این‌ها کردار و گفتار آنان است و هر دو با هم هماهنگ‌اند، با این حال، گمراهان و برخی مسلمانان ساده‌دل بر گفت‌وگو پافشاری می‌کنند و برخورد و کشمکش میان تمدن‌ها را انکار می‌نمایند. برخی از این امت بر گفت‌وگوی میان ادیان اصرار دارند و آن را ویژه‌ی مسیحیت می‌کنند، و از این رو به دنبال نقاط اشتراک میان اسلام و مسیحیت می‌گردند، مانند مبارزه با الحاد، و این را فراموش می‌کنند یا خود را به فراموشی می‌زنند که کفر یک آیین است.

These are their actions and sayings and they are both in harmony, yet the deluded, and some naïve Muslims, insist upon dialogue and deny the clash and struggle between civilisations. Some of this Ummah persist upon dialogue between religions, specifying Christianity with this dialogue, thus look for points of reunion between Islam and Christianity such as fighting against atheism, forgetting or pretending to forget that kufr is one creed:

«لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِينِ» [سورۃ الکافرون: ۶] زیرا خداوند سبحانه‌وتعالی کافران را با زبان جمع خطاب کرده و فرموده است:

"To you is your deen" [TMQ Al-Kafirun: 6] for Allah subhanahu addressed the disbelievers with the language of plurality and said:

«بگو: ای کافران.» [تفسیر سورۃ الکافرون: ۱] سپس دین را به صورت مفرد ذکر کرد و فرمود:

"Say: O you disbelievers." [TMQ Al-Kafirun: 1] Then He mentioned the deen in singular form and said:

«لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِينِ» [سورۃ الکافرون: ۶]۔ یا پھر فلسطینی مسئلے کو حل کرنے کے لیے ہونے والی ملاقاتوں کی طرح۔ پھر بھی، وہ کون ہے جس نے یہودی ریاست کو قائم کیا، اس کی حفاظت کی اور اسے پیسے، ہتھیاروں اور مدد کے ذریعے سہارا دیا، سوائے ان کافر ریاستوں کے جو سرمایہ دارانہ تہذیب پر قائم ہیں؟! دھوکے میں مبتلا لوگوں پر ایک ذمہ داری ہے جسے انہیں ادا کرنا ہے، کیونکہ وہ فکری عامل ہیں۔ رہے سادہ لوح لوگ، تو وہ مذاق کر رہے ہیں اور ایک بے فائدہ کام میں مشغول ہیں، اور وہ عوام کو دھوکے میں ڈالنے میں شریک ہیں۔ وہ ان ملاقاتوں، مکالموں اور نشستوں میں شامل ہوتے ہیں جن کی دعوت یہودی اور عیسائی دیتے ہیں۔ یہ مشکوک دعوتیں ہیں، جن کے دینے والوں کا مقصد ہمیں ہمارے دین سے جدا کرنا اور حق کو باطل کے ساتھ ملانا ہے، اور اس کے لیے وہ کوئی کوشش اٹھا نہیں رکھتے: «وَلَن تَرْضَىٰ عَنكَ الْيَهُودُ وَلَا النَّصَارَىٰ حَتَّىٰ تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ ۗ قُلْ» ۔

"To you is your deen" [TMQ Al-Kafirun: 6]. Or like meetings to solve the Palestinian problem. Yet who created the Jewish state, protected it and assisted it with money, weapons and support, other than the kafir states founded upon the Capitalist civilisation?! The deluded have a duty to discharge, because they are intellectual agents. As for the naïve, they are joking and occupy themselves with something futile, and they share in deluding the masses. They enter into meetings, dialogues and sessions invited by Jews and Christians. They are dubious calls, whose callers intend to detach us from our deen, and mix the truth with falsehood, without sparing any effort for that: "Never will the Jews and Christians be pleased with you until you follow their creed. Say:

«همانا هدایتِ الله، همان هدایت است.» و اگر از خواسته‌های ایشان پیروی کنی پس از آنکه دانش به تو رسیده است، آنگاه در برابر الله نه یاوری خواهی داشت و نه کارسازی. [TMQ البقره: ۱۲۰]

'Verily the guidance of Allah is the (only) guidance.' And if you were to follow their desires after what came to you of knowledge, then you would have against Allah no protector or helper" [TMQ Al-Baqarah: 120].

و

(And):

«آنان دوست دارند که تو سازش کنی (با ایشان) تا آنان نیز سازش کنند» [ترجمه‌ی معانی قرآن کریم، القلم: ۹]، یعنی به ایشان متمایل شوی. این آیه، هرچند درباره‌ی مشرکان مکه نازل شده، اما بر هر کافر و هر مشرک نیز جاری است. آیات قطعی‌الدلاله و اجماع صحابه، و آنچه امت اسلامی می‌داند، ثابت می‌کند که اهل کتاب کافرند؛ از این رو سازش با ایشان و تمایل به ایشان ممکن نیست. بلکه واجب است که بطلان دین ایشان، کفر و دروغ‌هایشان آشکار گردد، و ایشان به ورود در دین حق، یعنی دین اسلام، دعوت شوند. پس از برپایی دولت خلافت، ایشان به اسلام دعوت می‌شوند؛ اگر نپذیرفتند،

"They wish that you compromise (with them) so that they compromise (with you)" [TMQ Al-Qalam: 9] i.e. incline to them. This ayah, even though it was revealed about the Makkan polytheists, however it applies upon every disbeliever (kafir) and polytheist (mushrik). The definite aayaat prove, and the Sahabah have had a consensus (ijmaa), and the Islamic Ummah knows, that the People of the Book are disbelievers; hence it is not possible to compromise with them and or incline towards them. Rather, it is obligatory to demonstrate the fallacy of their deen, their disbelief and lies, and invite them to enter the true deen, the deen of Islam. After establishing the Khilafah State, they are invited to Islam; if they reject,

سپس جزیہ، اور اگر وہ انکار کریں تو تلوار۔ یہ دھوکہ ہے کہ آپ ﷺ کے اس فرمان سے استدلال کیا جائے:

then the Jizyah, and if they reject, then the sword. It is deception to deduce with His (PBUH) saying:

«وَلَا تُجَادِلُوا أَهْلَ الْكِتَابِ إِلَّا بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ» [سورۃ العنکبوت: 46] و سکوت اختیار کنید از پایان آیه: «إِلَّا الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ وَقُولُوا»

"Argue not with the People of the Book except with that which is better" [TMQ Al-Ankabut: 46] and remain silent about the ayah's conclusion: "except those who do wrong among them. And say:

«ما به آنچه بر ما نازل شده و بر شما نازل شده ایمان داریم؛ خدای ما و خدای شما یکی است و ما تسلیم او هستیم» [قرآن کریم، سوره العنکبوت: ۴۶]. پس کسانی از ایشان که ستم کرده‌اند، از مجادله به شیوه‌ای که نیکوتر است مستثنا می‌شوند؛ آنان کسانی هستند که با مسلمانان می‌جنگند و جزیه نمی‌دهند، پس آنچه لازم است چیرگی بر ایشان است، نه مجادله با آنان.

'We believe in that which was revealed to us and revealed to you, our God and your God is one, and we submit (in Islam) to Him" [TMQ Al-Ankabut: 46]. So those who among them made wrong are excluded from the arguing with that which is better; they are the one who fight and do not pay the jizyah, so what is required is the triumph over them and not arguing with them.

همچنین این استدلال نادرست است که از قول او ﷺ چنین استنباط شود:

It is also erroneous to deduce His (PBUH) saying:

«و به کسانی که ایمان نمی‌آورند بگو: "بر اساس توان و موقعیت و روش خود عمل کنید، ما نیز عمل می‌کنیم. و منتظر باشید! ما نیز منتظریم"» [TMQ هود: ۱۲۱-۱۲۲] به‌عنوان «همزیستی مسالمت‌آمیز میان ما و آنان». این فرمان نشانه‌ی تهدید و ارعاب است. بلکه ما مأموریم، فراتر از ارعاب و تهدید آنان، که با ایشان بجنگیم تا اسلام بیاورند یا جزیه بپردازند، چنان‌که خواهد آمد. پس همزیستی مسالمت‌آمیز کجاست؟! و اما استدلال به سخن ایشان ﷺ که:

"And say to those who do not believe: 'Act according to your ability, situation and way. We are acting (likewise). And wait! We (too) are waiting" [TMQ Hud: 121- 2] as 'peaceful co-existence between us and them'. This command indicates intimidation and threat. Rather, we are commanded, beyond intimidating and threatening them, to fight them until they embrace Islam or pay the jizyah as will follow. So where is the peaceful co- existence?! As for the deduction with His (PBUH) saying:

«إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَالَّذِينَ هَادُوا وَالصَّابِئِينَ وَالنَّصَارَىٰ وَالْمَجُوسَ وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا إِنَّ اللَّهَ يَفْصِلُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّ اللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ» [TMQ الحج: 17] برای ترک «اختلاف در عقاید و رفتار میان ما و آنان را به خدا واگذاریم تا روز قیامت میان ما داوری کند». اگر این به معنای آن باشد که آنان را به پذیرش اسلام وانمی‌داریم، این درست است. اگر به معنای آن باشد که خداوند روز قیامت میان آنان داوری خواهد کرد، آن نیز درست است. اگر به معنای آن باشد که آنان را به دین حق دعوت نمی‌کنیم، این نادرست است، زیرا ما مأموریم دعوت را به ایشان برسانیم تا اسلام بیاورند یا جزیه بپردازند یا با آنان جنگیده شود. اگر به معنای آن باشد که با آنان نمی‌جنگیم، این نیز نادرست است، زیرا جنگ تهاجمی (قتال الطلب) همان‌گونه که خواهد آمد فرض است.

"Verily those who believe and the Jews and Sabians and Christians and Zoroastrians, and those who associate (with Allah), verily Allah will judge between them on the Day of Resurrection. Verily Allah is witness over all things" [TMQ Al-Hajj: 17] for leaving "the differences in beliefs and conduct between us and them to Allah to judge between us on the Day of Resurrection." If this means not compelling them to enter Islam, then it is correct. If it means that Allah will judge between them on the Day of Resurrection, then that is also correct. If it means not inviting them to the deen of truth, it is false, because we are commanded to carry the da'wah to them until they embrace Islam or pay jizyah or they are fought. If it means not fighting them, this is also wrong, because the offensive war (qital ut- talab) is fard as will follow.

در مورد استنباط از فرموده‌ی او (سبحانه و تعالی):

As for deducing from His (SWTH) saying:

اللہ آپ کو ان لوگوں سے، جنہوں نے دین کے معاملے میں آپ سے جنگ نہیں کی اور آپ کو آپ کے گھروں سے نہیں نکالا، نیکی اور انصاف کا برتاؤ کرنے سے منع نہیں کرتا۔ بےشک اللہ انصاف کرنے والوں سے محبت کرتا ہے۔ [TMQ الممتحنہ: 8] اس آیت سے مراد نیکی، انصاف اور ان لوگوں کے ساتھ اچھا سلوک ہے۔ کہا گیا ہے کہ اس آیت سے مراد مکہ کے وہ لوگ ہیں جو ایمان لائے مگر ہجرت نہیں کی، لہٰذا اس آیت سے استدلال موضوع سے باہر ہے۔ اگر مراد دیگر مذاہب کے ہر فرد سے ہو، تو استدلال درست ہے، ان لوگوں کے بارے میں جو ہم سے جنگ نہیں کرتے یا ہمیں ہمارے گھروں سے نہیں نکالتے۔ یقیناً اس میں وہ لوگ شامل نہیں جو فلسطین کے مسلمانوں سے جنگ کرتے ہیں، انہیں ان کے گھروں سے نکالتے ہیں اور ان کے اخراج میں مدد کرتے ہیں۔ اسی طرح اس میں وہ سب لوگ شامل نہیں جو اس وقت افغانوں سے جنگ کرتے ہیں، انہیں نکالتے ہیں اور ان کے اخراج میں مدد کرتے ہیں۔ اسی طرح اس میں وہ لوگ بھی شامل نہیں جو دوسری خلیجی جنگ کے بعد عراق میں ہم سے جنگ کر رہے ہیں، اور نہ ہی وہ لوگ جو کشمیر، چیچنیا اور ان جیسے علاقوں میں ہم سے لڑ رہے ہیں۔

"Allah does not prohibit you to deal kindly and justly with regard to those who did not fight you over the deen nor drove you from your houses. Verily Allah loves those are just" [TMQ Al-Mumtahinah: 8] upon kindness, justice and treating these people well. It is said that what is meant by this ayah is those who believed in Makkah and did not emigrate, so the deduction with it is outside the subject. If the meaning is every one of the people of (other) religions, the deduction is correct regarding those who did not fight us or drive us out from our houses. Definitely this does not include those who fight the Muslims of Palestine, expelling them and assisting in their expulsion. Also it does not include everyone who fights the Afghans now, expelling them and assisting in their expulsion. Likewise, it does not include any people fighting us in Iraq since the Second Gulf War, neither does it includes those fighting us in Kashmir, Chechnya and their like.

اگر آنان به سخن او ﷺ به عنوان دلیل استناد کنند:

If they use as evidence His (PBUH) saying:

«وَإِن جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَهَا» [القرآن الكريم، الأنفال: ۶۱]. (اگر به صلح گرایش یابند، تو هم به آن گرایش نشان بده). پس اگر گفته شود که اسلام دینی صلح‌آمیز است و اصل در آن صلح است، این آیه باید همراه با این آیه فهمیده شود:

"And if they incline to peace, then you incline to it" [TMQ Al-Anfal: 61] (to say) that Islam is a deen of peace and that peace is the origin, then this ayah has to be understood together with this ayah:

«سستی نہ کرو اور صلح کی دعوت نہ دو جبکہ تم ہی غالب ہو» [TMQ Muhammad: 35]. Note: The reference "[TMQ Muhammad: 35]" is kept in Latin letters as it is a reference in square brackets.

"Be not weak and call to peace while you have the upper hand" [TMQ Muhammad: 35].

اگر مسلمانان با عزت، قدرت، توان و به‌صورت یک گروه واحد (جماعت) زندگی کنند، آنگاه صلح [مطرح] نیست. ارزیابی سودمندی یا عدم سودمندی صلح به خلیفه واگذار شده است و ارزیابی هیچ کس دیگر، جز آن کس که از سوی او نمایندگی داشته باشد، اهمیتی ندارد. اگر به این سخن او ﷺ استناد کنند:

So if Muslims are living with dignity, strength, power and (as one) group (jama’ah), then no peace. The evaluation of the benefit, or otherwise, of peace is left to the Khaleefah, and there is no importance to the evaluation of anyone else unless he is delegated by him. If they use as evidence His (PBUH) saying:

ای کسانی که ایمان آورده‌اید، به‌تمام‌معنا در «السِّلم» داخل شوید و گام‌های شیطان را دنبال نکنید؛ زیرا او دشمنی آشکار برای شماست. [تفسیر قرآن کریم، سورۀ البقرہ: ۲۰۸] گفته می‌شود که برای فهم این آیه باید بدانیم مخاطبان آن چه کسانی هستند، سپس معنای «السِّلم» را بشناسیم. «الذین آمنوا» ممکن است به مسلمانان اشاره داشته باشد که مخاطب قرار گرفته‌اند، و ممکن است به مؤمنان به پیامبران پیش از محمد ﷺ اشاره داشته باشد. و «السِّلم» در اینجا ممکن است به معنای اسلام باشد یا به معنای صلح (صُلح). اگر مخاطبان، مؤمنان به محمد ﷺ باشند، معنایی ندارد که به آنان گفته شود: «با مؤمنان صلح کنید»، زیرا ایشان جنگجو نیستند، بلکه خود مؤمن‌اند؛ پس تنها به ایشان گفته می‌شود: «به‌تمام‌معنا وارد اسلام شوید»، یعنی تمام شریعت او را اطاعت کنید و حدود و احکامش را برپا دارید، بی‌آنکه برخی را برگزینید و برخی را واگذارید. اگر مخاطبان، مؤمنان به پیامبران پیشین باشند، معنایی ندارد که از ایشان خواسته شود وارد صلح شوند؛ بلکه این معنا در قرآن وجود ندارد. طبری گفته است: «اما فراخواندن ایشان به صلح در آغاز، در قرآن وجود ندارد.» پس معنای آیه، فراخواندن ایشان به اسلام و ورود در آن است. بنابراین، هر کس که مخاطب باشد، در این آیه فراخوانی وجود ندارد که مسلمانان با کافران پیمان صلح متقابل (مُوادَعه) ببندند. و اگر کسی به این سخن خداوند متعال (سبحانه و تعالی) استدلال کند که:

"O you who believe, enter into submission (as-silm) completely and do not follow the footsteps of Satan. Verily he is an open enemy to you." [TMQ Al-Baqarah: 208] It is said that it is necessary to know those being addressed with this ayah then know the meaning of 'as-silm'. 'Those who believe' could mean the Muslims as being addressed, and it could be the believers in Prophets before Muhammad (PBUH), and 'as-silm' could here be Islam or it could mean peace (sulh). If those addressed are the believers in Muhammad (PBUH), there is no meaning in saying to them: 'Enter into peace with believers', because they are not warriors but are rather believers like them; it is only said to them: 'Enter completely into Islam, meaning the obeying of all His Shari'ah and establishing His limits and rules, without trying to choose some and leaving some.' If those addressed are the believers in the previous Prophets, there is no meaning in requesting them to enter into peace; rather this meaning does not exist in the Qur'an. At-Tabari said: "As for calling them initially to peace, this does not exist in the Qur'an." So the meaning is calling them to Islam and to enter therein. Thus whoever was the one addressed, there is no call therein for Muslims to enter into treaty of peace with disbelievers i.e. mutual peace (muwada'ah). And if they use as evidence His (SWTH) saying:

«و اگر آنان از شما کناره بگیرند و با شما نجنگند و پیشنهاد صلح دهند، آنگاه خداوند راهی برای [جنگ] با آنان بر شما قرار نداده است» [سورۃ النساء: ۹۰] (این آیه) بر این دلالت دارد که برای مسلمانان حرام است که با کافرانِ صلح‌جو که از جنگ با مسلمانان کناره می‌گیرند، آغاز به جنگ کنند. گفته شده که این آیه درباره منافقانی است که با قومی دوستی می‌کنند و به آنان می‌پیوندند که میان ما و ایشان پیمانی است، یعنی آنان بر طبق قانون آن قوم در پیمان موادعه عمل می‌کنند. ممکن است مراد کسانی باشد که به اجبار همراه با ایشان برای جنگ با ما بیرون می‌آیند و سپس از جنگ کناره می‌گیرند، مانند کسانی که در روز بدر همراه مشرکان بیرون آمدند؛ در این صورت راهی برای [جنگ] ما با آنان نیست. اگر به سخن خداوند (سبحانه و تعالی) استدلال کنند که فرمود:

"And if they withdraw from you, fight not against you and offer you peace, then Allah (SWTH) has opened no way for you against them" [TMQ An-Nisa: 90] (to say) that it is haram for Muslims to initiate fighting against peaceful disbelievers who withdraw from fighting Muslims. It is said that this ayah relates to hypocrites who befriend and reach a people with whom we have a covenant i.e. they follow their rule in the treaty (muwada'ah). It might mean those who go out with them under compulsion to fight us and then they withdraw from the fighting, like those who came out on the day of Badr with the polytheists; then there is no way for us against them. If they use as evidence His (SWTh) saying:

«اِذْنٌ لِلَّذِیْنَ یُقٰتَلُوْنَ بِاَنَّهُمْ ظُلِمُوْا، وَاِنَّ اللّٰهَ عَلٰی نَصْرِهِمْ لَقَدِیْرٌ» [سورۃ الحج: ۳۹] (یعنی) که اجازهٔ جنگ برای کسی است که مورد ستم قرار گرفته، در برابر هر کسی که آغازگر جنگ با او باشد. گفته شده که فرمان جنگ مطلق است و به وضعیت ستم محدود نمی‌شود. این به آن دلیل است که سخن خداوند «چون ستم دیده بودند» علت شرعی (عِلَّت) برای جنگ نیست، بلکه واقعیتی توصیفی (وصفِ واقعی) است. زیرا قریش مسلمانانی را که نزد رسول الله ﷺ می‌آمدند به شدت آزار می‌دادند، کتک می‌زدند و سرشان را زخمی می‌کردند، و آنان به رسول الله ﷺ شکایت می‌بردند و ایشان به آنان می‌فرمود: «صبر کنید، زیرا من به جنگ مأمور نشده‌ام»، تا آنکه هجرت کردند. سپس این آیه نازل شد که در آن خداوند پس از آنکه ایشان را از جنگ بازداشته بود، به جنگ فرمانشان داد. ضحاک گفت: «یاران رسول الله ﷺ هنگامی که کافران به ایشان آسیب می‌رساندند، از رسول خدا ﷺ اجازهٔ جنگ با آنان را خواستند، و خداوند نازل فرمود:

"Permission (to fight) is given to those who were fought, because they were oppressed. And verily Allah (SWTH) is Able to support them" [TMQ Al-Hajj: 39] (to say) that the permission to fight is for the oppressed against whoever initiated fighting against him. It is said that the command to fight is absolute (mutlaq) without restriction to the situation of oppression. This is because His saying: "because they were oppressed" is not a divine reason ('illah) for fighting, but rather a descriptive reality (wasf waqi'). This is because the Quraysh used to severely harm the Muslims who would come to Rasool Allah (PBUH), beaten and wounded in the head, complaining to him and he would say to them: "Be patient for I have not been commanded with fighting" until they emigrated. Then this ayah was revealed wherein Allah commanded them with fighting after He prevented them from it. Ad- Dhahak said: "The companions of the Messenger of Allah (SWTH) sought permission to fight the disbelievers when they harmed them, and Allah (SWTH) revealed:

«إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ خَوَّانٍ كَفُورٍ» [الحج: ۳۸]. هنگامی که هجرت کرد، این آیه نازل شد:

'Verily Allah likes not any treacherous disbeliever" [TMQ Al-Hajj: 38]. When he emigrated, it was revealed:

«اللہ تعالیٰ کا فرمان: "جن لوگوں سے جنگ کی جا رہی ہے، انہیں (جنگ کرنے کی) اجازت دی گئی، کیونکہ ان پر ظلم کیا گیا، اور بے شک اللہ ان کی مدد پر ضرور قادر ہے" [سورۃ الحج: 39]۔ اسی طرح یہ آیت نازل ہوئی تاکہ مسلمانوں سے ممانعت ہٹائی جائے اور وہ اپنے سے نقصان دفع کرنے کے لیے جنگ کر سکیں۔ پس یہ ایک خاص صورتِ حال کے بارے میں ہے، اگرچہ دلالۃ الإشارۃ کے ذریعے جنگ کرنے کے حکم کو بھی شامل کرتی ہے۔ لہٰذا یہ آیت اللہ کی راہ میں جنگ کرنے کی شرعی حیثیت بیان نہیں کرتی، بلکہ نقصان دفع کرنے کے لیے جنگ کرنے کی حیثیت بیان کرتی ہے۔ اس بنا پر اس آیت اور سورۃ التوبۃ کی آیات کے درمیان کوئی تضاد نہیں۔ مزید یہ کہ سورۃ التوبۃ کی آیات بعد میں نازل ہوئیں، اس لیے نہ ان میں نسخ ہے، نہ تخصیص، اور نہ ہی (ان کے حق میں) تقیید۔»

'Permission (to fight) is given to those who were fought because they were oppressed. And verily Allah (SWTH) is Able to support them' [TMQ Al-Hajj: 39]." Thus the ayah was revealed to lift the ban from Muslims in repelling harm from them. So it is a specific situation, even if it avails the command to fight via the indicated meaning (dalalat al-ishara). So the ayah does not explain the legitimacy of fighting in the way of Allah, but the legitimacy of fighting to repel harm. Thus there is no contradiction between this ayah and the aayaat of At-Taubah. Moreover, the aayaat of At-Taubah were revealed later, so there is no abrogation, specification or restriction (to them).

اگر آنان به حدیث ابن ابی اوفا که مورد اتفاق است استدلال کنند: پیامبر خدا ﷺ فرمود:

If they deduce with the hadith of ibn Abi Awfa that is agreed upon: The Messenger of Allah (PBUH) said:

«ای مردم، آرزوی رویارویی با دشمن را نداشته باشید و از خداوند عافیت بخواهید. و اگر با آنان روبهرو شدید، صبر کنید و بدانید که بهشت زیر سایهٔ شمشیرهاست.» این حدیث هیچ ارتباطی با صلح متقابل ندارد، زیرا آنچه در آن آمده نهی از آرزوی دیدار دشمن است، نه نهی از جنگ با ایشان یا فرمان به صلح با آنان. دانشمندان گفتهاند این نهی به سبب آن چیزی است که در آرزوی رویارویی با دشمن از خودبزرگبینی (إعجاب) وجود دارد؛ پس این استنباطی خارج از بافت حدیث است. دیگر تلاشهایی برای استنباط نیز وجود دارد که شایستهٔ ردّ کردن نیستند، بلکه شایستهٔ ذکر نیز نیستند. با این حال، آنها را یادآور میشویم تا ثابت کنیم که برخی از این افراد از گردآوری دلایل به هر شیوهای خودداری نمیکنند. دغدغهٔ اصلی ایشان اثبات این است که اسلام دین صلح است نه دین مبارزه، درگیری و جهاد؛ بلکه از دیدگاه آنان دینی است از امنیت، صلح و مدارا. برخی از آنچه ایشان دلیل این موضوع میپندارند، این سخن خداوند (سبحانه و تعالی) است:

"O people, do not wish to meet the enemy and ask Allah for well- being. And if you meet them, be patient and know that Paradise is under the shadow of swords." This hadith has no relation with mutual peace, since what is therein is prohibition from wishing to meet them not prohibition from fighting them or the command for making peace with them. The scholars have said this prohibition is due to what there is in wishing to meet the enemy of pride ('ijab); so it is a deduction out of context. There are other attempts of deduction that do not deserve rebuttal, nay they do not (even) deserve mention. However we mention them to prove that some of these people do not refrain from gathering the evidences in any way. Their main concern is to prove Islam is a deen of peace and not a deen of struggle, conflict and jihad. Rather, in their view it is rather a deen of security, peace and tolerance. Some of what they claim to be evidence in the subject is His (SWTH) saying:

و آنان را از ترس ایمن ساخت [TMQ Quraish: 4] و سخن او (سبحانه و تعالی):

"And made them safe from fear" [TMQ Quraish: 4] and His (SWTH) saying:

«…حَرَمًا آمِنًا» [ترجمه معانی قرآن، سوره العنکبوت: ۶۷] و فرموده‌ی او (سبحانه و تعالی):

"…a secure sanctuary" [TMQ Al-Ankabut: 67] and His (SWTH) saying:

و به این شهر امن سوگند [سوره التین: ۳] و گفتار او (سبحانه و تعالی):

"And by this city of security" [TMQ At-Tin: 3] and His (SWTH) saying:

«و لَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا» [النور: ۵۵]. و قول او ﷺ:

"And We will exchange for them security after their fear" [TMQ An-Nur: 55]. And his saying (PBUH):

«هر کس از شما که در میان خانواده‌اش (سِرب) در امنیت بیدار شود.» این، به راستی، تحقیر شریعت و عقل‌های مردم است!

"Whoever of you awakes safe in his flock (sirb)." This, indeed, is scorning of the Shar'a and the minds of people!