در طول ۱۳۰۰ سال حکومت اسلامی، تلاش‌های بسیاری برای سرکوب قدرت و شوکت دولت اسلامی صورت گرفته است.

Many attempts have been made in the 1300 years of the Islamic rule to quell the might and the power of the Islamic State.

در زمان پیامبر خدا ﷺ، قریش مشرک تلاش کردند با قدرت نظامی بر مسلمانان چیره شوند. این امر از نبردهای بسیاری که رخ داد آشکار است، از جمله نبرد بدر در سال ۶۲۴، نبرد احد در سال ۶۲۵ و نبرد احزاب در سال ۶۲۷. قبایل گوناگون یهودی که غالباً با قریش هم‌پیمان می‌شدند، چندین بار کوشیدند وحدت مسلمانان را از میان ببرند، اما تلاش‌هایشان نیز بی‌نتیجه ماند.

During the time of the Messenger of Allah (saw), the mushrik (polythiest) Quraysh tried to militarily defeat the Muslims. This is evident from the many battles that took place such as the battle of Badr in 624, the battle of Uhud in 625 and the battle of Ahzab in 627. Various Jewish tribes who often allied with the Quraysh, made a number of attempts to destroy the unity of the Muslims, but their attempts were also futile.

امپراتوری‌های زمانی پرقدرت ایران و روم نیز در زمان پیامبر ﷺ و صحابه به اسلام به چالش کشیدند. نمونه‌های این درگیری‌ها عبارت بودند از نبرد موته در سال ۶۲۹، أجنادین در ۶۳۴، یرموک در ۶۳۶ و قادسیه در ۶۳۷. اما به‌جای آن‌که دولت اسلامی را شکست دهند، خود ایرانیان و رومیان شکست خوردند و جزئی از دولت اسلامی شدند. خالد بن ولید در سال ۶۳۳ فتح مناطق جنوب سوریه و عراق را رهبری کرد؛ دمشق و شمال سوریه در سال ۶۳۵ سقوط کردند و به دنبال آن مصر و ایران به ترتیب در سال‌های ۶۳۹ و ۶۴۰ فتح شدند. فتوحات ادامه یافت: مناطق لیبی در سال ۶۴۷ گرفته شد، و قبرس در سال ۶۴۹ با نبرد دریایی به فرماندهی معاویه تصرف شد. سرانجام، فتح شمال‌غرب آفریقا در سال ۶۷۰ تکمیل شد و اندلس و سند به ترتیب در سال‌های ۷۱۱ و ۷۱۲ گشوده شدند.

The once mighty Persian and the Roman Empires also challenged Islam during the time of the Prophet (saw) and the Sahabah. Examples of these were the Battle of Mu’tah in 629, Ajnadayn in 634, Yarmuk in 636 and Qadisiyyah in 637. Instead of defeating the Islamic State, the Persians and the Romans themselves were defeated and they became part of the Islamic State. Khalid bin Walid led the conquest of the regions of southern Syria and Iraq in 633, Damascus and northern Syria fell in 635, followed by Egypt and Persia in 639 and 640 respectively. The conquests continued, the regions of Libya were taken in 647, and Cyprus was taken in 649 by sea-warfare under the command of Mu’awiyah. Finally, the conquest of north-west Africa was completed in 670 and Spain and Sind were taken in 711 and 712 respectively.

از قرن یازدهم میلادی، دولت‌های مسیحی یک سلسله جنگ‌های صلیبی را از اروپا آغاز کردند. این جنگ‌های تهاجمی برای تسخیر دولت اسلامی، به فراخوان پاپ اوربان دوم در شورای کلرمون در سال ۱۰۹۵ میلادی پاسخ دادند. اگرچه صلیبی‌ها در سال ۱۰۹۹ بیت‌المقدس را تصرف کردند و با جُفری از بولون به عنوان امیر، یک پادشاهی مسیحی تأسیس کردند، اما در سال ۱۱۸۷ میلادی، در نبرد حطین، که در آن صلیبی‌ها سرانجام شکست خوردند، مسلمانان به فرماندهی صلاح‌الدین ایوبی آن را بازپس گرفتند.

The Christian states launched a series of crusades from Europe starting in the 11th Century. These expeditionary wars to conquer of the Islamic State followed the call of Pope Urban II at the Council of Clarmont in 1095. Although the Crusaders captured Jerusalem in 1099, and created a Christian kingdom with Godfrey of Boulogne as Prince, it was retaken by the Muslims under the command of Salah ud-Din Ayubi in 1187 in the battle of Hitten, when the Crusaders were finally defeated.

مغول کارزار خود علیه دولت اسلامی را در سال ۱۲۱۸ آغاز کردند و سرانجام در سال ۱۲۵۸ بغداد را غارت کردند، اما آنان نیز شکست خوردند، هرچند در این روند صدها هزار مسلمان را کشتند. با این حال، در مدت بسیار کوتاهی این مهاجمان اسلام را پذیرفتند و به بخشی از دولت اسلامی تبدیل شدند و اسلام را به شرق بازگرداندند. این رویارویی موضع دولت اسلامی را به شدت تغییر نداد.

The Mongols started their campaign against the Islamic State in 1218, eventually ransacking Baghdad in 1258, but they too failed, although they killed hundreds of thousands of Muslims in the process. However, within a very short period these invaders accepted Islam and became part of the Islamic State, and took Islam back to the East. This encounter did not drastically effect stance of the Islamic State.

روس‌ها نیز آمدند و رفتند، اما دولت اسلامی با شکوه بر ستون‌های حق ایستاده ماند. قدرت کفار هرگز به دولت اسلامی آسیبی وارد نکرد.

The Russians also came and went but the Islamic State stood majestically on the pillars of Haq (truth). The might of the Kuffar never dented the Islamic State.

اروپای صنعتی‌شده اشکال گوناگونی از لشکرکشی‌های نظامی را آزمود، اما آن هم در هدف خود، یعنی فتح دولت اسلامی با زور، ناکام ماند؛ هرچند قدرت‌های بزرگ اروپایی توانستند بخش‌هایی از سرزمین‌های مسلمانان مانند هند و مصر را اشغال کنند. با این حال، پیکرهٔ اصلی دولت همچنان دست‌نخورده باقی ماند.

Industrialised Europe tried various forms of military campaigns, but it too failed to achieve its objective of conquering the Islamic State by force, although the major European powers did manage to invade some parts of the Muslim land such as India and Egypt. However, the main body of the State was still left untouched.

بنابراین از تاریخ آشکار است که با وجود این تلاش‌های کفار، مسلمانان را نمی‌شد از نظر نظامی شکست داد. این به آن دلیل بود که مسلمانان همواره بر مبنای اسلام می‌جنگیدند. آنان مفاهیم اجل و رزق را به خوبی درک می‌کردند؛ یعنی اینکه زندگی، مرگ و روزی در دست الله (سبحانه و تعالی) است، از این رو هرگز از جانشان نمی‌ترسیدند. خالد بن ولید، که به لقب «سیف‌الله» (شمشیر خدا) ملقب شده بود، روزی در یکی از نبردها به حریف خود گفت: «این مردمی که با من هستند، مرگ را همان‌طور دوست دارند که شما زندگی را دوست دارید.» همین سخن برای ترساندن دشمن کافی بود. همچنین، شجاعتی که مجاهدان در میدان‌های نبرد نشان می‌دادند، هرگز از سوی غیرمسلمانان قابل مقایسه نبود. روایتی وجود دارد که در نبرد خندق، یکی از مسلمانان پای خود را از دست داد.

It is therefore evident from history, that despite these attempts by the Kuffar, the Muslims could not be militarily defeated. This was due to the fact that the Muslims always fought on the basis of Islam. They understood very well the concepts of ajal and rizq - that is - that life, death and provisions are in the hands of Allah (swt), so they never feared for their lives. Once Khalid bin Walid, who was given the title Saif-Allah (the sword of Allah), said to his opponent in one battle, “These people with me love death the way you love life.” This was enough to terrify the enemy. Also, the courage shown by the mujahideen on the battlefields could never be matched by the non- Muslims. There is a narration that in the Battle of Khandak, one Muslim lost his leg.

وقتی دید که شمشیری در دست ندارد، این مجاهد پای خود را برداشت و با آن به یک کافر زد و در همین حال کافر را کشت. روحیه‌ها و شجاعت عظیم، دلاوری، رشادت و عزم راسخی که در این نمونه‌ها به نمایش گذاشته شد، واقعاً نیروهای اسلامی را در چشم دشمنان شکست‌ناپذیر ساخت.

Seeing that he did not have a sword in his hand, this mujahid picked up his leg and struck a kafir with it, killing the kafir in the process. Attitudes and immense courage, bravery, valor and determination as displayed in these example, truly made the Islamic forces invincible in the enemies’ eyes.