المُداومة (پیگیری مستمر) ذهنِ سریع را پرورش می‌دهد یا به تیزی و سرعت در اندیشیدن می‌انجامد.

Pursuance initiates quick thinking or leads to speed in thinking.

سرعت اندیشیدن است که خودانگیختگی را آغاز می‌کند. با این حال، خودانگیختگی خود امری است که نیازمند تأمل جداگانه‌ای است.

Speed of thinking is what initiates spontaniety. However, spontaniety is a matter that demands consideration by itself.

بدون توجه به مدت زمان پیگیری و پیوستگی آن، و بدون توجه به سرعت اندیشه، خودجوشی در هیچ سناریوی شبیه‌سازی‌شده‌ای سودی نخواهد داشت، مگر آنکه از خود آن باشد و به تنهایی بایستد. دلیل این مطلب، ماجرای عمر بن الخطاب است.

Regardless of the duration of pursuance and its constancy, regardless of how quick the thinking is, spontaniety will be of no use in any simulated scenario, unless it was of its own and stands by itself. Evidence for this is the incident of Omar bin al-Khattab.

بی‌شک عمر بن خطاب معمولاً زودفهم و دارای بداهه‌گویی بود. با این حال، در ماجرای شکایت آن زن از شوهرش، این ویژگی را نداشت. عمر بن خطاب هنگامی که آن زن از شوهرش شکایت کرد که شب را به عبادت می‌گذراند و روز را روزه می‌گرفت و به همین سبب در حقوق زناشویی‌اش کوتاهی می‌کرد، بداهه‌گویی نشان نداد. عمر بن خطاب این شکایت را درنیافت؛ بلکه گمان کرد که آن زن دارد شوهرش را ستایش می‌کند. اما یکی از حاضران تیزهوش بود و شکایت او را فهمید. حتی دریافت که آن زن بر شکایتش پافشاری می‌کند. اینکه در این ماجرا شخصی تیزفهم‌تر از عمر بن خطاب بود، نشان می‌دهد که بداهه‌گویی در یک موضوع یا در یک رویداد خاص، جدا از سایر امور است و به توانایی فرد در درک وقایع و رویدادها بستگی دارد. بنابراین، پیگیری، مفهوم بداهه‌گویی را پدید می‌آورد، نه خود بداهه‌گویی. بداهه‌گویی به تیزاندیشی و درک سریع موضوع یا رویداد مربوط است، همراه با وجود این مفهوم که بداهه‌گویی یکی از ویژگی‌های شخص است. پس کنش‌هایی مانند تیزاندیشی و مفاهیمی مانند پیگیری، تنها محرّک‌هایی برای پدید آمدن بداهه‌گویی‌اند. اما خود بداهه‌گویی باید از درون پدید آید. از آنجا که از بداهه‌گویی سخن می‌گوییم، باید در مردم و در فرد، ذاتی باشد. مفهوم آن است که فوایدش را به بار می‌آورد یا زمینه‌ی آن را فراهم می‌سازد. بداهه‌گویی بسته به شرایط و موقعیت‌ها، شکل سخن، یا شکل رویداد یا گفته، یا وجود دارد یا ندارد. عمر بن خطاب متوجه نشد که سخن آن زن دربارهٔ شوهرش، که به او به عنوان امیرالمؤمنین گفته شد، شکایت از کوتاهی شوهرش بود. ناتوانی امیرالمؤمنین در درک این موضوع، مانع از آن شد که بداهه‌گویی داشته باشد. این که کسی در موردی توجه کمتری دارد، به این معنا نیست که همیشه بداهه‌پردازی کمتری از امیرالمؤمنین عمر بن خطاب داشته باشد. زیرا ممکن است توجه این شخص در یک موضوع از توجه عمر بن خطاب بیشتر باشد. پس این موقعیت خاصی است که بداهه‌پردازی را پدید می‌آورد و نشان‌دهندهٔ سطح هوش نیست. بنابراین، بداهه‌پردازی در کسی که آن را به عنوان یک مفهوم در خود ندارد، پدید نمی‌آید. اما برای پدید آمدن آن از کسی که این مفهوم را دارد، لازم است که در رویداد خاص به امور و موقعیت‌های معینی توجه شود. از این رو، بداهه‌پردازی در یک رویداد واحد دلیلی بر وجود آن در کسی که به شکل خودجوش و طبیعی از او صادر شده نیست، هرچند لازم است که مفهوم آن در او وجود داشته باشد. پس موضوع این است که با ایجاد مفهوم بداهه‌پردازی در مردم، برای ایجاد آن در ایشان تلاش شود. کاری که دربارهٔ ایجاد بداهه‌پردازی بحث کردیم، تنها ایجاد مفهوم آن یا آمادگی برای آن بود، نه خود بداهه‌پردازی. بنابراین درست نیست که بگوییم توجه به امری خاص از موضوعات بداهه‌پردازی است؛ بلکه این مبنا است. این درست نیست، زیرا این امر عَرَضی است و ممکن است بداهه‌پردازی را پدید آورد یا نیاورد. مبنا، ایجاد آمادگی در ایشان است، نه ایجاد خود بداهه‌پردازی.

Undoubtedly Omar bin al-Khattab was usually of quick thinking and had spontaniety. However, he lacked them in the incident of the woman’s complaint against her husband. Omar bin al-Khattab did not have spontaniety when the woman complained about her husband that he stood the night in prayer and fasted the day, making him negligent of his marital rights. Omar bin al-Khattab did not understand this complaint; he rather believed that she was praising her husband. But one of the attendants was quick-witted, as he understood her complaint. He even understood that she persisted in the complaint. The fact that somebody, in this incident, was more quick-witted than Omar bin al-Khattab, means that spontaniety in a single matter or in a specific incident is separate from other matters and depends on one’s capability to understand the events and incidents. Therefore, pursuance creates the concept of spontaniety, but not spontaniety itself. Spontaniety is related to quick thinking, quick understanding of the matter or the incident, together with the presence of the concept of spontaniety being a characteristic of the person. Thus the actions, like quick thinking, and the concepts, like pursuance, are only stimulators to create spontaniety. As for spontaniety, it must come by itself. Since we talk about spontaniety, it must be of its own in the people and in the individual. Its concept is what brings about its benefits or creates the readiness for it. Spontaniety either exists or does not exist according to the circumstances and situations, the form of the speech, or the form of the incident or the statement. Omar bin al- Khattab did not notice that the statement of the woman about her husband to him as Ameer al-Mu’mineen was a complaint about her husband’s negligence. The Ameer al-Mu’mineen’s lack of understanding of this prevented him from having spontaniety. This lack of observance does not mean that the attendant always had more spontaniety than the Ameer al-Mu’mineen, Omar bin al- Khattab. This is because the observance of this man in one matter might be more than Omar bin al-Khattab’s. So it is a specific situation that produces spontaniety, it doesn’t indicate the level of intelligence. So spontaniety does not come about with a person who does not carry it as a concept. But in order to come about from the one with whom it is a concept, it is necessary to notice certain matters and situations in the specific incident. Therefore, spontaniety in the single incident is not an evidence of its presence with the one from whom it came in a spontaneous and natural way, though it is necessary that its concept exist in him. Thus, the subject is to work to create spontaniety in the people by creating its concept. The work that we have discussed to create spontaniety was only to create its concept, or the readiness for it, not to create spontaniety itself. Therefore, it is not true to say that observing a particular matter is one of the subjects of spontaniety; it is rather the basis. This is not true because this is incidental and it may or may not create spontaniety. The basis is creating the readiness in them and not creating spontaniety itself.

ما که از آن رنج می‌بریم، تنها از دست دادن خودجوشی نیست؛ بلکه آنچه رنج‌آورِ ماست، فقدان کامل مفهوم آن و نبودن آمادگی برای آن است. پس باید کاری کرد که مفهوم آن ساخته شود و آمادگی برای آن پدید آید. پس از آن، مشاهده، رخدادها و شیوه‌ها خود برانگیزانندهٔ پیدایش آن خواهند بود. باید دانست که ما در پی آن نیستیم که خودجوشی را بی‌درنگ در مردم پدید آوریم. این کاری است که افزون بر نامعقول بودن، دستیافتنی هم نیست. بنابراین باید کاری کرد که آنچه خودجوشی را می‌پروراند پدید آید، یا زمینهٔ مناسب رشد آن فراهم شود، یا مفهوم آن و آمادگی برای آن ساخته شود. از این رو خودجوشی در کسی که زیرک و تیزهوش است وجود دارد و وجودش امری طبیعی می‌گردد. مسلمانان در همهٔ کشورهای اسلامی خودجوشی را به‌کلی از دست نداده‌اند؛ بلکه دیگر انگیزه‌ای برای آن ندارند، یا زمینهٔ رشد آن در ایشان نیست. پس کار آن است که فضا پدید آورده شود و زمینه ساخته گردد، یعنی مفهوم آن و آمادگی برای آن آغاز شود.

What we suffer from is not only the loss of spontaniety; rather what we suffer from is the complete absence of its concept and the absence of readiness for it. So the action should be to create its concept and create the readiness for it. After that, the observance, incidents and styles are left to stimulate its creation. It must be known that we do not aim to make spontaniety exist immediately in the people. This is a matter that, besides being unreasonable, is impossible to achieve. Therefore, action should be taken to create that which develops spontaniety, or to create the right soil for growing it, or create its concept or readiness for it. Hence spontaniety exists in the one who is quick-witted and its existence becomes natural. Muslims in all the Islamic countries did not lose spontaniety completely. Rather they have no more incentive for it, or the soil for growing it. So the action is to generate the atmosphere and create the soil, i.e. to initiate its concept and readiness for it.

حقیقتِ آنچه واقعاً وجود دارد.

The reality of what actually exists.

آنچه در واقعیت مردم، چه به‌عنوان افراد، چه گروه‌ها و چه جوامع، وجود دارد، دغدغهٔ اندیشیدن در همه چیز و نیز اندیشیدن آهسته در همه چیز است. مردم می‌بینند که هر امری نیازمند مطالعه، تفکر، بحث و بررسی است. این امر زمینه‌ای را که در آن خودجوشی پدید آید، نابارور می‌سازد، زیرا انسان را به‌تدریج از اندیشیدن سریع دور کرده و اندیشیدن آهسته، مطالعه و بررسی را بر آن ترجیح می‌دهد. از این رو، لازم است که از این واقعیت خارج شده و به اندیشیدن سریع روی آورده شود، تا خودجوشی بتواند وجود داشته باشد. تا زمانی که از اندیشیدن آهسته خارج نشویم، نه امکان حرکت به‌سوی برقراری خودجوشی وجود دارد و نه امکان ایجاد زمینه‌ای برای آن. درمان باید بر خودجوشی متمرکز باشد؛ نه بر خودِ آن و تلاش برای ایجادش، بلکه بر ایجاد زمینه‌ای که آن را می‌رویاند، ایجاد مفهوم آن و آمادگی برای آن.

What actually exists in the people, as individuals, groups and societies, is the preoccupation with thinking in everything and also slow thinking in everything. The people find that every matter needs study, thinking, discussion and examination. This makes the soil in which to create spontaniety infertile, for this makes man gradually move away from quick thinking and makes him prefer slow thinking, study and examination. Therefore, it is necessary to emerge from this reality and proceed in quick thinking, so that spontaniety can exist. Unless coming out of slow thinking occurs, it is not possible to move to establish spontaniety, nor to create the soil for spontaniety. The treatment should be focussed on spontaniety - not on it itself and the attempt at creating it - but rather on creating the soil that grows it, creating its concept and the readiness for it.

تفاوتی میان خودِ خودجوشی و پیدایش خودجوشی وجود دارد۔ خودجوشی بر حسب عصر، گروه یا جامعه متفاوت است۔ برای نمونه، در عصر عمر بن الخطاب، در گروه او و در جامعهٔ او (که از سوی اسلام هدایت می‌شد)، خودجوشی به‌شدت وجود داشت۔ اینکه خودجوشی از خود عمر بن الخطاب سرچشمه گرفته باشد یا از برخی افراد گروه او، مهم نیست۔ آنچه مهم است این است که وجود داشت۔ ما اکنون می‌خواهیم آن را در این عصر، در امت مسلمان و در جامعهٔ آنان که پس از همه از سوی اسلام هدایت می‌شود، ایجاد کنیم۔

There is a difference between spontaniety itself and the emergence of spontaniety. Spontaniety varies with the age, group or society. For example, in the age of Omar bin al-Khattab, his group and his society (which was directed by Islam), spontaniety existed strongly. Whether spontaniety came from Omar bin al-Khattab, or from some people in his group is not important. What is important is that it existed. We now want to create it in this age, in the Muslim Ummah and in their society that after all is directed by Islam.

آیا این امر بعداً میان رهبران وجود دارد یا میان عامه مردم، موضوعی جداگانه است. با این حال، آغاز آن از افراد باهوش خواهد بود و به ندرت از افراد کم‌هوش برمی‌خیزد.

Whether this later exists with the leaders or with the public is another matter. Nevertheless, it will begin with the intelligent people and it rarely comes from the stupid people.

این موضوع کلاً درباره‌ی درمان یک وضعیت است، نه آفریدن چیزی از هیچ. واقعیت کنونی این است که زمینه‌ی خودجوشی وجود ندارد، پس هدف در درجه‌ی اول ایجاد آن است. از این رو لازم است واقعیت را بفهمیم و وضعیت مردم را درک کنیم. سپس این واقعیت درمان می‌شود و در نتیجه وضعیت مردم نیز درمان خواهد شد. واقعیت این است که تفکر کُند و نیز مفهوم مطالعه و بررسی وجود دارد. همین به تنهایی برای از بین بردن مفهوم خودجوشی کافی است. بنابراین لازم است مفهوم مطالعه و بررسی را در شکل کلی‌اش از میان برد. پس زمین و فضا در درجه‌ی اول باید هدف قرار گیرند. پس از آن خودجوشی به دنبال خواهد آمد.

This whole subject is the treatment of a situation and not the creation of something out of nothing. The present reality is that the soil of spontaniety does not exist, so the aim is to create it first and foremost. Therefore, it is necessary to understand the reality and understand the situation of the people. Then this reality is treated resulting in the situation of the people being treated. The reality is that there exists slow thinking and also the concept of study and examination. This alone is enough to destroy the concept of spontaniety. Therefore, it is necessary to destroy the concept of study and examination in its general form. Thus, the soil and atmosphere need to be targeted first and foremost. After that spontaniety will follow.

ایجاد خودانگیختگی پیش‌تر از راه مفاهیمی که آن را آغاز می‌کنند بحث شد. با این حال، برای خودانگیختگی وجود زمینه و فضای مناسب نیز ضروری است. هر قدر هم که اندیشه‌ها فراوان باشند، زمینه و فضا سرچشمه‌اند. اینها به روان و به نگرش نسبت به همه چیز مربوط می‌شوند. زمینه به این معناست که روان برای درمان آماده باشد و از خطرهای این بیماری آگاه باشد؛ فضا به معنای وجود افکار عمومی درباره آن است. بنابراین، موضوع از نظر پایه‌اش، نگرش نسبت به امور زندگی است. اگر دیدگاه این باشد که هر چیزی نیازمند نظر، مطالعه و بررسی است، آنگاه خودانگیختگی، یعنی...

The creation of spontaniety has already been discussed in terms of the concepts that initiate it. However, it is necessary to have the soil and atmosphere for spontaniety. No matter how numerous the thoughts may be, the soil and the atmosphere are the origin. These are related to the soul and the outlook towards everything. The soil means the soul is prepared for treatment and is aware of the dangers of this sickness; the atmosphere means the presence of a public opinion about that. Thus, the subject regarding its basis is the outlook towards the matters of life. If the view were that everything needs an opinion, study and examination, then spontaniety, i.e.

ایده‌ای که فکرِ سریع‌ترین وجود نداشت، اصلاً وجود نمی‌داشت. بنابراین ضروری است که نخست این نگرش از جان‌های مردم زدوده شود. لازم است این دیدگاه به‌طور بنیادین تغییر یابد. سپس درمان فرا می‌رسد. پس ریشه، همان زمین است، یعنی نگرشِ بنیادین نسبت به امورِ زندگی.

quick thinking, would not exist at all. So it is necessary to remove this view firstly from the souls of the people. It is necessary to change this view radically. Then the treatment ensues. So the origin is the soil, which is the basic outlook towards the matters of life.

این دیدگاه باید تغییر کند تا بدین ترتیب زمینه‌ی آن فراهم شود. تغییر این دیدگاه آسان نیست، زیرا مردم در اندیشیدن غرق شده‌اند.

This view has to be changed and thus the soil will exist. Changing this view is not easy, for people have become consumed in thinking.

آنان تفکر را امری می‌دانستند که به رأی درست می‌انجامد. از این رو، تفکر برای ایشان ضروری شد. تفکر، چه کُند باشد و چه تند، مبنای مطلوب است، یا بهتر بگوییم مبنایی است که امید آن می‌رود. بنابراین، درمان نباید بر خود اندیشمندان متمرکز شود، زیرا این با واقعیت ایشان در تضاد است و آنچه لازم است نیست. درمان باید بر نوع تفکر متمرکز شود، که آیا باید کُند باشد یا تند. این امر به کنار گذاشتن تعظیم تفکر می‌انجامد. تفکر تشویق می‌شود، اما کُندی آن مذموم است، زیرا به کندی در نتایج منجر می‌شود. بدین ترتیب درمان حاصل می‌شود. پس نباید جان‌ها را از تفکر برگرداند، بلکه باید آن‌ها را به تفکر تند هدایت کرد. به این شیوه، هنگامی که انسان تفکر تند را ایجاد کند، مفهوم خودجوشی نیز پدید می‌آید. اما اینکه آیا خودجوشی وجود دارد یا نه، این مسئله‌ای دیگر است که نیازی به پرداختن به آن نیست، زیرا موضوع بررسی ما نیست. بنابراین، واقعیت مسئله به ما می‌گوید که چگونه راه را دنبال کنیم تا زمینه و سپس فضا را ایجاد کنیم. واقعیت مسئله این است که مردم تفکر را مقدس می‌شمارند، آن را بالا می‌برند و بر این باورند که مطالعه و بررسی باید وجود داشته باشد. واقعیت مسئله، مطالعه و بررسی است؛ از این رو درمان بر همین واقعیت متمرکز می‌شود که درمان آن است. درست نیست که درمان خود تفکر را هدف قرار دهد، بلکه باید مطالعه و بررسی را هدف گیرد، زیرا هر مسئله‌ای به مطالعه و بررسی نیاز ندارد. تفکر خودکار، برای نمونه، از مطالعه و بررسی آسیب می‌بیند. صندلی، که شیئی عادی است، به مطالعه و بررسی نیاز ندارد. بلکه تنها چیزی که درباره آن باید گفته شود این است که صرفاً یک صندلی است، بی‌آنکه چیز دیگری بر آن افزوده شود. هرچند موضوعی تعیین‌شده است، واقعیت آن تنها با ذکر نامش، بی‌هیچ مطالعه و بررسی‌ای، آشکار می‌شود. آنچه درباره تفکر خودکار گفته شد، درباره بسیاری از اندیشه‌ها نیز صادق است.

They viewed thinking as the matter that leads to the correct opinion. So, thinking became necessary for them. Thinking, whether it was slow or quick, is the preferable basis, or rather the basis that is hoped for. Therefore, treatment should not be focused on thinkers, for it is contrary to their reality and not what is required. Treatment should rather be focused on the type of thinking, whether it should be slow or quick. This would lead to abandonment of the reverence of thinking. Thinking is encouraged, but it is blameworthy for its slowness, which leads to slowness in results. Thus, the treatment occurs. Thus, souls should not be turned away from thinking; they should rather be directed to quick thinking. In this way one will generate the concept of spontaniety when one generates quick thinking. As for whether it exists or not, this is another issue which we do not need to address, for it is not the subject of study. Thereupon, the reality of the problem dictates to us how to follow the path to create the soil and then to create the atmosphere. The reality of the problem is that people sanctify thinking, they mark it high and believe that study and examination should exist. The reality of the problem is the study and examination; therefore treatment is focused on this reality, which is the treatment for it. It is not correct that treatment be aimed at thinking itself. It should rather be for the study and examination, because not every problem requires study and examination. The automatic thinking, for example, is harmed by study and examination. The chair, which is an ordinary object, does not require study and examination. Rather all that needs to be said about it is that it is only a chair, without adding anything else. Though it is a designated matter, its reality becomes obvious by the mere mention of its name, without study and examination. What was said about the automatic thinking is also said about many thoughts.

بنابراین، مطالعه و بررسیِ همه‌چیز اشتباه است. رویکرد درست این است که به امورِ زندگی با نگاهی عینی بنگریم. اگر موضوعی نیازمند مطالعه و بررسی باشد، پس مطالعه و بررسی می‌شود. و اگر چنین نیازی نداشته باشد، آنگاه مطالعه یا تحقیق درباره‌ی آن نادرست است. از این راه است که به درمان و خودانگیختگی (طبیعی بودن) می‌رسیم.

Thus, study and examination of everything is a mistake. The correct approach is to view the matters of life objectively. If the matter requires study and examination, then it is studied and examined. If it however does not need that, then it is incorrect for it to be studied or investigated. By such means we arrive at the treatment and spontaniety.

حالات پیرامون یک مسئله است که نیاز به مطالعه و بررسی را تعیین می‌کند. برای نمونه، غرب هم لبنان و هم اسرائیل را پل‌سرهایی (برای مداخله) در سوی شرقی مدیترانه، مجاور کشورهای اسلامی قرار داد. این بی‌شک امری برنامه‌ریزی‌شده بود. با این حال، آیا نابودی این پل‌سر نیازمند مطالعه است؟ خود حالات این را تعیین می‌کند. اگر حالات دلالت کند که غرب نسبت به این پل‌سر بی‌توجه است و امکان نابود کردن آن بدون دردسر وجود دارد، در این صورت مطالعه و بررسی مانع و تأخیرکننده نابودی خواهد بود؛ یا این کار بیشتر به نفع غرب است تا به نفع امت. بنابراین، باید بر پایه حقیقت واقعی آن نگریسته شود. میان این که غرب این پل‌سر را ایجاد کرده اما آن را رها کرده است، و این که از نابودشدن آن بیم داشته اما هنوز نابود نشده است، تفاوت وجود دارد. در صورتی که رها شده باشد، آن مسئله نیازی به اندیشه ندارد.

Circumstances surrounding a matter are what decide the need for study and examination. For example, the West made both Lebanon and Israel bridgeheads (for intervention) on the eastern side of the Mediterranean adjacent to the Islamic countries. This was undoubtedly a planned matter. However, does the destruction of this bridgehead need study? The circumstances themselves decide this. If the circumstances imply that the West is heedless of this bridgehead and it is possible to destroy it without trouble, then in this case study and examination would obstruct and delay the destruction; or it would be in the interest of the West more than in the interest of the Ummah. Therefore, it should be viewed based on its true reality. There is a difference between the fact that the West established this bridgehead, but neglected it and the fact that it was afraid that it could be destroyed, but was not yet destroyed. In the case that it is neglected then the matter does not need thought.

هنگامی که، با این حال، غرب نیروهای خود را بسیج می‌کند تا از نابودی سرپل جلوگیری کند، در این صورت، موضوع باید مطالعه و بررسی شود. اگر مطالعه و بررسی نشود، فاجعه‌ای رخ خواهد داد. بنابراین مسئله، امر مطالعه و بررسی نیست. بلکه امری مربوط به شرایط است. اگر شرایط مطالعه و بررسی را ایجاب کند، پس انجام آن ضروری است. و اگر چنین ایجابی نداشته باشد، درگیر شدن در مطالعه و بررسی درست نیست. بلکه باید به سمت اقدام سریع، بر پایه‌ی درک آنی و بی‌درنگ حرکت کرد. بنابراین، این شرایط است که داوری می‌کند.

When, however, the West mobilises its forces to prevent the destruction of the bridgehead, then in this case, the matter must be studied and examined. If it is not studied and examined, then a disaster would occur. So the issue is not a matter of study and examination. It is rather a matter of circumstances. If the circumstances require study and examination, then it is necessary for this to take place. If they however do not require this, then it is not correct to become engaged in study and examination. Rather there should be a move towards quick action due to spontaniety in understanding. Therefore, the circumstances arbitrate.

این نخستین نکته است. اما نکته دوم: افراد باهوش باید به تفکر سریع علاقه داشته باشند. کافی نیست که آنان بررسی کنند تا بفهمند آیا موضوعی از نوعی است که نیازمند مطالعه و بررسی است یا نه. بلکه باید به تفکر سریع خو بگیرند. این کار با انجام مطالعه و بررسی درباره اموری که پیش رو دارند حاصل نمی‌شود، بلکه با به‌کار بستن نوع خاصی از تفکر حاصل می‌شود؛ زیرا آنان بنا بر سرشت هوش خود، به تفکر سریع، داوری سریع و حل سریع مسائل تمایل دارند. همین امر به تنهایی برای برخورد با ایشان به شیوه‌ای ویژه یا استثنایی کافی است. در اصل، هر چیزی باید بررسی شود تا معلوم گردد آیا نیازمند تفکر هست یا نه. اگر نیازمند مطالعه و بررسی باشد، آنگاه مطالعه و موشکافی می‌شود. اما اگر به آن نیازی نباشد، مطالعه و موشکافی نادرست است، زیرا ممکن است زیان و تأخیر در پی داشته باشد. درباره افراد باهوش گفته می‌شود که ضروری است در هر اندیشه‌ای شتاب وجود داشته باشد. بنابراین با ایشان به شیوه‌ای ویژه رفتار می‌شود. بدین ترتیب به آنان کمک می‌شود که به سرعت از تفکر کند به تفکر سریع، یعنی به خودجوشی، منتقل شوند. دیگران از ایشان تقلید خواهند کرد و در نتیجه رفتار با ایشان ویژه خواهد بود. این شیوه می‌تواند رفتاری استثنایی باشد که نه تنها به خود آنان سود می‌رساند، بلکه فایده‌ای عمومی نیز دارد، و همین مقصود است.

This is the first point. As for the second, love for quick thinking must exist with the intelligent people. It is not enough that they examine the circumstances to understand whether a matter is of the type that requires study and examination or not. They should rather be accustomed to quick thinking. This is not by undertaking study and examination of the matters before them, but rather by undertaking the type of thinking; for they, by the nature of their intelligence, are inclined to quick thinking, quick judgement and settling the matters quickly. This alone is enough to deal with them in a specific or exceptional way. In origin, everything should be examined to see if it is in need of thinking. If it then requires study and examination it is studied and scrutinized. However, if it is not in need of that, then it is improper to study and scrutinise, because this may cause harm and delay. As for the intelligent people, it is said to them it is necessary to have speed in every thought. So they are treated in a special way. Thus, they are helped to jump quickly from slow thinking to quick thinking, i.e. to spontaniety. The others would imitate them and thus their treatment will be special. It might also be an exceptional treatment, not benefiting them only, but rather giving a general benefit, which is what is intended.

خلاصه آنکه جامعه به عنوان یک کل در نظر گرفته می‌شود که مفهوم مطالعه و بررسی از آن حذف شده است. این کار از طریق ارائه مثال‌هایی برای هر چیزی که نیازمند مطالعه و بررسی است و برای چیزهایی که به آن نیازی ندارند، انجام می‌شود. اگر این مثال‌ها از طریق همان یک پرسش، در دو حالت مختلف ارائه می‌شد، این کار بهتر بود.

In summary, the society is taken as a whole, where the concept of study and scrutiny is removed from it. This is through the giving of examples for everything that requires study and scrutiny and the things that do not need it. If the examples were given through the same question, under two different cases, then this would be better.

با این حال، افراد باهوش جامعه که برجسته و سرشناس هستند، با شیوهای ویژه و استثنایی مورد رفتار قرار می‌گیرند. این کار، درمان کل جامعه را آسان می‌کند. زیرا آنچه اهمیت دارد، زدودن مفهوم مطالعه و موشکافی از جان‌ها است، صرف‌نظر از راه‌هایی که برای رسیدن به این هدف دنبال می‌شود.

However, the intelligent people in society, who are prominent and well known, are treated in a special and exceptional way. This facilitates the treatment of the whole of society. This is because what matters is removing the concept of study and scrutiny from the souls, regardless of the paths followed to achieve this.

اگر زمین (بستر) موجود بود یا ایجاد می‌شد و اعتماد به ایجاد بستر به حدّ اطمینان می‌رسید، آنگاه ایجاد فضا (جوّ) آسان می‌بود. زیرا اگر کسی نتواند فضا را ایجاد کند، آنگاه این اطمینان که مطالعه و بررسی وجود نداشت و نخواهد داشت، به‌تنهایی فضا را ایجاد می‌کرد. بنابراین، ایجاد بستر، فضا را ایجاد می‌کند. نباید خود را به ایجاد فضا مشغول کنیم، یعنی ایجاد افکار عمومی علیه مطالعه و بررسی. بلکه کافی است که جامعه، به‌ویژه افراد باهوش آن، مفهوم مطالعه و بررسی را رها کنند. حذف مفهوم مطالعه و بررسی در همه چیز، سنگ بنای کار است. اگر این مفهوم شکسته و حذف شود، درمان اثر کرده است. و اگر به آن حمله نشود و حذف نگردد، هر تلاشی در درمان بیهوده، یا شاید حتی زیانبار خواهد بود.

If the soil existed or was created and the trust in creating the soil reached the level of reliability, then creating the atmosphere would be easy. This is because if one couldn’t create the atmosphere, then the reliability that study and scrutiny did not exist nor will exist, would on its own create the atmosphere. Thus, creating the soil creates the atmosphere. We must not concern ourselves with creating the atmosphere, i.e. creating public opinion against study and scrutiny. It is rather sufficient that we make the society, particularly its intelligent people abandon the concept of study and scrutiny. Removing the concept of study and scrutiny in everything is the cornerstone. If it is broken and removed, then the treatment has taken effect. If it was not attacked and removed, then every effort in treatment will be in vain, or perhaps even harmful.