از آنجا که مردم ذاتاً متفکرند، زیرا انسان موجودی متفکر است، کار با ایشان تنها عادت دادن است، یعنی آغاز کردن عادت به بداههپردازی و فکر کردن خودجوش. بدین ترتیب این امر به فرایندی طبیعی بدل میشود، حتی در کار عادیشان. برای نمونه، نجاران، بنایان، کارگران، صنعتگران، کشاورزان، مردمان ساده و امثال ایشان، باید نمونههایی از کار یا حرفه خودشان به ایشان داده شود که بتوانند با آن ارتباط برقرار کنند. سپس این فرایند به تدریج با نمونههای پیچیدهتر، و به شکلی تکرارشونده، در ایشان افزایش یابد. این کار اندیشهورزی خودجوش را در ایشان عادی و طبیعی میسازد. مثلاً به ایشان گفته میشود: «اگر در کارت با امری غیرمنتظره روبهرو شدی، چگونه آن را حل میکنی؟» اگر پاسخ بارها درست باشد، آنگاه گذر به پرسشهای پیچیدهتر آسان میشود. اگر تنها یک پاسخ داده شود، درست یا نادرست، اما تکرار نشود، آنگاه باید با او درباره پاسخ درست توافق کرد تا تکرار شود، یا پاسخ نادرست را اصلاح کرد تا تکرار نشود. این تکرار ادامه مییابد تا امر استوار شود، و سپس کار با نمونههای پیچیدهتر دنبال میشود. پرسش درباره مسئلهای ناگهانی لزوماً نباید شفاهی باشد؛ میتواند با تصویر یا نوشته هم باشد. آنچه اهمیت دارد، تمرین از راه عرضه اندیشهها به مردم بهصورت جمعی است و پرهیز از تربیت ایشان بهصورت فردی. هر آنچه تربیت جمعی یا عرضه اندیشهها به مردم را پدید آورد باید دنبال شود، خواه به شکل نوشتاری، مانند برگهها، کتابها، نامهها و جزوهها و مانند آن، یا به شکل گفتاری، مانند سخن گفتن، سخنرانی، گفتوگو، اندرز، رهنمود و مانند آن. هر دو این شکلها امکان عرضه اندیشهها به مردم و تربیت جمعی را فراهم میکنند. آنچه در این میان اهمیت دارد، موضوع گفتار یا موضوع نوشته است، که باید در آن اندیشیده شود و سپس بر پایه این اندیشه عمل شود. بیگمان باید اندیشهای باشد که میان عرضهکننده و مردم محل مناقشه نباشد. باید برای هر دو [طرف] بدون تردید درست باشد. به بیان دیگر، باید یک مفهوم (یعنی به خوبی فهمیدهشده) باشد، نه صرفاً یک اندیشه. زیرا هدف، اقناع کردن به اندیشه نیست، بلکه این است که دید شخص چگونه عمل میکند و چگونه اندیشههایی را که با آنها مشکلات را بررسی و حل میکند، به کار میگیرد. بنابراین، شیوهای که شخص بر اساس آن عمل میکند و روشی که با آن اندیشهها را به کار میگیرد، موضوع بررسی است. به عبارت دیگر، این همان چیزی است که از طریق آن یا درباره‌ی آن، احساس درستی یا احساس خطا شناخته میشود.
همراه با این، تکرار، توقف، کمک در تکرار و سپس انتقال به پرسشهای دشوارتر و پیچیدهتر نیز لازم است. مردم عادی جز از راه عادت یا طبیعی کردن آن، به آغاز کردن خودجوشی در خود نیازی ندارند. آنگاه خودجوشی در مردم پدید خواهد آمد. بهتر است که اندیشه، مفصل و مشخص باشد، نه مبهم و نامعلوم؛ مانند اینکه پرسیده شود: «اگر با مشکلی روبهرو شوید، چگونه آن را حل می‌کنید؟» در عوض، مثلاً به کشاورزان گفته میشود: «اگر باران نبارد و نتوانید آبیاری صنعتی انجام دهید، در مورد محصولات خود چه می‌کنید؟» اگر فوراً پاسخ دهد، خودجوشی دارد. اگر پاسخ ندهد، یا با کندی و پس از اندیشه پاسخ دهد، خودجوشی ندارد. این جزئیات در پرسش، با چنین افرادی بهتر است. اما با مردم عادی، این موضوع مهم نیست، زیرا مردم امور را بدون پیچیدگی میپذیرند و آنچه را از امور مبهم و نامعلوم میتوانند، درک میکنند. پس آنچه اهمیت دارد، پاسخ آنها یا پیگیری پاسخشان است. بنابراین، در وادار کردن مردم به خودجوشی و ایجاد آن در ایشان، هیچ دشواریای نیست.
Since they are thinkers innately, for man is a thinking creature, the task with them is simply habituation, i.e. to initiate the habit of spontaniety. So it becomes a natural process, even in their normal work. For example, the carpenters, the masons, the labourers, the craftsmen, the farmers, the simple people and their like, all need to be given examples from their work or profession to which they can relate. Then the process is gradually increased in them through more complicated examples, given in a repetitive way. This would make spontaniety in them habitual and natural. It is, for example, said to them, “if you faced a surprise in your work, how do you solve it?” If the answer were correct many times, then it would become easy to move to more complicated questions. If only one answer was given, right or wrong, but was not repeated, then one needs to agree with him about the right answer so that it is repeated, or to correct the wrong answer so that it is not repeated. This repetition is continued until the matter becomes sound and then the task is carried out related to more complicated examples. Questions about a sudden problem need not always be verbal; it could rather be in illustration or writing. What matters is the training through presenting thoughts to the people collectively and to avoid training them as individuals. Everything that produces collective training or presentation of thoughts to the people should be followed, whether this is in a written form, such as leaflets, books, letters, and booklets and the like, or it is verbal, like talking, speeches, conversation, advice, direction and the like. Both of these two forms allow presentation of thoughts to the people and collective training. What matters in this is the subject of talking or the subject of writing, where it should be thought, and then action in accordance with this thought. Undoubtedly, it should be a thought that is not subject to argument between the presenter and the people. It should rather be indisputably correct for both of them. In other words it should be a concept (i.e. well understood) and not merely a thought. This is because the aim is not to convince of the thought. It is rather to see how one acts, and how one takes the thoughts by which one treats and solves the problems. Thus, the way according to which one acts and the manner by which one takes the thoughts is the subject of treatment. In other words, it is the matter about which or through which the sense of correctness or the sense of error is known. Along with this is the repetition, pausing, help on repetition, then moving to more difficult and complicated questions. The common people do not need the initiation of spontaniety in them except by making it a habit or natural for them. Then spontaniety will exist in the people. It is preferable that the thought is detailed and defined, not obscure or vague - such as asking, “If you faced a problem, how do you solve it?” Instead it is said to the farmers, for example, “if there was no rain, and you can not undertake industrial irrigation, what do you do regarding your crops?” If he answered quickly, then he has spontaniety. If he did not answer, or answered slowly but after study, then he has no spontaniety. This detail in the question is preferable with such people. But with the ordinary people, it is not important because the people take the matters without complication and they understand what they can of the ambiguous and the vague. So what matters is their answer or the follow up of their answer. Therefore, there is no difficulty in customizing the people to spontaniety and in creating it in them.