İbn Kayyim (Allah ona rahmet etsin) şöyle demiştir:

Ibn al-Qayyim (may Allah have Mercy on him) said:

İstediğine ulaşmak, alışkanlıkları ve başka şeylere olan bağlılığı kesmeye bağlıdır.

“Getting what you want depends on cutting off habits and attachment to anything else.

Adetler, insanların daha rahat olana yönelmesi, alışık oldukları sistem ve gelenekler gibi şeylerdir ve bunları Şeriat ile aynı düzeyde tutarlar. Hatta bu adetlere Şeriat'ten daha fazla saygı gösterebilirler; bu adetlere uymayanları azarlayabilir, hatta böyle bir kişiye kâfir, bid'at ehli ya da sapkın diyebilir, onu boykot edebilir ve adetlere ve geleneklere karşı geldiği için cezalandırabilirler.

Habits are when one leans towards what is more relaxing, such as the systems and traditions that people are accustomed to and place at the same level as the Shari’ah. In fact, they might even treat these habits with greater reverence than the Shari’ah, and reprimand those who do not abide by them - even declaring such a person to be a disbeliever, innovator, or misguided, and boycotting and punishing him for going against these traditions and habits.

Bu gelenekler uğruna, Peygamberin (ﷺ) sünnetlerini öldürüyor, onunla (ﷺ) ortak olacak kendi gelenekleri uyduruyorlar; bunlar için dostluk ve düşmanlık ilan ediyorlar. Dolayısıyla onların gözünde iyi olan, bu geneneklerle uyuşandır; kötü olan ise onlara aykırı olandır.

For the sake of these traditions, they kill off the traditions of the Prophet (peace be upon him), and make their own traditions as partners with him (peace be upon him) – declaring alliance and enmity for them. So, the good in their eyes is what goes along with these traditions, and the bad is what contradicts them.

Bu alışkanlıklar ve gelenekler, Âdemoğulları'nın çeşitli kesimlerini – krallar, liderler, fakihler, sufiler, yoksullar, otorite sahipleri ve avam halkı – ele geçirmiştir. Bu yüzden gençler küçük yaşta bunları öğretilir, yaşlılar ise bunların üzerinde yetiştirilir ve bunlara sünnetmiş gibi muamele edilir. Hatta bunlar, onlara uyanların gözünde sünnetlerden daha önemlidir. Kim böyle alışkanlıklara bağlanırsa hapsedilmiş, yalnızlaştırılmış, büyük belalara uğratılmış olur ve sonunda Kur'an'ı ve Sünnet'i bunlar uğruna terk eder.

These habits and traditions have taken over various groups of the children of Adam – the kings, the leaders, the jurists, the Sufis, the impoverished, the authority figures, and the general populace. So, the young are taught them at an early age, and the old are raised upon them, and they are treated like sunan. Rather, they are more important in the eyes of those who abide by them than sunan. Whoever is restrained by such habits is imprisoned, cut off, afflicted with great misfortune, and end up abandoning the Qur’an and Sunnah for them.

Kim onlarla herhangi bir türden şeref ararsa, Allah katında bir aptaldır; ve Kur'an ile Sünnet yerine onlara uyan kimse Allah tarafından kabul edilmeyecektir. Bunlar, kulun Allah'a ve Resulü'ne (ﷺ) giden yolculuğundaki en büyük engeller ve mânialardır.

Whoever seeks any type of honor with them is a fool with Allah, and whoever follows them instead of the Qur’an and Sunnah will not be accepted by Allah. These are the greatest barriers and obstacles for the slave on his journey to Allah and His Messenger (peace be upon him).

Bu engeller, kalbi Allah'a giden yolculuğunda yaralayan ve onu hareketsiz bırakan, yolu üzerinde kesen, Şeriat'a aykırı çeşitli dış ve iç çelişkilerdir. Bunlar üç şeydir: şirk, bid'at ve günah. Şirk engeli Tevhid'e sarılmakla aşılır, bid'at engeli Sünnet'i uygulamakla aşılır ve günah engeli gerçek tevbeyle aşılır. Bu engeller kulun, Allah'a ve Ahiret'e giden yolculuğuna gerçekten başlayana kadar kendini belli etmez. Ancak o zaman bu engeller fark edilir ve kul, bu yolu ne kadar yoğun ve dikkatle kat ettiğine göre, onların engelleyici etkisini fark edecektir. Aksi takdirde, olduğu yerde durur kalır ve onların gizli etkilerini hissetmez.

As for these obstacles, they are the many types of outer and inner contradictions to the Shari’ah that injure the heart upon its journey to Allah and render it immobile, and they cut it off on its path. They are three things: shirk, innovation, and sin. So, the obstacle of shirk is overcome by grasping onto Tawhid, and the obstacle of innovation is overcome by implementing the Sunnah, and the obstacle of sin is overcome by true repentance. These obstacles do not become evident to the slave until he actually begins his journey to Allah and the Hereafter. Only then are these obstacles noticed, and he will notice their handicapping effect in accordance with how intensely and attentively he is traversing this path. Otherwise, he will simply remain still, not feeling their hidden effects.

Kesilmesi gereken bağlar ise, kalbin Allah ve Elçisi'nin (ﷺ) yerine bağlanabileceği ve tutunabileceği her şeydir: bu dünyanın zevk ve arzularından, sunduğu şöhretten ve başkalarıyla olan ilişkilerden. Bu üç şeyi kesip uzaklaştırmanın, daha yüksek bir hedefe bağlılık ve tutunmanın gücüyle olmasından başka bir yol yoktur. Aksi takdirde, kendini başka bir şeye bağlamadan bunları kesmek imkânsızdır. Ruh, sevdiği ve arzuladığı nesneyi, terk ettiğinden daha sevgili ve kendisi için daha büyük önemde olan bir şeye tutunmadıkça bırakmaz. Aradığı şeye bağlılığı ne kadar güçlenirse, başka herhangi bir şeye bağlılığı o kadar zayıflar ve tersi de geçerlidir. Aranan nesneye olan bağlılık, ona duyulan yoğun arzuda kendini gösterir; bu da o nesne hakkında ne kadar bilgi sahibi olunduğuna, o nesnenin ne kadar değerli olduğuna ve her şeyin üzerindeki üstünlüğüne göre değişir.44

As for the connections to cut off, these are to anything that the heart can be attached and connected to in place of Allah and His Messenger (peace be upon him) - of the pleasures and desires of this world, the fame it offers, and relationships with others. There is no way to cut off and push away these three things except with the strength of the connection and attachment to a higher goal. Otherwise, cutting these things off without attaching yourself to something else is impossible. The soul does not abandon the object it loves and desires except to attach itself to what is even more beloved and greater in importance to it than what it has abandoned. The stronger its connection becomes to what it seeks, the weaker its connection becomes to anything else, and vice versa. The connection to the object that is sought is manifested in the intense desire for it, and this is in accordance with how much is known of this object, how noble that object is, and its virtue over everything else.”44

Ve tıpkı İbnu'l-Kayyim'in dediği gibidir; zira istediğin hedefe ulaşmak, yanlış alışkanlıklarını terk etmeni, başka her şeyle olan bağlarını koparmanı ve bunu engelleyen engelleri aşmanı gerektirir. Yine tıpkı onun dediği gibi, bu durum senin daha yüksek bir hedefe olan bağlılığının ve arzunun gücüne bağlıdır. Yani bir şeye olan arzun arttıkça, ortaya koyduğun fedakârlık da o kadar kolay görünür ve aradığın şeye zaten ulaşmış gibi hissedersin.

And it is just as Ibn al-Qayyim said, as reaching your desired destination requires that you abandon your false habits, cut off connections to anything else, and overcome the obstacles to doing so. And it is just as he said in that it depends on the strength of your attachment and desire for a higher goal. So, the more your desire for something increases, the easier the sacrifice you put forth seems, and you feel as if you’ve already reached what you’re seeking.

Oraya varmak için geçecek süre yalnızca birkaç gün gibi görünüyor; vazgeçilecek birkaç arzu, tıpkı serap gibi olan sahte arzular... Tıpkı İmam Ahmed'in (Allah ona rahmet etsin) dediği gibi: "Ölümü hatırlayan kimse için dünyadaki her şey önemsiz görünür. Bu, bir yiyecek çeşidinin diğeriyle değişmesinden, bir elbise çeşidinin diğeriyle değişmesinden ibarettir ve geriye kalan günler azdır." Dolayısıyla ilim talebesi, ahiret ve Allah katındaki şeylere büyük bir arzu duyan, daha yüce hedefe güçlü bir bağlılık besleyen kişidir. İlim, bu dünya hayatının zevklerinden ve parıltısından yeterince uzak kalmaya vesile olur; geriye kalan günler ise yalnızca azdır.

The time to get there seems like just a few days, just a few desires to give up – false desires that are like a mirage – just like al-Imam Ahmad (may Allah have Mercy on him) said: “If one remembers death, everything from this world seems insignificant. It is just one type of food instead of another, one type of dress instead of another, and the remaining days are only few.” So, the student of knowledge is one who should have a great desire for the Hereafter and what is with Allah, and a strong attachment to the higher goal. Knowledge is enough of a preoccupation from the pleasures and glitter of this life, and the remaining days are only few.

“el-Eş’as Ebu er-Rabi’ rivayet etti: Şu‘be ona şöyle dedi: ‘Sen işine bağlı kaldın ve zengin ve başarılı oldun. Ben ise hadise bağlı kaldım ve fakir oldum.’ Sufyan bin ‘Uyeyne rivayet etti ki Şu‘be şöyle demiştir: ‘Hadis öğrenen kimse fakir olur.’”

“al-Ash’ath Abu ar-Rabi’ narrated that Shu’bah said to him: “You stuck with your business, and you became wealthy and successful. I stuck with Hadith, and I became poor.” Sufyan bin ‘Uyaynah narrated that Shu’bah said: “Whoever studies Hadith will become poor.

Annem'e ait bir çömleği yedi dinara sattım, o kadar yoksullaştım.” Ez-Zübeyr bin Ebi Bekr dedi ki: “Yeğenim ailemize şöyle dedi: ‘Amcam ailesine karşı en iyi olandır. İkinci bir eş almadı, bir köle de satın almadı.’ Bunun üzerine ben dedim ki: ‘Eşim, bu kitaplarımın benim için üç başka eşten daha çok dikkatimi dağıttığını söylüyor.’”45

I became poor to the point that I sold a pot that belonged to my mother for seven dinars.” az-Zubayr bin Abi Bakr said: “My niece said to our family: “My uncle is the best to his family. He didn’t take a second wife or purchase a slave.” So, I said: “My wife says that these books of mine are more distracting for me than three other wives would be.”””45

Tahhân dedi ki:

at-Tahhan said:

Şu'be'nin bu sözüyle amacı, kendisinin yaşadığı gerçeği göstermek ve öğrencilerine – hadis öğrencilerine – nasihatte bulunmaktı; çünkü onların ilimleri tüm zamanlarını alıp götürüyor. Kendilerine ve bakmakla yükümlü oldukları kimselere yetecek geliri sağlayamıyorlar; bu da onların insanlara yük olmasına yol açıyor. Oysa bu durum, safi sünnette emredilenin tam tersidir. Şu'be'nin sözlerinden, kaçırdığı dünyevi kazançlara pişmanlık duyduğu anlaşılmamalıdır; çünkü o, cömert ve dünyadan el etek çekmiş biriydi. Öyle ki el-Mehdi ona hediye olarak 30.000 dirhem verdi ve o da bunu hemen dağıttı.

“With his statement, Shu’bah meant to show the reality of what happened to him, and to advise his students – the students of Hadith – whose studies drain all of their time. They are unable to earn the money that will fulfill their needs and the needs of those under their care, causing them to become a burden on people, and this is contrary to what is commanded in the pure Sunnah. And it should not be understood from the words of Shu’bah that he regretted the worldly gains he missed out on, as he was a noble and abstinent person, to the point that al-Mahdi gave him 30,000 dirhams as a gift, which he immediately distributed.

Kimin onun soyluluğu ve zühdü hakkında daha fazla okumak istediği, Ebu Nuaym'ın "Hilyetü'l-Evliya" (7/144-147) eserine başvursun. Aynı şekilde, onun sözlerinden insanların hadis öğrenmekten caydırmak istediği anlaşılmamalıdır. Aksine, onların hadis öğrenmelerini teşvik etmek, bunu yaparken aynı zamanda geçimlerini sağlamalarını istemiştir."46 Sufyan bin Uyeyne şöyle demiştir: "Bu mürekkep hokkaları, hiçbir adamın evine girmez ki, eşini ve çocuklarını zor duruma sokmasın." et-Tahhan şöyle demiştir: "Burada sözü edilen mürekkep hokkaları, hadis ehlinin duyduğu rivayetleri yazabilmek için gittikleri her yere yanlarında götürdükleri hokkalardır."

Whoever wishes to read more about his nobility and zuhd, let him refer to Abu Nu’aym’s ‘Hilyat al-Awliya’’ (7/144-147). Likewise, it should not be understood from his words that he sought to discourage people from studying Hadith. Rather, he wanted to encourage them to study Hadith while simultaneously earning a living.”46 Sufyan bin ‘Uyaynah said: “These ink jars do not enter the home of any man except that they make life hard for his wife and children.” at-Tahhan said: “The ink jars referred to here are the ones used by the people of Hadith that they’d take with them wherever they went in order to write down the narrations they heard.

Sufyan'ın kastettiği, Hadis ehlinin çoğunun yazmak ve ilim tahsil etmekle meşgul olduğu için ailelerinin geçimini sağlamaktan geri kaldığı, bunun sonucunda eşlerinin ve çocuklarının muhtaç kaldığı ve geçim derdinden alıkoyan bu mürekkep şişeleri yüzünden sıkıntılı bir duruma düştükleridir." İbn Cemaa şöyle demiştir:

And what Sufyan meant was that most of the people of Hadith were preoccupied with writing and studying from earning a living for their families. As a result, their wives and children would be left in need, and would be left in a situation of hardship because of these ink jars that were the cause of preoccupation from earning a living.” Ibn Jama’ah said:

Talebe, ilim öğrenirken gençliğinden ve boş vaktinden, hayatında mümkün olduğunca çok kazanmak için faydalanmalı; işi yarına erteleme cazibesinin aldatmasına kapılmamalıdır.

“The student of knowledge should utilize his youth and free time in his life to gain as much as he can, and he should not be deceived by the temptation to put things off for another day.

Hayatının her saati değerlidir ve bir daha geri gelmez. Aradığı ilme ulaşmasının önündeki dikkat dağıtıcı ilişkileri ve engelleyici unsurları, yapabildiği ölçüde kesmeli; enerjisini ve gücünü bunun yerine mümkün olduğunca çok ilim kazanmaya harcamalıdır, çünkü bu engeller onun yolunu kesen barikatlar gibidir.

Every hour that passes of his life is crucial and will not be replaced. He should cut off what he can of the distracting relationships and preventative obstacles that are in the way of the knowledge he seeks, and should instead exert his energy and power in gaining as much as he can, since these obstacles are like roadblocks in his way.

Selefin bu yüzden ailelerinden ve memleketlerinden uzaklara gitmeyi tercih etmesinin sebebi budur; çünkü insanın kaygıları dağılırsa, aksi takdirde karşılaşacağı pek çok ayrıntı ve gerçeği kaçırır. Allah da hiçbir insana göğsünde iki kalp vermemiştir. El-Hatib el-Bağdadi, “el-Camî”inde bazılarının şöyle dediğini nakleder: “Bu ilim, ancak fabrikasını kapatan, bahçesini yok eden, dostlarını terk eden ve en yakın akrabaları ölmüş olup cenazelere katılmak zorunda kalmayan kimseye verilir.” Bunda bir miktar abartı bulunabilse de asıl nokta, kişinin bu ilim için düşüncelerini ve dikkatini toplaması gerektiğidir.47

This is why the Salaf preferred to move far from their families and homelands, because if one’s concerns become spread out, he will miss out on discovering details and realities that he would’ve otherwise come across, and Allah did not give a man two hearts in his chest. al- Khatib al-Baghdadi mentioned in his ‘Jami’’ that some of them said: “This knowledge is not granted except to he who shuts down his factory, destroys his garden, abandons his friends, and whose closest relatives have died, such that he does not have to attend a funeral.” While this may contain some degree of exaggeration, the point is that one must gather his thoughts and concentration for this knowledge.”47

Şunu da belirtmek gerekir ki, kendini dünyevi meşgalelerden uzaklaştırmak, bakmakla yükümlü olduğu kimseleri ihmal etmek ya da geçimini sağlamak için çalışmaktan geri durmak, kendisine verenin ya da vermeyenin insafına kalmak anlamına gelmez. Şafiî şöyle demiştir: "Evinde un bulunmayan kimseye danışma, çünkü onun sağlam bir aklı yoktur." Asıl kastedilen, dünyevi meşgalelerden uzaklaşmak derken ihtiyaç duyulmayan şeylerden uzaklaşmaktır; bunun yanında geçim konusunda ölçülü davranmak ve ilim talep etmek için kalbi ve enerjiyi boşaltmaktır. Nitekim Kadı Ebu Yusuf dedi ki: "İlim, ona tüm varlığını vermedikçe sana kendinden bir parça bile vermez." Sevgili Peygamber ﷺ, Sevban'ın rivayet ettiği hadiste şöyle buyurmuştur: "En hayırlı dinar, insanın ailesine harcadığı dinardır; Allah yolunda hayvanına harcadığı dinar ve Allah yolunda arkadaşlarına harcadığı dinar da böyledir." Ebu Kılabe, (hadisin ravilerinden biri) dedi ki: "Hadis ailesiyle başlamıştır. Çocuklarını korumak için onlara harcayan ve Allah'ın onlar aracılığıyla kendilerine kazanç sağlayıp zengin kıldığı kimseden daha büyük sevap kimin olabilir?"48

It should be mentioned that by cutting himself off, one is not supposed to neglect those under his care or sit back from working to make a living, living at the mercy of those who would give or withhold from him. ash-Shafi’i said: “Do not consult one who does not have flour in his home, as he is devoid of sound logic.” Rather, what is meant by cutting yourself off from distractions is those things you are not in need of, while being balanced in seeking a living and freeing your heart and energy for seeking knowledge. It is as Abu Yusuf al-Qadi said: “Knowledge is something that will not give you even a fraction of itself until you give it all of yourself.” And the Messenger of Allah (peace be upon him) said, as Thawban narrated: “The best dinar is one that a person spends on his family, and the dinar which he spends on his animal for the Sake of Allah, and the dinar he spends on his companions for the Sake of Allah.” Abu Qilabah (one of the narrators) said: “He started with family. Who has greater reward than the one who spends on his children to preserve them, and through whom Allah brings profit for them and makes them rich?”48

Ebu Hureyre (radıyallahu anh) şöyle rivayet etmiştir: Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur: "Allah yolunda infak ettiğin dinarın, bir köleyi azat etmek için verdiğin, bir muhtaca sadaka olarak verdiğin veya ailene harcadığın dinarın içinde, sevabı en büyük olan, ailene harcadığındır."49

And Abu Hurayrah (may Allah be Pleased with him) narrated the Messenger of Allah (peace be upon him) as saying: “Of the dinar you spend as a contribution for Allah's Sake, to set free a slave, as a charity given to a needy, or to support your family, the one with the greatest reward is that which you spend on your family.”49

Khaythamah şöyle dedi: "'Abdullah bin 'Umar'ın yanında otururken, onun qahramanı içeri girdi. İbn 'Umar ona sordu: 'Kölelere erzaklarını verdin mi?' O, 'Hayır' diye cevap verdi. Bunun üzerine şöyle dedi: 'Git ve onlara ver; çünkü Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurdu: "Bir adam için, idaresi altındakilerin erzaklarını alıkoyması yeter bir günahtır."'"50 en-Nevevî şöyle dedi: "Qahraman, insanların işlerinden sorumlu olan bir hazinedardır; tıpkı bir temsilci veya vekil gibidir ve bu, Farsça bir kelimedir."51

Khaythamah said: “While we were sitting in the company of 'Abdullah bin 'Umar, his qahraman entered. Ibn 'Umar asked him: “Have you given the slaves their provision?” He replied: “No.” Upon this, he said: “Go and give it to them, as the Messenger of Allah (peace be upon him) said: “It is enough of a sin for a man that he withholds provision from those under his authority.””50 an-Nawawi said: “And a qahraman is a treasurer that is responsible for the affairs of the people, much like a delegate or representative, and this is a Persian word.”51

Sufyan es-Sevri, bir adam kendisinden ilim tahsil etmek için geldiğinde şöyle sorarmış: "Kendini geçindirecek bir yolun var mı?" Eğer kendini geçindirecek kadar imkânı varsa, ona ders okumasına izin verirmiş. Yoksa, önce gidip bir geçim kaynağı bulmasını söylermiş.52

And Sufyan ath-Thawri, if a man came to seek knowledge with him, would ask: “Do you have some way of sustaining yourself financially?” If he had enough to support himself, he would allow him to study. If he didn’t, he would have him go earn a living first.52

Buna göre, selef alimlerinin yoksulluğa rağmen ilim talep etmelerine dair rivayetleri şöyle anlamamız gerekir: Onlar ailelerini ve kendilerini geçindirecek kadarına sahipti; kaçındıkları şey ise saatlerce dünyanın peşinde, onun cilvesinde boğulmaktı. Hatta selef ilme o kadar çok âşıktı ki bu durum hayatlarının dünyevi yönünü de etkiliyordu. Nitekim Buhârî, Ebû Hureyre'nin şöyle dediğini rivayet eder: "Ebû Hureyre, Allah'ın Resulü'nden (ﷺ) çok fazla hadis rivayet ediyor, diyorsunuz. Muhâcirler ve Ensar neden Ebû Hureyre kadar Allah'ın Resulü'nden (ﷺ) rivayet etmiyor, diye soruyorsunuz. Muhâcir kardeşlerim çarşı pazarda ticaretle meşgul olurlardı. Ben ise Allah'ın Resulü'nün (ﷺ) yanında, karnımı dolduran şeyle yetinerek ona bağlı kalırdım. Onların bulunmadığı yerde ben bulunur, onların unuttuklarını ben ezberlerdim. Ensar kardeşlerim ise mallarıyla meşgul olurlardı. Ben ise Suffa ehlinden yoksul bir adamdım; onların unuttukları rivayetleri hatırlardım. Allah'ın Resulü (ﷺ) şöyle buyurdu: 'Benim bu sözümü bitirinceye kadar elbisesini yayan, sonra da onu üzerine toplayan hiç kimse yoktur ki söylediğim her şeyi hatırlamasın.' Bunun üzerine üzerimde bulunan renkli elbiseyi, Allah'ın Resulü (ﷺ) sözünü bitirinceye kadar yaydım, sonra da onu göğsüme topladım. Böylece bu rivayetlerden hiçbirini unutmadım."53

If this is so, we should then interpret the texts of the Salaf withstanding poverty to seek knowledge to mean that they had just what they needed to sustain themselves and their families, and that what they tried to avoid was spending hours drowning in the pursuit of the dunya and its glitter. In fact, the Salaf loved knowledge so much that this affected the worldly aspect of their lives, as al-Bukhari reported that Abu Hurayrah said: “You say that Abu Hurayrah narrates too much from the Messenger of Allah (peace be upon him), and you ask why the Mujahirin and Ansar do not narrate from the Messenger of Allah (peace be upon him) as much as Abu Hurayrah does? My brothers from the Muhajirin were busy with their business in the marketplace, and I would stick with the Messenger of Allah (peace be upon him), content with what filled my stomach, and I was there when they were not, and I would memorize if they would forget. My brothers from the Ansar were busy with their wealth, and I was a poor man of the people of as-Suffah, remembering the narrations that they used to forget. And the Messenger of Allah (peace be upon him) said: “Nobody spreads his garment until I have finished this speech and then gathers it to him except that he will remember whatever I say.” So, I spread my colored garment which I was wearing until Allah's Messenger (peace be upon him) had finished his statement, and then I gathered it to my chest. So, I did not forget any of these narrations.”53

Bir de şunu söyledi: "Karnımı doyurmak için Peygamber'in (ﷺ) yanında bulunurdum; o zamanlar pişmiş ekmek yemez, süslü elbise giymezdim. Hiçbir erkek ya da kadın bana hizmet etmezdi. Karnıma taş bağlar, bilmeme rağmen birinden bana Kur'an'dan bir ayet okumasını isterdim."54

He also said: “I used to accompany the Prophet (peace be upon him) to fill my stomach, and that was when I did not eat baked bread or wear decorated clothes. No man or woman would serve me, and I used to bind stones over my belly and ask somebody to recite a verse from the Qur’an for me, even though I knew it.”54

Buhari, "Sahih"inde ilim bölümünde bir bab başlığı koymuş: "Bab: İlmin Ezberlenmesi" ve bu bapta Ebu Hureyre'nin rivayetini aktarmıştır: "İnsanlar Ebu Hureyre'nin çok hadis rivayet ettiğini söylüyor. Allah'ın Kitabı'ndaki iki ayet olmasaydı, tek bir hadis bile rivayet etmezdim:

And al-Bukhari titled a chapter in the section on knowledge in his ‘Sahih’ ‘Chapter: the Memorization of Knowledge,’ and he included in it the story of Abu Hurayrah: “The people say that Abu Hurayrah narrates too much. Were it not for two verses in the Book of Allah, I wouldn’t have narrated a single hadith:

{"Şüphesiz, Kitap'ta insanlar için açıkladıktan sonra indirdiğimiz apaçık delilleri, kanıtları ve hidayeti gizleyenler, işte onlar, Allah'ın lanetine uğrayanlar ve lanet edicilerin lanetine uğrayanlardır. Ancak tövbe edip salih amellerde bulunanlar ve gizledikleri gerçeği açıkça ortaya koyanlar başka. İşte bunların tövbesini kabul ederim. Ben tövbeleri kabul eden, merhamet sahibiyim."}55

{“Verily, those who conceal the clear proofs, evidences, and guidance which We have sent down after We have made it clear for the people in the Book, they are the ones cursed by Allah and cursed by the cursers, except those who repent and do righteous deeds, and openly declare the truth which they concealed. These, I will accept their repentance, and I am the One Who accepts repentance, the Merciful.”}55

Muhâcirler'den kardeşlerimiz çarşı pazarla meşgul oluyorlardı, Ensâr'dan kardeşlerimiz ise mallarıyla meşgul oluyorlardı; Ebû Hureyre ise Allah'ın Elçisi ﷺ'ye bağlı kaldı, karnını doyurmakla yetinerek, onların katılamadıkları yerlerde bulunuyor ve onların ezberleyemediklerini ezberliyordu.”56

Indeed, our brothers from the Muhajirin were busy with the marketplace, and our brothers from the Ansar were busy with their wealth, and Abu Hurayrah stuck with the Messenger of Allah (peace be upon him), content with what was in his stomach, attending what they did not attend, and memorizing what they did not memorize.”56

El-Hafız İbn Hacer (Allah ona rahmet etsin) şöyle demiştir:

al-Hafidh Ibn Hajar (may Allah have Mercy on him) said:

“Bu bölümde Ebû Hureyre dışında hiç kimseye yer vermemiştir; bunun sebebi, hadis ezberleyen Sahabîlerin en çoğu olmasıdır. eş-Şâfiî şöyle demiştir: ‘Ebû Hureyre, kendi döneminde rivayet eden herkesten daha çok hadis ezberlemiştir.’ İbn Ömer de onun cenazesinde durup ona rahmet dileyerek şöyle demiştir: ‘Müslümanlar için Peygamber ﷺ’in sözlerini ezberlerdi.’”57

“He did not include in this chapter anything regarding anyone but Abu Hurayrah, and this is because he was the Companion who memorized the most hadith. ash-Shafi’i said: “Abu Hurayrah memorized the most out of all the narrators of his time.” And Ibn ‘Umar stood at his funeral, invoking Allah’s Mercy for him, saying: “He would memorize the statements of the Prophet (peace be upon him) for the Muslims.””57

En-Nevevî (Allah ona rahmet eylesin) şöyle demiştir:

an-Nawawi (may Allah have Mercy on him) said:

“…karnındakiyle yetindiğini…” sözü, onun Peygamber'e ﷺ bağlı kalarak, kendini ayakta tutmaya yetecek kadarla razı olduğunu ve biriktirmek için para toplamakla ilgilenmediğini ifade eder.58

“His saying “…content with what was in his stomach…” means that he stuck with the Prophet (peace be upon him), satisfied with what he needed to sustain himself, and was not concerned with gathering money to save up.”58

İbn Kesir, Sa'id bin Hind'den rivayet etmiştir ki Ebu Hureyre şöyle demiştir: Peygamber ﷺ bana şöyle buyurdu: "Ashabının benden sorduğu bu ganimet hakkında sen bana sormayacak mısın?" Bunun üzerine Ebu Hureyre dedi ki: "Allah'ın sana öğrettiğinden bana da öğretmeni senden istiyorum."59

Ibn Kathir repored from Sa’id bin Hind that Abu Hurayrah said that the Prophet (peace be upon him) said to him: “Will you not ask me about this war booty that your companions have asked me about?” So, Abu Hurayrah said: “I ask you to teach me from what Allah has taught you.”59

Ebu Hureyre (Allah ondan razı olsun), Peygamber'in (ﷺ) sahabileri arasında en çok hadis ezberleyen kişidir; bunu, Peygamber'le (ﷺ) birlikte bulunduğu kısa süreye rağmen yapmıştır. Yaygın olarak kabul edildiği üzere İslam'a, Hicret'in yedinci yılında, Hudaybiye ve Hayber olayları arasında bir zamanda girmiştir. O sırada yaklaşık otuz yaşındaydı ve ölünceye kadar Allah'ın Resulü'nün (ﷺ) yanında bulunmuştur. Dolayısıyla, Peygamber'le (ﷺ) üç yıldan fazla birlikte olmamasına rağmen en çok hadisi ezberlemiş ve rivayet etmiştir. Bunun sebebi, bu ilme karşı samimi olması, dünyanın bağlarından kurtulması ve kalbini diğer bütün meşgale ve kaygılardan arındırmasıdır.

Abu Hurayrah (may Allah be Pleased with him) memorized the most hadith of the Companions of the Prophet (peace be upon him) despite the short time in which he accompanied him (peace be upon him), as what is commonly accepted is that he accepted Islam in the 7th year after the Hijrah, sometime between the incidents of al-Hudaybiyah and Khaybar. He was around 30 years of age at the time, and he was always with the Messenger of Allah (peace be upon him) until he died. So, he memorized and narrated the most, despite the fact that he only accompanied the Prophet (peace be upon him) for not more than three years. This was all because he was sincere with this knowledge, threw off the shackles of this world, and freed his heart from all other distractions and concerns.

Bu nedenle talebe, bütün dikkatini dağıtan şeylerden uzak durmalıdır; çünkü dikkati bir yere bir yere dağılırsa, birçok şeyi keşfetme fırsatını kaçıracaktır. Selef, ilmi her şeyin önüne ve üstüne koyardı. Örneğin, el-İmam Ahmed'in (Allah ona rahmet etsin) kırk yaşını geçene kadar evlenmediği rivayet edilmiştir! Ebu Bekir el-Enbari'ye de bir cariye hediye edilmişti. Bir gün cariye yanına girdiğinde, o bir meseleyi çözmeye çalışıyordu ve bunu başaramıyordu. Bunun üzerine şöyle dedi: "Onu tüccara geri götürün." Cariye, "Neden? Ne yaptım ki?" diye sordu. O da şöyle cevap verdi: "Hiçbir şey yapmadın; ancak kalbim seninle meşgul oldu ve sen, ilminden alıkonulmaya değmezsin."60

“So, the student of knowledge should cut off all distractions, because if one’s concentration is spread here and there, he will miss out on discovering many things. The Salaf would put preference to knowledge over and above everything else. For example, it was narrated that al-Imam Ahmad (may Allah have Mercy on him) did not get married until after he was 40! And a slave girl was given as a gift to Abu Bakr al-Ambari. When she entered upon him one time, he was in the middle of trying to come to a conclusion on an issue, and had trouble doing so. So, he said: “Take her back to the trader.” She asked: “Why? What did I do?” He replied: “Nothing, except that my heart was distracted by you, and you are not worth me being prevented from my knowledge.”60

Şafiî (Allah ona rahmet etsin) şöyle demiştir: "Bu ilmi, zengin ve yüksek mevkide iken arayan hiç kimse başarılı olamaz. Aksine, bu ilmi alçakgönüllü olarak, geçim sıkıntısı içinde ve âlimlere hizmet ederek arayanlar başarılı olur." İbn Vehb de rivayet etmiştir ki Malik bin Enes (Allah ona rahmet etsin) şöyle demiştir: "Bu ilimden istediğini hiç kimse, onu her şeye tercih edecek kadar bir yoksulluğa uğramadıkça elde edemez."61

ash-Shafi’i (may Allah have Mercy on him) said: “Nobody who seeks this knowledge while he is wealthy and high in status will succeed. Rather, those who seek it while they are humble, having a low standard of living, and are serving the scholars will succeed.” And Ibn Wahb narrated that Malik bin Anas (may Allah have Mercy on him) said: “Nobody will get what he wants from this knowledge until he experiences poverty that causes him to prefer it over anything.”61