باید اقدامی برای ایجاد خودجوشی انجام شود، چه در افراد و چه در امت. تلاش برای ایجاد آن در افراد تنها آن را در خود آنان پدید می‌آورد، نه در امت به‌عنوان یک کل. اما تلاش برای ایجاد آن در امت، قطعاً آن را در افراد نیز پدید می‌آورد. این به آن دلیل است که امت مجموع افراد است، با این تفاوت که میان آنان پیوندی برقرار است که از یک عقیده سرچشمه می‌گیرد و از آن نظام زندگی برمی‌خیزد. بنابراین لازم است که اقدام برای ایجاد خودجوشی در مردم و نیز در افراد، اقدامی در امت به‌عنوان یک کل باشد. پس ما به بررسی راه ایجاد خودجوشی در امت می‌پردازیم و از این خودجوشی است که در افراد نیز رشد می‌یابد. ایجاد خودجوشی در امت با دگرگون ساختن عقیده آغاز می‌شود، از اینکه صرفاً یک امر اعتقادی باشد، به اینکه یک ایده سیاسی یا یک اندیشه سیاسی باشد. سپس این اقدام ادامه می‌یابد تا آنجا که دریابیم قواعد و مفاهیمی که بر پایه عقیده بنا شده‌اند، اندیشه‌های سیاسی هستند.

Action needs to be taken to create spontaniety either in the individuals or in the Ummah. Attempting to create it in the individuals would only create it in them, but not in the Ummah as a whole. However, effort to create it in the Ummah would definitely create it in the individuals. This is because the Ummah is the sum of the individuals with the effect of linkage among them by an ‘Aqeedah from which a system of life emanates. Therefore, it is necessary that action to create spontaniety in the people, as well as the individuals, should be action in the Ummah as a whole. So, we discuss the way to create spontaniety in the Ummah and from this spontaniety it is developed in the individuals. The creation of spontaniety in the Ummah starts with transforming the ‘Aqeedah from being a matter of doctrine only, to being a political idea or a political thought. The action then proceeds until we realize that the rules and concepts built on the ‘Aqeedah are political thoughts.

وقتی این امر را محقق کردیم، با فهم سریع آغاز می‌کنیم. بنابراین، نخست لازم است با سیاسی کردن عقیده آغاز کنیم، و سپس اندیشه‌هایی را که بر پایه عقیده بنا شده‌اند، اندیشه‌های سیاسی قرار دهیم. وضع احکامی که از اندیشه‌های سیاسیِ برآمده از عقیده سرچشمه می‌گیرند، نتیجه سیاسی کردن خود عقیده است. از این رو، تا زمانی که عقیده سیاسی نشده باشد، آدمی به احکام نمی‌پردازد. پس اصل، این است که عقیده را به یک ایده سیاسی یا اندیشه سیاسی بدل کنیم. بنابراین، از هر راهی که آغاز کنیم، این مبنا است؛ خواه از عقیده آغاز کنیم و خواه از احکامی که از آن برمی‌آیند. اینکه عقیده اسلامی «لا إله إلا الله، محمدٌ رسولُ الله» است، یعنی هیچ کس جز الله شایسته پرستش نیست. پس آدمی امور امت را، از جمله امور شخصی خود، بر این حقیقت اداره می‌کند که جز الله هیچ معبودی شایسته پرستش نیست. از این رو، آدمی برای خود نمی‌پذیرد که جز الله را بپرستد یا بنده غیر الله باشد. این امر جایگاه شما را در میان امت و مردم بالا می‌برد؛ زیرا آنان الله را نمی‌بینند و ماهیت او را نمی‌شناسند، اما وقتی شخصی را ببینند که پرستش کسی را که مردم می‌شناسند رد می‌کند، این برای آنان امری بزرگ می‌نماید.

Once we achieve this, we start with quick understanding. Thus, firstly, it is necessary to start by making the ‘Aqeedah a political thought and then making the thoughts that are built on the ‘Aqeedah political thoughts. Making the rules that emanate from the ‘Aqeedah political thoughts results from making the ‘Aqeedah itself a political thought. Therefore, one does not concern himself with the rules as long as the ‘Aqeedah was of a political character. Thus, the origin is to make the ‘Aqeedah a political idea or political thought. So, in whatever way one started, this is the basis; whether one started with the ‘Aqeedah or with the rules that emanate from it. The fact that the Islamic ‘Aqeedah is Laa ilaaha illa Allah (There is no god except Allah), Muhammadun Rasoolullah (Mohammed is the Messenger of Allah), this means that no one is worthy of worship except Allah. So, one discharges the affairs of the Ummah, including one’s own affairs, with the fact that there is none worthy of worship except Allah. Thus, one does not accept for himself to worship other than Allah, or to be servant to other than Allah. This raises your status in the Ummah and the people, for while they do not see Allah and do not know His nature, it becomes great for them to see a person reject the worship of whom the people know.

پس بدین ترتیب در دیدگاه آنان شما بالا خواهید رفت. بنابراین، اگر عبارت «لا إله إلا الله» به معنای «هیچ معبودی جز الله شایستهٔ پرستش نیست» به یک اندیشهٔ سیاسی تبدیل شود، دیدگاه شما نسبت به مردم و نگرش مردم نسبت به شما تغییر خواهد کرد. اگر «محمد رسول‌الله» را اعلام کنید، آنگاه به آنچه او، محمد ﷺ، از سوی الله آورده است پایبند خواهید بود، یعنی به احکام شریعت پایبند خواهید بود. اگر به این پایبند باشید و امور مردم را بر اساس آن اداره کنید، یعنی بر طبق آن عمل کنید و مردم را نیز به عمل بر طبق آن وادار کنید، آنگاه تمام عقیده را به یک ایدئولوژی سیاسی، یا یک اندیشهٔ سیاسی تبدیل خواهید کرد. اما اگر از احکام (قوانین) آغاز کنید، این کار آسان‌تر و نزدیک‌تر به ایجاد انگیزهٔ خودجوش به نظر می‌رسد.

So you will rise by that in their view. Thus, if the word “Laa ilaaha illa Allah”, by the meaning “there is none worthy of worship except Allah” became a political idea, it would change your view towards the people and how the people view you. If you declare “Muhammad Rasoolullah”, then you will abide by what he, Mohammed , brought from Allah, i.e. you will abide by the rules of Shar’. If you abide by this and take charge of the people’s affairs in accordance with it, i.e. act upon it and make the people act on it, then you will transform the whole ‘Aqeedah into a political idea, or a political thought. However, if you start with ahkaam (rules), this would appear to be easier and closer to generating spontaniety.

این بدان سبب است که آنچه میان شما و مردم را پیوند می‌دهد، عقیده است، از جمله احکامی که از آن برمی‌خیزد. اگر این احکام را بر اساس ایمان بگیرید، آنگاه واقعیت به‌تنهایی به درک سریع و پیوند سریع دلالت خواهد کرد. شنونده‌ی شکایت آن زن نزد امیرالمؤمنین از شوهرش، در مجلس عمر بن الخطاب، به عقیده‌ی اسلامی نپرداخت، زیرا می‌دانست که او و امیرالمؤمنین به آن ایمان دارند. بلکه او به آنچه از این عقیده برمی‌خیزد از احکام توجه کرد، یعنی برتری حق زن بر حق خداوند. پس به همین بسنده کرد و آن ملاحظه‌ی فوری که به ذهنش رسید را با این حکمی که از عقیده برمی‌خیزد پیوند داد. تنها با پیوند به حکم، او خودجوشی داشت. او نیازی نداشت که به عقیده پیوند دهد، زیرا می‌دانست که آن زن به این عقیده ایمان دارد و شکایتش را نزد امیرالمؤمنین مطرح کرده، و امیرالمؤمنین نیز به این عقیده ایمان دارد. مرد از پیوند دادن به حکم شرعی خودجوشی داشت، نه از عقیده و سپس پیوند دادن به حکم شرعی. بنابراین، ایجاد خودجوشی از احکام شرعیه، یعنی از آنچه از عقیده برمی‌خیزد، آسان‌تر و دست‌یافتنی‌تر است. از این رو، ایجاد خودجوشی در مردم تنها مستلزم این است که احکام شرعیه به افکار سیاسی تبدیل شوند، که امور به واسطه‌ی آن‌ها انجام می‌گیرد و تنها به واسطه‌ی آن‌ها مردم مورد بازخواست قرار می‌گیرند.

This is because what gathers between yourself and the people is the ‘Aqeedah, including the rules that emanate from it. If you take these rules based on Imaan, then the reality alone will indicate quick understanding and quick linkage. The listener to the woman’s complaint to the Ameer ul-Mu’mineen about her husband, in the assembly of Omar bin al-Khattab, did not concern himself with the Islamic ‘Aqeedah, for he knew that she and the Ameer ul- Mu’mineen believed in it. He rather concerned himself with what relates to this of rules that emanate from it, which is the preference of the right of the wife to the right of Allah . So he was satisfied with that and linked quick observance that occurred to him with this hukm emanating from the ‘Aqeedah. With this linkage to the hukm alone, he had spontaniety. He did not need to make linkage to the ‘Aqeedah, for he knew that the woman believed in this ‘Aqeedah and raised her complaint to the Ameer ul-Mu’mineen for he believed in this ‘Aqeedah also. The man had spontaniety from linking to the hukm shar’ee and not from the ‘Aqeedah followed by linking to the hukm shar’ee. Therefore, the generation of spontaniety from the ahkaam shar’iyyah, i.e. from that which emanates from the ‘Aqeedah, is easier and more attainable. Thus, generation of spontaniety in the people only requires making the ahkaam shar’iyyah political thoughts, by which the affairs are discharged and by which alone the people are held accountable.

با این همه، همه‌ی این موضوع منوط به درک این است که مردم به آن چیزی ایمان دارند که احکام شرعیه از آن سرچشمه می‌گیرد، یعنی عقیده. برای مثال، اگر مسئولیت امور مردم مصر را بر عهده می‌گرفتید، جایی که مردمش مسلمان‌اند و همگی به عقیده‌ی اسلامی ایمان دارند، آنگاه اگر می‌خواستید در ایشان خودجوشی ایجاد کنید، تنها کاری که لازم بود این بود که احکام شرعیه را در نظرشان به اندیشه‌های سیاسی تبدیل کنید. آنگاه خودجوشی در مصر پدید می‌آمد. اما اگر می‌خواستید آن را در فرانسه ایجاد کنید، مثلاً جایی که مردم به عقیده‌ی اسلامی ایمان ندارند، لازم است نخست این کار را بکنید که عقیده‌ی اسلامی را در نظرشان به یک اندیشه‌ی سیاسی تبدیل کنید. آنگاه خودجوشی در ایشان پدید می‌آمد، هرچند به کندی و به تدریج. میان کار کردن در فرانسه و کار کردن در مصر تفاوت است. از آنجا که ما می‌خواهیم در کشورهای اسلامی خودجوشی ایجاد کنیم، بحث درباره‌ی احکام شرعیه‌ای خواهد بود که از عقیده سرچشمه می‌گیرند. این هنگام ایجاد خودجوشی سریع‌تر و آسان‌تر است.

However, all of this depends on understanding that the people believe in that from which the ahkaam shar’iyyah emanate, which is the ‘Aqeedah. If, for example, you took charge of the affairs of the people in Egypt, where the people of Egypt are Muslims and all of them believe in the Islamic ‘Aqeedah, then if you wanted to generate spontaniety in them, all that you would have to do is make the ahkaam shar’iyyah political thoughts in their view. Spontaniety would then exist in Egypt. However, if you wanted to generate it in France, for example, where the people do not believe in the Islamic ‘Aqeedah, it is necessary that you proceed first by making the Islamic ‘Aqeedah a political thought in their view. Spontaniety would then exist in them, albeit slowly and in succession. There is a difference between working in France and working in Egypt. Since we wish to generate spontaniety in the Islamic countries, the discussion will be on the ahkaam shar’iyyah that emanate from the ‘Aqeedah. This is quicker and easier when trying to generate spontaniety.

برای ایجاد خودجوشی در مردم، لازم است نخست و پیش از هر چیز، احکام شرعی را به‌عنوان یک اندیشهٔ سیاسی در ذهن آنان مطرح کرد؛ امری آسان و عملی. مردم به عقیدهٔ اسلامی ایمان دارند و به آن و به احکام آن پایبندند.

To generate spontaniety in people, it is necessary to start first, before anything else, by making the ahkaam shar’iyyah a political thought in their view - a matter that is easy and feasible. The people believe in the Islamic ‘Aqeedah and abide by it and by its ahkaam.

باید تنها این تصور را در آنان ایجاد کرد که این حکمِ شرعی است و پیروی از آنچه از عقیده سرچشمه می‌گیرد، همان‌گونه واجب است که پیروی از خود عقیده واجب است.

One only has to generate in them the idea that this is hukm shar’ee and that it is necessary to abide by what emanates from the ‘Aqeedah, the same way as it is necessary to abide by the ‘Aqeedah.

این به آن دلیل است که ایمان و کفر تنها با پایبندی به احکام شرعیه یا عدم پایبندی به آن پدید می‌آید. هنگامی که این پایبندی در مردم وجود داشته باشد، انتقال احکام به اندیشه‌های سیاسی به خود آنان وابسته خواهد بود و بر ایشان نفوذ خواهد یافت، بنابراین خود ایشان احکام شرعیه را به اندیشه‌های سیاسی خویش تبدیل خواهند کرد. آنگاه وظیفه‌ی انسان تنها تحریک و هدایت خواهد بود. پس اگر ایشان بر این باور باشند که آزادی‌ها و حقوق عمومی با عقیده در تضاد است یا از آن سرچشمه نمی‌گیرد، کنار گذاشتن آن‌ها برایشان آسان خواهد بود و نیازی نیست که شما نگران آن باشید. اما اگر همچنان آن‌ها را برخاسته از عقیده یا با آن ناسازگار نبینند، کنار گذاشتن آن‌ها دشوار خواهد بود، حتی اگر اندیشه‌های سیاسی باشند، زیرا به عقیده‌ای پیوسته‌اند که به آن ایمان دارند. بنابراین ضروری است که بفهمند این آزادی‌ها از عقیده سرچشمه نمی‌گیرند؛ با آن در تضادند و از آن برنمی‌خیزند.

This is because Imaan and Kufr only occur from abiding by the ahkaam shar’iyyah or not. Once this exists in the people, the matter of transferring the ahkaam into political thoughts would depend on them and would gain influence over them, so they themselves would make the ahkaam shar’iyyah their political thoughts. One’s task would then be the stimulation and direction. Thus, if they view that the general liberties and freedoms contradict the ‘Aqeedah, or they do not emanate from it, it would be easy for them to abandon them and you would not need to be concerned with that. However, if they continued to view them as emanating from the ‘Aqeedah or not contradictory to it, then it would be difficult for them to abandon them, even if they were political thoughts. This is because they are linked to the ‘Aqeedah which they believe in. Thus, it is necessary that they understand that these freedoms do not come from the ‘Aqeedah. They contradict it and do not emanate from it.

بدون این، امکان ندارد که آنان از آزادی‌های عمومی دست بردارند. همچنین این‌که مسیحی کافر است، این‌که شراب حرام است، این‌که سلطه و کنترل کافران، چه از غرب باشند و چه از شرق، جایز نیست، و این‌که پایبندی به حکم شرعی فرض است، همه‌ی این‌ها و مانندِ آن‌ها، هنگامی که با عقیده پیوند داده شوند، به آسانی فهمیده می‌شوند. بنابراین، خواندن سخن خداوند: «قطعاً کافر شدند آنان که گفتند: هان! خداوند همان مسیح پسر مریم است» [سورۂ المائده: ۷۲]، برای مسلمان کافی است تا مسیحی را کافر بداند. همچنین تلاوت سخن خداوند: «آیا شما (از آن‌ها) دست برمی‌دارید؟» [سورۂ المائده: ۹۱]، برای دانستن آیه‌ی شراب و این‌که حرام است کافی است. به همین ترتیب، سخن خداوند: «خداوند هرگز به کافران اجازه نمی‌دهد که بر مؤمنان سلطه یابند» [سورۂ النساء: ۱۴۱]، به‌روشنی بیان می‌کند که سلطه و کنترل کافران بر مسلمانان جایز نیست. تلاوت سخن او: «نه، به پروردگارت سوگند که ایمان نخواهند آورد تا تو را در آنچه میان ایشان اختلاف است داور قرار دهند» [سورۂ النساء: ۶۵]، و تلاوت سخن او: «آنچه پیامبر برای شما آورده بگیرید، و از آنچه شما را بازداشته خودداری کنید» [سورۂ الحشر: ۷]، این باور را ایجاد می‌کند که کوتاهی حاکم در پایبندی به حکم شرعی، گناه یا کفر است.

Without this, it is not possible that they abandon the general freedoms. Also the fact that the Christian is a Kaafir, that alcohol is haraam, that domination and control by the Kuffar is not allowed, whether they were from the West or the East, that abiding by the hukm shar’ee is fard, all of these and their like are easy to understand once linked with the ‘Aqeedah. Thus, reading the saying of Allah , “They surely disbelieve, those who say: ‘Lo! Allah is the Messiah, son of Mary’” [TMQ Al Ma’idah: 72], is enough for the Muslim to consider the Christian as a Kaafir. The recitation, also, of the saying of Allah , “Will you then abstain (from them)?” [TMQ Al-Ma’idah: 91] is enough to know about the ayah of alcohol and that it is haraam. Similarly, the saying of Allah , “Allah never allows the disbelievers to have authority over the believers” [TMQ An-Nisaa’: 141], explains definitely that the domination and control of the Muslims by the Kaafir is not allowed. The recitation of His  saying, “But, no; by your Lord, they will not believe (in truth) until they make you judge of what is in dispute between them” [TMQ An-Nisa’: 65], and the recitation of His  saying, “Whatever the Rasool brought to you take it, and whatever he forbade you, abstain from it” [TMQ Al-Hashr: 7], makes one believe that the failure of the ruler in abiding by the hukm shar’ee is a sin or Kufr.

بنابراین، زمامِ امور به دست گرفتن از طریقِ احکامِ شرعیه در کشورهای اسلامی کار آسانی است. اگر عمل با آن آغاز شود، موفقیت در آن آسان و تضمین‌شده است. از این رو، کار برای ایجادِ خودجوشی، یعنی پدید آوردنِ خودجوشی در مردم، آسان است. زیرا این کار با احکامِ شرعیه آغاز می‌شود و تبدیلِ آن‌ها به اندیشه‌های سیاسی، امری است که آسان و قابلِ دستیابی است.

Thus, the matter of taking charge of the affairs by the ahkaam shar’iyyah is easy in the Islamic countries. If action starts with that, then success in it is easy and guaranteed. Therefore, work for spontaniety, i.e. to generate spontaniety in the people is easy. This is because it starts with the ahkaam shar’iyyah and transforming them into political thoughts, a matter which is easy and attainable.

دومین موضوع باقی است، یعنی ایجاد دریافت سریع یا فهم سریع واقعیت و آنچه بر آن دلالت دارد. این همان چیزی است که از دریافت سریع مراد است. این موضوع دوم نیازمند آموزش و پرورش است؛ صرفاً توجه دادن به آن کافی نیست. میان فهم سریع واقعیت، یعنی ایجاد دریافت سریع، و ایجاد خودانگیختگی تفاوت بزرگی وجود دارد. آنچه پیش‌تر گفته شد تنها بر ایجاد دریافت سریع متمرکز بود، هرچند این در بستر ایجاد خودانگیختگی بود، زیرا همین است که خودانگیختگی را پدید می‌آورد. اگرچه این، رکن نخست بود، با این حال رکن دوم در خودانگیختگی به شمار می‌رود. این به آن دلیل است که پیوند آن با عقیده و آنچه از آن برمی‌خیزد، یا پیوند دادنش با احکام شرعیه، است که خودانگیختگی را پدید می‌آورد.

The second matter remains, that is the generation of quick observance or quick understanding of the reality and whatever it indicates. This is what is meant by quick observance. This second matter requires education and generation; it is not enough just to draw attention to it. There is a great difference between quick understanding of reality, i.e. generation of quick observance and the generation of spontaniety. What was mentioned before only focused on generating quick observance, though this was in the context of generating spontaniety, for it is this that generates spontaniety. Though it was the first pillar, it is however considered the second pillar in spontaniety. This is because its linkage with the ‘Aqeedah and whatever emanates from it, or linking it with the ahkaam shar’iyyah, is what generates spontaniety.

صرف تولید سریعِ مشاهده کافی نیست و لزوماً خودانگیختگی را پدید نمی‌آورد، هرچند که نخستین رکنِ آن است. بلکه لازم است که هدفِ گوینده دانسته شود. این هدف تنها از طریق پیوندش با حکمِ شرعی فهمیده می‌شود؛ حکمی که او آن را درک کرده و می‌داند که از عقیده سرچشمه می‌گیرد.

Generating quick observance alone is not enough and it does not necessarily generate spontaniety, though it is the first pillar in it. It is rather necessary to know the purpose of the speaker. This purpose is only understood from the linkage with the hukm shar’ee which he understands and knows emanates from the ‘Aqeedah.

بنابراین، لازم است که این پیوند وجود داشته باشد تا با آن ارتباط برقرار شود و هدف دانسته شود. آنگاه، پایبندیِ سریع می‌تواند وجود داشته باشد.

Therefore, it is necessary that the bond exist so as to make linkage with it and to know the purpose. Then quick observance can exist.

هرچند آنچه سبب پیروی و عمل سریع می‌شود، گفتاری است که گفته می‌شود و واقعیتی که رخ می‌دهد، اما اگر این دو با پیوند و ارتباط همراه نباشند، در مردم خودجوشی و شتاب در عمل پدید نخواهد آمد.

Though it is the speech that is said and the reality that occurs that generates quick observance, unless they are linked with the bond there would not be spontaniety in the people.

بنابراین، اگر یک امت، همچون امت اسلامی، موفق میشد که این اندیشه را به یک تفکر سیاسی تبدیل کند، آنگاه در او «خودجوشی» پدید میآمد، به شرط آنکه رویدادهایی را که هر روز رخ میدهند به آنچه از عقیده سرچشمه میگیرد پیوند دهد. پس مسئله در «خودجوشی» نهفته است، هرچند ظاهراً با درک سریع واقعیت پیوند دارد، یعنی ایجاد دیدهبانی یا دیدهبانی سریع. با این حال، پیش و پس از آن، به تبدیل اندیشه و حکم شرعی به افکار سیاسی مربوط است. از همین رو، دیدهبانی سریع یا درک سریع واقعیت نادیده گرفته میشود. تمرکز، در عوض، بر تبدیل اندیشه اسلامی و احکام شرعیه به افکار سیاسی است. بنابراین، ایجاد خودجوشی در امت یا در افراد، پیش از هر چیز و در وهله نخست، با سیاسی کردن نظر اسلامی تحقق مییابد. پس از آن، خودجوشی پدید خواهد آمد. این است که خودجوشی باید پدید آید و این پدیدآوری باید بر پایه اسلام باشد.

Therefore, if an Ummah, like the Islamic Ummah, managed to transform the idea into a political thought, she would have spontaniety if she linked the events that take place daily to what emanates from the ‘Aqeedah. Thus, the issue lies in spontaniety, though it is apparently connected with quick understanding of reality, i.e. generating observance or quick observance. However, it is, before and after that, related to transformation of the idea and the hukm shar’ee into political thoughts. That is why quick observance or quick understanding of reality is ignored. The focus instead is the transformation of the Islamic idea and the ahkaam shar’iyyah into political thoughts. Therefore, generating spontaniety in the Ummah or in the individuals is achieved by, firstly and before everything, making the Islamic opinion a political opinion. After that spontaniety will exist. This is how spontaniety must be generated and this generation must be on the basis of Islam.

ابتدا نظر اسلامی تولید می‌شود. سپس آن را به یک نظر سیاسی تبدیل می‌کنند. پس از آن نوبت تولید خودجوشی است.

Generating the Islamic opinion comes first. Making it a political opinion comes next. Then comes the generation of spontaniety.

برای نمونه، جنگیدن با کفار، چون آنان کافرند، امری بدیهی است و یک حکم شرعی است. جزیه از آنان گرفته می‌شود تا از جنگ جلوگیری شود. بنابراین جزیه گرفته می‌شود زیرا صلح مورد نظر است.

Thus for example, fighting against Kuffar, because they are Kuffar is self-evident, it is a hukm shar’ee. The jizya is taken from them to prevent fighting. Thus the jizya is taken because peace is intended.

جزیہ اس لیے لیا جاتا ہے کیونکہ وہ کفار ہیں جو صلح چاہتے ہیں، اور ان سے اس لیے جنگ کی جاتی ہے کیونکہ وہ کفار ہیں جو جنگ چاہتے ہیں۔ اس کا بنیادی مقصد یہ ہے کہ اس اسلامی رائے کو محض ایک فقہی رائے کے بجائے ایک سیاسی رائے میں تبدیل کیا جائے۔ اس کے بعد، یعنی جب یہ رائے سمجھ لی جائے، ان سے جنگ کی جاتی ہے اور ان کے ساتھ صلح کی جاتی ہے، تب ان کی صورتِ حال کو سمجھنے کے لیے بے ساختگی ضروری ہو جاتی ہے۔ پس ان کی صورتِ حال کو سمجھنے کے لیے بے ساختگی لازم ہے، اور یہ بے ساختگی ان کے اعمال یا ان کے اقوال، دونوں میں سے کسی ایک سے سامنے آتی ہے۔

The jizya is taken because they are Kuffar who want peace. They are fought against because they are Kuffar who want war. It is aimed first of all to transform this Islamic opinion into a political opinion, not merely a fiqhi (juristic) opinion. After that, i.e. after this opinion is understood, they are fought and peace is made with them, then spontaniety becomes necessary in order to understand their situation. Spontaniety is thus necessary to understand their situation. This results either from their actions or from their words.

بنابراین، رأی باید نخست اسلامی باشد، سپس سیاسی، و پس از آن خودانگیختگی حاصل شود. پس خودانگیختگی لازم است، اما تنها بر پایه اسلام، یعنی بر پایه حکم شرعی. جز این، هرچند ممکن است خودانگیختگی ایجاد کند، ما آن را نمی‌پذیریم و خود را درگیرش نمی‌کنیم. ما فقط رأی اسلامی را می‌پذیریم. هر چیزی غیر از آن را نه می‌پذیریم و نه به آن مشغول می‌شویم. رأی اسلامی اساس است و خودانگیختگی برای این رأی اسلامی لازم است. حتی در ماجرای دیدن بنزین در جاده، خودانگیختگی از فهمیدن اینکه آن بنزین است پدید آمد. اما واکنش به درک خطر، از رأی اسلامی ناشی شد. الله انسان را از اینکه خود را در معرض خطر قرار دهد بازداشته است. هنگامی که مسلمان از خطر می‌گریزد، گریز او باید بر پایه حکم شرعی باشد. ما صرفاً برای امنیت نمی‌گریزیم. این موضوع در سایر مثال‌ها نیز صادق است. بنابراین، رأی اسلامی مقدم است و پیش از هر چیز قرار دارد؛ سپس خودانگیختگی به دنبال آن می‌آید.

Therefore, the opinion must first be Islamic, then political and then after that spontaniety is achieved. Thus, spontaniety is necessary, but only on the basis of Islam, i.e. on the basis of hukm shar’ee. Other than that, though it may possibly produce spontaniety, we do not accept it, nor involve ourselves with it. We only accept the Islamic opinion. Anything other than that we do not accept or busy ourselves with. The Islamic opinion is the basis and spontaniety is necessary for this Islamic opinion. Even in the incident of seeing the petrol in the road, spontaniety occurred from understanding that it is petrol. But the reaction to the realisation of danger resulted from the Islamic opinion. Allah forbade man from placing himself in danger. When a Muslim flees from danger, his flight must be based on the hukm shar’ee. We do not flee just for the sake of safety. This applies to the other examples. Thus, the Islamic opinion comes first and before everything; then spontaniety follows.

۲۴ ذوالقعده ۱۳۹۶ هجری قمری ۱۶/۱۱/۱۹۷۶ میلادی

24 Dhil-Qa’dah 1396 AH 16/11/1976 CE