امت گروهی از مردم است که با یک عقیده گرد هم آمده‌اند و نظام زندگی‌شان از آن عقیده سرچشمه می‌گیرد. چون این تعریف امت است، پس فقیهان جزو امت‌اند، خواه عرب باشند، خواه ترک یا دیگر غیرعرب‌ها. زیرا آنان با یک عقیده گرد هم آمده‌اند که نظام‌های زندگی از آن برمی‌خیزد. امیرالمؤمنین نیز از امت است، زیرا با مردم به واسطه یک عقیده پیوند دارد. مردم، حتی اگر افرادی جدا از هم باشند، از امت‌اند، چون با امت به واسطه یک عقیده پیوند خورده‌اند. ممکن است مردم با ملی‌گرایی (قومیت) یا قبیله‌گرایی (قبیله‌ای بودن) گرد هم آیند و نهادی که دارند برای منافع مشترک وجود دارد. با این همه، اگرچه خودانگیختگی (تلقائیت) در افراد وجود دارد، در مردم یا در نهاد وجود ندارد. این به آن دلیل است که برای مردم مفهومی وجود ندارد، زیرا از ملی‌گرایی و قبیله‌گرایی مفهومی برنمی‌خیزد که راه‌حل‌هایی از آن سرچشمه بگیرد. این‌که هیچ مفهومی به عنوان نظامی برای زندگی از آن برنمی‌آید، نمی‌تواند برای همه مردم با یک شیوه توضیح داده شود، زیرا فهم آنان متفاوت است. بنابراین، خودانگیختگی در مردم و در نهادها اثری ندارد. هرچند اینها نظامی دارند، این نظام از مفهوم کلی سرچشمه نمی‌گیرد.

The Ummah is a group of people gathered by one ‘Aqeedah from which its system of life emanates. Since this is the definition of the Ummah, then the jurists are part of the Ummah, whether they were Arabs, Turks or other non-Arabs. This is because they are gathered by one ‘Aqeedah from which the systems of life emanate. The Ameer ul-Mu’mineen is also from the Ummah, because he is linked with the people by one ‘Aqeedah. The people are from the Ummah, even if they were individuals, because they are bonded with the Ummah by one ‘Aqeedah. The people might be gathered by nationalism (qawmiyyah) or tribalism (qabaliyyah) and the entity they have exists for the common good. Yet though spontaniety exists in the individuals, it does not exist in the people or in the entity. This is because there is no concept for the people, for there is no concept from nationalism and tribalism that leads to solutions that emanate from it. The fact that no concepts can emanate from it as a system for life cannot be explained to all the people in the same style, for their understanding varies. Therefore, there is no effect from spontaniety in people, nor in entities. Though these have a system, it does not emanate from the general concept.

اگرچه ممکن است آن نظام در میان همگان موجود باشد، اما برای رشد خودجوشی در فرد مناسب نیست، زیرا از مفهوم کلی برنمی‌خیزد. برای آنکه خودجوشی در فرد یا افراد رشد کند، باید ایشان به‌وسیلهٔ یک عقیده گرد آیند که نظامی از آن برمی‌آید. بنابراین، با عرب‌ها، ترک‌ها و دیگر غیرعرب‌ها، آن‌گونه که هستند، امکان ندارد که خودجوشی را، چه به‌صورت جمعی و چه به‌صورت فردی، در ایشان پرورش داد یا اثری از این دست بر ایشان گذاشت. این به آن سبب است که میان ایشان پیوندی جز پیوند خون و پیوند وجودی نیست، و از هیچ‌یک از این پیوندها نظامی برنمی‌آید، و از این رو امکان رشد خودجوشی در ایشان نیست. پس خودجوشی در امت رشد می‌کند و بر امت تأثیر می‌گذارد، اما در مردم رشد نمی‌کند و بر مردم تأثیر نمی‌گذارد. برای رشد خودجوشی و تأثیر آن در افراد، این افراد باید بخشی از امت باشند، تا بتوان از عقیده‌ای که می‌پذیرند نظامی پدید آورد. بر این اساس، خودجوشی را نمی‌توان در عرب‌ها به‌عنوان یک ملت، بر پایهٔ ناسیونالیسم، پرورش داد و نه می‌توان آن را بر ایشان اثرگذار کرد. باید عقیده‌ای وجود داشته باشد که از آن نظام زندگی برآید، تا خودجوشی رشد کند و اثر بگذارد. زیرا سخن یا عمل به سوی مفهومی هدف‌گیری می‌شود، تا ستمی برطرف شود یا خطری از میان برود. درک سریع و داوری سریع در مفهوم رخ می‌دهد. مثال شکایت زن از شوهرش به مفهومی دربارهٔ عدالت برای زن و دادن حقوق او اشاره دارد. این مفهوم از نظامی برمی‌آید که از عقیده سرچشمه می‌گیرد. اگر آن مفهوم وجود نداشت، خودجوشی نیز وجود نمی‌داشت و در نتیجه اثر آن نیز نمی‌بود. مثال درک راننده خودرو از اینکه مایع بنزین است، به این مفهوم اشاره دارد که برای او درست نیست که در معرض خطر باشد.

Though the system might exist with everybody, it would not be suitable for spontaniety to develop in him or her, because it does not emanate from the general concept. In order that spontaniety develops with the individual or individuals they must be gathered by an ‘Aqeedah from which a system emanates. Therefore, with the Arabs, the Turks and the other non-Arabs as they are, it is not possible to develop in them, as a whole or as individuals, spontaniety or to have any such effect on them. This is because there is no bond between them except the bond of blood and bond of entity. It is not possible for a system to emanate from any one of these bonds and therefore it is not possible to develop spontaniety in them. Thus, spontaniety is developed in the Ummah and influences the Ummah, but it is not developed in the people and does not influence the people. To develop spontaniety and its effect in the individuals, these individuals should be part of the Ummah, so that it becomes possible to generate a system from the ‘Aqeedah that they embrace. Accordingly, spontaniety cannot be developed in the Arabs as a people, based on nationalism, nor it can have an effect on them. There must exist an ‘Aqeedah from which a system of life emanates, so that spontaniety is developed and for it to have an effect. This is because the speech or the action is directed towards a concept, so as to remove the injustice or get rid of the danger. Quick understanding and quick judgement take place in the concept. The example of the woman’s complaint about her husband refers to a concept concerning justice for the woman and the giving of her rights. This concept comes from the system that emanates from the ‘Aqeedah. If the concept did not exist, then spontaniety would not exist and consequently neither would its effect. The example of the car driver’s understanding that the fluid is petrol refers to the concept that it is not correct for him to be in danger.

اگر او از کسانی می‌بود که به امور بی‌اعتنا هستند، آنگاه مفهوم نزد او وجود نمی‌داشت و در نتیجه معنای آن «سیّال» (اصطلاح سیاسی/فکری مورد نظر نویسنده) را درک نمی‌کرد، زیرا این امر به او مربوط نیست. بنابراین، مفهوم همان چیزی است که فهم را برمی‌انگیزد و همان چیزی است که اثر دارد. پس ضروری است که در هنگام پرورش «بداهه‌پردازی» (فطنت و پاسخ‌گویی آنی به رویدادها) و ایجاد اثر از آن، این امر در امت و در افراد امت باشد. به بیان دیگر، باید به مفهومی ارجاع داده شود که از یک «عقیده» قاطع سرچشمه گرفته باشد. از اینجا این دیدگاه پدید می‌آید که پرورش «بداهه‌پردازی» و ایجاد اثر از آن باید در یک امت صورت گیرد؛ یعنی باید در گروهی از مردم باشد که با یک «عقیده» گرد آمده‌اند و نظام زندگی‌شان از آن سرچشمه می‌گیرد. اما آنچه برخی آن را «بداهه‌پردازی» در مواردی مانند مناطق جدا‌شده (از سرزمین‌های اسلامی) می‌نامند، تنها «مشاهده‌ی سریع» است و نه «بداهه‌پردازی». زیرا «بداهه‌پردازی» درک سریع و داوری سریع درباره‌ی چیزی است که به مفهومی مرتبط است که از یک «عقیده» قاطع برمی‌خیزد. اما «مشاهده‌ی سریع» با «بداهه‌پردازی» تفاوت دارد، زیرا «مشاهده‌ی سریع» خود آن چیز است، در حالی که «بداهه‌پردازی» مشاهده‌ی سریعی است که با یک مفهوم پیوند خورده باشد. اگرچه ادعا می‌شود که این «بداهه‌پردازی» است، اما در واقع چنین نیست. این امر با هر فردی می‌تواند وجود داشته باشد، ولی «بداهه‌پردازی» نیست. «بداهه‌پردازی» در امت رشد می‌کند و اثر خود را در امت دارد. وجود آن در امت یکی از شرایط تأثیرگذاری است؛ و همچنین شرطی برای تربیت و آفرینش است. زیرا «عقیده»ای که نظام‌ها و مفاهیم از آن سرچشمه می‌گیرند، شرط بنیادین برای وجود تأثیر است. برای نمونه، هنگامی که فهم سریع و داوری سریع را پرورش می‌دهی، لازم است که این‌ها با یک مفهوم هماهنگ باشند. و برای آنکه همه‌ی مردم این مفهوم را بفهمند، لازم است که از یک «عقیده» که همگان به آن باور دارند سرچشمه گرفته باشد. این امر جز در امت تحقق نمی‌یابد. هنگامی که این [امر] با همه وجود دارد، اثرش بر همه خواهد بود. بنابراین، راهی برای بررسی تأثیر خودانگیختگی در میان امت وجود ندارد، مگر آنکه آن [جماعت] امت باشد. اما اگر آنان قومی یا موجوداتی [جدا از هم] باشند، آنگاه پرورش خودانگیختگی در ایشان دشوار است؛ و در نتیجه هیچ اثری از آن نخواهد بود.

If he was one of those who do not care, then the concept would not exist with him and consequently he would not understand what the fluid is, for it does not concern him. Thus, the concept is the matter that stimulates understanding and it is the matter that has an effect. Therefore, it is necessary when developing spontaniety and creating an effect from it that this should be in the Ummah and in individuals of the Ummah. In other words, there should be reference to a concept emanating from a decisive ‘Aqeedah. From here arises the view that developing spontaniety and creating an effect from it must take place in an Ummah. In other words, it must be in a group of people gathered by one ‘Aqeedah, from which its system for life emanates. As for what some people call spontaniety in entities like the separated regions (of the Islamic lands), this is only quick observance and not spontaniety. This is because spontaniety is quick understanding and quick judgement on something connected with a concept emanating from a decisive ‘Aqeedah. As for quick observance, it differs from spontaniety. This is because it is quick observance of the thing itself, while spontaniety is quick observance linked with a concept. Though it is claimed to be spontaniety, it however is not. It can exist with every person, but it is not spontaniety. Spontaniety is grown in the Ummah and it has its effect in the Ummah. The fact that it is in the Ummah is one of the conditions of influence; it is also a condition for education and creation. This is because the ‘Aqeedah from which systems and concepts emanate is a fundamental condition for the influence to exist. For example, when you develop quick understanding and quick judgement, it is necessary that these be in accordance with a concept. In order that everyone understands this concept, it is necessary that it emanates from an ‘Aqeedah embraced by everybody. This would not take place except in the Ummah. When this exists with everybody, its effect will be on everybody. Therefore, there is no way to examine the effect of spontaniety with the Ummah unless she was an Ummah. If however, they were a people, or entities, then it is difficult to develop spontaniety in them; consequently there would be no effect from it.

هنگامی که غرب دریافت که امت اسلامی به وسیلهٔ عقیده گرد هم آمده است، کوشید تا مفاهیم را از عقیده جدا کند. با گذشت زمان، برخی مفاهیم را از آن جدا کرد. در نتیجه، جوشش و خودانگیختگی مورد غفلت قرار گرفت و به تبع آن از میان رفت. برای بازگرداندن خودانگیختگی به جان‌ها، ضروری است که این مفاهیم زنده شوند و با عقیده پیوند داده شوند.

When the West realised that the Islamic Ummah is gathered by an ‘Aqeedah, it tried to detach the concepts from the ‘Aqeedah. With time, it detached some concepts. So spontaniety became neglected and accordingly it vanished. To restore spontaniety to the souls, it is necessary to revive the concepts and link them with the ‘Aqeedah.

به عبارت دیگر، لازم است که عقیده را با مفاهیم مربوط به زندگی، یعنی با نظام‌ها، پیوند داد. تنها در این صورت است که خودجوشی در مردم پدید می‌آید، در ایشان رشد می‌کند و آثارش به‌طور خودجوش ظاهر می‌شود.

In other words, it is necessary to link the ‘Aqeedah with the concepts about life, i.e. with the systems. Only then will spontaniety exist in the people, it will grow in them and its effects will exist spontaneously.

اضطلاع، یعنی فهم سریع و داوری سریع، بر امت اثر می‌گذارد، به اندازه‌ای که امت این مفهوم را درک کند. درک امت از این مفهوم و تبلور آن از راه پیوند آن با عقیده حاصل می‌شود. در آن هنگام، اضطلاع به شکلی طبیعی در امت رشد می‌کند. اثر آن در امت به همان اندازه قوی خواهد بود که پیوند این مفهوم با عقیده استوار باشد. برای نمونه، مسائل سیاسی، مسائل علم و اطلاعات، مسائل جنگ، مبارزه و مانند اینها، مسائلی هستند که با عقیده پیوند ندارند. این به آن دلیل است که به انسان به عنوان انسان مربوط می‌شوند و با خطر و زندگی پیوند دارند. می‌توان گفت که این مسائل با عقیده پیوند ندارند. در واقع، این مسائل به انسان به عنوان انسان مربوط‌اند، اما انسان باید درباره زندگی پایه‌ای داشته باشد تا حقایق آنها را دریابد. پایه زندگی، عقیده است.

Spontaniety, that is quick understanding and quick judgement, has effect on the Ummah according to the level to which the Ummah understands this concept. The understanding by the Ummah of the concept and crystallisation of it come through its linkage with the ‘Aqeedah. At that time spontaniety is grown in the Ummah in a natural way. Its effect in the Ummah will be as strong as the strength of the linkage of the concept with the ‘Aqeedah. As an example, the political issues, the issues of science and information, the issues of war, struggle and their like, are issues that are not linked with the ‘Aqeedah. This is because they relate to man as man and relate to danger and life. It could be said that these issues are not linked with the ‘Aqeedah. In reality, these issues are related to man as man, but man must have a basis about life so as to understand their realities. The basis of life is the ‘Aqeedah.

بنابراین، این مسائل باید ریشه‌ای در پایه داشته باشند، یعنی پیوند با عقیده. از این رو، در این امور فهمی سریع و عمل به آن‌ها به‌سرعت انجام می‌شود، یعنی در آن‌ها خودجوشی وجود دارد. اگر این امور با عقیده پیوند نداشته باشند، تنها عمل سریع خواهند داشت، اما خودجوشی نخواهند داشت. برای آنکه خودجوشی در آن‌ها پدید آید، ضروری است که با پایه زندگی، یعنی با عقیده پیوند یابند؛ آنگاه خودجوشی وجود خواهد داشت. اما پیش از آن، تنها عمل سریع وجود دارد.

Therefore, these issues must have an origin in the basis, i.e. linkage with the ‘Aqeedah. Therefore, in these matters, there is quick understanding and quick observance, i.e. there is spontaniety in them. If they are not linked with the ‘Aqeedah, they will only have quick observance, but not spontaniety. In order that spontaniety exists in them, it is necessary that they are linked with the basis of life, i.e. it is necessary that they are linked with the ‘Aqeedah; then spontaniety exists. But before that, it is only quick observance.

برای نمونه، در واقعهٔ دیدن مایعی و درک اینکه آن بنزین است، پیوند با خطر ادامهٔ رانندگی در همان جهت است. اگر کسی که آن مایع را بنزین تشخیص داد مسلمان بود، این را با عقیدهای پیوند میداد که از خطر هشدار میدهد، و در نتیجه جهتش را تغییر میداد و به سوی آن مایع نمیشتافت. این خودانگیختگی خواهد بود، زیرا او با عقیده پیوند برقرار کرد، حتی اگر این پیوند خودکار باشد. اگر کسی که این را درک کرد مسلمان نبود، آن را با عقیده پیوند نمیداد و تنها به مشاهدهٔ سریع بسنده میکرد، و با هر شیوهای از خطر پرهیز میکرد. در نمونهٔ واقعهٔ عمر بن الخطاب، یکی از همراهانش از سخن آن زن دریافت که او شکایت کرده است. این دریافت او از آنجا بود که زن با امیرالمؤمنین سخن گفت و از اینکه زن گفت: «شوهرم.» پس او این را با عقیدهای پیوند داد که حق همسر بر شوهر را بر حق خداوند از راه عبادت و روزه، یعنی نماز و روزه، مقدم میدارد. بدین ترتیب، او این واقعیت را که طرف سخن امیرالمؤمنین است، با آنچه عقیده در این موقعیت دربارهٔ مقدم داشتن حق بنده بر حق خداوند حکم میکند، پیوند داد. پس این خودانگیختگی بود و نه صرفاً مشاهدهٔ سریع. بنابراین، این از عقیده بود. از همین رو این خودانگیختگی بود و نه صرفاً مشاهدهٔ سریع.

For example in the incident of seeing the fluid and realising it is petrol, the linkage is with the danger of continuing to drive in the same direction. If the one who realised the fluid to be petrol was a Muslim, he would link this with the ‘Aqeedah that warns of the danger, thus changing his direction and not rushing towards the fluid. This would be spontaniety, because he linked with the ‘Aqeedah, even if this was automatic linkage. If the one who realised this was not a Muslim, he would not link it with the ‘Aqeedah and he would employ quick observance only, and he would avoid the danger by any way. In the example of the incident of Omar bin al-Khattab, one of the attendants realised from the speech of the woman that she had complained. His realisation was from the fact that the woman spoke to the Ameer ul-Mu’mineen, and the fact that the woman said, “my husband.” So he linked that with the ‘Aqeedah which makes the right of the wife on the husband preferable to the right of Allah through worship and fasting, i.e. prayer and fasting. Thus, he linked the fact that the person spoken to was the Ameer ul-Mu’mineen with what the ‘Aqeedah dictates in this situation of making the right of the servant preferable to the right of Allah. Thus, this was spontaniety and not quick observance only. Therefore, this was from the ‘Aqeedah. That is why it was spontaniety and not quick observance only.

از این دو مثال به روشنی پیداست که اثر خودانگیختگی تنها در امّتی ظاهر می‌شود که بر یک عقیده گرد آمده باشد.

From these two examples, it appears clearly that the effect of spontaniety is only in an Ummah that is gathered by one ‘Aqeedah.

این نمی‌تواند در مردم و با مردم باشد، زیرا در آن صورت تنها پیروی سریع (از روی عادت) خواهد بود، نه خودجوشی. بنابراین، اثر خودجوشی تنها در امت است و نه در مردم. اگر در مردم وجود می‌داشت، یعنی اگر با عقیده‌ای که مردم را گرد هم می‌آورد پیوند نداشت، آنگاه تنها پیروی سریع خواهد بود، نه خودجوشی. از این رو، اگر پیشرفت در ایجاد خودجوشی در مردم مورد امید باشد، این امر می‌تواند در یک امت رخ دهد، اما نه با مردم. اگر پیوندی وجود نمی‌داشت، هیچ اثری نمی‌داشت. این موضوع از دو جنبه اهمیت دارد: نخست آن‌که هنگام کار برای ایجاد خودجوشی ضروری است. جنبه دوم، اثر آن بر مردم است. میزان اثر بر مردم کاملاً آشکار است.

It can’t be in the people and with the people, for it would then be quick observance only, not spontaniety. Accordingly, the effect of spontaniety is only in the Ummah and not in the people. If it existed in the people, i.e. if it was not linked with the ‘Aqeedah that gathers the people, then it would be quick observance only, not spontaniety. Therefore, if progress in creating spontaniety in the people is hoped for, this could happen in an Ummah, but not with the people. It would have no effect if there were no bond. This is important from two aspects: The first is the fact that it is necessary when working to create spontaniety. The second aspect is the effect on the people. The degree of effect on the people is quite obvious.

این از آن روست که تأثیر تنها با تحقق امری حاصل می‌شود که از رابطه‌ی امت تعیین شده یا از آن برمی‌خیزد، یعنی امری که توسط عقیده‌ای تعیین شده که بر مردم حاکم است. اگر آن (عقیده) وجود نمی‌داشت، فهم معنای آن ممکن نبود، زیرا آنچه بر معنای آن دلالت کند در دست نمی‌بود. از این رو، تأثیری نیز نخواهد بود.

This is because the effect only occurs by realising a matter dictated by the bond of the Ummah or emanating from it, i.e. dictated by the ‘Aqeedah that governs the people. If that did not exist, one cannot understand what it means, for one does not have that which indicates what it means. Therefore, there would be no effect.

تحقق لازم است تا خودجوشی (اسپانتانیتی) ممکن شود. اگر تحقق نباشد، حتی اگر سرعت وجود داشته باشد، خودجوشی هم وجود نخواهد داشت.

Realisation is necessary for spontaniety. If there were no realisation, even if the speed was there, then there would be no spontaniety.

بنابراین، خودانگیختگی همان دریافت سریع هدف است، و این تنها از پیوند حاصل می‌شود. درست است که دریافت سریع ممکن است به فهم هدف بینجامد، اما این مشاهده‌ی سریع است و نه خودانگیختگی. برای نمونه، اگر بدانی که یک بازپرس قضایی می‌خواهد هویت تو را بداند، هنگامی که پرسشی می‌کند، از اوضاع و احوال به سرعت درمی‌یابی که این پرسش چه چیزی را می‌طلبد. در نتیجه می‌توانی سریع پاسخ دهی و این هدف را خنثی کنی، زیرا هدف او را از اوضاع و احوال مرتبط با پرسش دریافته‌ای. با این حال، این مشاهده‌ی سریع است و نه خودانگیختگی. دریافت سریع به سبب فهم هدف او بود، نه به سبب فهم تو از آنچه از العقیدة برمی‌خیزد. از این رو، این دریافت مشاهده‌ی سریع بود و نه خودانگیختگی. زیرا تو برای دانستن هدف او با العقیدة و آنچه از آن برمی‌خیزد پیوند نیافتی. بلکه این دریافت از فهم تو از هدف او بر پایه‌ی اوضاع و احوال حاصل شد.

Thus, spontaniety is quick realisation of the aim and this only results from linkage. It is true that quick realisation might lead to understanding of the aim, but this would be quick observance and not spontaniety. For example, if you know that a judicial investigator wants to know your identity, when he asks a question, from the circumstances you realise quickly what is wanted from this question. Thus you can answer quickly foiling this objective, because you realised his purpose from the circumstances linked with the question. However, this is quick observance and not spontaniety. Quick realisation was due to the understanding of his aim, not due to your understanding of what emanates from the ‘Aqeedah. Therefore, this realisation was quick observance and not spontaniety. This is because you did not link with the ‘Aqeedah and what emanates from it in order to know his aim. It rather resulted from your understanding of his aim from the circumstances.

مزید برآں، عقیدے کے علاوہ کسی اور چیز سے نیت کو سمجھنا، اور اس سے جو نتائج نکلتے ہیں اور جو اس سے صادر ہوتا ہے، ناقص فہم ہے۔ اس لیے کہ یہ حالات سے یا دوسرے امور سے اخذ کیا جاتا ہے۔ ایسا فہم درست طور پر نتیجہ اخذ کر سکتا ہے یا نہیں کر سکتا، اور یہ اشارہ کرتا ہے یا نہیں کرتا۔ لہٰذا یہ مکمل نہیں ہے، اس لیے یہ صرف فوری مشاہدے کی طرف لے جاتا ہے اور بے ساختگی کی طرف نہیں لے جاتا۔ کیونکہ یہ حقیقت کی فوری سمجھ ہے اور اسے ان چیزوں سے جوڑنا ہے جن سے وہ عموماً نہیں جڑی ہوتی، اس لیے یہ یقینی طور پر ناقص ہے؛ کیونکہ یہ عقیدے سے تعلق سے خالی ہے۔ درحقیقت یہ کسی بھی تعلق سے خالی ہے۔ اگر یہ کسی چیز سے جڑی ہوئی ہے تو وہ عقیدے کے علاوہ کسی اور چیز سے جڑی ہوئی ہے۔ اور اگر یہ درست اور فوری طور پر سمجھ بھی لیا جائے، تب بھی یہ فوری مشاہدہ ہی رہتا ہے، کیونکہ یہ حقیقت کی فوری سمجھ ہے، نہ کہ اس چیز کی سمجھ جو عقیدے سے صادر ہوتی ہے۔

Moreover, understanding the intention from other than the ‘Aqeedah, what results from it and what emanates from it, is a deficient understanding. This is because it is taken from the circumstances or from other matters. This understanding may or may not be correctly concluded. It also may or may not indicate this. Therefore, it was not complete, so it only leads to quick observance and does not lead to spontaniety. This is because it is quick understanding of the reality and linking it with other than what it is usually linked with and so it is definitely incomplete; because it is devoid of the linkage with the ‘Aqeedah. It is in fact devoid of any linkage. If it was linked, it was linked with other than the ‘Aqeedah. Even if this was correctly and quickly understood, it however remains quick observance, for it is quick understanding of the reality and not understanding of what emanates from the ‘Aqeedah.

درک مقصود گوینده از مشاهدهٔ سریع حاصل نمی‌شود، زیرا چنین مشاهده‌ای کامل نیست. بلکه این درک از ارتباط‌ها حاصل می‌شود؛ و همین ارتباط است که مقصود گوینده را به سرعت آشکار می‌کند و بر این اساس، بداهت و خودجوشی پدید می‌آورد. این حقیقت است، و این نشان می‌دهد که آن اثر تنها در امت وجود دارد، نه در مردم.

Understanding the intention of the speaker does not result from quick observance, for it is not complete. It rather results from the linkage; this linkage is what reveals the intention of the speaker quickly and accordingly gives spontaniety. This is the reality and this indicates that that effect is only in the Ummah, not in the people.

به طور خلاصه، تأثیر خودجوشی در مردم از درک سریع آنان از واقعیت، همراه با پیوند با عقیده و آنچه از آن برمی‌خیزد، ناشی می‌شود. درک واقعیت تنها توجه سریع را فراهم می‌کند، اما پیوند با عقیده است که خودجوشی را به وجود می‌آورد، هرچند که نیت در هر مورد فهمیده می‌شود. نیت گوینده را می‌توان از اوضاع و احوال دریافت، اما این فهم تا زمانی که با عقیده و آنچه از آن برمی‌خیزد پیوند نخورد، ناقص باقی می‌ماند. اگر با آن پیوند می‌خورد، درست و کامل می‌بود؛ وگرنه کامل نخواهد بود.

In summary, the effect of spontaniety in the people comes from their quick understanding of the reality, together with the linkage to the ‘Aqeedah and what emanates from it. The understanding of the reality only gives quick observance, but linkage to the ‘Aqeedah is what gives spontaniety, though the intention is understood in each case. The intention of the speaker can be understood from the circumstances, but this understanding remains incomplete until it is linked with the ‘Aqeedah and what emanates from it. If it were linked with that, it would be correct and complete. Otherwise it would not be complete.

بنابراین، دو امر ضروری است: نخست، فهم سریع حقیقت که به رعایت سریع آن می‌انجامد - این امر در عموم مردم و در امت به‌طور کلی وجود دارد. دوم، آنکه این فهم باید با عقیده و آنچه از آن برمی‌خیزد پیوند داشته باشد، و این امر ویژه‌ی امت است. همین است که به یقین خودجوشی را پدید می‌آورد. از این رو، اثرگذاری باید در امت هدف گرفته شود نه در عموم مردم، زیرا امت را آشکارا تحت تأثیر قرار می‌دهد و در نتیجه خودجوشی برای او طبیعی می‌گردد. این به آن دلیل است که پیوند، یکی از ضرورت‌های خودجوشی است.

Therefore, two matters are necessary: Firstly, quick understanding of the reality, which gives quick observance - this is general in the people and in the Ummah. The second is that it has to be linked with the ‘Aqeedah and what emanates from it, which is specific to the Ummah. It is this that certainly creates spontaniety. Therefore, the effect should be targeted in the Ummah and not in the people, for it affects her clearly and thus spontaniety becomes natural to her. This is because linkage is one of the necessities of spontaniety.

بنابراین، این تأثیر باید در امت از طریق عقیده، یا از طریق احکام و اندیشه‌هایی که از آن سرچشمه می‌گیرند، هدف‌گیری شود.

Therefore, the effect should be targeted in the Ummah through the ‘Aqeedah, or through the rules and thoughts that emanate from it.