İbn el-Kayyim (Allah ona rahmet etsin) şöyle demiştir:

Ibn al-Qayyim (may Allah have Mercy on him) said:

Bilginin şerefi, kendisinden öğrenilen şeyin şerefine, delillerinin ne kadar güçlü ve sağlam olduğuna, bu bilginin ne kadar gerekli olduğuna ve ne kadar faydalı olduğuna göredir.

“The nobility of knowledge is in accordance with the nobility of what is learned from it, how strong and firm its proofs are, how necessary such knowledge is, and how beneficial it is.

Şüphe yoktur ki en yüce ve en büyük bilgi konusu, O'ndan başka hiçbir ilahın hak olmadığı, âlemlerin Rabbi, göklerin ve yerin Koruyucusu, Melik, Apaçık Hak olan Allah'tır. O, mükemmellikle nitelendirilen, her türlü noksanlık ve kusurdan münezzeh olan, mükemmelliğinde hiçbir benzeri bulunmayandır. Şüphe yoktur ki Allah'ı, isimlerini, sıfatlarını ve fiillerini bilmek, bilgilerin en şereflisi ve en yücesidir; nasıl ki O, bilinebilecek ve incelenebilecek her şeye kıyasla en şereflidir. Allah'ı bilmek tüm bilgilerin en şerefli olduğu gibi, O aynı zamanda tüm bilgilerin temelidir. Var olan her şey, varlığını ve devamını Melik ve Apaçık Hak olan Allah'a borçlu olduğu gibi, her türlü bilgi de benzer şekilde O'na bağlıdır. Dolayısıyla O'nu bilmek, her şeyin Rabbi, sahibi ve koruyucusu olduğu için, tüm bilgilerin temelidir.

And there is no doubt that the loftiest and greatest subject of knowledge is Allah - besides Whom none deserves to be worshipped, the Lord of the worlds, the Sustainer of the heavens and the Earth, the King, the Clear Truth, the One described with complete perfection, the One free of all fault and deficiency, and free of all resemblance in His perfection – and there is no doubt that knowledge of Allah, His Names, Attributes, and actions is the noblest and loftiest of knowledge, just as He is the Noblest of all in comparison to anything else that can be known and studied. Just as knowledge of Him is the noblest of all knowledge, He is the basis of all knowledge. Just as everything in existence depends on the King and Clear Truth for its own survival and existence, every type of knowledge depends on Him in a similar fashion. So, knowledge of Him is the basis of all knowledge since He is the Lord, Owner, and Sustainer of everything.

Yaratılmış bir şeyin tam olarak bilinmesinin, onu yaratanın bilinmesini gerektirdiğinde hiç şüphe yoktur; tıpkı bir şeyin meydana getirilmesi hakkında bilgi sahibi olmanın, o şeyi meydana getireni bilmeyi gerektirdiği gibi. Allah'tan başka var olan her şey varlığını O'na borçludur; tıpkı bir ürünün üreticisine, bir fiilin de onu gerçekleştirene bağlı olması gibi. Dolayısıyla Allah'ı, Sıfatlarını ve fiillerini bilmek, Allah'tan başka olan şeyleri de otomatik olarak bilmeye götürür. Çünkü O, her şeyin Rabbi ve sahibidir; O'nu bilmek ise diğer bütün bilgilerin temeli ve kaynağıdır. Dolayısıyla Allah'ı bilen, Allah'tan başkasını da bilecektir; Allah'ı bilmeyen de O'ndan başka her şeyi bilmeyecektir. Nitekim Allah şöyle buyurmuştur:

There is no doubt that complete knowledge of something created requires knowledge of the one who created it, just as knowledge of something that was brought about requires knowledge of what brought that thing about. Everything that exists besides Allah depends for its existence on Him - just like a product depends on its producer, and an action depends on the one carrying out the action. So, knowing Allah, His Attributes, and actions means that one will automatically come to know what exists besides Allah. This is because He is the Lord and Owner of everything, and knowledge of Him is the basis and source of all other knowledge. So, the one who knows Allah will know other than Allah, and whoever is ignorant of Allah will be ignorant of anything besides Him, as Allah Said:

{“Ve Allah'ı unutanlar gibi olmayın; O da onlara kendi nefislerini unutturmuştur…”}119

{“And do not be like those who forgot Allah, and He then caused them to forget themselves…”}119

Bu âyet üzerinde düşünürsen, büyük ve yüce bir anlam taşıdığını göreceksin. Bu anlam şudur: Rabbini unutan kimse, sonunda kendisini de unutur; kendisinin gerçeğini ve çıkarlarını bilemez. Sağlığına ve hayattaki başarısına götüren şeyleri unutturulur, sonunda hiçbir işe yaramaz ve kaybolmuş hâle gelir, tıpkı vahşi bir hayvan gibi. Hatta hayvanlar, Yaratıcıları tarafından kendilerine verilen hidayet payına sımsıkı bağlı kaldıkları için, kendi çıkarlarını ondan daha iyi bilebilirler. Oysa o, üzerinde yaratıldığı fıtrata isyan etmiş ve Rabbini unutmuştur; bu yüzden kendisini, ruhunu, onun niteliklerini, onu tamamlayan, arındıran ve hayatı boyunca onu doyuran şeyleri de unutturulmuştur. Nitekim Allah şöyle buyurmuştur:

Reflect upon this verse and you will find that it contains a great and noble meaning, and this is that whoever forgets his Lord will end up forgetting himself, and will not know the reality of himself or his interests. He will be made to forget what leads to his health and success in life, and will end up becoming incapacitated and lost, just like a wild animal. In fact, the animals might even be more aware of what is in their interests than him due to the fact that they remain firm upon the bit of guidance that was provided to them by their Creator. He, on the other hand, rebelled against the fitrah that he was formed on and forgot his Lord, and was thus made to forget himself, his soul, its characteristics, what completes it, what purifies it, and what satisfies it during its life, and Allah Said:

{"…ve kalbini Bizi anmaktan gafil kıldığımız, kendi hevasına uyan ve işi haddini aşmış olan kimseye boyun eğme."}

{“…and do not obey he whose heart We have made heedless of Our remembrance and who follows his own lusts, and whose affair has been lost.”}120

Rabbini unuttu ve bu yüzden işini ve kalbini kaybetti. Bu nedenle, kendi yararına olanı ya da kalbini ve ruhunu tamamlayıp arındıran şeyi kavrayamaz. Bunun yerine kalbi bölünmüş, şaşkın, yolunu kaybetmiş ve sapmış bir hale gelir.

He forgot his Lord, and therefore lost his affair and his heart. So, he is unable to grasp what is in his best interests, or what completes and purifies his heart and soul. Instead, his heart is divided, and he is confused, lost, and misguided.

Asıl mesele şudur: Allah'ı bilmek, bütün ilimlerin temelidir ve kulun bu dünya ve ahirette neyin onu mutlu, kâmil ve tatmin olmuş kılacağını bilmesinin de temelidir. Allah'ı bilmemek, kişinin kendisini, çıkarlarını, kendisini tamamlayan ve arındıran şeyi ve onu başarıya götüren yolu bilmemesine yol açar. Dolayısıyla Allah'ı bilmek onun için mutluluktur, Allah'ı bilmemek ise acı ve keder demektir.

The point is that knowledge of Allah is the foundation of all knowledge, and it is the foundation for the slave knowing what will make him happy, complete, and fulfilled in this life and the next. Ignorance of Him leads to one being ignorant of himself, his interests, what completes and purifies him, and what leads him to success. So, knowledge of Him is happiness for him, and ignorance of Him is pain and anguish.

Kul üzerine bu yüce sevgi; kulun Yaratıcısını sevmesi, O'nu sürekli anması ve O'nun rızasını kazanmak için çaba göstermesinden daha güzel, daha tatlı, kalbine ve hayatına daha fazla huzur ve haz veren hiçbir şey yoktur. Kulun tamamlanmışlığa ancak bu yolla ulaşabileceği, bu yüzden de mahlukatın yaratıldığı, vahyin indirildiği, peygamberlerin gönderildiği, gökler ve yerin kurulduğu, cennet ve cehennemin ortaya konulduğu, hükümlerin şeriat olarak konulduğu, Kâbe'nin inşa edilip hac mekânı kılındığı - ki bu, O'nu sevmenin, O'ndan hoşnut olmanın ve O'nu hoşnut etmenin bir tezahürüdür - ve bu yüzden cihadın emredildiği, O'nu inkâr edenlerin ve O'na başkasını tercih edenlerin boyunlarının vurulduğu ve onlar için ebedi azap ve işkence yurdunun hazırlandığı da bu sebeptendir. Akidenin bu büyük esas üzerine kurulması, kıblenin tayin edilmesi ve mahlukatın bütün işlerinin etrafında döndüğü şey de bu büyük meseledir.

And there is nothing for the slave that is better, sweeter, or more relaxing or delightful to his heart and livelihood than loving his Creator, constantly remembering Him, and striving to Please Him. This is the completeness that the slave cannot achieve otherwise, and this is why the Creation was Created, the Revelation was revealed, the Messengers were sent, the heavens and Earth were established, Paradise and Hell were put forth, laws were legislated, the Sacred House was built and made a place of pilgrimage – which is a manifestation of loving and being pleased and pleasing to Him – and this is why Jihad was commanded, the necks were struck of those who rejected and preferred others to Him, and an abode of eternal punishment and torture was prepared for them. And this great matter is why the Creed was established, the Qiblah was ordained, and it is what all the affairs of the Creation revolve around.

Bütün bunlara yalnızca ilim kapısından girilebilir; çünkü bir şeyi sevmek, onu bilmenin bir uzantısıdır ve Allah'ı en çok sevenler, O'nu en iyi bilenlerdir. Dolayısıyla Allah'ı bilen O'nu sevecek, bu dünyayı ve insanlarını bilen ise onlara karşı ilgisini kaybedecektir. Bu nedenle ilim, Yaratılış ve Takdir'in sırrı olan bu büyük kapıyı açan anahtardır.121

There is no way to enter all of this except through the door of knowledge, as love of something is an extension of knowledge of it, and those who love Allah most are those who know Him best. So, whoever knows Allah will love Him, and whoever knows this dunya and its people will lose interest in them. So, knowledge is what opens this great door, which is the secret of the Creation and Ordainment.”121

Öyleyse talebe-i ilim, her zaman en çok ihtiyaç duyacağı ve asla bundan müstağni olamayacağı şeyle başlamalıdır: Allah'ı bilmekle; O'nun İsimleri, Sıfatları ve fiilleriyle ilgili bilgiyle. Bu bilgiden payını aldığında, Kur'an ve Sünnet ilmine, bu Ümmetin ilk nesillerinin manhecine göre geçmelidir (Allah onlardan razı olsun); böylece Allah'ın Resulü ﷺ'den doğru bir şekilde rivayet edebilsin.

So, the student of knowledge should start with what he is and always will be most in need of – knowledge of Allah, His Names, Attributes, and actions. So, if he receives his share of knowledge of Allah, he is then to move on to knowledge of the Qur’an and Sunnah upon the methodology of the first generation of this Ummah (may Allah be Pleased with them), so that he would be able to properly relay from the Messenger of Allah (peace be upon him).

İbn Kayyim de şöyle demiştir:

Ibn al-Qayyim also said:

Peygamber'in ﷺ adına rivayet etmek iki türlüdür: aracıyla ve aracısız. Öncekiler, yani önde olanlar (es-Sâbikûn), ilimlerini aracısız olarak aldılar ve zamanın sınavından başarıyla geçtiler. Bu yüzden ümmetten hiç kimse onlara yetişmeyi umamaz. Ancak kurtuluşa eren kişi, onların üzerinde bulundukları aynı doğru yolu izleyen, onların sağlam metodolojisinden geçen ve bu yoldan sağa veya sola sapmasına neden olabilecek her şeyden uzak duran kişidir; çünkü bu, onu ölümcül tuzaklarla dolu bir çölde kayıp bir şekilde dolaştıracaktır. Öyleyse, böyle insanların hiçbir hayırlı işte ilk koşanlar olmamaları mümkün müdür?

“Relaying on behalf of the Messenger of Allah (peace be upon him) is of two types: through a mediator, and without a mediator. The Companions - those who were foremost – took their knowledge without a mediator, and they withstood the test of time. So, nobody from the Ummah can ever hope to catch up to them. However, the successful one is he who follows the same straight path they were on, traverses their firm methodology, and stays away from anything that can drag him off of this path left or right, as this will cause him to wander in loss in a desert of deadly traps. So, what possible good thing can such people not be the first to rush to?

Allah'a yemin olsun ki onlar, hayat pınarından en iyi, en tatlı ve en saf suyu içtiler; İslam'ın temellerini desteklediler. Kendilerinden sonra gelenler için hiçbir şeyi açıklanmamış bırakmadılar. Kur'an'ın adaletiyle ve imanla insanların kalplerini açtılar; Cihad'ın kılıç ve mızraklarıyla bölgeleri fethettiler ve Peygamberlik nurundan saf bir halde aldıklarını Tabiîn'e aktardılar. Bu konudaki senedleri, Peygamber ﷺ'den, Cebrail'den, alemlerin Rabbi'ne kadar uzanıyordu; bu, sahihlik ve kalite bakımından en yüksek senetti. Dediler ki: "Bu, Peygamberimizin bize emanet ettiği bir hazinedir. Biz de bunu size emanet ettik. Bu, Rabbimizin Peygamberimize ve bize emanet edip yükümlü kıldığı şeydir ve biz de bunu sizlere emanet edip yükümlü kılıyoruz."

By Allah, they drank the best, sweetest, and purest water from the fountain of life, and they supported the foundations of Islam. They did not leave anything unexplained for those who came after them. The opened people’s hearts with the justice of the Qur’an and faith, and they conquered regions with the swords and spears of Jihad, and they transmitted to the Tabi’in that which they received in pure form from the light of Prophethood. Their isnad in this was from the Prophet (peace be upon him), from Jibril, from the Lord of the worlds, and it was the highest isnad in quality and authenticity. They said ‘this is the trust of our Prophet left with us, and we have given you this trust, and this is what our Lord has entrusted and obligated upon our Prophet and us, and we will entrust it and obligate it upon you.

Bu nedenle o Tabiîn, onların sağlam metoduna iyilikle uydular ve dosdoğru yolda onların izinden yürüdüler. Ardından onların takipçileri de aynı hidayet yolunu katettiler ve en güzel sözlere ve övgüye değer vasıflara yöneltildiler. Kendilerinden önce gelenlerle kıyaslandıklarında, En Doğru Söyleyen'in buyurduğu gibi onlar da öyleydiler:

So, those Tabi’in followed them in good upon their firm methodology, and they followed in their footsteps upon the straight path. Then, their followers traversed the same path of guidance, and were guided to the best words and praiseworthy traits. In comparison to those who came before them, they were as the Most Truthful Said:

{"Bunların çoğu ilk nesillerden olacak, az bir kısmı ise sonraki zamanlardan olacaktır."}122

{“A multitude of those will be from the first generations, and a few of those will be from the later times.”}122

Ardından, Ebu Said, İbn Mes'ud, Ebu Hureyre, Aişe ve İmran bin Husayn'dan sahih olarak rivayet edilen iki rivayetten birine göre, dördüncü bereketli asrın önde gelen âlimleri geldi. Onlar her konuda onların izinden gittiler, o parlak nurdan miras aldılar ve Allah'ın dini onların kalbinde ve ruhunda öylesine değerliydi ki, onun üzerine mantıklı bir görüşü, körü körüne bir taklidi ya da kıyası koymadılar. Böylece dünya çapında en güzel şekilde tanındılar ve Allah, diğer bütün insanlar arasında onlara doğru bir dil verdi.

Then came the leading scholars from the fourth blessed century, according to one of the two narrations authentically related from Abu Sa’id, Ibn Mas’ud, Abu Hurayrah, ‘A’ishah, and ‘Imran bin Husayn. So, they followed in their footsteps in everything, inherited from their shining light, and the religion of Allah was too valuable in their hearts and souls for them to put over it a logical opinion, blind following, or analogy. So, they became known the world over in the best light, and Allah gave them a truthful tongue amongst all other people.

Ardından, onların ilk nesil takipçileri de onların izinden gitti ve onların doğru ve hidayete erdirilmiş yöntemi üzerinde yükseldi. Kişilere bağlılık göstermekle ilgilenmediler; delillerle ve kanıtlarla yetindiler, hakikat gemisinde nereye yelken açarsa oraya yolculuk ettiler ve nereye dolaşırsa doğru görüşe sımsıkı bağlandılar. Açık bir delil onların üzerinde etkisini gösterdiğinde, bireyler ve gruplar olarak ona koştular. Peygamber ﷺ onları bir şeye çağırdığında, tam bir dikkatle yöneldiler ve daha fazla açıklama istemediler; onun sözleri kalplerinde o kadar değerliydi ki, hiçbir zaman onun önüne tek bir kişinin sözünü koymazlar veya ona bir görüş ya da kıyasla karşı çıkmazlardı.123

Then, their first generation of followers proceeded in their footsteps and rose up upon their firm and rightly guided methodology. They showed no interest in partisanship to individuals, were satisfied with proofs and evidences, traveling on the boat of truth wherever it sailed, and sticking with the correct opinion wherever it roamed. If a clear proof worked its wonders on them, they flew to it as individuals and groups. If the Messenger called them to something, they paid full attention and did not ask for further clarification, and his words were so dear to their hearts that they would never put in front of it the word of a single person, or contradict it with an opinion or comparison.”123

Yani bir ilim talebesi olarak, tüm dikkatini Kur'an ve Sünnet ilimlerine yöneltmelisin; çünkü bunların ilmi gerçek ilimdir ve bunların dışındaki herhangi bir şeyden habersiz olman sana gerçekte zarar vermez.

So, as a seeker of knowledge, you should turn all of your attention to the sciences of the Qur’an and Sunnah, as knowledge of them is the real knowledge, and to be ignorant of anything else will not really harm you.

İbn Kayyim şöyle der: Endişe duyan bir arkadaşın öğüdü, sana iyilik görmek isteğiyle sarılmış ve gölgelenmiş olarak, en beliğ ve en büyüleyici sözlerle sana ulaşır.

Here is the advice of a concerned friend, who sends it to you clothed and shaded in his desire to see good for you, and in the most eloquent and magical of words. Ibn al-Qayyim says:

Ey kendini kurtarmak isteyen! * Sevgi dolu bir öğütçünün sözlerini dinle; İşlerinin hepsinde Vahye sımsıkı tutun * Ve arzulanan hayallere değil; Allah'ın Kitabına ve sünnetlere zafer ver * Ki bunlar Furkan ile gönderilene aittir; Ve her inkarcıyı Vahyin kılıcıyla vur * Tıpkı mücahidin parmak uçları üzerinde vurduğu gibi; Ve doğru bir gayretle yoluna devam et * İhlaslı ve cesur olanların, Allah'a adanmış olanların yolu; Ve hidayet sancağı altında sabırla sebat et * Bu yolda bir zarara uğrarsan, bu Rahmân'ın rızası içindir; Ve Allah'ın Kitabını ve sahih sünnetleri silahların kıl * Ve nefsini güçlendir; Kim savaşacak ve kendini ortaya koyacak * Yoksa meydanlarda yarışacak mı?

O you who seeks to save himself * Listen to the words of a loving advisor; In all of your affairs, hold tightly to Revelation * And not to desirable hallucinations; And give victory to the Book of Allah and the traditions * That came from the one sent with the Criterion; And strike every denier with the sword of Revelation * Just like the Mujahid would strike over the fingertips; And carry on with truthful zeal * The way of the sincere and brave who are dedicated to Allah; And remain firm with patience under the banner of guidance * And if you are harmed in the process, it is for the Pleasure of the Merciful; And make the Book of Allah and authentic traditions your weapons * And strengthen your soul; Who will fight and present himself * Or compete on the battlefields?

Peygamberin getirdiklerini açıkça tebliğ et; * Yardımcıların azlığından korkma; İki elbiseden kaçın; bunları giyenler * Kınanır ve helak olur: Cahiliyenin elbisesi ile * Taassup elbisesi – ne kötü elbiselerdir bunlar! Kendini adalet ve doğrulukla süsle; * Göğüs ve omuzları güzelleştirecek en iyi elbise budur; Şiarın Allah korkusu ve Resulullah'ın öğüdü olsun; * Bu iki meseleyi savun; Allah'ın ipine ve Vahyine sımsıkı sarıl; * Ve Ona layık olduğu şekilde tevekkül et… Allah, eş-Şafiî'ye rahmet etsin, şöyle demiştir:

Openly preach what the Messenger came with * And do not fear the lack of helpers; And avoid two garments whose wearers * Will be censured and destroyed; The garment of ignorance that comes with * The garment of partisanship – what terrible clothes! And decorate yourself with fairness and justice * The best garment to beautify the chest and shoulders; And make your motto the fear of Allah and advice of the Messenger * And champion these two matters; And hold firmly to His rope and Revelation * And depend on Him as He deserves… And may Allah have Mercy on ash-Shafi’i, as he said:

Kur'an'dan başka her ilim bir oyalanmadır. * Hadis ve Fıkıh hariç; ilim, "Bize rivayet edildi ki…" diye başlayan şeydir. * Geri kalan her şey ise Şeytan'ın vesvesesidir… Ve İbnu'l-Kayyim şöyle demiştir:

Every knowledge other than the Qur’an is a distraction * Except for Hadith and Fiqh; Knowledge is whatever begins with ‘It was narrated to us…’ * And everything else is the whispering of Satan… And Ibn al-Qayyim said:

İlim, Allah'ın, Rasûlü'nün ve Sahabe'nin söyledikleri şeydir; çünkü onlar en bilgili olanlardır. İlim, bir kişinin görüşüyle Rasûl'e karşı çıkmak gibi cahilce itirazlar değildir… Dolayısıyla, Kur'an ve Sünnet'te olanın dışında hakiki ilmi arayan kimse imkânsız olanı aramaktadır. Başka herhangi bir şeyden alarak tatmin olmaya çalışan kimse ise doğru yoldan sapmıştır. Onlar, cehaletten kurtulmanın ve kendini iyileştirmenin yoludur. Allah, 'Allâme İbnu'l-Kayyim'e rahmet etsin; o şöyle demiştir:

Knowledge is what Allah, His Messenger * And the Companions said, as they are the most knowledgeable; And knowledge is not foolish oppositions * To the Messenger with the opinion of a person… So, whoever seeks true knowledge away from what is in the Qur’an and Sunnah, he is seeking the impossible. Whoever seeks satisfaction by taking from anything else, he has strayed from the path. They are the way to free and cure yourself from ignorance, and may Allah have Mercy on the ‘Allamah Ibn al-Qayyim, as he said:

Cehalet öldürücü bir hastalıktır * Ve onun şifası iki tamamlayıcı şeydedir: Kur'an'dan veya Sünnet'ten bir metin * Ve onları tatlılaştıran, yetiştirici bir âlim; Ve ilim üç çeşittir, dördüncüsü yoktur * Ve hakikat, onu açıklayan şeydir: Yüce Allah'ın Sıfatları ve fiilleri hakkındaki ilim * Ve Merhamet Sahibi'nin İsimleri; Ve O'nun dini olan emirler ve yasaklar * Ve Kıyamet Gününde verdiği karşılık; Ve bütün bunlar Kur'an'da ve Sünnet'tedir * Furkan ile gönderilen zattan gelmiştir; Ve Allah'a yemin olsun ki, bunlardan başkasıyla kimse konuşmaz * Ancak hezeyan içinde olan kimse hariç... Ne büyüktür bu söz:

Ignorance is a deadly disease * And its cure is in two complimentary things; A text from the Qur’an or Sunnah * And a nurturing scholar to sweeten them; And knowledge is of three types, with no fourth * And the truth is what clarifies; Knowledge of the Attributes and actions of the Deity * And the Names of the Merciful; And the commands and prohibitions that are His religion * And the reward He gives at the Meeting Day; And this is all in the Qur’an and Sunnah * That came from the one sent with the Criterion; And by Allah, nobody speaks with other than them * Except that he is hallucinating… And how great is the saying:

Ey ilim aramak için uyanan kişi! * Bütün ilim, Resulün ilmine kuldur; Bir ilkeyi düzeltmek için dala başvuruyorsun * En büyük ilkeden nasıl gafil olabilirsin?

O you who wakes up to seek knowledge! * All knowledge is a slave to the knowledge of the Messenger; You seek the branch to correct a principle * How can you be heedless of the greatest of principles?

Dolayısıyla her ilmin özü, Allah'ın Kitabı ile ikinci vahiyde gelen şey, yani Peygamber ﷺ'in Sünnetidir. Bu yüzden ikisine de olabildiğince sıkı sarılın, çünkü onlar selametin, tatlılığın ve huzurun yoludur; sıcak bir günde gölge gibidirler ve en güzel ödül ile en büyük karşılığın kaynağıdırlar.

So, the crux of all knowledge is the Book of Allah and what came in the second Revelation, and that is the Sunnah of the Prophet (peace be upon him). So, stick as firmly as you can to them both, as they are the path to safety, sweetness and relaxation, the shade on a hot day, and the best prize and reward.

Talebe, ilim öğrenirken bir hoca seçmek için gayret etmelidir.

The student of knowledge should make an effort to choose a shaykh.

"Hoca, en bilgili, en ihtiyatlı ve en akıllı olanı seçmelidir; tıpkı Ebu Hanife'nin (Allah ona rahmet etsin) Hammad bin Süleyman'ı seçtiği gibi. Düşünüp taşındıktan sonra şöyle dedi: 'Onun keskin zekâlı, yumuşak kalpli ve sabırlı bir şeyh olduğunu gördüm.' Ve şöyle dedi: 'Hammad bin Süleyman'ın yanında kaldım ve ilmimde ilerledim.'"124

“He should choose the one most knowledgeable, cautious, and wise, just as Abu Hanifah (may Allah have Mercy on him) chose Hammad bin Sulayman. After thinking and pondering, he said: “I found him to be a sharp, soft-hearted, and patient shaykh.” And he said: “I stayed with Hammad bin Sulayman, and I became advanced in my knowledge.””124

Ve Müslim, "Sahih"inin girişinde, Muhammed bin Sirin'in şöyle dediğini rivayet etmiştir: "Bu ilim dindir. O halde ilmi kimden aldığınıza dikkat edin."125

And in the introduction to his ‘Sahih,’ Muslim reported that Muhammad bin Sirin said: “This knowledge is religion. So, look to who you take your knowledge from.”125

İbn Cemâa dedi ki:

Ibn Jama’ah said:

Öğrenci, kime ilim öğreneceği konusunda Allah'a danışmalı ve istihare etmeli; seçtiği kişiden iyi ahlak ve karakter kazanmaya çalışmalıdır. Mümkünse, öğretmeye tam anlamıyla yetkin, öğrencilerine özen gösteren, erkeklik (rucûliyye) sergileyen, temiz olduğu bilinen, iyi bir şöhrete sahip, güzel bir öğretim tarzı olan ve kolay anlaşılan birini bulmalıdır. İlim talebesi, sadece en bilgili olan ama belki de ihtiyatlılıktan, takvadan ve güzel ahlaktan yoksun olan kişiyi aramamalıdır. Selef'ten bazıları şöyle demiştir: "Bu ilim dindir. O halde dinini kimden aldığına bak." Ayrıca yalnızca ünlü olanlarla sınırlı kalmaktan da sakınmalısın; çünkü el-Gazzâlî ve başkaları bunu ilme karşı bir kibir sayarak en aşağı huylardan biri olarak değerlendirmişlerdir. Zira ilim, mü'minin yitik malıdır; onu nerede bulursa oradan almalı ve kendisine vermek isteyen kimseden bereketini kabul etmelidir. Cahillikten, aslan görmüş kimsenin kaçtığı gibi kaçar; aslandan kaçan kimse de kendisine kurtuluş yolu gösteren herkesten yardım kabul eder.

“The student should look forth and consult Allah in regards to who to learn from, and he should seek to gain good manners and character from whoever he chooses. If he can, he should find one who is completely qualified to teach, concerned with his students, displays manhood, is known to be pure, has a good reputation, has a good teaching style, and is easily understood. The seeker of knowledge should not just seek out the one who is most knowledgeable, and who might lack caution, piety, and good manners. Some of the Salaf said: “This knowledge is religion. So, look who you take your religion from.” You should also beware of restricting yourself to those who are famous, as al-Ghazzali and others counted this as arrogance towards knowledge, and considered it to be from the lowest of traits. This is because knowledge is the prize of the believer, and he should take it from wherever he finds it, and should take the blessing from whoever wants to give it to him. He runs from ignorance just as he runs from a lion, and the one running from a lion will accept help from whoever offers him a way to escape.