جنبش تبشیری تأثیری ویرانگر بر جهان مسلمانان داشت. آنچه کافران در طول هزار سال با به کار گرفتن زور به دست نیاورده بودند، مبلغان مسیحی در کمتر از یک قرن به دست آوردند.

The missionary movement had a devastating impact on the Muslim world. What the Kuffar could not achieve in a thousand years by the use of force, the missionaries achieved within a century.

تداومِ طبیعیِ جنبشِ تبشیری و مشارکتِ آشکار و مؤثرِ آن در جنبشِ آموزشی، نتیجهٔ اصلاحاتی بود که دولتِ اسلامی در قرنِ نوزدهم کوشید انجام دهد. تأسیسِ مدارس، کالج‌ها و دانشگاه‌ها به مبلغان امکان داد که فرهنگِ کفر را با فرهنگِ اسلام درآمیزند. اصلِ جهادِ ابتدایی مورد حمله قرار گرفت، اصلِ غربیِ برابریِ همهٔ شهروندان در برابرِ قانون تبلیغ شد، و تردیدهایی دربارهٔ تناسبِ شریعت با عصرِ تکنولوژی برانگیخته شد. تساهل نسبت به ادیان آموزش داده شد، حتی اگر پیروانِ این ادیان از حدودِ شریعت تجاوز می‌کردند. تاریخ، از زاویه‌ای معین تدریس شد تا غرورِ مسلمانانِ گوناگون برانگیخته شود و، نه کم‌اهمیت‌ترین آنها، این ایده مطرح شد که دولت‌-ملت‌ها تنها راهِ احیا و پیشرفتِ مسلمانان‌اند.

The organic growth of the missionary movement and its open and effective participation in the educational movement resulted from the attempted reforms by the Islamic State in the 19th Century. The establishment of schools, colleges and universities enabled the missionaries to infuse the Kufr culture with the culture of Islam. The concept of offensive jihad was attacked, the Western principle of equality of all citizens before the law was preached, and doubts raised about the suitability of Shari‘ah in the age of technology. Tolerance of religions was taught, even if the proponents of these religions contravened the limits of the Shari‘ah. History taught from a certain angle was used to inject pride amongst the various Muslims and last, but not least, the idea of nation states was proposed as the only means of revival and progress for the Muslims.

مبلغان مسیحی تأثیری ماندگار بر ذهن مسلمانان گذاشتند و با طرح آزادی مذهبی، در میان شهروندان دولت اسلامی دشمنی ایجاد کردند و توانستند انواع گوناگون فعالیت‌های مذهبی مرتبط با عقیده را در میان مسلمانان، مسیحیان و دروزی‌ها راه بیندازند.

The missionaries had a lasting impact on the minds of the Muslims and they succeeded in creating animosity between the citizens of the Islamic State in the name of religious freedom and managed to initiate among the Muslims, Christians and Druze various kinds of religious activities related to the ‘aqeedah.

اشتباه دولت اسلامی در اینکه به این مبلغان اجازه فعالیت داد، و ناتوانی آن در مقابله با حملات بعدی به اسلام، باعث شد کسانی چون مصطفی کمال و رفاعه بدوی رفاعه طهطاوی جذب ایدئال‌های غربی شوند و خواه آگاهانه و خواه ناآگاهانه، تسلیم مفاهیم غربی گردند. بیشتر این افراد در واقع در کشورهای اروپایی تحصیل کرده یا به نوعی با آنها ارتباط داشتند، و همین مواجهه با غرب بود که ایشان را مسحور کرد. آنان رویای احیای مسلمانان را بر پایه اندیشه غربی جدایی دین از دولت در سر می‌پروراندند، بی‌آنکه بدانند نه دین، بلکه فهم نادرست از اسلام مقصر بوده و نقطه ضعف، شیوه اجرای آن بوده است.

The mistake of the Islamic State in allowing these missionaries to operate in the first place, and its inability to counteract the attacks on Islam subsequently, meant that the likes of Mustapha Kamal and Rifa’a Badawi Rafi al-Tahtawi7 were attracted by Western ideals and they became subservient, consciously or unconsciously, to Western concepts. Most of these people were actually educated by, or had some other contact, with European countries, and it was this exposure that mesmerised them. They dreamt of revival of the Muslims based on the Western thought of separating deen from the state, not realising that it was not the deen that was at fault but the correct understanding of Islam, and the method of its application was the failing point.

ظهور چنین افرادی، که برخی از آنان در واقع در حقوق‌بگیری غرب بودند، به غرب امکان داد تا مرحلهٔ نهایی توطئه‌شان را آغاز کند: یعنی تهاجم سیاسی به جهان اسلام. این کار با تشویق و حمایت از اندیشه‌های ناسیونالیستیِ گوناگون انجام شد، که بعدها با تأسیس احزاب سیاسی عربی و ترکی، مانند حزب تُرکیهٔ الفتات، حزب اتحاد و ترقی (که به «ترکان جوان» نیز معروف است)، حزب استقلال عرب و پیمان (العهد)، استحکام یافت.

The rise of such people, some of whom were actually on Western payrolls, enabled the West to launch the final phase of their conspiracy - that of the political invasion of the Muslim world. This was done by the encouragement and support of various nationalistic ideas, which were later solidified by the establishment of Arab and Turkish political parties such as the Turkiyyah al-Fatat Party, the Union and Progress Party (also known as ‘Young Turks’), the Arab Independence Party and Covenant (al-‘Ahd)

حزب۔ شورشیں عثمانی خلافت کے خلاف مغرب نے انہی قوم پرست سیاسی گروہوں اور چند اہم شخصیات کے ذریعے منظم اور مالی طور پر تعاون یافتہ تھیں۔ ان شخصیات میں سے ایک مکہ کا شریف حسین تھا، جسے برطانوی فارن آفس کی طرف سے ایک عرب آزاد ریاست کے حق میں مہم چلانے کے عوض ماہانہ دو لاکھ پاؤنڈ ادا کیے جاتے تھے۔ یہ ریاست اسے ۱۹۱۶ء میں مصر میں برطانوی ہائی کمشنر میک موہن کے ذریعے وعدے کے طور پر دی گئی تھی: "مرسین اور اسکندرونہ کے دو اضلاع [جو اب دونوں ترکی میں ہیں] اور دمشق، حمص، حماۃ اور حلب کے مغرب میں واقع شام کے بعض حصوں کو خالص عرب نہیں کہا جا سکتا، اس لیے انہیں ان مطالبات کی حدود سے خارج رکھا جائے گا... جہاں تک ان سرحدوں کے اندر ان علاقوں کا تعلق ہے جہاں برطانیہ اپنے حلیف فرانس کے مفاد کو نقصان پہنچائے بغیر عمل کرنے میں آزاد ہے... برطانیہ عربوں کی آزادی کو تسلیم کرنے اور اس کی حمایت کرنے کے لیے تیار ہے۔"9

Party. Revolts against the ‘Uthmani Khilafah were organised and financed by the West through these nationalistic political groups and some key individuals. One such individual was Sharif Hussain8 of Makkah, who was paid £200,000 a month by the British Foreign Office to campaign for an independent Arab state, which was promised to him through McMohan, the British High Commissioner of Egypt, in 1916, “The two districts of Mersina and Alexandretta [both now in Turkey] and portions of Syria lying to the west of Damascus, Homs, Hama and Aleppo, cannot be said to be purely Arab, and should be excluded from the limits demanded...As for the regions lying within those frontiers where Great Britain is free to act without detriment to the interest of her ally France...Great Britain is prepared to recognise and support the independence of the Arabs.”9

این‌گونه بود که بذر کشنده‌ی ناسیونالیسم در دولت اسلامی کاشته شد. تا آغاز قرن بیستم، تب ناسیونالیسم به همه‌ی گوشه‌های دولت اسلامی سرایت کرده بود و آن را همچون هرگز پیش از آن به شدت تکان می‌داد.

This is how the deadly seed of nationalism was implanted in the Islamic State. By the turn of the 20th Century the fever of nationalism had spread to all corners of the Islamic State, shaking the State violently as never before.

در پی جنگ جهانی اول، آخرین و وحشیانه‌ترین حمله بر دولت اسلامی توسط اروپاییان آغاز شد، زمانی که نیروهای خود را برای تسخیر دولتی که روزگاری شکست‌ناپذیر بود اعزام کردند. دولت اسلامی، پس از قرن‌ها انحطاط، بدون هیچ مقاومتی فرو ریخت. هنگامی که ژنرال آلنبی در سال ۱۹۱۷ وارد القدس (اورشلیم) شد، گفت: «امروز است که جنگ‌های صلیبی به پایان رسید.»10

The final and the most brutal assualt on the Islamic State was launched in the wake of the 1st World War by the Europeans when they despatched their forces to conquer the once invincble state. The Islamic State, aftre centuries of decay, just crumbled without any resistence. When General Allenby entered al-Quds (Jeruslame) in 1917, he said, “Only today the Crusades have ended.”10

آنگاه رؤیای هر اروپایی به واقعیت پیوست۔

The dream of every European then became a reality.