergent understandings, from a distinct angle according to each individual’s unique point of view.
Örneğin birlik meselesi ve bu hedefe yönelik belirli adımlar açık seçik ve iyi tanımlanmış durumdadır. Ancak bu konudaki dağınık görüşlerin ve birbirinden ayrışan anlayışların çokluğu, Ümmetin parçalanmış kamuoyunu yansıtmaktadır. Kimi insanlar bu meseleye özensiz yaklaşır ya da ilgisizlik ve kayıtsızlık yüzünden onu hiç mesele olarak görmez. Kimileri ise büyük bir heyecanla yaklaşır, ama bu heyecanı dikkatle incelendiğinde, tamamen entelektüel bir temele dayanmayan sloganlara dayalı olduğu görülür. Kimi Sosyal Milliyetçilerin Sosyalizme dayalı bir birlik çağrısı yaptığını, Laik Milliyetçilerin ise dinin kamusal hayattan ayrılmasına dayalı bir birlik çağrısı yaptığını görürsünüz. Ayrıca İslamcı Milliyetçilerin her ülkenin kendine özgü koşullara sahip olduğunu öne sürerek, her ülkenin İslam'a dayalı olarak birleşmesini, ancak diğer ülkelerden ayrı kalmasını savunduğunu görürsünüz. Aşırı milliyetçi ise birliği, kendi vatanının egemenliğine bir tehdit olarak gördüğü için tamamen reddeder. Bunun yanında her bölge için birlik çağrısında bulunan insanlar vardır; örneğin Kuzey Afrika, Arap Yarımadası, Hint Alt Kıtası ve Türk Bölgeleri için. Böylece Müslümanlar birliğin kapsamı konusunda bile anlaşamamaktadır, onu gerçekleştirmek için hangi adımların atılacağı şöyle dursun.
For example, the issue of unity, and the specific steps towards this objective, are clear-cut and well defined. Yet the multitude of scattered opinions and divergent understandings regarding this issue reflects the fractured public opinion of the Ummah. Some would approach this issue carelessly or, out of lack of concern or apathy, would not even consider it an issue. Others would approach the issue with great enthusiasm, but carefully scrutinizing their enthusiasm will reveal that it is based purely on slogans without any intellectual basis. One will find the Social Nationalists calling for unity based on Socialism, and the Secular Nationalists calling for unity based on the separation of the Deen from the public life. Also, one will see the Islamist Nationalist calling for each country to be united based on Islam but separated from the other countries, claiming that each country has its own unique circumstances. And the Ultra-nationalist would reject the unity outright because he views it as a threat to the sovereignty of his own homeland. And there are people who call for unity for each region, such as North Africa, the Arabian Peninsula, Subcontinent, and the Turkish Regions. Thus, the Muslims cannot even agree as to the scope of unity, let alone what steps to take towards achieving it.
Birlik kavramının kendisi hakkında bile farklılıklar vardır. Kimileri birliği, bazı konularda farklı devletler arasında iş birliği olarak tanımlar; örneğin vizelerin kaldırılması veya gümrük vergilerinin ortadan kaldırılması gibi. Kimileri siyasi varlıkları olduğu gibi koruyarak halklar arasında bir birlik kurulmasını savunur. Diğerleri bir konfederasyon ya da federasyon çağrısında bulunur, bazıları ise tam bir birliği talep eder. Kimileri ortak pazarların kurulması etrafında şekillenen bir tür ekonomik bütünleşmeyi savunur, bazıları ise yalnızca Arap Birliği gibi siyasi örgütler aracılığıyla dış politikada birliği savunur. İronik olan şudur: Her bir kesim birlikten söz eder, ancak birbirleriyle karşılaştıklarında hemen dağılır ve hiçbir şey başaramazlar.
Even regarding the nature of unity itself, there are differences. Some define unity as cooperation between the different governments on some issues, such as canceling the visas or lifting customs dues. Some would call to establish a league among the people while maintaining the political entities as they are. Others would call for a confederation or a federation, and still others would call for a total unity. Some would call for some sort of economic integration centered around establishing common markets, while others would call for unity only in the foreign policy through political organizations such as the Arab League. Ironically each camp would speak about unity, but with each other, they will immediately disperse and achieve nothing.
Bütün bu farklılıklar yalnızca birliğin hedefi konusunda değil. Yöntem konusunda ayrılıklar çok daha ciddi. Pragmatistler yöntemi duruma göre belirlenecek bir şey olarak görür. Gradüalistler, devletlerin önce asgari düzeyde bir birlik üzerinde anlaşmasını ve bu arada bir sonraki aşamaya doğru çalışmayı savunur. Yöntemin belirlenmesini yöneticilere bırakmak isteyen yetkilileri ve kitlesel bir devrimle birliğe ulaşmak isteyen devrimcileri görürüz. Bazıları ise zorla da olsa ilhakı savunur. Bu farklılıklar birlik çağrısı yapan her kampın içinde mevcuttur. Yalnızca Milliyetçi kampta bile devrimciler, gradüalistler, pragmatistler ve diğerleri bulunmaktadır.
All of these differences exist regarding the objective of unity alone. Regarding the methodology, the differences are much worse. The Pragmatists will leave the method to the situation to determine. The Gradualists would call for the states to agree on the minimum level of unity as a first step while working for the next stage. One will see the officials who want the rulers to decide upon the methodology as well as revolutionaries who want to reach the unity based on mass revolution. And some will call for annexation, even if done by force. These fferences exist in each camp that call for the unity. In the Nationalist camp alone, there exist revolutionaries, gradualists, pragmatists, and others.
Bütün bu farklılıklar, genel anlamda birlik kavramıyla ilgilidir. Ayrıntılara inildiğinde daha da fazla farklılık ortaya çıkacaktır. Sorunu daha da içinden çıkılmaz hale getiren, tartışmalarında ciddi olmayan ve yalnızca duygularını boşaltmak için tartışan bazı kimselerin varlığıdır. Bu kişilere ek olarak, İmparatorlarla ya doğrudan iş birliği yaparak ya da onların gündemine hizmet eden bir biçimde hareket ederek dolaylı olarak bağlantılı olan başkaları da vardır. Birincisi, doğru birlik anlayışına karşı çalışmak üzere bilerek Emperyalistlerle iş birliği yapardı; ikincisi ise farkına varmadan Ümmeti, Ümmetin kaynakları pahasına başkalarının gündemine hizmet edecek tekrarlayan çatışmalara ve olaylara sürüklerdi.
All of these differences exist regarding the concept of unity in the general sense. Examining the details will reveal even further differences. What exasperates the problem are the existence of some who are not serious in their discussion and discuss simply to discharge their emotions. And in addition to such individuals, there exist others who are connected to the Imperialists, either directly by coordinating with them or indirectly by acting in a manner that serves their agenda.6 The former would deliberately collaborate with the Imperialists in working against any notion of correct unity, while the latter would unknowingly draw the Ummah into repeated conflicts and events that would serve the agenda of others at the expense of the Ummah’s resources.
Bu durum, Peygamber'in (saaw) bugünkü Müslümanların durumunu anlattığı hadisi yansıtmaktadır: "O gün sayınız çok olacak, ama çerçöp gibi olacaksınız." Müslüman Ümmet, bu kadar büyük bir sayıya ve kaynağa sahip olmasına rağmen, birleşik bir kamuoyu bilinci ya da hayata bakışta birlik olmadan bir değere sahip değildir. Bazıları, var olan farklılıkların doğal ve sağlıklı bir olgu olduğunu savunacaktır. Hatta, çoğulcu toplumlarında farklılıklar olmasına rağmen Batı'nın ilerlediğini ileri sürerek daha da ileri gidecektir. Bu savunu, düşünce biçimindeki farklılıklar ile kamuoyu bilincini dağıtacak ve Batı dahil her millet için felaket getirecek farklılıklar ile, kamuoyu bilincinin birliğini koruyarak belirli konuları anlamaktan doğan ve doğal olan farklılıklar arasındaki ayrımı yapamamaktadır.
Such a situation reflects the hadith in which the Prophet (saaw) described the situation of the Muslims nowadays: "At that day, you will be great in number, but you will be like the foam." In spite of their tremendous number and resources, the Muslim Ummah has no value without any unified public awareness or unified outlook towards life. Some would claim that the differences that exist is a natural and healthy phenomenon. They will go further by claiming that the West is progressing despite the differences that exist in their pluralistic societies. This argument fails to distinguish between differences in the way of thinking, which will lead to dismantling the public awareness and spell disaster for any nation including the West, and the differences resulting from understanding certain issues while maintaining the unity of the public awareness, which is natural.
Batı, Avrupa'da onlarca yıllık mücadelenin ardından belirli bir düşünce çerçevesi oluşturma sorununu zaten çözmüştür. Devlet ile Kilise'nin ayrılması ve ardından Kapitalizmin benimsenmesi, Batı'nın kamu bilincini ortak bir hayat görüşü etrafında birleştirmesine yol açmıştır. Bunun sonucunda insanlar arasında kendine özgü bir düşünce biçimi ortaya çıkmış ve bütün toplum bu odak noktası esas alınarak yeniden düzenlenmiştir. İnsanların duyguları ve tutumları bile bu çerçeve içinde var olmuştur.
The West already solved the problem of building a specific frame of thinking after decades of struggle in Europe. The separation of State and Church, and the subsequent adoption of Capitalism, caused the West to unify the public awareness along a common outlook towards life. By doing so, a distinct way of thinking emerged among the people, and the entire society was reorganized based upon this focal point. Even the feelings and attitudes of the people existed within this frame.
Siyasi partiler, düşünce kuruluşları ve sendikalar gibi çeşitli dernekler, akademisyenler, gazeteciler, aydınlar, hukukçular ve hatta bazı din adamları gibi çeşitli bireyler, bu ortak birleşik bakış açısını ifade etmenin yalnızca farklı mecraları haline geldi. Kapitalizm altındaki yaşamın doğası, ortak bir ideolojik çerçeve içinde bu görüş ayrılıklarının ortaya çıkmasını kolaylaştırdı.
Political parties, different associations such as think tanks and labor unions, various individuals such as academics, journalists, intellectuals, jurists, and even some clergy, all became just different outlets of expressing this common unified outlook. The nature of life under Capitalism facilitated the creation of these differences of opinion within a common ideological framework.
Bazıları Batı'da var olan akımların birbiriyle ve hatta bu ortak çerçeveyle çeliştiğini düşünebilir. Ancak Avrupa Birliği'ne halklarının entegre edilmesini savunan sosyalist veya milliyetçi hareketler, "Hristiyan değerleri"ni benimseyen dinî hareketler ile aşırı solcu ve aşırı sağcı gruplar, bu Kapitalist çerçeveyle çelişmez; çünkü bütün bu hareketler ve akımlar mevcut çerçeve içinde çalışmaktadır. Örneğin, birçok Avrupa ülkesindeki Komünist partiler, değişimi Komünist ideolojinin öngördüğü sınıf mücadelesiyle değil, halk oylaması yoluyla savunmaktadır. Dahası bu tür partiler, herhangi bir pragmatik hareketin yapacağı gibi, diğer hareketlerle koalisyonlar ve cepheler kurmaktadır. Aynı durum Batı'daki diğer bütün hareket ve partiler için de geçerlidir. Dolayısıyla Batı, farklılıkları sayesinde değil, belirli bir bakış açısına işaret eden düşünce birliği sayesinde ilerlemektedir.
Some would think that the existing currents in the West conflict with one another and even with this common framework. However, the Socialist or Nationalist movements that call for integration of their people into the European Union, religious movements who espouse "Christian values," and extreme leftist and rightists, do not conflict with this Capitalist framework because all of these movements and currents work within the existing framework. For example, the Communist parties in many European nations call for change through public votes and not through the class struggle as laid down by the Communist ideology. Furthermore, such parties establish coalitions and fronts with other movements any other pragmatic movement would. The same applies to all other movements and parties in the West. Therefore, the West is not progressing because of the differences but rather because of the unity in their way of thinking which refers to a specific point of view.
Batıdan farklı olarak Müslümanlar henüz hiçbir kritik entelektüel meseleyi çözüme kavuşturmuş değiller ve entelektüel mücadelelerini henüz sonuçlandırmış değiller. Bugüne kadar Müslümanlar bir Ümmet olarak şu konularda henüz bir tavır ortaya koymuş değiller: diriliş ve buna nasıl ulaşılacağı; teknolojik ilerleme ve bunna nasıl yaklaşılacağı, ve bunun teknoloji transferi yoluyla mı yoksa başka yollarla mı gerçekleşeceği; birlik ve bunun nasıl inşa edileceği; ve Ümmetin öncelikleri ve nereden başlanacağı. Bu meselelerin tamamı çözümsüz kalmış, bunları ele alacak birini bekleyen Müslümanların önünde asılı durmaktadır. Bazı hareketler bu tür meseleleri çözmüş olabilir, ancak Ümmet bir bütün olarak bunları çözmüş değildir. Şunu belirtmek gerekir ki, bu konularda farklı sonuçlara ulaşan ve bulgularını ve araştırmalarını kendilerine saklayan, üyelerinin kaybedilmesi korkusuyla grup üyelerinin diğer gruplarla iletişim kurmasını yasaklayan farklı grupların varlığı yeterli değildir. Aslında bu olgu, kamuoyu bilincini birleştirmede başarılı olmayacak ve var olan bölünmeyi daha da şiddetlendirecektir.
Contrary to the West, the Muslims did not yet settle any critical intellectual issue, and they have not yet conclude the intellectual struggle. To this day, Muslims as an Ummah have yet to take a stand towards issues such as: The revival and how to achieve it; technological advancement and how to approach it, and whether it occurs through transferring technology or through other means; the unity nd how to build it; and the priorities of the Ummah and where to start. All of these issues remain unsettled and dangling before the Muslims waiting for someone to address them. Although some movements may have resolved such issues, the Ummah as an entity has not. It must be noted that having different groups that reach distinct conclusions in these issues while keeping their findings and research to themselves and banning the members of the group from communicating with other groups for fear of losing their members, is not enough. In fact, this phenomenon will not succeed in unifying the public awareness and actually exasperates the already-existing division.
Bu fikri bölünmenin hayata bakıştaki sonucu olarak, Müslümanlar arasında tartışıldığında en küçük meselelerin bile sayısız görüş ve yaklaşıma yol açabildiği bir zemin ortaya çıkmaktadır. Örneğin, bir bar gibi küçük bir münkerin kaldırılması meselesi bile, bazen birbiriyle çelişen çok geniş bir görüş yelpazesine yol açacaktır. Rejimler bu durumdan yararlanmakta ve hatta bu tür ayrılıkları öne çıkararak sürdürmeye çalışmakta, bunu bir açıklık ve ilerleme işareti olarak pazarlamaktadır. Ümmete birbiri ardına bir dizi mesele sunarak daha fazla karışıklık yaratmaya ve ayrılıkları derinleştirmeye çalışırlar. Bu süreci kolaylaştırmak için medya, meseleleri halkın önüne ya çözümsüz ya da en iyi ihtimalle birbiriyle çelişen çözümlerle sunmaya devam etmektedir. Halk bir meseleyi belli bir anlayışa varılarak çözmek üzereyken ise rejimler, kitleleri meşgul etmek ve böylece Ümmetin hiçbir meseleyi fikren çözüme kavuşturmasını engellemek için yeni bir mesele ortaya koyar. Sonuçta kitleler, insanlara karşı işlediği zulüm ve suçların sicili ne olursa olsun, ülkenin bütünlüğünü korumak ve kendilerine yardım etmek için bu yöneticiye ihtiyaç duyduklarını düşünmeye devam eder.
As a result of this intellectual division in the very point of view of life, the platform exists for any issue, even small issues, to result in multitudes of opinions and approaches if discussed among Muslims. For example, even the issue of removing a small munkar such as a bar will result in a vast array of diverging opinions that sometimes will conflict one another. The regimes take advantage of this situation and even work to maintain it by emphasizing this type of difference and market it as a sign of openness and progress. They would present case after case to the Ummah, one after another, to create more confusion and intensify the differences. To facilitate this process, the media keeps presenting issues to the public either without solutions or, at best, with conflicting solutions. And when the people are on the verge of settling one issue by arriving at a specific understanding towards it, the regimes present a new issue to keep the masses busy and, as a result, prevent the Ummah from ever settling any issue intellectually. At the end, the masses will keep thinking that they are in need of this ruler to help them and to maintain the integrity of the country, regardless of his record of atrocities and crimes against the people.
Bu nedenle Müslümanlar, İslam'ı doğru bir biçimde kendine özgü bir düşünce tarzı olarak benimseyerek ve İslami Akide'yi düşünsel başvuru noktası olarak kurarak, İslam'a dayalı bir kamuoyu bilincini inşa etmek için çalışmak zorundadır. Bugün Müslümanların karşı karşıya olduğu en önemli zorluk budur, çünkü kamuoyu bilincinin birleştirilmesi, doğru düşünce tarzının varlığını sürdürmesini sağlayacaktır. Düşünsel birlik sağlandığında, Ümmet'in düşünceleri, gündemi ve başvuru noktası birleşecek ve Müslümanların konuları odaklı ve açık bir şekilde tartışabilecekleri genel çerçeve ortaya çıkacaktır.
Therefore, the Muslims must work to build the public awareness based on Islam by adopting Islam in the correct manner as a distinct way of thinking and establishing the Islamic Aqeedah as the intellectual reference point. This is the most important challenge facing Muslims nowadays because unifying the public awareness will maintain the existence of the correct way of thinking. Once the intellectual unity is achieved, the thoughts, the agenda, and the reference point for the Ummah will unite, and the general frame within which the Muslims can discuss issues with focus and clarity will materialize.
Bu çerçevede, ayrıntılı konularda farklı görüşlere sahip olmak, ümmetin entelektüel gelişimine ve dinamizmine katkıda bulunacak sağlıklı bir olgudur. Sonuç olarak, diriliş için yol açık olacak ve ümmet, kaynaklarını etkin ve koordineli bir biçimde kullanarak o yönde ilerleyecektir. İnsanlara sadece "Birleşin," "Çabalarınızı koordine edin" ya da "Üzerinde anlaştığınız her konuda birbirinize yardım edin" demek yeterli olmayacaktır. Ümmetin düşüncesi birleşmedikçe, böyle bir birlik asla gerçekleşemez.
Within this frame, having different opinions in detailed issues is a healthy phenomenon that will contribute to the intellectual growth and dynamism of the Ummah. As a result, the path for the revival will be clear, and the Ummah will proceed towards it utilizing its resources in an effective and coordinated manner. Simply calling the people to "Get united," or to "Coordinate your efforts," or to "Help each other in whatever you agree upon," will not suffice. Such a unity can never materialize unless the thinking of the Ummah is united.
Batı sömürgeci güçler ve onların araçları, Ümmetin kamuoyu bilincini oluşturmak için çalışanların tehlikesinin farkındadır ve onları diğer her şeyden daha büyük bir tehlike olarak görmektedirler. Bu nedenle, İslam'a dayalı birleşik bir kamuoyu bilincinin oluşmasını engellemek için birçok girişimde bulunulmaktadır. Bu girişimler şunları içerir: Bu tür bir fikri birliği sağlamak için çalışanları gözdağı, işkence ve temel haklarından yoksun bırakma yoluyla taciz etmek; bu kişileri televizyon gibi her türlü kitle iletişim aracını kullanmalarından men ederek Ümmetten soyutlamak; onları dikkatlerini dağıtmaya yönelmek; ve onlara saldırmak ve imajlarını bozmak için bazı araçları kullanmak. Öte yandan, Ümmet ile birleşik bir kamuoyu bilinci arasındaki ayrılığı büyüten ve engeller örerek aralarını açan her çağrı teşvik edilecektir. Sonuç olarak, konularda genel kalmayı, özel veya derinlemesine tartışmadan kaçınmayı, meselelere bütüncül bakmamayı veya hiçbir konuyu tartışmamayı, kendi görüşünden farklı herhangi bir fikirden kaçınmayı savunan her birey, fikirlerini sunmaları için öne çıkarılmaktadır. Bu tür kişiler yalnızca Ümmete karşı değil, aynı zamanda kendilerine karşı da bir suç işlemiş olmaktadır.
The Western Colonial powers and their tools realize the danger of those who are working to establish the public awareness of the Ummah, and they consider them more of a danger than anything else. For this reason, many attempts are made to prevent the establishment of a unified public awareness based on Islam. These efforts include: Harassing those who work for such an intellectual unity by intimidation, torture, and deprivation of basic rights; isolating such individuals from the Ummah by barring them from using any means of mass communication such as television; trying to divert them; and using some tools to attack them and to distort their image. On the other hand, any call that magnifies the division and erects barriers between the Ummah and a unified public awareness will be encouraged. As a result, any individual that calls for remaining general and avoiding specific or deep discussion regarding the issues, not looking at things comprehensively, or not discussing any issues at all, nor avoiding any opinion different than what the individual carries, are given the spotlight to present their ideas. Such individuals are not only committing a crime against the Ummah but against themselves as well.