وقتی مبلغان مسیحی توانستند مراکز خود را در دولت اسلامی برپا کنند، به دنبال فرصت‌هایی برای تحریک شهروندان دولت اسلامی برآمدند. یکی از این فرصت‌ها زمانی پیش آمد که ابراهیم پاشا از الشام عقب نشست. این عقب‌نشینی ناآرامی و ترس را میان مردم برانگیخت و هرج‌ومرجی که پدید آمد آنان را به جان هم انداخت. نمایندگان خارجی، به‌ویژه مبلغان، از این فرصت بهره بردند و آتش فتنه‌های داخلی را شعله‌ور ساختند. مبلغان توانستند چنین اقدام خیانت‌آمیزی را انجام دهند، زیرا می‌دانستند که دولت عثمانی در آن زمان نفوذ اندکی در الشام داشت. پس از گذشت تنها یک سال، در سال ۱۸۴۱، در کوه‌های لبنان آشوب‌های جدی میان مسیحیان و دروزی‌ها درگرفت. اوضاع وخیم شد و خلافت عثمانی، تحت فشار و نفوذ دولت‌های خارجی، متقاعد شد که نظام حکومتی جداگانه‌ای برای لبنان طراحی کند و این استان را به دو بخش تقسیم کرد: یک بخش به مسیحیان و بخش دیگر به دروزی‌ها اختصاص یابد. خلافت عثمانی بر هر دو بخش والی (فرماندار) منصوب کرد، با این هدف که از درگیری میان این دو فرقه جلوگیری کند. این نظام موفق نشد.

Once the missionaries had succeeded in establishing their centres in the Islamic State, they began to look for opportunities of agitating the citizens of the Islamic State. One such opportunity presented itself when Ibrahim Pasha retreated from al-Sham. His move created unrest and fear amongst the people and the anarchy that broke out divided them. The foreign delegates, especially the missionaries, seized the opportunity and began igniting civil strife. The missionaries were able to take such a treacherous action because they knew that the ‘Uthmani State had little influence in al-Sham at that time. After a period of just one year, in 1841, serious disturbances broke out in the mountains of Lebanon between the Christians and the Druze. The situation deteriorated and under the pressure and influence of the foreign states the ‘Uthmani Khilafah was persuaded to design a separate ruling system for Lebanon, dividing the province into two parts; one part would be occupied by the Christians, while the Druze would occupy the other. The ‘Uthmani Khilafah appointed a wali (governor) over both parts, aiming therefore to avoid any clashes between the two sects. This system did not succeed.

بریتانیا و فرانسه در این اختلاف دخالت کردند و هرجا که مقامات رسمی می‌کوشیدند آشوب را فرونشانند، فتنه‌ی داخلی را برمی‌انگیختند.

Britain and France became involved in the dispute and incited civil strife wherever the official authorities attempted to quell trouble.

این درگیری‌ها بهانه‌ای شد تا بریتانیا و فرانسه در امور لبنان مداخله کنند. فرانسه از مارونی‌ها حمایت کرد و بریتانیا از دروزی‌ها، و این امر به از سرگیری آشوب‌ها در سال ۱۸۴۵ انجامید. حملات به کلیساها و صومعه‌ها نیز گسترش یافت. دزدی، قتل و غارت به امری رایج تبدیل شد و دولت عثمانی را بر آن داشت که بازرس امور خارجه‌اش را به لبنان بفرستد تا با اختیارات تفویض‌شده‌اش آشوب را یک‌بار برای همیشه فرو نشاند. با این حال، او نتوانست دستاورد چشمگیری به دست آورد، هرچند تا حدی توانست تنش را کاهش دهد. در همین حال، مبلغان مذهبی فعالیت‌های خود را شدت بخشیدند و در سال ۱۸۵۷ مارونی‌ها به دعوت برای انقلاب و مبارزه مسلحانه روی آوردند. روحانیون مارونی دهقانان را علیه اربابان فئودال تحریک کردند و در شمال کشور به شدت به آنان حمله کردند؛ بدین‌ترتیب انقلاب شعله‌ور شد و به جنوب نیز سرایت کرد. دهقانان مسیحی اکنون علیه اربابان فئودال دروزی قیام کردند و بریتانیا و فرانسه هرکدام از متحدان خود حمایت کردند. در نتیجه، درگیری‌های داخلی به سرعت در سراسر لبنان گسترش یافت. دروزی‌ها بی‌هیچ تمایزی همه مسیحیان را، چه روحانی و چه عادی، کشتند. این درگیری‌های داخلی به کشته شدن بیش از ده هزار مسیحی انجامید و شمار بسیاری دیگر آواره شدند یا بی‌خانمان گشتند.

These clashes were used as an excuse by the British and the French to interfere in Lebanon’s affairs. The French sided with the Maronites and the British sided with the Druze, leading to the renewal of disturbances in 1845. The attacks were extended to include churches and monasteries. Theft, killing and pillage became common practice, prompting the ‘Uthmani government to send her foreign affairs inspector to Lebanon in order to use his mandatory powers to quell the trouble once and for all. He, however, could not achieve anything significant, although he managed to reduce the tension a little. Meanwhile, the missionaries intensified their activities and in 1857 the Maronites began calling for revolution and armed struggle. The Maronite clergy incited the farmers against the feudal lords and attacked them fiercely in the North of the country, thus the revolution was ignited and it spread to the South. The Christian farmers now rose against the Druze feudal lords and the British and the French backed their respective allies. Civil strife rapidly spread all over Lebanon as a result of this. The Druze began to kill all Christians indiscriminately, whether they were clergy or ordinary people. This civil strife led to the death of over ten thousand Christians, and many more were either displaced or became homeless.

جنگ داخلی در منطقه لبنان به سایر نقاط الشام سرایت کرد. در دمشق، میان ساکنان مسلمان و مسیحی آن، کینه‌ای عمیق و شدید دامن زده شد که سرانجام به حمله مسلمانان به محله مسیحی‌نشین در سال ۱۸۶۰ انجامید.

The civil strife in the area of Lebanon spilled over to rest of al-Sham. In Damascus a fierce campaign of deep hatred was waged between its Muslim and Christian inhabitants which finally led to the Muslims attacking the Christian district in 1860

که منجر به ارتکاب کشتار شد. این حوادث با غارت و تخریب گسترده همراه بود، تا آنجا که دولت ناچار شد برای پایان دادن به آشوب‌ها دخالت نظامی کند. اگرچه دولت توانست آرامش و نظم را بازگرداند، کشورهای غربی این را فرصتی برای مداخله در الشام دیدند و کشتی‌های جنگی خود را به سواحل آن فرستادند. در اوت ۱۸۶۰ فرانسه یک گروهان از ارتش سرزمینی خود را به بیروت فرستاد که وظیفه سرکوب انقلاب را آغاز کرد.

resulting in them committing a massacre. This was accompanied by pillaging and mass destruction until the State was forced to intervene militarily in order to put an end to the disturbances. Although the State managed to restore calm and order, the Western countries saw it as an opportunity to interfere in al-Sham and so they dispatched their warships to its shores. In August 1860 France sent a division of her territorial army to Beirut which began the task of quashing the revolution.

این‌گونه بود که دولت عثمانی در سوریه و لبنان گرفتار فتنه‌های داخلی شد. علت واقعی آن، دولت‌های غربی بودند که می‌کوشیدند در امور داخلی خلافت عثمانی دخالت کنند. آن‌ها چنین کردند و موفق شدند دولت عثمانی را وادار کنند که برای سوریه نظام حکومتی ویژه‌ای طراحی کند و آن را به دو ولایت تقسیم نماید و به لبنان امتیازات خاصی بدهد. از دل این رویدادها، لبنان از سایر بخش‌های شام جدا شد و خودمختاری محلی به آن اعطا گردید؛ به‌گونه‌ای که با حکومتی محلی به ریاست یک فرمانروای مسیحی اداره می‌شد و شورایی اداری که نمایندهٔ ساکنان محلی بود، آن را یاری می‌داد. از آن زمان به بعد، کشورهای خارجی امور لبنان را در دست گرفتند و آن را مرکز فعالیت‌های خود ساختند. بنابراین لبنان به پلی تبدیل شد که قدرت‌های خارجی از طریق آن به قلب دولت عثمانی و سرزمین‌های مسلمانان نفوذ کردند.

This was how the ‘Uthmani State was infested by civil strife in Syria and Lebanon. Its true cause was the Western states who were trying to meddle in the internal affairs of the ‘Uthmani Khilafah. This they did and they managed to force the ‘Uthmani State to design a special ruling system for Syria, dividing her into two provinces and giving Lebanon special privileges. From out of these events Lebanon became separated from the rest of al-Sham and it was granted local autonomy, governed by a local administration headed by a Christian ruler and assisted by an administrative council representing the local residents. Since then, foreign countries have managed the affairs of Lebanon and have made it the centre for their activities. Lebanon therefore became the bridgehead from which the foreign powers infiltrated into the heart of the ‘Uthmani State and Muslim land.