مفهوم ناسیونالیسم را نمی‌توان بدون بررسی شیوه‌ای که انسان‌ها در جامعه خود را شناسایی کرده و با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند، فهمید. این بررسی امکان تمایز قائل شدن میان اشکال گوناگون گروه‌بندی و ناسیونالیسم را فراهم خواهد کرد.

The concept of nationalism cannot be understood without studying the way humans identify and relate to each other in society. This study will enable a differentiation to be made between various forms of grouping and nationalism.

انسان‌ها می‌توانند بر اساس موارد زیر خود را شناسایی کنند یا با یکدیگر گروه تشکیل دهند:

Human beings can identify or group together on the basis of:

• عشق به سرزمین یا کشوری خاص - میهن‌دوستی • قبیله، تبار یا نژاد - ناسیونالیسم • دین - پیوند معنوی • یک مسئله خاص - پیوند منافع • یک آیین یا مکتب - پیوند ایدئولوژیک میهن‌دوستی زمانی پدید می‌آید که مردم به خاطر عشق به یک کشور گرد هم می‌آیند. این نوعی وحدت است که هنگامی پدید می‌آید که آن کشور خاص در معرض تهدید خارجی قرار گیرد، مانند درگیری‌های نظامی با ملت‌های دیگر. نتیجه این پیوند آن است که مردمی با پیشینه‌های گوناگون، اختلافات خود را کنار می‌گذارند تا جبهه‌ای مشترک در حمایت از دولت تشکیل دهند. نمونه کلاسیک میهن‌دوستی در جریان به اصطلاح تهاجم آرژانتین به جزایر فالکلند دیده شد. افکار عمومی در بریتانیا از طریق دستگاه رسانه‌ای علیه آرژانتین بسیج شد و در این فرایند احزاب سیاسی با همه گرایش‌ها را متحد ساخت. پیام ساده بود: «ما برای ملکه و کشور می‌جنگیم.» این وحدت مبتنی بر میهن‌دوستی، پس از آنکه جزایر فالکلند از آرژانتین بازپس گرفته شد، به‌زودی از میان رفت.

• Love of a particular land or a country - patriotism • Tribe, lineage or race - nationalism • Religion - spiritual bond • A particular issue - bond of interest • A creed - ideological bond Patriotism arises when people come together due to the love of a country. It is a form of unity that comes about when that particular country is under external threat e.g. military conflicts with other nations. The effect of this bond results in people of different backgrounds setting their differences aside to form a common front in support of the government. A classical example of patriotism was found during the so-called invasion of the Falkland Islands by Argentina. Public opinion in the United Kingdom was mobilised against Argentina through the media machinery, uniting political parties of all shades in the process. The message was simple: “We are fighting for Queen and country.” This unity, based on patriotism, soon evaporated after the Falkland Islands were captured from Argentina.

ذاتی ضعف وطن‌پرستی، به عنوان مبنایی برای متحد کردن مردم، این است که مردم را فقط برای مدت محدودی متحد می‌کند، و آن هم تنها زمانی که خطری خارجی در افق نزدیک شود. از این رو، وطن‌پرستی در زمان صلح هیچ نقشی ندارد، و بنابراین نمی‌تواند مبنای یک وحدت دائمی باشد.

The inherent weakness of patriotism, as a basis of uniting people, is that it unites people temporarily, and only then if an external threat is looming in the horizon. Hence, patriotism has no role to play during peace time, and it cannot, therefore, be a basis of a permanent unity.

ناسیونالیسم پیوندی میان مردم است که بر پایه‌ی روابط خانوادگی، قبیله‌ای یا عشیره‌ای استوار است.

Nationalism is a bond between people that is based upon family, clan or tribal ties.

ناسیونالیسم زمانی در میان مردم پدید میآید که اندیشهٔ غالبی که در ذهن دارند، دستیابی به سلطه باشد. این حرکت از خانواده آغاز میشود، جایی که یکی از اعضا اقتدار خود را برای رسیدن به رهبری در امور خانواده مطرح میکند. هنگامی که این امر محقق شد، فرد رهبری خود را به کل خانواده گسترش میدهد. به این ترتیب، خانوادهها نیز میکوشند در جامعهای که در آن زندگی میکنند به رهبری دست یابند. مرحلهٔ بعدی رقابت قبیلهها با یکدیگر است، که همگی میکوشند بر دیگران سلطه یابند تا از امتیازات و منزلتی که این اقتدار به همراه دارد بهرهمند شوند.

Nationalism arises among people when the predominant thought they carry is that of achieving domination. It starts from the family, where one member asserts his authority to achieve leadership in the affairs of the family. Once this is achieved, the individual extends his leadership to the wider family. In this way, the families would also try to achieve leadership in the community they reside in. The next stage is that of tribes competing with each other, all trying to dominate others in order to enjoy the privileges and the prestige that comes with this authority.

ناسیونالیسم نمی‌تواند مردم را متحد کند، زیرا بر پایه‌ی جستجوی رهبری بنا شده است. این جستجوی رهبری میان مردم کشمکش قدرت ایجاد می‌کند و این کشمکش به درگیری میان طبقات گوناگون جامعه می‌انجامد. نمونه‌های این کشمکش‌های قدرت را می‌توان به روشنی در بسیاری از کشورهای مسلمان دید؛ مانند عربستان سعودی که خاندان سعود با زور به رهبری بر دیگران دست یافته است، و در سند پاکستان که خاندان بوتو از راه نظام زمین‌داری (فئودالیسم) نفوذ گسترده‌ای به دست آورده‌اند.

Nationalism cannot unite the people because it is based on quest for leadership. This quest for leadership creates a power struggle between the people and this leads to conflicts among various strata of society. Examples of power struggles can be clearly seen in many Muslim countries, such as in Saudi Arabia where the Saud family has achieved leadership over others by force, and in Sind, Pakistan, where the Bhutto’s have secured massive influence through feudalism.

یکی دیگر از زیان‌های ملی‌گرایی این است که به نژادپرستی می‌انجامد. این امری قابل انتظار است اگر به مردم اجازه داده شود که بر پایه نژادشان با یکدیگر رقابت کنند. برای مثال، برخی از سفیدپوستان ممکن است خود را برتر از سیاه‌پوستان بدانند، یا برعکس، که این امر به قطبی‌شدن نژادها و جامعه‌ای دوپاره می‌انجامد.

Another drawback of nationalism is that it gives arise to racism. This is expected if people are allowed to compete with each other on the basis of their race. Some whites, for example, may see themselves as superior to the blacks, or vice-versa, leading to polarisation of the races and a divided society.

حکم اسلام درباره ناسیونالیسم در پایان کتاب ارائه شده است.

The Islamic verdict on nationalism is presented at the end of the book.

پیوند معنوی گروه‌بندیِ مردمی است بر پایه‌ی «باور مذهبی» آن‌ها، که باوری جامع و فراگیرنده‌ی همه‌ی جنبه‌های زندگی نیست. نمونه‌ای از پیوند معنوی زمانی است که مردم بر اساس مسیحی، هندو یا یهودی بودن خود با یکدیگر هم‌هویت می‌شوند.

The spiritual bond is a grouping of people based on their ‘religious belief’ which is not a comprehensive belief covering every aspect of life. An example of a spiritual bond is when people identify with each other on the basis of being a Christian, a Hindu or a Jew.

پیوند معنوی مردم را در مسائلی غیر از امور عقیده و عبادات به هم پیوند نمی‌دهد، از این رو محدود است و نمی‌تواند پایه‌ی هیچ وحدت پایداری باشد.

Spiritual bond does not unite people on issues other than matters of belief and worships, hence it is limited and cannot be the basis of any lasting unity.

راه دیگری که مردم بر اساس یک منافع مشترک گرد هم می‌آیند، از این قرار است. گروه‌های فشار نمونه‌ای از این گونه گروه‌بندی‌ها هستند که در آن‌ها مردم حول یک موضوع خاص که بر زندگی‌شان تأثیر می‌گذارد متحد می‌شوند. نمونه‌های چنین گروه‌هایی در گذشته، جنبش زنان خواهان حق رأی (Suffragettes) است و در سال‌های اخیر، کمپین خلع سلاح هسته‌ای (CND)، لیگ ضد نازی، شورای رفاه حیوانات مزرعه و غیره. معمولاً پس از حل شدن موضوع، این نوع گروه‌بندی از میان می‌رود.

Another way people group together is on the basis of some common interest. Pressure groups are an example of such groupings, where people unite over a particular issue which affects their life. Examples of such groups are the Suffragettes from the past and, more recently, the Campaign for Nuclear Disarmament (CND), Anti-Nazi League, Farm Animal Welfare Council and so on. Normally, once the issue has been resolved this type of grouping disappears.

اتحاد بر پایهٔ منافع مشترک، وحدتی دائمی ایجاد نمی‌کند، زیرا هنگامی که آن مسئله حل شود، مردم پراکنده خواهند شد. افزون بر این، مردم می‌توانند دربارهٔ یک موضوع واحد نظرات متفاوتی داشته باشند و در نتیجه به برخورد و کشمکش بیانجامد. برای نمونه، برخی ممکن است از استقرار سلاح‌های هسته‌ای به‌عنوان ابزاری برای امنیت حمایت کنند، در حالی که دیگرانی، مانند اعضای کمپین خلع سلاح هسته‌ای (CND)، خواهان خلع سلاح هسته‌ای باشند. از این رو، مسائل مشترک پایه‌ای برای وحدت پایدار فراهم نمی‌کنند.

Uniting over common interest does not serve to unite people permanently because when the issue is resolved, people will disperse. Besides, people can hold different opinions over the same issue, thus leading to a clash. For example, some people may support the deployment of nuclear weapons as a means of security whilst others, like members of CND, will call for nuclear disarmament. Hence, common issues do not provide the basis of a permanent unity.

آخرین راهی که مردم می‌توانند بر اساس آن گرد هم آیند، بر پایهٔ یک ایدئولوژی است. ایدئولوژی عقیده‌ای است که مجموعه‌ای از قواعد و مقررات را فراهم می‌کند که انسان بر اساس آن زندگی می‌کند و برای حل مشکلات خود به آن رجوع می‌کند. این پیوند معمولاً به «پیوند ایدئولوژیک» شناخته می‌شود. این پیوند تنها عقیده را در نظر می‌گیرد و هیچ چیز جز عقیده را.

The final way in which people can group together is on the basis of an ideology. An ideology is a creed that provides a set of rules and regulations according to which man lives and which he refers to in order to solve his problems . This is commonly known as an ideological bond. It only takes into account the creed and nothing but the creed.

رنگ، نژاد و جنسیت بی‌اهمیت‌اند. این نوع پیوند میان مسلمانان، سرمایه‌داران و کمونیست‌ها نیز یافت می‌شود.

Colour, race and gender are irrelevant. This type of bond is found amongst Muslims, Capitalists and Communists.

پیوند عقیدتی، پیوندی پایدار است، زیرا از یک عقیده برمی‌خیزد، یعنی یک باور فکری دربارهٔ معنای زندگی. عقیده هرگز تحت تأثیر رنگ، نژاد، زبان، دلبستگی به سرزمین یا مسائل محلی قرار نمی‌گیرد. از این رو، این تنها بنیاد برای وحدت پایدار است. اسلام به این گونه از وحدت فرا می‌خواند، همان‌طور که در ادامهٔ کتاب خواهد آمد.

Ideological bond is a permanent bond because it arises from a creed, which is an intellectual conviction pertaining to the meaning of life. The creed is never influence by colour, race, language, love of a land or local issues. Hence, it is the only basis for permanent unity. Islam calls for this type of unity, as it will be seen later in the book.