مشکل کندی در اندیشیدن است. این کندی ناشی از سلطه غرب بر کشور و سلطه افکارش بر مردم است. از این رو، ممکن است در ابتدا به ذهن چنین برسد که درمان این ریشه، راه حل مشکل است. با این حال، پس از بررسی دقیق، دو نکته آشکار می‌شود:

Slowness in thinking is the problem. This slowness comes from the domination of the West over the country and the domination of its thoughts over the people. Therefore, it may seem at first to the mind that the treatment of this origin is the solution to the problem. However, after close examination, two matters are noticed:

اولاً، این یک ساده‌سازی بیش از حد مسئله است. ثانیاً، این به معنای گریز از درمان مسئله است. بنابراین، این ریشه تنها باید در جریان درمان یادآوری شود، اما راه‌حل به آن وابسته نیست. اما درباره ساده‌سازی مسئله: غرب و سلطه آن سرچشمه همه گرفتاری‌ها است، از جمله کندی اندیشه. متمرکز کردن درمان بر این ریشه به این معناست که از میان بردنش، کندی را نیز از میان می‌برد. اگرچه این در کلیت خود درست است، اما نیازمند پیگیری است. بنابراین، عدم رعایت پیگیری خود نوعی ساده‌سازی مسئله است. پس مسئله، برداشتن ریشه و وجود پیگیری است. وجود پیگیری ضروری است، حتی اگر ریشه برداشته شود. پیگیری چیزی است که به از میان بردن آنچه ریشه بر جا گذاشته منجر می‌شود، نه خود ریشه. از این رو، پیگیری سرآغاز درمان است و نه برداشتن ریشه. پس پیگیری راه‌حل است، چه ریشه، یعنی سلطه غرب، باقی بماند و چه نماند. با این همه، برداشتن ریشه پیگیری را کم‌نیاز می‌کند و آن را مؤثرتر می‌سازد.

firstly, this is an over-simplification of the problem. Secondly, this means escape from treating the problem. Therefore, this origin has only to be noted during treatment, but the solution does not depend on it. As for the simplification of the problem, the West and its domination is the source of all the predicaments, including slowness of thinking. Focusing the treatment on the basis means that its removal would remove the slowness. Though this is true as a whole, it needs pursuance. Thus, the lack of observance of pursuance is a simplification of the problem. So, the problem is the removal of the basis and the presence of pursuance. The presence of pursuance is necessary, even if the basis is removed. The pursuance is what leads to the removal of what the basis left, not the basis itself. Therefore, pursuance is the origin of the treatment and not the removal of the basis. So pursuance is the solution whether the basis, which is the domination of the West, remained or not. However, the removal of the basis reduces the pursuance and makes it more effective.

بنابراین، پیگیری نقطه‌ی آغاز درمان است. پیگیری است که آثار این ریشه را از میان می‌برد. از این رو، پیگیری پیش از هر چیز دیگر ضروری است.

Accordingly, pursuance is what the treatment starts with. Pursuance is what removes the effects of this basis. Thus, pursuance is necessary before anything else.

بنابراین، درمانِ کندیِ تفکر، پیگیری است. پیگیری اجتناب‌ناپذیر است، زیرا بدون آن هیچ راه‌حلی وجود ندارد. از این رو، درمانِ واقعیِ کندی در تفکر، یعنی فقدانِ خودانگیختگی یا توسعه‌نیافتگیِ آن، پیگیری است. پیگیری بر کندیِ تفکر به شرح زیر متمرکز می‌شود:

Thus, the treatment of slow thinking is pursuance. Pursuance is inevitable, for there is no solution without it. Therefore, the true treatment of the slowness in thinking, i.e. of the absence of spontaniety or its development, is pursuance. Pursuance is focused on slowness of thinking as follows:

اولاً: لازم است که چیزهای زیادی به مردم و به افراد ارائه شود تا در آنها بیندیشند. از طریق اندیشیدن آنها درباره این چیزها و درباره آنچه در برابرشان رخ می‌دهد، ممکن است کندی در تفکر آشکار شود. این توجه یا احساس کندی، به‌عنوان نقطهٔ آغاز درمان در نظر گرفته می‌شود. پس باید چنین توجه یا احساسی را گرفت و آن را به‌دقت بررسی کرد تا حقیقت آن را دریافت. برای نمونه، چیزی مانند آیندهٔ آنان، وضعیت کنونی‌شان یا تاریخشان را به مردم ارائه می‌کنیم. می‌بینیم که این آینده را آهسته تحلیل می‌کنند تا آنکه از دستشان می‌لغزد. آنان واقعیت و تاریخ خود را نیز به همان شیوه تحلیل می‌کنند. این در حالی است که تحلیل آینده با تحلیل واقعیت و با تحلیل تاریخ متفاوت است. با این حال، کاربرد تفکر کند از سوی آنان و سرشتی شدن آن در ایشان، باعث می‌شود که در تحلیل زمان زیادی صرف کنند و امور خودکار را فلسفه‌بافی کنند، تا آنکه آینده، واقعیت یا تاریخ مبهم شود، به‌جای آنکه روشن‌تر گردد. این کندی در تفکر، پدیدهٔ برجسته در همهٔ آنان است. پس ما به آنچه ارائه کرده‌ایم، هرچه باشد، نمی‌پردازیم؛ بلکه پدیدهٔ آشکار در همهٔ آنان را می‌گیریم. آن را در دست می‌گیریم، فرو می‌گیریم و به شدت به آن حمله می‌کنیم؛ توضیح می‌دهیم که این یکی از برجسته‌ترین عیب‌هاست و آن را نزد مردم منفور می‌سازد، تا جایی که درست است به آنان بگوییم عسل فضلهٔ زنبورهاست. اگر از کندی در تفکر بیزار می‌شدند، یعنی از تحلیل کند نفرت داشتند، گرایشی به سرعت در تفکر در ایشان پدیدار می‌شد. این گرایش نخستین نشانهٔ بهبودی است. اگر این گرایش به‌روشنی ظاهر نشود، باید آن را در ایشان ایجاد کنیم. این می‌تواند از راه اشاره، یا با درمان‌های سریع و تأثیر سرعت باشد. بدین‌ترتیب این گرایش در برخی از ایشان وجود خواهد داشت، اگر نه در همهٔ ایشان. با این همه، زمان زیادی نخواهد گذشت که در همهٔ ایشان وجود خواهد داشت. بنابراین، طرح موضوع و حمله به پدیدهٔ ظاهری ما را به گرایش به سرعت سوق می‌دهد. این نخستین نشانهٔ موفقیت خواهد بود. درمان کندی نه از طریق توضیح و نمایش، و نه با سخنرانی‌ها و نگارش کتاب‌ها حاصل می‌شود. بلکه از طریق به‌کار بردن شمار محدودی از واژگانی که در بردارندهٔ کنش‌اند، یا از طریق خود کنش‌ها به دست می‌آید. این همان «پیگیری» است. بر این اساس، پیگیری عبارت است از شمار محدودی از واژگان و کنش‌های ظاهری.

Firstly: It is necessary to present many things to the people and to the individuals so that they think of them. Through their thinking about these things and about what occurs in front of them, slowness in thinking might be noticed. This observance or sensation of the slowness is taken as the starting point in the treatment. So we should take such observance or such sensation and study it thoroughly until we understand its reality. For example, we present to the people something, like their future, their current situation or their history. We find them analyse this future slowly until it slips away from their hands. They also analyse their reality and their history in the same manner. This is despite the fact that analysis of the future is different to the analysis of the reality and to the analysis of history. However, their use of slow thinking and the fact that it became innate to them, makes them take a long time in analysis and they philosophise the automatic things, until the future, the reality or the history becomes vague instead of increasing in clarity. This slowness in thinking is the prominent phenomenon in all of them. So we do not discuss what we presented, whatever it is; rather we take the phenomenon apparent in all of them. We hold it, seize it and attack it strongly; we explain that it is one of the most prominent faults, making it loathsome to the people, to the point that it is right to say to them that honey is the excrement of the bees. If they disliked slowness in thinking, i.e. they hated slow analysis, inclination in them towards speed in thinking would appear. This tendency is the first sign of recovery. If this tendency does not appear clearly, then we have to create it in them. This can be through allusion, or by quick treatments and the effect of the speed. Thus this tendency will exist in some of them, if not in all of them. However, it will not take a long time before it exists in all of them. Thus, presenting the matter and attacking the apparent phenomenon would lead us to the tendency towards speed. This would be the first indication of success. The treatment of slowness does not result from explanation and demonstration, or through speeches and writing books. It rather results from the use of a limited number of words that contain actions, or through the actions themselves. This is pursuance. Accordingly, pursuance is a limited number of words and apparent actions.

دوم: لازم است در پیگیری و اصرار در این پیگیری ادامه داد، تا جایی که خستگی به مردم یا به افراد از این پیگیری دست دهد، گویی بگویند: «لطفاً بس است». انتظار نمی‌رود که همه مردم بگویند بس است. و نیز کافی نیست که یک یا دو نفر چنین بگویند.

Secondly: It is necessary to follow up the presentation and the insistence in this pursuance, until boredom appears to the people or the individuals from this pursuance, as if they were to say, “please, it is enough”. It is not expected that all of the people will say that it is enough. Nor is it satisfactory that one or two people said that.

بلکه باید احساس شود که مردم از پیگیری خسته شده‌اند. در آن نقطه است که پیگیری متوقف می‌شود. درست نیست که این کار تا زمانی دنبال شود که همه مردم از آن خسته شوند، بدون اینکه آن را احساس کنند یا دریابند. پیگیری نباید تنها به خاطر چند فرد باهوش یا شمار اندکی از مردم متوقف شود. بلکه لازم است آنقدر ادامه داده شود تا انسان احساس کند که پیگیری دیگر فایده‌ای ندارد. در آن هنگام، پس از آنکه این را احساس کرد، پیگیری را متوقف می‌کند.

Rather, it should be felt that the people were fed up with the pursuance. At that point, pursuance is ceased. It is not correct to pursue this until all the people were fed up of it, without feeling or sensing it. Pursuance should not cease just because of a few intelligent individuals, or a small number of the people. It is rather necessary that one follow up till one feels that pursuance would be of no use. At that point one stops pursuance once one felt that.

این به این دلیل است که گمان می‌رود این احساس بر پایه‌ی واقعیتی فراگیر وجود داشته، نه بر پایه‌ی واقعیتی که تنها متعلق به چند فرد باهوش باشد.

This is because it is supposed that this feeling existed based on a comprehensive reality and not a reality of a few intelligent individuals.

سومًا: باید پیگیری متنوع باشد. یعنی پس از آنکه آینده، وضعیت کنونی و تاریخ مردم را برایشان ارائه دادیم، لازم است زندگی آنان، یکنواختی این زندگی و شیوه آن را نیز به ایشان نشان دهیم. شیوه زندگی آنان نیز به ایشان عرضه می‌شود و حفاظت از این شیوه زندگی، حتی با شمشیر، یعنی با زور، نیز مطرح می‌گردد.

Thirdly: Pursuance has to vary. This means, after presenting to the people their future, current situation and their history, it is necessary to present to them their life, the monotony of this life and its manner. Their way of life is also presented to them and the protection of this way of life, even by the sword, i.e. force.

علاوه بر این، نگاه به کسی که با این روش مخالفت می‌کند نباید با تساهل یا غفلت همراه باشد؛ بلکه حتی باید نگاهی باشد که به دشمنی برسد. سپس مسائل دیگری به شکلی گوناگون مطرح می‌شود. این باید شامل آن مسائلی باشد که نیازمند اندیشیدن هستند و نه امور خودکار، مانند سرمایه‌گذاری مخاطره‌آمیز، صندلی و بشقاب.

Moreover, the outlook towards the one who disagrees with this way should be without tolerance or negligence; it should even be an outlook that reaches hostility. Other matters are then presented, in a varied way. This should include those matters that require thinking and not automatic ones, like the venture, the chair and the plate.

آنان سزاوارتر است که از کسانی باشند که نیاز به تفکر دارند.

They rather should be of those that need thinking.

چهارم: انسان باید هنگام ارائه‌ی مطالب به مردم، از آن مطالب آگاه باشد و از تأثیر آن‌ها و از اندیشه‌ی مردم درباره‌ی آن‌ها آگاهی داشته باشد. این برای آن است که تأمل و آگاهی او وسیله‌ای برای سنجش درستیِ احکامی باشد که صادر می‌کند و درستیِ آداب و رفتارهایی که بیان می‌کند. همچنین این برای آن است که حمله را در جای درست، از دیدگاه شنونده و گوینده، آغاز کند. اگر آگاهی را از دست بدهد، همه‌چیز را از دست داده است، زیرا بدون حضور آگاهی و تأمل، هیچ سودی از پیگیری، تکرار یا تنوع (در بیان) حاصل نمی‌شود. بنابراین، آگاهی و تأمل از ضرورت‌های موفقیت به شمار می‌آیند.

Fourthly: One has to be in a state of awareness of the matters when he presents them to the people, aware of their effect and of the people’s thinking regarding them. This is in order that his reflection, i.e. awareness, is a means of testing the validity of the judgements he issues and the correctness of the observances that he expresses. This is also in order to launch the attack in the right place, in the view of the listener and the speaker. If one lost awareness one would lose everything, for there is no advantage from the pursuance or the repetition or the diversity, without the presence of awareness and reflection. Thus, awareness and reflection are among the necessities for success.

در مورد کسانی که این درمان را انجام می‌دهند، در نگاه نخست به ذهن چنین می‌رسد که باید رهبران، افراد خیرخواه یا کسانی باشند که مسئولیت مردم یا افراد را بر عهده دارند. در واقع، هر شخصی می‌تواند این کار را با مردم یا با خودش انجام دهد، به شرطی که چهار شرط را رعایت کرده باشد. از این رو، این درمان برای یک فرد خاص طراحی نشده است که آن را بر عهده بگیرد. بلکه به‌صورت عام طراحی شده است که رهبران، افراد خیرخواه، سرپرستان و هر فردی از امت را دربرمی‌گیرد. حتی اگر موضوع را برای خودت مطرح می‌کردی و خودت را درمان می‌کردی، به‌درستی درمان می‌شدی و همین کافی بود. بنابراین باید به خوبی دانسته شود که این درمان متعلق به هر انسانی است؛ هر انسانی می‌تواند آن را بر عهده بگیرد، حتی اگر تنها یک نفر باشد و حتی اگر آن را بر خودش انجام دهد. پس آنچه اهمیت دارد خود درمان است، نه اینکه چه کسی آن را انجام می‌دهد.

As for the ones who will carry out the treatment, it appears at first to the mind that it should be the leaders, sincere ones or those in charge of the people or individuals. In reality, any person can do that with people or with himself, as long as he followed the four conditions. Therefore, the treatment is not designed for a particular person to undertake. It is rather designed in a general way that includes the leaders, sincere ones, guardians and any possible person from the Ummah. Even if you presented the matter to yourself and treated yourself, you would be treated correctly and it would be enough. Therefore, it must be well known that this treatment is the property of every man; every man can undertake it, even if he was one person and even if it was on himself. So what counts is the treatment, not who carries it out.